Elvis leeft weer

Nou ja, hiero in de kwinne dan.

Er zijn dagen dat ik mijn muziek gewoon mijn muziek laat en gewoon de iPod aan zet en gewoon op de bank ga liggen en gewoon ga liggen luisteren.
Maar er zijn ook dagen dat ik ineens in mijn hoofd krijg dat ik aan m’n muziekcollectie moet werken. Noem het een fetisj. Afgelopen zondagochtend was zo’n dag.
Elvis leeft vanzelfsprekend vanaf dag 1 in m’n collectie, bij wie niet zou ik haast zeggen, maar ook met een flink aantal live nummers. En eerlijk is eerlijk, live muziek vind ik nou niet altijd je van het.
Ik vond dus zondagochtend dat ik de live nummers van Elvis ook in de studioversie moest hebben (als ik die al niet had).

Toen ik 3 nummers downloaden onderweg was bedacht ik dat ik alle nummers van alle albums van de beste man moest hebben. Even album bij YT intypen en nummer voor nummer downloaden, converteren naar MP3 en in de iTunes mikken. Fotootje erbij, jaartal erbij, album erbij, genre erbij, wat kon er fout gaan?
NOU, DAT DIE GAST WEL HEUL VEUL ALBUMS HEEFT GEMAAKT!
Ik herinner me dat ooit iemand zei dat Elvis wel 700 liedjes heeft gemaakt en dat ik hem toentertijd vierkant uitlachte, maar dat was helegaar dus geen leugen! Momenteel heb ik 626 nummers gecollectie’d en er staan nog 104 in de wachtrij. En ik ben er eigenlijk een beetje klaar mee.

Zucht, ik ben weer eens ergens aan begonnen. Maar lieve lezer, dat is eigenlijk de essentie van muziek hè? Er komt nooit een einde aan.
Het zal je hobby zijn. Mooi toch?

6 weken

Zes weken geleden kreeg ik op het werk een telefoontje van school. Ik krijg nooit een telefoontje van school, dat loopt al jaren via mama, dus bij mij gingen direct de alarmbellen af. “Teun is gevallen en kan niet meer lopen. Kan iemand hem komen ophalen?”, was de boodschap. Ik schoot onmiddellijk in de mijn ozo bekende handelingsmodus (sommigen noemen het paniek, ik noem het handelen. Paniek, hahaha. Ik? Laat me niet lachen.). Mama bleek dus onbereikbaar te zijn, derhalve belde ik the next best thing. Ze zou direct naar school gaan en hem oppikken. Ik hartje dit soort vriendendiensten.
Ondertussen duurde mijn werkdag nog dik 4 uur maar het zat me niet lekker. Toen ik het telefoontje “Het ziet er niet goed uit hoor” kreeg, wist ik dat ik direct weg moest.

Ik kwam precies op tijd om Teun uit de auto te tillen en thuis op de bank te leggen. Het jonkje is inmiddels een flinke kilo of 40 dus was dat nog best wel een kluif. We konden om 14.20 uur bij de huisarts terecht. En van daaruit mochten we gelijk door naar het ziekenhuis. Intussen had ik mooi even 160 kilo lopen sjouwen maar dat laat je als echte man natuurlijk niet merken in zo’n situatie.
Tot mijn verbazing mocht ik mee naar binnen bij de röntgenafdeling (mag dat altijd al? 🤔) en hoorde ik de fotomannen fluisteren over een scheurtje. Gescheurde enkelbanden, precies wat ik al dacht. We werden begeleidt naar de spoedeisende hulp en ook daar waren we vrij vlot aan de beurt.

“De enkel is op 2 plaatsen gebroken, we moeten direct opereren”.
WAT?! 😬
Het bleek dat Teun’s enkel scheef stond en dat deze rechtgezet moest worden. Potverdrie, dat is me daar even wat voor zo’n ventje van 10, zijn allereerste operatie ooit, hij zal wel flink in de war zijn.
Niks daarvan, hij was zo kalm als een kabbelend bergbeekje. HUH? 😳
Ook bij deze handeling mocht ik erbij blijven maar ik koos ervoor om de continu whatsappende mama even te bellen. Ik wachtte tot hij in slaap gebracht was, beloofde dat ik er zou zijn als hij wakker werd en ging naar buiten. Hier kwam ik nog een oud-collega tegen en met hem heb ik nog even staan praten. Na een minuut of 20 liep ik weer naar binnen.
PANIEK!!!!!
Men was druk op zoek naar mij want de operatie was al klaar. HUH? 🧐 Waar is de tijd gebleven dat operaties uren duurden? Goffer, gemiste kans, baalde ervan dat ik mijn belofte aan hem niet had waargemaakt.

