Ik ben verdrietig

Nou ja, verdrietig? Dat is misschien een wat te groot woord. Verdrietigjes is het eigenlijk meer.
Dat ik-wil-grijs-haar fetisjisme van me begint namelijk een beetje sneu te worden. Het wil me maar niet lukken een nestorische blik te groeien en ook het grijs-laten-vervenidee heb ik laten varen want dat was toch niet zo’n succes als waar ik op gehoopt had. Dus swa, niets aan te doen, even slikken en weer doorgaan, wat niet is kan nog komen.

En dus verlegde ik mijn interesse naar mijn onderhoofd. Want dat kan ik wel gewoon in de spiegel zien, haha! In mijn snor en in mijn baard kom ik zo nu en dan wel ’s een verdwaald grijs/wit haartje tegen en zo’n ringbaardgeval zal mij best wel staan, dunkt me. Dus moet ik ze laten groeien om dit resultaat te kunnen beoordelen en dat is precies wat ik heb gedaan. Waar ik normaal gesproken het liefst glad als een babykont tevoorschijn loop heb ik mij de afgelopen 2 weken nachtdienst niet geschoren.
Maar je raadt het al. Het resultaat na 14 dagen scheerloos doen was diep droevig. Alhoewel ikzelf vond dat het er wel ruig uitzag was er werkelijk niemand die het opviel. Niemand die vroeg; ‘Goh, laat jij je baard staan?’ of zei; ‘Hé, dat staat je leuk/stoer/woest aantrekkelijk.’ En waarom? Omdat ik de baardgroei van een zesjarig meisje heb, dat is waarom!
En dus heb ik het scheermes er maar weer overheen gehaald. En nu ben ik dus ietwat verdrietigjes.

Ik geloof dat ik me maar neer moet leggen bij het veeeeeeeel te langzaam grijs worden. Het is niks en het zal ook niks worden. En dat is best ruk want ik ben er van overtuigd dat ik hierdoor verscheidene schurkenrollen in grote blockbusters mis loop. En dat is voor jou, lieve lezer, ook weer spijtig want nu zal je me nooit op het witte doek zien schitteren.

We verdrietig’en!

Hudson Hornet

hudson-hornetKen je het verhaal van Hudson Hornet?
Niet?
Nou, laat ik het dan even kort en bondig uitleggen.

Hudson Hornet was lang geleden een groot kampioen. Maar door pech is hij in de vergetelheid geraakt en tegenwoordig slijt hij zijn dagen een beetje afgelegen en onopvallend.
Jaren en jaren gaan voorbij. Generatie na generatie groeit op, de herinneringen aan zijn gloriedagen worden vager en zijn prijzen liggen onder een dikke laag weg te stoffen. Hij wordt een brommerige, oude man.
Op een dag komt een jong en ambitieus mannetje in zijn leven. Dit mannetje wakkert het vlammetje, wat nog altijd binnenin brandde, zij het op een heul laag pitje, bij Hudson weer aan. Samen betreden ze op een bepaald moment de sportarena, die Hudson al die jaren zo gemeden heeft.
Plotseling wordt hij opgemerkt en een gigantische staande ovatie valt hem ten deel.
De grote kampioen van weleer is terug!

Het is dat ik beter weet maar anders zou de rol van Doc Hudson in Cars 1 zomaar op mijn leven gebaseerd kunnen zijn.
Want zo’n gevoel bedruipt mij ook een beetje nu Teun op voetballen gaat en ik binnenkort weer op de velden van m’n oude club te zien zal zijn.
ghe ghe 😉

We gloriedag’en!

Brad

bradHè hè, eindelijk heb je haar een schop gegeven. Ik heb ook nooit begrepen waarom je onze goede vriendin Jennifer inruilde voor dat plastic botoxmormel trouwens. Met haar maniertjes en gemekker.
Maar goed, het is nu verleden tijd. Gelukkig. Ik zag jou, mijn dierbare vriend met de jaren aftakelen en ongelukkiger worden. En ja, dat sneed me door m’n ziel. Dat zal ik je eerlijk zeggen.
Ik zeg, tijd om door te gaan, Brad!

En dat nu de halve vrouwelijke wereldbevolking hartklopt, kwijlt en sopt, tja Brad, dat is een logisch vervolg. Ik kan je er alles over vertellen want ik heb dat in 2011 ook meegemaakt. Weet je nog? Maar doe nu eerst maar even rustig aan. Niet gelijk bij de eerste de beste het bed induiken! Het komt vanzelf weer.
Bel me maar even dan gaan we een keer als ik tijd voor je heb een pilsje pakken.

Ik spreek je, mattie!

We lotgenoot’en!

Finding de juiste borstel

IMG_1336Nou, lieve lezer, gisteren was het dan eindelijk zover. Wij gingen de langverwachte opvolger van de beste film evah bekijken.  En ja, wat vond ik ervan?

