Hartpatiënt

Zo zit je bij de huisarts, zo hoor je dat je tot het selecte gezelschap van niet-hartpatiënten behoort.

(ja lieve lezer, slaak maar even een zucht van opluchting, ik heb daar begrip voor)

Hij wilde het niet helemaal uitsluiten maar mijn #DODB heeft hoogstwaarschijnlijk niets met m’n hart te maken. Is eigenlijk ook wel logisch nu ik erover nadenk, ik heb een keihart. Duhuu.
M’n bloeddruk was prima in orde en ook goed en met m’n goh leste rol (Gronings wc-papiergrapje) was ook niets aan het handje.Of in dit geval aan de lever (Ha! *plop*) want daar wordt het aangemaakt hè mensen!
Maar natuurlijk is er altijd wel een maar. En in de vorige zin staan dus 2.
Gezien de story van pa en m’n huidige leeftijd (wist je dat er deze week iemand was die dacht dat ik 47 was? Whoehahahaha) leek het huisarts toch verstandig om mij eens even helemaal ‘door de molen te halen’, zoals hij het zei.
Ik zal dus binnenkort even een afspraak maken in een ziekenhuis. Schijnt dat Harderwijk leuke verpleegsters heeft.

Maar waar komt dan je #DODB vandaan, Manus?
Dat wil ik wel vertellen maar dan moet je beloven dat je het voor je houdt. Ik koop er weinig voor als dit bij de menigte bekend wordt en mensen (mannen) dit gaan kopiëren.
De zomer komt er weer aan en wat is er dan fijner om een strakke 24-pack-torso, bolgevormde borstceps en staalgekabelde armen boven de knalgele Dries Roelvink-zwembroek te hebben?
Ik ben dus weer intensief aan het halteren met m’n dumbbells. (Dat ik het voornamelijk doe om mijn verbrijzelde schouder op kracht te houden laat ik even buiten beschouwing). Elke avond voor het rusten gaan jas ik die units een aantal malen omhoog.
Volgens huisarts heb ik in m’n enthousiasme m’n borstspieren overbelast.
En dat geeft dus mijn #DODB wat vrouwelijk volger al dagen bezig houdt.

Zo, ik ga even in de zon liggen.
Een spierwit prachtlijf is immers ook geen gezicht.

Rug

Ik heb het weer eens flink en tevens fors in de rug. Ik heb het altijd al in de rug maar als je de eerste zin terugleest, zie je het woordje ‘weer’ staan. En daar gaat het in dit geval om.
Ik heb met m’n rugpijn leren leven maar de laatste tijd komt tie weer (daar heb je ‘m weer……….en weer. Hahahaha, taalvirtuoos ben ik toch ook hè?) in alle hevigheid terug. En om een duidelijke plaatje van m’n fysieke gesteldheid te krijgen, ben ik de oorzaken die niet de oorzaak kunnen zijn aan het wegstrepen.
Ten eerste heb ik geen bierpens. Eerder een 24-pack (ja dames, da’s 4x zo strak!)
Ten tweede heb ik geen slappe en/of zwakke spieren. Eerder staalkabels.
En tenslotte ben ik alles behalve zwaar geschapen. Sterker nog, zou al blij zijn met alleen de schapen (sorry dames, ik moet ’t van m’n humor hebben).

Dat kunnen we dus bij dezen uitsluiten. Dus bij dezen.

De  fysio zei heul lang geleden dat het aan m’n houding ligt en dat ik meer met m’n hoofd omhoog en m’n borst vooruit moet lopen. Zo’n arrogant loopje, zeg maar. Ik heb dat een tijdje gedaan maar dat werkte niet. Ik heb alleen nog m’n arrogante kop overgehouden aan die tijd.
Ik vond dat ook een beetje makkelijk van ‘m. “Oh, je moet een andere houding aannemen “blablabla blaat”. En dat zei ie dus na de 10e en laatste behandeling hè? Eigenlijk was het gewoon een enorme suflul van een fysio. Hoop dat ie failliet en tegenwoordig dakloos is! Eikel.

