Kappen met sociale mediaas

Laag pitjeJa, je leest het goed. Ik kap met de sociale mediaas.
*schok gaat door sociale mediaasland*
Even een bijkoommomentje…………………………………………….
……………………………………………………………………………………….
……………………………………………………………………………………….

Nou, klim weer op die stoel / bank, regulier je ademhaling weer, druk je hart terug uit je keel en luister.
IK ZEG LUISTER!!! *bitchslap*

Ik kan het momenteel slecht handlen. Ik moet me de komende tijd focussen op het grotere goed.
Whatsapp dan Manus?, vraag je je af.
Ik zal het uitleggen.

M’n werkgever, Het Agentschap, wil dat ik onder normale deep undercover ga. In vakjargon beter bekend als Deepst Undercover.
Waarschijnlijk heb je dit wel gelezen. En dat dient gestopt te worden. En wel heul snel!
‘Kom niet aan onze topcriminelen want ze zijn misschien wel fout maar zijn wel onze fout ja!’ heet de operatie. En misschien moeten we daar nog even een andere naam catchy voor verzinnen.
En nee, het is geen klus voor SuperAnus. Er moet geen bloed vergoten worden, is van mij geeist.
Het Agentschap wil de daders levend pakken. Dit omdat er bij de plantsoendiensten een enorm tekort aan goed personeel is. Maar ook omdat onze gevangenissen bomvol met belastingontduikers zitten. De keihardste jongens, zeg maar.
Maar dat begrijp je zelf ook wel natuurlijk.

Ik ga me dus de komende maanden bezighouden met infiltreren in de Marokkaanse Topcriminelenonderwereld.
Ik ga me de komende weken volledig bezighouden met het in m’n rol groeien. Ik zal de komende weken omgeturnd worden tot Egyptische homofiele internationale wapenhandelaar, Assikye Anusosie. Een regelrechte keiharde topcrimineel en tevens bad ass motherfucker.
Letterlijk trouwens. Mijn 14 zussen zijn ook mijn dochters.
As we speak zijn we mijn achtergrond zo te wijzigen tot net boven VMBO-denkniveau. Die Marokkaanse topcriminelen zijn natuurlijk ook niet gek, die zullen me wel helemaal doorlichten.
En we moeten nog een imperial op mijn gehuurde Ford Transit lassen. Maar daarna gaan we over tot actie.

Dus lieve sociale mediaasvriendjes en dinnetjes, jullie moeten het de komende tijd even zonder me doen.

Ik zou zeggen, TATA
XXX

Twating is zòòòòò 2013

Twating Tja, ik mot toch wat.
En daarom heb ik m’n eigen datingsite maar ’s opgezet. Fuk dat Lexa. Fuk dat dating2000. Fuk dat weet ik veel hoe al die sites heten.
@TWATINGSITE it is vanaf nu mèn!

Het idee is simpel. Je volgt de site en tussen de volgers zoek je jouw date om samen gezellig mee te twaten (Twitter daten). Mocht het klikken, kan er iets moois uit bloeien. Want daar gaat het toch allemaal om in het leven, dat we gezellig in volle liefde met elkaar kunnen leven. Toch?

En dat ik er van uit ga dat de genoemde datingsites hun klandizie weg zien lopen en overstappen naar de gratis Twatingsite en dat zij dus genoodzaakt zijn mijn concept over te nemen tegen een uiterst vriendelijk 6 nullen prijsje, dat heeft er helemaal niets mee te maken.

Om mij zelf en persoonlijk voor te stellen, zal ik hier (opnieuww) mijn vrijgezellen cv plaatsen. Ik zou zeggen, moge de juiste vrouw met mij mogen twaten.

Hallo vrouwtjes,

ik ben een lompe veertiger met een grote bek en een zeer duidelijke mening maar wèl met het hart op de juiste plek. Ik rook sigaren en drink op alcoholgebied uitsluitend bier. Ik barst van de humor, heb een prachtlijf en loop graag op slippers. Ik ben in het bezit van een appartement, een oude auto en heb twee schatten van zoons (2 en 5 jaar). Ik werk in een classified environment en heb discipline hoog in het vaandel staan. Ik heb een hekel aan geweld maar ga het zeker niet uit de weg. Ik houd van rust aan de kop en moet absoluut geen (vrouwen)gemekker hebben. Ik heb ontzettend veel interesses maar de meeste daarvan boeien me vrij weinig. Ik ben een 100% zomermens en ben in winterse tijden meestal niet te genieten.

Ik zoek een partner omdat ik er schijtziek van ben om het huishouden in m’n eentje te doen. Ik heb niet echt voorkeuren voor haarkleur, ogenkleur en huidskleur maar je moet er wel verzorgd uitzien. Je moet tussen de 34 en 40 zijn en je moet wel tetten hebben, ben een borstenman.