Bij controle bleek dat het niet voldoende gelukt was de enkel vanaf de buitenkant recht te krijgen, Teun moest ècht onder het mes. Verdomme! 😡
We maakten er een daggie uit van, beetje kletsen, beetje geinen, we hadden zelfs een eigen kamer. Ik probeerde hem gerust te stellen maar dat was ook nu weer niet nodig, hij was er vrij relaxed onder. In tegenstelling tot ik, ik vond het toch wel spannend. Het was tenslotte ook voor mij de eerste keer dat ik mijn jongen daar zo zielig zag liggen.
Er werden 2 pinnen gezet, de arts vertelde dat ze uit de enkel staken en dat ze er tegen de tijd vrijwel pijnloos uitgetrokken zullen worden. HUH? De technologie gaat mij ècht te snel! 😵‍💫
Bij de volgende controle was alles prima maar nog wel 3 weken verder in het gips. Zucht.

Vandaag is het gips eraf gegaan. Mama was mee en het toeval wilde dat ik rond dezelfde tijd in hetzelfde ziekenhuis en bijna op dezelfde afdeling moest zijn. Nah, alsof het zo gepland was!
In de gipskamerwachtruimte zat ik klaar met de foon in de videostand, wachtend tot meneertje vrolijk huppelend op me af zou komen. Maar dat was iets te ambitieus gedacht, het duurt nog zeker 6 weken tot hij weer helemaal de oude is.

Ik maakte me een beetje zorgen over deze hele toestand maar dat was eigenlijk nergens voor nodig. Teun heeft zich al de tijd uitstekend vermaakt en goed gehouden, mama toonde weer eens haar organisatieskills en had alles tot in de puntjes geregeld (rolstoel, krukken, bezoek, kamer aanpassen enz.) en dat doet me toch wel goed. Wat geeft het toch een rust om te weten dat mijn jongens thuis in uitstekende handen zijn.

Ik wil namens Teun iedereen bedanken voor het medeleven, de steun, de beterschapswensen, de kaartjes, de cadeau’s, de visite en wat niet al.
😘


Easy toys

Volgens mij ben ik een zorgelijke ontwikkeling op het spoor. Of zorgelijk? Nou ja, voor een deel van de mensheid dan. Of eigenlijk voor een groep mannen. Of eigenlijk voor het selecte clubje lang alleenstaande mannen van middelbare leeftijd. Voor de paar mannen in de categorie ‘één van de 138 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland’. Okee okee, voor mij.

Het klopt toch dat vrouwen tegenwoordig met een paar klikken een set easy toys in huis hebben? Dat vind ik eigenlijk best goed. Iets met privacy en discreet enzo. Vroeger moest je de Christine le Duc’s nog gewoon fysiek in de winkel halen en ik kan me voorstellen dat dat voor sommigen toch best een barrière was.

Maar lieve lezer, kun je tegenwoordig met een paar klikken ook easy toys in huis halen die je aan het slappelachen maken? Die een wijntje voor je inschenken? Die er wat blokjes kaas en wat plakjes worst bij doen? Die ’s avonds de lampen dimmen, Tonight is the night van Betty Wright opzetten en met je door de woonkamer slowen? Die je rug wassen? Die je schouders masseren?
Die eng gebeeste naar buiten bonjouren? Die het keukenkastje recht hangen? Die de band van de fiets plakt danwel van de auto wisselen? Of het achterlicht? Die de boodschappen naar binnen tillen? Die de tijd van de tuinverlichting aanpassen? Die bij de kinds blijven terwijl jij een avondje uit met de vriendinnen bent? Die de kinds helpen met huiswerk? Die hun salaris aan jou beschikbaar stellen?

Want als dat zo is, dan kan ik er net zo goed mee kappen.

EHBO: Het vervolg

Ik weigerde die vrijdag examen te doen. Ik was van mening dat een certificaat en een kruisje bij 2,5 dag aanwezig zijn voldoende was. Daar komt nog bij dat ik de hele cursus totaal niet serieus nam. Want de powerpointpresentatie stond zum bleistift bol van de schrijffouten en de casi sloegen werkelijk nergens op (er komt iemand met een mes in zijn borst naar je toe, hoe ga je dit verbinden? Zucht). Daar kwam nog bij dat 2 personen (examencommissie) feitelijk mijn toekomst gingen bepalen. En dat terwijl ik het al 25 jaar zonder EHBO-diploma doe.
Ik mocht na de lunch dus vertrekken en dat deed ik ook. Toedeledokie!