Nee, m’n rugpijn zou te verklaren zijn door mijn inzet in de ‘Slag om Sneek’. Je weet wel, in 1991 toen de Friezen met alle geweld Sneek aan de Groningers wilden slijten en ik het met al m’n macht voorkomen heb. Ik nam Sneek op de schouders en mikte het zo weer de grens over. Kom op zeg, wat moeten wij met die meuk? Waar het rare volk trouwens nog steeds blij mee is, de Snitswits is hieruit immers ontstaan. Wist jij trouwens, even tussendoor hoor. Wist jij dat ‘De slag om Sneek’ nog steeds jaarlijks op 13 januari in “De Walrus” gevierd wordt? Neem je toch even mee.
Dat is één optie.
De andere is m’n auto-ongeluk van 1997. De motor van m’n BMW 320i onplofte op het moment dat ik op de snelweg 230 km/u reed. De motorkap vloog omhoog, ik vloog van de weg, sloeg 14 keer over de kop, maakte met de auto een driedubbele Rietberger (mèt nette landing) en kwam 1483 meter lager vlak voor een boom tot stilstand.
Dat kan ook nog.

Maar daar gaat het eigenlijk helemaal niet om. Het gaat er om dat ik nu weer RUGpijn heb. RUG inderdaad met hoofdletters want een normaal mens………………..ach, je weet ’t inmiddels.
Aan m’n nieuwe matras kan het niet liggen. Da’s namelijk zo’n goeie-houding-ding van een halve meter dik.
Ik weet nog goed dat ik ‘m kocht. De verkoper, Eugene heette hij, zei nog “Gaat u maar even liggen hoor, draai u maar even fijn om” en ik zag ‘m instemmend knikken terwijl hij op zijn vingernagel beet. Nou, dan weet ik genoeg. Dan is dit het juiste matras voor mij. Toch?

Maar positief als ik immer ben, ga ik uit van het goede.
Omdat het een juiste-houding-matras is denk ik dat ie mijn juiste houding weer kleit. Dat dus al die jaren het een en ander scheef gegroeid is en dat m’n nieuwe matras tijdens m’n rustmomenten de boel weer in juiste proporties probeert te fabriceren.
Ik kom hier over, laten we zeggen, een half jaar terug.
En mocht het dan nog niet over zijn, kan dat matras m’n rug op.
Oh, wacht.

2011

 Dit jaar zal de geschiedenisboeken in gaan als niet mijn allerbeste jaar ooit. Sterker nog, ik kan me geen beroerder jaar herinneren dan 2011. Ja, 2007 misschien.
Nee, da’s een goeie tweede. Dit jaar, 2011, is het meest klutste jaar uit m’n bestaan.
Heb ik even wat voor de kiezen gehad zeg! Een normaal mens zou er van in een depressie raken.

Het begon allemaal met hosanna en jolijt toen m’n interactieve kwis ‘Wiesdanou‘ het levenslicht zag. Een heule simpele kwis maar ozo lollig. Op een gegeven moment deden er 22 deelnemers mee, geloof ik. Leuk vond ik dat.
Kleine tegenvaller begin dit jaar was de besnijdenis van jongste zoonlief. Daar zat ik wel een beetje mee, vond het zo zielig voor het kleine hoopje mens. Het is trouwens met een sisser afgelopen. Z’n nageltje heeft zichzelf hersteld.
In februari werd ik 40. De leeftijd waar ik m’n hele jeugd naar uit had gekeken. Het is de leeftijd waarvan ik altijd al had besloten om volwassen te worden. Maar ik heb nu niet het idee dat het allemaal zo geweldig is als dat iedereen zegt. Je bent toch in veel gevallen (te) oud. Ik kan de jeugd zo heel af en toe niet meer bijbenen.
Ook dit jaar werd ik getroffen door de meest pijnlijke ongemakken die een mens kan verdragen. Een killerkeelontsteking en een allesvernietigende Hermania vielen mijn prachtlijf op onverwachte momenten aan. Mèn, wat heb ik een fysieke pijn geleden dit jaar! Een normaal mens zou bij 10% van die pijn spontaan kapot zijn gevallen.
In september moest ik noodgedwongen afscheid nemen van m’n werkplek om de hoek.
M’n afscheidsfeest was een fiasco. Alleen een paar hele lieve meiden en een drietal (ex)collega’s namen de moeite om op m’n emotionele uitnodiging   te reageren.
Beetje jammer dat al die andere uitgenodigden niets van zich hebben laten horen. Sneu, dat vind ik ze.
Maar ach, ze kunnen in elk geval teggen hun kleinkinderen zeggen dat ze ooit nog met mij hebben gewerkt.

