DHBO

Ik had m’n jongens om half 2 weer naar school gebracht en ik moest de 2 uur tot school uit door zien te komen. Ja, ik had gewoon naar huis kunnen gaan maar dan was de kans 103% geweest dat ik op de bank zou ploffen en de kans was daarna zeker 139% geweest dat ik in dut zou vallen. En die 242% wilde ik niet nemen, ik moest de nacht immers in en dus moest ik mijn schoonheidsslaapje voor de voordut bewaren.
Nee, ik besloot naar m’n mattie te gaan voor een stel uitstekende bakken koffie, een balletje pinda en een goed gesprek. Maar dat laatste blijkt toch elke keer weer onmogelijk.  Op de een of andere manier weet hij altijd binnen 2 zinnen het onderwerp te veranderen naar iets seksgerelateerd. We kletsen dan regelmatig dij.
Een oude man op de fiets beukte de zijkant van een auto en kopte daarna het asfalt. Het zag er ernstig uit. Ik kon niet ramptoeristig blijven kijken, ik moest wat doen. Haast was geboden! Ik rekte m’n kuiten, mijn hamstrings en mijn liezen. (Zal je altijd zien dat ik bij dat 21 meter sprintje een spier verrek. Nowee Gosee!)
Buiten adem kwam ik aan bij plaats accidentum, 2 vrouwen hadden zich inmiddels bekommerd over de arme man. Ik duwde de vrouwen aan de kant en verleende derde hulp bij ongelukken. Er kwam flink wat bloed uit de mond en de neus van de man. De man reageerde niet op het gekakel van de vrouwen en ook mijn gerichte vragen gaf hij niet thuis. Ik vond het nu meer dan ooit tijd voor een pijnprikkel. Ik nam een korte aanloop en trapte de man vol in zijn balzak. De man liep blauw aan en begon erg zwaar te ademen. “Dat vest moet open”, zei ik vastberaden. De man had de rits van zijn vest tot aan de adamsappel dichtgeritst. “Ja, dat had ik al geprobeerd”, zei de bestuurster van de auto. “Maar het lukte me niet.” Nee, omdat je kunstnagels hebt, dacht ik hardop.
De man opende zijn ogen en begon kalmer te ademen. Gelukkig, dacht ik, hij is bij kennis. Dat maakte het bloed aan mijn handen weer goed. 
Nadat ik zijn fiets van de straat had gepakt en netjes op de stoep had geparkeerd moest ik het verkeer regelen. Het ongeluk was op een driesprong, van alle kanten kwamen auto’s en fietsers. Iemand moest orde in de chaos scheppen. Uit mijn kofferbak pakte ik een fluitje, een klaar-overbordje, een petje van zoonlief, een pot latexverf en een dikke kwast. Ik kalkte een S en een P midden op de driesprong. Daar tussen ging ik staan. (* noot van de redactie: het is voor een verkeersregelaar belangrijk dat je exact in het midden van een verkeerspunt gaat staan!).
Geen auto of fiets bewoog tenzij ik een teken gaf. Het was voor iedereen duidelijk dat ik de driesprong roelde. Ik had er schik in. De politie kwam met 3 wagens en 3 agenten ontfermden zich over het slachtoffer. Ik kreeg te maken met een ongeduldige bestuurder. De man negeerde mijn stopteken volledig. Ik trok een rode kaart en stuurde hem van de weg af. Dit onder luid applaus van de toegestroomde sensatiezoekers. De man achter het stuur bleef stoïcijns doorduwen, ik vond het een bedreigende situatie. Er restte mij niets anders dan een agent aan te spreken op dit agressieve en bedreigende gedrag van de bestuurder. “Maar dat is de ambulance”, zei hij………………… “Ah!” Wellicht moest ik bij een volgende keer de bril op zetten. Aandachtpuntje. 
Puur uit interesse vroeg ik de bestuurster naar haar verhaal. Ze had ‘m niet gezien, zei ze. Ik keek er niet van op. Hoofdschuddend liep ik weg.

Bij mattie waste ik het bloed van m’n handen en ging op gepaste afstand staan kijken. Ik nam er een sigaartje bij. Mattie bracht een kop koffie, complimenteerde mij met m’n optreden en wees me op een bloedvlekje op m’n spijkerjackmouw. Hè verdomme, dat vind ik altijd zo vervelend. Moet ik weer naar de stomerij. Zucht.
Ik schreef mijn naam en rekeningnummer op een papiertje en liep naar de man die achter in de ambulance lag. Ik wenste hem sterkte en succes in het ziekenhuis en stopte het papiertje in zijn borstzak. Ik ga er van uit dat het met die stomerijkosten wel goed komt.

We voor wat, hoort wat’en!