Orgasmisch

HannibalMan man man, wat  ik het toch als mijn plan samenkomt. Niets zo charmant als wanneer je alles strak hebt gepland. Dat zeg ik.
Voormaligje vroeg laatst of ze de jongens een weekendje mee weg mocht nemen. Het was tenslotte mijn weekend met m’n jongens. Dan is het wel zo netjes om mijn toestemming te vragen. Me dunkt. Het zou ook een beetje gek zijn als ik voor de deur zou staan en er zou niemand thuis zijn. Of gek? Gevaarlijk, dat zou het zijn. Gezien mijn professioneliteit dat is. Je wilt natuurlijk niet een operatie ‘Klopjacht’ door een nietsontziende omlegger achter je bips aan hebben. Laat dat even duidelijk zijn. Nee, wij overleggen dat gewoon. Zo oudersen wij. Zouden meer gescheiden lieden moeten doen.

Ik opende m’n agenda en bij dit weekend stond een piemol getekend. Ah, een orgasmisch weekend! Ik teken piemols bij orgasmische dagen in m’n agenda. Ik kan ook een driedimensionale Nachtwacht tekenen bij dit soort speciale dagen maar ik kan nou eenmaal beter piemols tekenen. Ik gaf direct toestemming.
Ik kroop achter m’n tekentafel. Het krioelde ervan. Zucht. Omdat ik geen zin had ze te verwijderen en ik ook niet zo snel een pincet kon vinden, ontvouwde ik mijn plannen maar aan de eettafel. Ik zuchtte nogmaals.
Vrijdag de 13e; Spanje – Nederland
Zaterdag de 14e; WK finale dameshockey
Zondag de 15e; WK finale mannenhockey en tevens het 10.000 dagen jubileum van mijn ontmaagding (da’s trouwens de oplossing van de Prijsvaag van 5 juni! Niemand had het goed. Jammer. Volgende keer meer succes, mensen!)

Spanje – Nederland. De herhaling van de finale van 4 jaar geleden. De finale waar we genaaid zijn. Genaaid door Howard Webb, de scheidsrechter. Hij had moeten zien dat Casillas overduidelijk met tè grote schoenen speelde. Ik zag het op tv dus hij had het zeker moeten zien en in moeten grijpen. De lul! En die oplichtersbende van een FIFA maar hameren op fair play. M’n kont!
Omdat ik als een van de weinigen in de wereld niet zo’n hoge pet van het huidige Spanje op heb en omdat ik de Johan Cruyff onder de voetbalkijkers ben (ik kijk 5 stappen vooruit), noteerde ik een overwinning voor Nederland in m’n plannen. Een klinkende overwinning zelfs, 1-3. Ook schreef ik in m’n plannen dat ik in volledige zen omgeving de wedstrijd moest bekijken. Ik heb niks aan gillende kinderen, loomende mannen, opgewonden standjes en/of vrouwen met hun geliefde standje op hun oranje shirt. Ik moet zo’n orgasmische wedstrijd in alle rust en analytisch bekijken.
Deze rust en analytisme duurde tot de 65e minuut. Ik ging volledig los. Ik liet me volledig gaan. Ik kreeg een erectie en schonk nog eens bij.
Zelden ben ik zo opgewonden geweest. Ik bestelde een portie tapas bij de plaatselijke Spanjaard en toen el bezorgo voor m’n deur stond, lachte ik hem keihard uit. Pang! In your face!

Zaterdag was de dag van de damesfinale van het WK hockey. Ik ben fan van ons Oranje hockey. Dat is al sinds Floppy Bovelander. En sinds jaar en dag volg ik ons Nederlands dameshockeyteam. Ik  Maartje Paumen. Wat een wereldwijf is dat! Bloed en bloedfanatiek. De strafste corner ter wereld. En de liefste glimlach waar zelfs uw nietsontziendste omlegger van smelt. Ik wil met haar trouwen………………….
Ze scoorde de 1-0 uit een strafbal en haar manier van juichen (gebalde vuist omhoog BAM JONGUH!) vind ik prachtig. Ik werd er opgewonden van.
Het is 2-0 geworden, de eerste wereldkampioen van deze zomer is binnen.
Vanmiddag volgen de mannen. En ook zij spelen tegen Australië. Ik zeg; Makkie.