Nou, daar waren ze bij mijn werkgever niet zo heul erg blij mee. En dan moet je zo heul erg blij mee lezen als totaal niet van gediend. Ik werd die volgende dinsdag dringend op kantoor verwacht. Ken je die inquisities? Met 2 tegen 1? De laatste keer dat ik hieraan onderworpen werd escaleerde het volledig uit de hand en stond ik met 1,5 been op straat.
Relaxed ging ik er naartoe. Ze zouden toch wel tevreden zijn met wat kritisch denkende werknemers?
NOU, NEE!

Hoe haalde ik het in mijn hoofd om ongevraagd weg te gaan? Hoe haalde ik het in mijn hoofd om de werkgever in een kwaad daglicht te stellen? Hoe haalde ik het in mijn hoofd om mijn principes op te schrijven op een goed gelezen platform? Hoe haalde ik het in mijn hoofd om de werkgever op kosten te jagen? Enzovoorts.
Ik kreeg 1 kans om het examen over te doen want “opdrachtgevers eisen nou eenmaal een EHBO-diploma van beambten” en “anders zijn er geen objecten meer voor jou” ofwel ontslag. Oja, en ik moest het examen zelf betalen.

Donderdag reed ik naar Hendrik-Ido-Ambacht of all places voor mijn laatste kans. De ochtend werd benut met examen oefenen, om 13 uur zou ik aan de beurt zijn. De druk, lieve lezer! Apart dat je in 4 weken bijna alles weer kwijt bent.
Maar gelukkig was daar Sandra, de LOTUS-speelster. Een rouwdouwende Rotterdamse. Ik vertelde haar mijn verhaal en dat ik het empatische vermogen mis om voor het eggie te gaan. In mijn achterhoofd blijft spoken dat het allemaal niet echt is. (nu blijkt dus dat ik een waardeloze acteur ben en dat de keuze voor andere acteurs in blockbusters de juiste was. Hmm, bummer wel).

Sandra heeft me erdoor gesleept en volgens mij heeft ze de commissie behoorlijk geBrugman’d maar lieve lezer, ik heb het gehaald.
Vanaf nu kun je met een mes in je borst, met afgehakte onderbenen, een verbrijzelde nekwervel of met een simpel hoestbuitje met een gerust hart naar me toe komen. Ik bel 112 wel voor je.

Zomertijd met mogelijkheden?

Ja, het is weer zover, lieve lezer! Het is weer zomertijd en de vaste lezer weet dan dat ik weer te bezichtigen ben en ik weer open sta voor eventuele liefdevolle handelingen en wat niet al op liefdesgebied. Voor het tiende jaar op rij ga ik een poging doen om een vrouw maar vooral mijzelf gelukkiger te maken. En dat wordt zo langzamerhand ook wel tijd, dunkt me.
En, lieve lezer, ik heb dit jaar goede hoop want dit jaar is anders dan die andere 9 jaren. Het is te verdelen in positief en negatief nieuws. Laat ik beginnen met het positieve nieuws.

Ik werk niet meer ’s avonds en ’s nachts! En ook de weekenden ben ik om de week (want kinds) vrij! Nah, da’s toch geweldig! Hoe fijn is het dat ik doordeweeks ’s avonds lekker bij jou kan eten om dan voor 22 uur (avondklok) weer thuis te zijn?
En verder heb ik tegenwoordig een dieseltje. Ik kan dus meerdere kilometers maken en hoeft mijn strakke limiet van liefde binnen 57 km niet meer zo strak genomen te worden.

Maar er is ook wat negatiefs anders. Het zal een keer niet. Zucht.
Het lijf is niet meer wat het geweest is en ook de conditie is niet om over naar huis te schrijven. Ik moet het dus nóg meer van mijn persoonlijkheid en humor hebben. Ik werk er wel aan hoor, maar ik mis om eerlijk te zijn die zweep van een kritische vrouw om er ècht werk van te maken.

Je ziet, het is allemaal wat anders en laat ik daar mijn hoop dan maar op vestigen.
Dus ben jij die mooie vrouw met zwart/grijs krullend haar uit Almere die een paar weken geleden verscheen op mijn werk, met die beroepachternaam en van wie ik het adres weet, en wil je minimaal 3 maanden een leuke tijd hebben, neem dan even contact op.
We hebben elkaar al even kort gesproken, we hebben al intens oogcontact gehad en ook je ouders (?) heb ik al op hilarische wijze ontmoet. Ons ijs is dus al gebroken, wat mij betreft schakelen we direct door naar z’n twee.

Ik hoop van je te vernemen.

PS. Mocht je al verliefd/verloofd/getrouwd zijn, dan wil ik dat best door de vingers zien.

Update: Ze heeft me vriendelijk afgewezen.