Oh, eerst even een lichte update v.w.b. mijn liefdesleven.
We kwamen tegelijk met een redelijk aantrekkelijk blonde moeder en haar dochtertje door de draaideur. Aan de kassa zei ik dat we voor Finding Dory kwamen. ‘Vijf stuks?’, vroeg het meiske. ‘Nee, dat mocht ze willen.’, antwoordde ik. Tja, mijn stelregel “Als ik de jongens heb, geen vrouwen” neem ik uitermate serieus. ‘Nee, we horen niet bij elkaar.’, hoorde ik het blondje nog met enige teleurstelling in haar stem zeggen.
Ik zou eigenlijk m’n excuses moeten aanbieden toen ze naast ons op rij 12 kwamen zitten maar daar had ik eigenlijk helemaal geen zin in. Zucht, weer een kans verkeken……………..

Laat ik voorop stellen dat het wederom geniaal gemaakt is. Prachtig hoe ze dat onderwaterleven echt kunnen laten lijken. En laat ik ook niet vergeten te vermelden dat ik de Nederlandse versie heb gezien. Maar de borstel (ik noem titel standaard borstel want ‘hahahaha flauw’, voor de nieuwe lezers hier) klopt niet helemaal. Ja okee, Marlin en Nemo waren Dory wel kwijt enzo maar het hoofdthema is toch dat Dory op zoek gaat naar haar ouders. Finding Dory’s parents zou dus beter geweest zijn.
Dan is de stem van Marlin niet meer ingesproken door Jeroen van Koningsbrugge maar door …………..???? (Geen idee, ik heb dit niet kunnen achterhalen). GOEIENDAG ZEG! Wat slecht! Totaal geen beleving. Hij klonk alsof hij het van een papiertje af las. Waarschijnlijk was dit ook zo. En kinderen luisteren daar dwars doorheen hoor! Het was het eerste wat Sam tegen me zei. Maar waarschijnlijk was Koningsbrugge te druk met die overdaad aan reclames, shows, spellen, series en muziek op tv. Wie zal het zeggen?
Crush, de meest hippieuze schildpad ooit en mijn favoriet uit Finding Nemo, heeft zeker een seconde of 12 een rolletje in de film. Als ik hem was geweest, had ik bedankt voor die eer.
En tenslotte vond ik het verhaal een beetje vergezocht. Waren er te weinig spannende (lees; schrik) momenten. En veel te weinig humor om te lachen. Maar daar zijn ze bij Pixar sowieso matigjes mee, daar gaan ze meer voor kwaliteit.
Het laatste stuk, dat met die truck, redt de film, wat mij betreft. Dat vond ik dan wel weer briljant hilarisch.

Maar ja, de jongens hebben zich uitstekend vermaakt en daar gaat het me in onze vakantie om. Volgende week naar Ice age 5. Sin an!

En die blonde moeder? Die heb ik nog even in d’r kont geknepen toen we naar buiten liepen.
Daar was ze niet van gediend.
Nou, dan niet!

We Finding’en!

BudSpenceren

Bud Spencer

Pa nam mij wel eens mee naar de bioscoop, als er weer een ‘4 vuisten’ film draaide. Het moet begin jaren 80 zijn geweest. Ik als jochie vond het geweldig als Bud Spencer en Terrence Hill weer eens een stel (elke film dezelfde!) boeven tot pulp mepten. Terrence was de handige, snelle knokker, Bud bleef vaak heel lang sloom uit zijn ogen kijken om dan met de ultieme bitchslap of hoofdstomp de uitdagende bad guy de tent door te slaan waarna het 4 vuistenfeest begon. Slappe lach bij ons dan. En die mepgeluiden erbij! *DSSSS* Schitterend. Bud Spencer is gisteren op 86-jarige leeftijd overleden. R.I.P. ouwe reus.

Ik heb een tijd terug onderstaand fragment aan de jongens laten zien en sindsdien budspenceren wij erop los. *Budspenceren: een vuistslag en/of bitchslap vergezeld met een mepgeluid *DSSSS* welke tot op maximaal een centimeter van het gezicht of ander lichaamsdeel geplaatst wordt.
Als ze een beetje vervelend of wat lawaaierig zijn, sta ik langzaam op, loop naar ze toe en geef ze allebei een budspencer. *DSSSS* Ze hoeven er trouwens niet eens vervelend of lawaaierig voor te zijn, regelmatig budspencer ik ze uit het niets. *DSSSS* Lollig is dat! En ze doen het ook bij mij. ‘Papa, kijk eens!’ *DSSSS*

Dat geeft wel eens hilarische situaties. Ik haalde ze tussen de middag van school, het vriendinnetje van Sam was ook mee. Dikke pret in de auto natuurlijk. We stonden voor het verkeerslicht, ik deed de muziek wat harder en zong keihard mee. Alle drie schreeuwden ze dat de muziek zachter moest. Ik zuchtte en budspencerde eerst Teun, die voorin zat. *DSSS* Daarna in één beweging de twee achterin. *DSSSS DSSSS* In de binnenspiegel zag ik de vrouw achter ons verschrikt kijken. Toen ze even later de mogelijkheid had ons in te halen, bleef ze even naast ons rijden en keek mij streng aan. Ik keek glimlachend terug en met m’n linkervuist door het open raam budspencerde ik haar ook. *DSSS* Wij lachen! Hahahahaha.

Of die ene keer op het schoolplein. Ze kwamen op me afgerend en ik gaf ze allebei een flinke budspencer. Juf met grote ogen. Wij lachen! Hahahahahaha.

Ik haal ze straks weer van school. Ik zal ze vertellen dat één van mijn jeugdhelden overleden is.

 

We BudSpencer’en!