Stuur je mail naar bla bla bla en wie weet krijg je wel een berichtje terug.

Lieve groetjes,

Hermanus.

Rooie oortjes

Zoals je weet ben ik een uitvinder. Nee, dat is niet het juiste woord. Ik ben een conceptbedenker. Ja, da’s beter.
Ik bedenk met grote regelmaat een concept, gooi het lafjes de samenleving in en al gauw wordt door anderen het concept uitgewerkt tot een succes.
Ik ben daar best trots op. Echter ben ik totaal niet uit op de credits. Zo steek ik niet in elkaar. Ik hoef geen veer in de strakgevormde bips. Ik hoef geen klop op de breedgetorsde schouder. Ik hoef geen compliment aan mijn geheimgehouden adres.

Een paar jaren geleden schreef ik in het geniep een woest erografische tekst naar een vriendin. Ze vertelde me dat ze na het lezen ervan met rooie oortjes zat. En ook dat er tintelende gevoelens in de onderbuik en tetstreek waar te nemen waren. Ik keek er niet van op. Dat was immers de bedoeling van mijn erografische schrijven.

Hoe het heeft kunnen gebeuren is me een raadsel maar duidelijk is wel dat mijn woest erografische tekst de overkant van de Noordzee bereikt heeft. En dat een autrice aldaar gedacht moet hebben dat gewoon ronduit erografisch opschrijven wat je denkt misschien wel verkoopt. “Around out erographic upwriten what you think”.
Met als gevolg het boek dat inmiddels elke vrouw wel gelezen heeft.

En zo, lieve vrouwtjes, hebben jullie het aan mij te danken dat jullie tegenwoordig zonder enige vorm van gene woest erografische teksten het WereldWijdeWeb op kunnen slingeren. Mannen met rooie oortjes achter de computer achterlatend.

Graag gedaan.

(persoonlijk bedanken kan uitsluitend op afspraak)

Als het om nee gaat

Vorig week zat ik weer eens ontzettend lollig onzin te plempen op FB toen m’n oog viel op één der advertenties rechts. Een bloedmooi project keek me uiterst sensueel aan en eigenlijk smeekte ze me met haar te gaan daten. Het was een advertentie van Lexa, dè datingsite van Nederland.
Ik streek over m’n harde en dacht, wat de fuk joh. Iemand voor het huishouden Iemand om af en toe helemaal uit elkaar te trekken Iemand om mijn gevoelens mee te delen is immers nooit weg. Ik schreef me in en ben hierna naar het werk gegaan voor weer eens een bikkelende nichtshift. Ik deed m’n enige goeie foto (ja, die ene ja) erbij en schreef bij m’n omschrijving “ik ben nou die ene vent die niet de hele dag aan sex denkt”. Briljant!!

Ze bleken zelfs een heuse app te hebben en nadat ik deze op de phone had gedownload bekeek ik een paar uur later mijn eigenste pagina. WOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOW met hoofdletter W, heel veel O-en en nog een hoofdletter W!!! Was ik even populair!! Alsof ik het 4e deel van dat Grijze Tinten werkje was, de vrouwen vlogen om m’n oren.
Uit alle hoeken en gaten, uit alle windstreken hadden ze mijn site bezocht. Ik had vrouwelijk bezoek uit de buurt, uit de omgeving, uit de provincie, uit elders in het land, uit heel den kloot zoals daar zijn Engeland, Frankrijk, Spanje, Italie, Kopenhagen, Rio de Janeiro,  Rabat (haha), Marakesch (hahahaha) en zelfs uit Friesland (whoehahahahahahahahaha).
Maar Lexa is een commercieel bedrijf en zij willen en moeten vanzelfsprekend winst maken. Ik kon dus niet alle flirts en berichten zien. Laat staan dat ik kon zien wat de story van de geïnteresseerde vrouw in kwestie is. Hiervoor diende ik me aan te melden (lees geld betalen).
Omdat ik niet ziek was en dus ook niet de beroerdste meldde ik me aan. Ik had nu de mogelijkheid om de profielen van de vrouwtjes in te zien en ik besloot een schifting te maken. ALLE BUITENLANDERS ERUIT!! Ja, kom op zeg. Ik ga toch niet met het vliegtuig op een date!!

Ook ging ik zelf wat rond flirten en berichten sturen. Er staan toch hier en daar best wel spetters op die site. Eentje vlak bij mij in de buurt. Mooi koppie, nooit getrouwd, 40 jaar, geen kinderen, eigen baas, uitstekende muzieksmaak, goeie tetten (oh nee, dat stond er niet bij) en zoekt een man met humor. En zo waren er nog een stel nooit getrouwde vrouwen met dezelfde zoektocht. Ik schreef ze allemaal een lollig berichtje.
Maar hoe vaak ik ook kijk, er zit geen antwoord van deze projecten in m’n mailbox. Raarrrrrrrrrrrrr.
En dan komt m’n achterdochtige blackops instinct bovendrijven natuurlijk. Intensief onderzoek, research en tevens speurwerk gaven mij de uitkomst. Het zijn lokkertjes. Lokkertjes om loesers over te halen zich aan te melden door geld te betalen.
En toen ik gisteren 2 verschillende aantrekkelijke blondjes met exact hetzelfde profiel aantrof, wist ik het zeker.
We worden verneukt!!
Hahahahahaha, dan ben je een kneus als je daar intrapt!!!
Oh wacht.