En dan was er nog iets waardoor dit jaar zo klut was…………………………….Ben het ff vergeten.

Nee, als ik overmorgen die 30 miljoen pak, dan nog blijft het een klutjaar.
Maar gauw vergeten.

Fijne jaarwisseling.

Onderwerp van gesprek

Tijdens een crème intrekmomentje werd mij compleet out of the blue gevraagd; “Zeg Manus, wil jij misschien een column schrijven voor onze nieuwe website?”
Ik James Bondde m’n wenkbrauwen; “Hoe weet jij dat ik een veelgevraagd columnist ben?”
Bla bla, lang verhaal maar waar het op neer komt is dat ik zei dat ik het wilde doen maar dat ik wèl een aparte stijl heb. Ah joh, da’s geen probleem, hoorde ik haar zeggen.
Ik heb ‘m op 29 augustus ingezonden.
Grote paniek! Mensen werden van vakantie teruggeroepen, alle verloven werden ingetrokken, vergadering volgde op vergadering. De dames op de werkvloer konden ‘m wel pruimen, de directie boven een stuk minder. Het was de talk of de kliniek.
Het boeiede me niet zoveel. Als ze ‘m niet willen plaatsen, plaatsen ze ‘m toch niet. De factuur stuur ik sowieso.
Afgelopen vrijdag kreeg ik bericht terug. Met enkele aanpassingen wilden ze ‘m dolgraag plaatsen.
Had ik al gezegd dat er bijna een maand over vergaderd is?
Lees en huiver:

L’original :
Huidetters

Een intieme date met dokter Rönnau in mei van dit jaar is met stip de top drie van ‘briljantste dingen die
ik ooit eens in mijn leven gedaan moet hebben’ binnen gekomen. Had ik het maar veel eerder gedaan, had ik haar maar veel eerder ontmoet.
En intiem was het zeker. Zoveel vrouwen zien mij immers niet naakt. En waarom briljant? Zij was
het die me naar “De Padbergkliniek” verwees.

Al jaren en jaren had ik er last van en na een keelontsteking rees het de pan uit, Psoriasis. Of zoals ik het noem ‘Huidetters’.
Man, wat kan je er gestresst van raken. En laat dat nou net niet moeten. Schijnt dat stress een enorme
factor op de ontwikkeling van die huidetters heeft.
Eigenlijk is Psoriasis dus een vicieuze ziekte. Haha, dat heb ik een huidexpert nog nooit horen zeggen! Ik leg er gelijk even ©opyright op.

Maar goed, vooral op m’n scheenbenen en rond m’n middel waren het meer etters dan huid. Van die hardnekkige grove plekken die erg opvielen. In het zwembad zag je eerst 5 minuten huidetters en daarna kwam ik pas binnen. Zo erg was het. Tel daarbij 1483 keelontstekingvlekjes (heb ze geteld) en je begrijpt hoe blij ik was dat ik naar de kliniek kon. Ik schaamde me er zelfs
een beetje voor.

M’n vakantie in het zonnige Zeeland hielp onvoldoende of eigenlijk niet en om nou de rest van de zomer met
panty’s onder de korte broek te lopen, ging me te ver. Is ook een hoop gedoe.
Vind maar eens een bijpassende broek op die bruine panty’s. Trouwens, die dingen staan mij ook helemaal niet.

Begin juli deed ik de stoute schoenen aan en belde ik Esther (die ik tegenwoordig trouwens opperbep mag noemen). Ik was van harte welkom!