En dan tenslotte ga ik vanzelfsprekend vanavond klokslag 20.24 uur uitbundig stilstaan bij het 10.000 dagen jubileum van het breken van mijn maagdenvlies. Dat ik voor het eerst het vlezige met het vlezige vereeuwigde. Dat ik de knuist inwisselde voor de vagijn. Over een hoogtepunt in mijn leven gesproken!
Ik ben voornemens vanavond het complete ritueel na te spelen. Ben nog op zoek naar een tegenspeelster. Reacties zijn welkom.

Nee lieve lezer, ik heb een uitstekend orgasmisch weekend. Alles verloopt volgens plan. Maar dat is logisch.
Er is echter 1 klein dingetje; Weet iemand hoe je van een inmiddels 38 uur durende erectie af komt?

Prijsvaag!

prijsvaagIIIIIIEEEEEEJAHOOORRRRRRR.
Het is weer de hoogste tijd voor een interactief kwisdingetje op dees jolijtsijt!

Doe je haar los. Trek je string strak. Schud de tetten los. Leg de piem lafjes op links. Veeg de poepert later af. Schop je schoonmoeder in de hoek. Zet je schoenen buiten de deur. Plak de kinds achter de plinten.
Laat je door niets en niemand afleiden en schakel hulplijnen in!

Hier komt tie dan, de vraag die alle vragen van vandaag overbodig maakt.
Komt tie hoor! Ben je er klaar voor?………………………….Zeker weten?
Nou, hou je vast. Komt tie;

WELK HEUGLIJK EN LEVENSVERANDEREND FEIT GA IK ZONDAG 15 JUNI UITBUNDIG VIEREN?

En of ik het ga vieren! Ben namelijk dat weekend volledig vrij!
(ps. ik ben dus in te huren voor het opleuken van jouw leven. De 57e beller/whapper/sms’er/reagant mag zich de gelukkigste noemen.)

Prijsvaag

prijsvaagMan man man. Sjonge jonge jonge. Wat heb ik gisteren genoten van de interactie tussen jou, lezer, en ik, producer/presentator/bedenker van dit weblog. Zelden zoveel lieve, sympathieke, energieke en fijne reactie in onderstaand reactiegebied gehad. Het deed en doet me nog steeds goed. Het geeft toch een zwoele extra dimensie aan mijn toch zo lege leventje.
En om dit gevoel warm te houden, kom ik vandaag met wèèr een interactief iets om jou, lezer, te laten participeren op dees jolijtsijt.
Ik heb het al eens eerder gedaan en nu, na een behoorlijk lange afwezigheid, issie weer terug: DE PRIJSVAAG.
Gewoon een vage vraag waar een vaag antwoord bij gezocht moet worden.
Ik hoor je denken; “JOTTUM!!!!! Een spelletje”.
Ja, inderdaad een spelletje. Ook daarvoor kun je natuurlijk gewoon hier terecht.

Omdat ik jou, lezer, als intelligentsia bestempel, ga ik beginnen met een muziekvraag. En niet zomaar één, NEEN! eentje met een cryptische lading.

Welke 2013-hit bedoel ik met onderstaande?????

WELKE SCHAT STOPT DAT TYPETJE IN Z’N KONT?

Stuur jouw antwoord in en maak kans op geen prijs.

Succes.

Copyright

Gisteren reed ik, na weer een teleurstellende Rabo-finish, naar Linda en Maurice. M’n goeie vriend en zijn vrouw. De tijd was daar gekomen om voor eens en altijd duidelijk te maken wie van ons nou de ultieme muziekkenner is.
Met knikkende knieën zat ik 25 minuten in de auto. Met knikkende knieën inderdaad. Het is immers lastig rijden met gestrekte benen.
Maar ook omdat m’n zelfverzekerdheid, waar ik toch om bekend sta (sommigen noemen het arrogantie maar het is zelfverzekerdheid), wat minder zelfverzekerd was dan normaal. Op muziekgebied heb ik Linda erg hoog zitten, ze is niet voor niets de enige die mijn ass woept met Songpop, en omdat ze ook al liet doorschemeren dat Maurice absouut niet uitgevlakt mocht worden, was ik niet zeker van mijn zaak.
Om m’n nervositeit te verhullen draaide ik zoals altijd luid toeterend de parkeerplaats op.
Ze wonen prachtig aan een grasveldje, de kinderen waren er aan het spelen. Rennen, gillen, schreeuwen en nog meer rennen. M’n vaderhart smolt. Ik werd er week van.

Tot het moment ik voorbij een boom liep.
WTF hing daar nou aan die boom?

M’n zenuwachtige ik maakte plaats voor een verontwaardigde en vooral boze ik.
Dit was een produkt van Anus Inc. ©®, m’n boomende ontwerpbedrijf. En wel eentje uit 14 mei 2009.
Zover ik weet is nooit een eurocent betaald voor het gebruiken van deze plaat en heterdaadte ik dus een duidelijke vorm van copyrightschending. Ik besloot het zakelijk aan te pakken en zonder aarzelen de confrontatie aan te gaan.
“Eh……ehm……….uuuuuuh………dat heeft de buurman gedaan.”, stamelde Linda en ze keek Maurice schichtig aan.
“Heb ik niets mee te maken, ik houd jullie verantwoordelijk en eis per onmiddellijk het geld waar ik recht op heb.”, foeterde ik.
Ja, kom op zeg. Beetje mijn produkten voor gratis gebruiken in deze tijden van crisis.
Er hingen 2 van deze fantastisch ontworpen platen rond het grasveldje en dan praten we al gauw over een totaalbedrag van 11.84 euro hoor!
We handelden dit als volwassen zakenmensen af maar de toon was gezet.

Het Top 40-bordspel won ik met overmacht .
Het was eigenlijk genant hoe eenvoudig ik m’n tegenstrevers alle hoeken van de kamer liet zien met m’n ene na het andere goede antwoord en de controle over de dobbelsteen.
Ze besloten, niet we, ze besloten een ander spel te spelen. Een ander stel vraagkaarten en een andere dobbelsteen.
Na 2 rondjes met de dobbelsteen gegooid te hebben en een toen al een voor m’n tegenstanders onoverkomelijke achterstand, besloten ze, niet we, besloten ze dat dit een maar kutspel is. Ik vond het prima.
Het laatste spel dat we speelden is te vergelijken met Songpop. Intro’s raden uit verschillende categorieën. Ik zag bij Linda het een en ander strak gaan staan, ze zag kansen om me te verslaan. Ook Maurice verkneukelde zich met de categorie Licht Klassiek in het vooruitzicht.

Het zal voor jou niet als een verrassing komen dat ik ook dit spel, op eentje na (toen zat ik uit verveling op de foon te facebooken), wederom met 3 klassen verschil winnend heb afgesloten.

Het was een gezellige avond en het is nu eindelijk bij iedereen duidelijk:
IK BEN DE ULTIEME MUZIEKKENNER VAN HEEL MIJN VRIENDEN EN KENNISSENKRING.
(of zou er stiekem nog ergens ééntje zijn die aan mijn superioriteit twijfelt? Noem maar een dag, een tijd en wat we erbij drinken, I’ll be there)

(Trouwens, even tussen jou en mij, ik denk dat ze me hebben laten winnen uit schuldgevoel voor bovenstaande hoor.
Maar ssssssst, we doen net of ik dat niet door heb)