Ik kap er maar mee.
Dat online een bijslaap zoeken is niks voor mij.

Copyright

Gisteren reed ik, na weer een teleurstellende Rabo-finish, naar Linda en Maurice. M’n goeie vriend en zijn vrouw. De tijd was daar gekomen om voor eens en altijd duidelijk te maken wie van ons nou de ultieme muziekkenner is.
Met knikkende knieën zat ik 25 minuten in de auto. Met knikkende knieën inderdaad. Het is immers lastig rijden met gestrekte benen.
Maar ook omdat m’n zelfverzekerdheid, waar ik toch om bekend sta (sommigen noemen het arrogantie maar het is zelfverzekerdheid), wat minder zelfverzekerd was dan normaal. Op muziekgebied heb ik Linda erg hoog zitten, ze is niet voor niets de enige die mijn ass woept met Songpop, en omdat ze ook al liet doorschemeren dat Maurice absouut niet uitgevlakt mocht worden, was ik niet zeker van mijn zaak.
Om m’n nervositeit te verhullen draaide ik zoals altijd luid toeterend de parkeerplaats op.
Ze wonen prachtig aan een grasveldje, de kinderen waren er aan het spelen. Rennen, gillen, schreeuwen en nog meer rennen. M’n vaderhart smolt. Ik werd er week van.

Tot het moment ik voorbij een boom liep.
WTF hing daar nou aan die boom?

M’n zenuwachtige ik maakte plaats voor een verontwaardigde en vooral boze ik.
Dit was een produkt van Anus Inc. ©®, m’n boomende ontwerpbedrijf. En wel eentje uit 14 mei 2009.
Zover ik weet is nooit een eurocent betaald voor het gebruiken van deze plaat en heterdaadte ik dus een duidelijke vorm van copyrightschending. Ik besloot het zakelijk aan te pakken en zonder aarzelen de confrontatie aan te gaan.
“Eh……ehm……….uuuuuuh………dat heeft de buurman gedaan.”, stamelde Linda en ze keek Maurice schichtig aan.
“Heb ik niets mee te maken, ik houd jullie verantwoordelijk en eis per onmiddellijk het geld waar ik recht op heb.”, foeterde ik.
Ja, kom op zeg. Beetje mijn produkten voor gratis gebruiken in deze tijden van crisis.
Er hingen 2 van deze fantastisch ontworpen platen rond het grasveldje en dan praten we al gauw over een totaalbedrag van 11.84 euro hoor!
We handelden dit als volwassen zakenmensen af maar de toon was gezet.

Het Top 40-bordspel won ik met overmacht .
Het was eigenlijk genant hoe eenvoudig ik m’n tegenstrevers alle hoeken van de kamer liet zien met m’n ene na het andere goede antwoord en de controle over de dobbelsteen.
Ze besloten, niet we, ze besloten een ander spel te spelen. Een ander stel vraagkaarten en een andere dobbelsteen.
Na 2 rondjes met de dobbelsteen gegooid te hebben en een toen al een voor m’n tegenstanders onoverkomelijke achterstand, besloten ze, niet we, besloten ze dat dit een maar kutspel is. Ik vond het prima.
Het laatste spel dat we speelden is te vergelijken met Songpop. Intro’s raden uit verschillende categorieën. Ik zag bij Linda het een en ander strak gaan staan, ze zag kansen om me te verslaan. Ook Maurice verkneukelde zich met de categorie Licht Klassiek in het vooruitzicht.

Het zal voor jou niet als een verrassing komen dat ik ook dit spel, op eentje na (toen zat ik uit verveling op de foon te facebooken), wederom met 3 klassen verschil winnend heb afgesloten.

Het was een gezellige avond en het is nu eindelijk bij iedereen duidelijk:
IK BEN DE ULTIEME MUZIEKKENNER VAN HEEL MIJN VRIENDEN EN KENNISSENKRING.
(of zou er stiekem nog ergens ééntje zijn die aan mijn superioriteit twijfelt? Noem maar een dag, een tijd en wat we erbij drinken, I’ll be there)

(Trouwens, even tussen jou en mij, ik denk dat ze me hebben laten winnen uit schuldgevoel voor bovenstaande hoor.
Maar ssssssst, we doen net of ik dat niet door heb)