Afscheid valt me zwaar

Vroeger hadden we Carlos, een Afrikaanse vechtHerder (Polly, een kruising tussen een Friese Stabij en een Herdershond maar dat vond ik niet stoer genoeg) en dat was eigenlijk ‘mijn’ hond. Uren liep ik met haar de wijde wereld rond (naar het meer om de hoek en ik ging dan daar een tijdje voor me uit zitten staren terwijl de hond heen en weer rende maar dat klinkt voor het verhaal niet stoer genoeg).
Altijd los want aangelijnd vond ik niet stoer maar luisteren, ho maar. Misschien kwam het ook omdat ‘CARLOS!’ niet echt overkwam bij haar hoor? Kwartierenlang liep ik dan achter haar aan omdat ze weer eens in een bosje liep te snuffelen. Zucht. Nee, ik was niet zo’n goede hondenopvoeder.
Ik ging ver weg verhuizen, de hond bleef bij m’n ouders.
Ik herinner me het telefoontje van moeke nog. Het moet ergens na 2000 zijn geweest. Ze hadden Polly in de kamer gevonden met bloed uit haar neus en oren. Ik heb gejankt als Brugman. Het beestje werd een jaar of 14.

Na de dood van pa kwam Charly in het leven van moeke. Een kopie van Polly maar aardig onhandelbaar. Ik had niks met haar, ik vond haar veel te druk en te springerig. En ze was geen Carlos, dat ook.
Moeke stak er tijd en energie in en na verloop van tijd werd Charly een hond zoals een hond hoort te zijn, eentje die luistert. En eentje die waakzaam is.
Ze was altijd blij als ik (met m’n jongens) kwam en je zag de verantwoordelijkheid die ze droeg voor mijn jongens. Mooi om te zien.
In 2018 deed ze een poging om de macht te grijpen maar dat gevecht won ik uiteindelijk en ondanks de beten en de krassen op m’n arm was ik blij dat ze mij uitkoos en niet moeke. Dan was het wellicht anders afgelopen. Hierna is ze telkens door het dolle heen als ik (en m’n jongens) weer eens kom.

Vorige week merkten we dat ze ouder wordt. Ze wordt (is?) doof, ze ziet minder, ze laat de boel lopen en ze komt nog met moeite op en van haar plek. Afgelopen dagen zag ik haar hard achteruit gaan. Ze eet niet meer, ze rent niet of nauwelijks, ze heeft geen puf en ze plast her en der in huis. Wandelen is sjokken geworden en ze wil zo gauw mogelijk weer naar huis. Ik vind het zo zielig. Ook voor moeke trouwens.
Ik bereid me er maar vast op voor dat ik haar dit weekend voor het laatst ga zien en dat valt me best zwaar. Ik ga haar knuffelen als een malle als ik morgen weer naar huis ga.
Het beestje is een jaar of 14.

3 gedachten over “Afscheid valt me zwaar”

  1. Mooi als het leven als een nachtkaars uitgaat, anders is het wanneer er pijn moet worden geleden. Gelukkig doen ze bij honden niet moeilijk over euthanaseren. Maar afscheid nemen valt iedereen altijd zwaar.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak je website op WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: