Och ja, verrek 2

dt_2Zoals je wellicht weet doe ik typetjes. Vink leuk. Tegenwoordig niet zo vaak meer hoor. Ben er wel een beetje klaar mee. Maar voorheen had ik een aardig stel in m’n repertoire.
Natuurlijk SuperAnus, dè ultieme superheld en wereldredder.
Meneer BIL, de Botte Internet Lul. De man die online met iedereen ruzie zocht.
Brad Pitt. Je hebt vast wel eens een film van ‘m gezien.
En ook Dick Teder. De recht voor z’n raap-man.

Ik had jáááááren geleden een gebbetje op m’n weblog. Een vraag en antwoordrubriek. Een soort van online adviesbureau. Groot succes! Ik had zelfs een logo!!
Je stelde een vraag en Dick Teder gaf dan zijn ongezouten (en vaak bikkelharde) mening. En steevast sloot hij af met ‘ik hoop dat je er wat aan hebt. Veel liefs en een fijne dag. xxx Dick Teder’.
Zum bleistift: “Beste Dick Teder, Mijn vrouw vindt vrijen met me niet meer zo fijn, waar kan dat aan liggen?”
Waarschijnlijk heeft dat te maken met die graflucht die uit je bek komt. Misschien moet je eens wat minder vaak dode hond eten.
Ik hoop dat je er wat aan hebt.
Veel liefs en een fijne dag.

xxx Dick Teder

Mooie tijd wasda.
Maar aan alles komt een eind en Dick Teder heeft eind 2009 zelfmoord gepleegd. Wim de Bie is begin 2010 in het ontstane gat gesprongen en als iemand met mijn ideeën aan de haal mag gaan, is het Wim de Bie wel. Doek niet moeilijk over.

Dick Teder, hoe kwam ik nou weer aan die naam, vraag je je natuurlijk af. Dat had alles te maken met mijn toenmalige werkplek. De mensen daar noemden me gekscherend Adolf. Of Dictator. Geen idee waarom trouwens ;-). Zal ongetwijfeld iets te maken hebben gehad met hoe ik de place daar runde.

Dictator, da’s ook een lekker nummer van ’s Lands sletste meidenband ooit, Centerfold. Centerfold
Drie gyle wijvuh die meestal optraden in sexy lingerie. Cecilia de Rie, Rowan Moore en Laura Fygi. Mèn, wat was ik als 15-jarig testosteronbommetje op Laura zeg!
Het bandje zoog verder hoor (waarschijnlijk regelmatig ook letterlijk) maar het was een heule fijne tegenhanger voor de netjes meidenbandjes als LUV, Babe, Maywood en Toontje lager. En het oog wil immers ook wat als het op muziek aan komt. Uitzondering hierop is Celine Dion, da’s beide geen reet aan.
Laura Fygi is de enige die nog een beetje iets van haar leven heeft gemaakt. Ze is, volgens mij nog steeds, een zeer verdienstelijke jazz-zangeres. Wat er van de andere twee is geworden, APJEP en dat boeit me eigenlijk ook niet.

Ik zou zeggen, geniet wederom van deze ‘Och ja, verrekplaat’.

Ik hoop dat je er wat aan hebt.
Veel liefs en een fijne dag.

xxx Manus

Och ja, verrek

QudtmusicSTOP DE QMUSICERING VAN NEDERLAND!! Dat zeg ik.

Ik pak even een momentje voor mezelf.
*staat met 1 hand tegen de muur en schud met gebogen hoofd*
MAN MAN MAN MAN MAN MAN MAN MAN, wat word ik daar droef van.

Kijk, ik begrijp best dat ze bestaansrecht hebben. En ook dat er hordes mensen naar luisteren. En dat ze eigenlijk alleen maar kudtmuziek draaien, swa, daar heb ik vrede mee.
Maar beste jeugdsters, ook jullie moeten toch poepziek worden van elke 3 minuten dezelfde plaat? En dat wéééééékenlang achter elkaar? Ook al is de plaat nog zo lekkah.
Goed, ze hebben ’s ochtends het foute uur, da’s nog wel te pruimen. Wel een vreemd gekozen naam trouwens, het is immers het enige uur waarin ‘goede’ muziek wordt gedraaid.

Maar een wijs man, goede vriend, uitstekende collega en Fries zei me eens dat ik me niet overal aan moet ergeren en dat ga ik bij dezen dus ook niet doen. Sterker nog, ik ga in de tegenaanval.
Per vandaag introduceer ik hier op dit goed gelezen weblog “DE OCH JA, VERREK-PLAAT”.
Dat is zo’n plaat die je wel kent maar in tijden niet heb gehoord. En waarvan je denkt; “Och ja, verrek, lekkah nummah.”

deze week: Kirsty MacColl – There’s a guy works down the chip shop, swears he’s Elvis uit 1981.
Heerlijk rok en rolnummer. Lekker eeties ook!
Nu kan ik hier wel een heule uitleg gaan geven maar daar heb ik geen zin in. Trouwens, ik moet even m’n krat bier uit de auto halen.
Wat me tijdens de research wel opviel is dat ze dood is. Nu zijn er wel meer artiesten dood maar haar verhaal is wel apart. Ze is namelijk doodgevaren door een boot in Mexico. Meer info : http://nl.wikipedia.org/wiki/Kirsty_MacColl

Ik zou zeggen, geniet van deze vergeten hit en tot volgende week.

Knalfuif

knalfuif

Ik had alles tot in de ….. voorbereid. Ik had alle details gedetailleerd en strak als mijn eigen taille gepland. Onverstoorbaar ging ik te werk, niets kon mij tegenhouden. Mijn eerste knalfuif na m’n laatste knalfuif moest en zou een succes worden.
En natuurlijk kreeg ik te maken met tegenslag, what’s new? Mijn zo geliefde partner in crime had er geen zin in. Iets met de accu ofzo. Maar zoals hierboven reeds beschreven staat, liet ik mij door niets of niemand tegenhouden.
Ik duwde dus m’n Peutje die 2 kilometer naar de AH, laadde ‘m vol en duwde ‘m weer terug. Later bedacht ik me dat ik ook gewoon het volle winkelwagentje op m’n schouders had kunnen doen. Maar daar kom je altijd achter als het te laat is.

Tegen vijven arriveerde Jan Vayne. Hij had aangeboden om de hapjes te verzorgen. Blokjes kaas, plakjes worst, bakjes toast, bordjes chips, schaaltjes kaviaar, je kent ’t wel. Maar toen hij om 18 uur nog steeds bezig was z’n haar in het haarnetje te proppen, heb ik hem weggestuurd. Daar had ik geen tijd voor. Ik ging zelf de hapjes wel verzorgen.

Omdat je zo’n knalfuif niet alleen kunt behappen had ik wat werknemers op de kop weten te tikken. Sommige letterlijk. Die Pool, die normaal bij de Total langs de A12 werkt, bijvoorbeeld. Hem had ik gecharterd om als toiletheer te fungeren.
Douchr Hari (inderdaad, de broer van) was de portier van de avond. Hem had ik op het hart gedrukt dat gasten in witte kleding gewoon welkom waren. Hij vertelde dat z’n vriendin helaas niet kon komen, ze was het vergeten. Ze was nogal vergeetachtig de laatste tijd, zei ie. Ik had er begrip voor.
Armin, die de muziek zou verzorgen, heb ik weggestuurd. Hij dacht dat het feest bij de buren was en belde daar aan. Tja, dan ben je een suflul. Toch? Ik kon trouwens zelf die Maywood-knijters ook wel draaien. Jammer, maar soms moet ik hard zijn.
Yolanthe kwam om de garderobe te doen. Ze kon alle jassen mooi in de kas bergen. En tenslotte had ik Wilfred Genee weten te strikken om al zijn ‘maar dat terzijde-grappen’ te vertellen.
Om kwart over 8 zaten we er helemaal klaar voor. The party in tha penthuis kon beginnen. Wat kon er nog fout gaan?

…………………………………………………………………………………………………………………………..

Gasten.
FUK! KLUT! @#$^^%$#@$%^

Hoe kon ik nou de gasten vergeten zijn uit te nodigen?
Zucht, heb ik weer………………..
*PETS* (geluid van mezelf voor m’n kop slaan)

Nou ja, volgende keer weer een poging.
Zaterdag 16 februari 2013 m’n volgende knalfuif.

LET OP!

DIT IS DUS EEN AANKONDIGING/UITNODIGING

ZATERDAG 16 FEBRUARI 2013. AANVANG 20.00 uur.

Ik doe wederom wat leuks aan.

Tot dan.

Fijne kerstdagen!

KerstkaartJa, jullie wel.

Ik ga alleen maar één van de beste kerstnummers (zijn die er dan, Manus? Ja, deze met de tranentrekkendste eindzin ooit!) draaien, bier drinken en gewoon hardop KLUT! roepen.
Ofzo.

Maar jullie, lieve lezers die mij ook dit jaar enorm gesteund hebben, jullie wens ik het allergezelligste toe.

OP JORS dan maar.

Gelukkig heb ik m’n eigenste lol-met-m’n-jongenssite nog.
http://www.youtube.com/user/VonGoegelhausen?feature=mhee

Hartslag

pf_pulse3Ik ben niet zo van ’t concert bezoeken. Ik kan slecht tegen mensenmassa’s. Niet dat ik fobisch ofzo ben maar d’r staat altijd wel een of andere mafketel bij mij in de buurt waar ik me gigantisch aan stoor. En dan op zo’n manier dat ik ‘m het liefst gruwelijk pijn wil doen. En da’s nie goed. Gaat ook ten koste van de optredende artiesten trouwens.
Tel daar nog bij op dat er weinig bands zijn die mij (live) kunnen bekoren en mijn afkeer is verklaard.
Dire Straits en Pink Floyd, daar ga ik koste wat het kost heen. Maar de rest, op jors! Die zullen ongetwijfeld ook een fijne avond zonder mij hebben.

Ik werd pas uitgenodigd voor een concert van The Pink Floyd Project playes Pulse (m’n favoriete concert aller tijden!). Ze traden op in het Zweedse Friese Woudsend.  Ik streek over m’n harde en lacherig accepteerde ik het aanbod. Hahahaha, een wannabe Pink Floyd en dan ook nog in mijn zo gehate provincie. Kon het lolliger?
Vrijdag 24 november, denk dat het tegen half 6 uur was, trok ik m’n roze V-hals-trui aan (alles staat mij gewoon goed) en toog richting onze enclave. Het was guur weer. Het woei, het was mistig en het regende. Maar net niet hard genoeg dat je kon spreken van ‘goh, laat ik m’n ruitenwissers ’s op interval zetten’.

Bij Joure ging het mis. Ik nam de verkeerde afslag. Dat had vanzelfsprekend niets met mijn rijstijl te maken, ik werd ingeklemd gedwongen de verkeerde te nemen. Die fukFriezen doen dat gewoon expres! Misschien had ik m’n ‘Anti-Fries-sticker’ toch van m’n achterraam moeten halen.
De routeplanner op m’n foon dirigeerde me terug, de juiste richting op. Op deze A6 ging het weer mis. En natuurlijk lag het weer niet aan mij. Ik had al gezegd dat het klutweer was toch? Nou, na enkele kilometers zag ik dan eindelijk de afslag Woudsend. En waar in de geciviliseerde wereld de afritten van behoorlijke lengte zijn, zijn ze in Frysland 25 meter. Met 230 knalde ik de afslag voorbij de vluchtstrook op. Gierende banden en met de achterbank in m’n nek kwam ik tot stilstand. Misschien moeten die rare jongens eens wat minder geld steken in die achterlijke dubbele plaatsnaamborden en wat meer in wegbelijning!

Tegen half 8 kwam ik het restaurant binnen. M’n gastheer –en vrouw zaten al met spanning op me te wachten. De obster vroeg me wat ik wilde drinken. Tenminste, daar ging ik van uit. Verstond er geen ruk van. “Bier!”, zei ik, hopende dat ik goed gegokt had.
We hebben heerlijk gegeten en gedronken en liepen om half 9 richting sporthal. SPORTHAL???? Whoehahahaha, een dijkletser van heb ik jou daar.
Ik gniffelde van binnen maar zei niets. Ik heb sinds kort met m’n lompheid weten om te gaan. Er waren een mannetje of 600 en ik kon me niet aan  de indruk onttrekken dat ze allemaal dezelfde moeder moeten hebben.
Op het podium scheen het logo van Pulse, op de achtergrond speelde de enorm lange openingstune.
Na een half uur verscheen de gitarist. Ik was benieuwd. Maar verwachtte er niet al te veel van. Ik bedoel, je moet wel lef in je donder hebben wil je David Gilmour naar de troon kunnen steken.  Snel keek ik nog even waar de bar was. Daar zou ik naar alle waarschijnlijk de hele avond toch verveelt  aan hangen. Het intro van ‘Shine on you crazy diamond’ galmde door de speakers. Een laatste gaap van mij. De gitarist sloeg aan……………………………

FAN. TAS. TISCH!!!!!!!

Hij speelde exact wat David ooit deed! De rest van de band klom op het podium, het 3 uur durende concert begon.
Man, wat heb ik geweldige noten. Vanzelfsprekend van de perfect gekopieerde muziek, van die blonde achtergrondzangeres maar ook van het gemoedelijke sfeertje in die sporthal.
Heb geen mafketel gezien!

Eva en Peter, bedankt voor een superavond!