Onzeker als ik was stapte ik 20 juli met m’n Heinekentas en knikkende knieën binnen. “Kom maar op met dieterminatie van die huidetters”, schreeuwde ik in gedachten door de wachtruimte.
En zo geschiedde.
Ik heb nu 16 behandelingen
achter de rug en van de psoriasis is alleen nog de asis over. Ik ben nu zo zelfverzekerd dat ik gerust met de badjes lafjes over de benen gespreid bij de dames ga zitten een krantje lezen terwijl ik ‘in de crème’ zit. Of gewoon lekker mee beppen. Want dat kunnen de dames hoor!

Nee, ik kan niet anders zeggen dat ik meer dan uitermate tevreden over de behandeling ben. En het is er
reuze gezellig, dat mag een echte vent anno 2011 heus wel zeggen, vind ik.

Zie er een beetje tegen op om binnenkort alweer afscheid te moeten nemen. Ik zou er bijna gestresst van raken!

Valt best wel mee toch?

De aangepaste versie :
Huidetters

Een intieme date met de dermatoloog in mei van dit jaar is met stip de top drie van ‘briljantste dingen die ik ooit eens in mijn leven gedaan moet hebben’ binnen gekomen. Had ik het maar veel eerder gedaan, had ik haar maar veel eerder ontmoet.
En intiem was het zeker. Zoveel vrouwen zien mij immers niet naakt.

En waarom briljant? Zij was het die me naar “De Padbergkliniek” verwees. Al jaren en jaren had ik er last van en na een keelontsteking rees het de pan uit,
Psoriasis. Of zoals ik het noem ‘Huidetters’. Man, wat kan je er gestresst van raken. En laat dat nou net niet moeten. Schijnt dat stress een enorme factor op de ontwikkeling van die huidetters heeft.

Eigenlijk is Psoriasis dus een vicieuze ziekte. Haha, dat heb ik een huidexpert nog nooit horen zeggen! Ik leg er gelijk even ©opyright op.

Maar goed, vooral op m’n scheenbenen en rond m’n middel waren het meer etters dan huid. Van die hardnekkige grove plekken die erg opvielen.

In het zwembad zag je eerst 5 minuten huidetters en daarna kwam ik pas binnen.
Zo erg was het. Tel daarbij 1483 keelontstekingvlekjes (heb ze geteld) en je begrijpt hoe blij ik was dat ik naar de kliniek kon. Ik schaamde me er zelfs een beetje voor.

M’n vakantie in het zonnige Zeeland hielp onvoldoende of eigenlijk niet en om nou de rest van de zomer met
panty’s onder de korte broek te lopen, ging me te ver. Is ook een hoop gedoe.
Vind maar eens een bijpassende broek op die bruine panty’s. Trouwens, die dingen staan mij ook helemaal niet.

Begin juli deed ik de stoute schoenen aan en belde ik Esther (die ik tegenwoordig trouwens opperklep mag noemen). Ik was van harte welkom!

Onzeker als ik was stapte ik 20 juli met m’n Heinekentas en knikkende knieën binnen. “Kom maar op met die
terminatie van die huidetters”, schreeuwde ik in gedachten door de wachtruimte.
En zo geschiedde.

Ik heb nu 16 behandelingen achter de rug en van de psoriasis is alleen nog de asis over. Ik ben nu zo
zelfverzekerd dat ik gerust met de badjes losjes over de benen gespreid bij de dames ga zitten een krantje lezen terwijl ik ‘in
de crème’ zit. Of gewoon lekker mee ‘kleppen’’. Want dat kunnen de dames hoor!

Nee, ik kan niet anders zeggen dat ik meer dan uitermate tevreden over de behandeling ben. En het is er
reuze gezellig, dat mag een echte vent anno 2011 heus wel zeggen, vind ik.

Zie er een beetje tegen op om binnenkort alweer afscheid te moeten nemen.

Ik zou er bijna gestresst van raken!

Zoek de verschillen!
Nee, ik vind het volkomen normaal dat je hier een maand over moet lullen.