Ken je dat ook? Van die vragen die zo simpel debiel zijn dat je een simpel debiel antwoord geeft?
We zaten laatst op ons plaatselijke terras, gezellig met ons tweetjes een drankje te doen, een praatje te maken en van de zon te genieten, toen een of andere blonde muts het terras op kwam lopen. Ze herkende vrouwlief. “Hé, hoi! Ben je alleen?”……………………….. Ik reageerde met; “Wow, het is gelukt! Ik ben onzichtbaar.” En ik vroeg aan andere terraszitters of ze mij ook niet zagen. Iedereen lachen. Blijkt dat ze bedoelde dat vrouwlief zonder dochter was, want die schijnt ze vrij goed te kennen. Met een schaamtekop ging ze verderop met de rug naar ons toe zitten. Gisteren weer zo eentje. Zelfde terras. Nu de bestellingopnemer. “Hé, weer terug van vakantie?”…………………….. “Nee, wij zijn onze hologrammen.”
Ze zullen het vast goed bedoelen hoor, maar ik word een beetje simpel van dat soort blonde vragen. “Nog een biertje?” als ik net een kwartier op het terras zit en m’n eerste biertje op heb. “Nee, ik ga de rest van de minimaal 2 uur hier droog voor me uit staren.” “Kapper geweest?” als m’n volle bos weer strak in de styling zit. “Nee, heb m’n hoofdhuid ingesmeerd met zoutzuur.” “Heb je gepoept?” als er een enorme putlucht de gang in dwaalt na mijn wc bezoek. “Nee, dat was een boertje.” “Zoekt u iets speciaals?” als ik net 2 meter binnenin de winkel ben. “Ja, een frikandel.” “Warm hè?” als de mussen al gebraden op dak liggen. “Nou, het is dat ik geen jas kon vinden.”
En zo zijn er vast meer van dat soort blonde vragen. Heb jij nou ook eentje? Deel ‘m gerust hieronder of in de reacties. Ben benieuwd.
Vorig jaar september tikten we via Marktplaats een tuinset voor een heul schappelijk prijsje op de kop. Het contact verliep via de zoon van de verkopers en al gauw maakten we een afspraak om de set op te halen. Met 2 auto’s reden we naar naastgelegen stad, de zoon nam ons mee naar het huis van de verkopers (zijn ouders, waren op vakantie) en al gauw ontdekten we dat de set met geen mogelijkheid in onze auto’s zouden passen. Niet dat de auto’s te klein waren, de set was gewoon gigantisch. Normaal gesproken zou ik “fuck it” zeggen, maar deze best wel prijzige set konden we voor dát schappelijke prijsje niet laten liggen. Ik regelde een bus via een collega en de volgende dag reden we naar het huis van de verkopers. Had ik al geschreven dat de set gigantisch was? De set was zo groot dat we het met geen mogelijkheid door de deur kregen……………….. Uiteindelijk hebben we via het dak de set weten mee te krijgen. Voor een hèèèèèèèèèl schappelijk prijsje. 😁👍🏽
Ik sloeg de boel op voor de winter en ik had al gezien dat die set nooit in onze tuin zou passen. Ja, het zou wel passen maar dan werd het een proptuin. En als ik ergens niet tegen kan is het wel een proptuin. In m’n hoofd maakte ik ondertussen plannen hoe de tuin eruit moest komen te zien. Maar vrouwlief hield de boot af. “Weet je wat dat kost?” En ja, op zo’n moment word ik een dramlul. Niet de hele tijd hoor, maar vaak op momenten dat ik lief voor haar was geweest en zij tevreden voldaan onderuit lag, juist dán bracht ik de tuin naar voren. Ik ben ook zo’n sluwe hè? 😁 In februari ging ze dan eindelijk overstag en gaf ze een ‘GO’. Yeehaah! Bij mij gingen meerdere lichaamsdelen strak staan. We lieten Watdevakman komen voor topoverleg, berekenden de kosten en zetten de deadline op 6 juni. Nou ja, lang verhaal kort, het werd nog even spannend maar gelukkig kreeg ik van m’n werkgever alle tijd om de tuin op tijd klaar te krijgen. Het resultaat: Welgeteld 4 zitplekken waarvan 1 overdekt, gevarieerd gekleurde bloemperken links en rechts, her en der fleurig gevulde bloempotten, klein gazonnetje voor onze vogelvrienden om wormpjes te vinden, prachtige verlichting, drie palmbomen waarvan 1 echte en de complete tuin praktisch vliegende schijtinsecten vrij. We waren (en zijn) heul erg blij met de metamorfose en waren verheugd om dat 6 juni aan onze vrienden te tonen.
Maar dan ga je een paar weken op vakantie en tref je bij thuiskomst de zo prachtige gemetamorfoseerde tuin als een regelrechte tokkietuin aan. Kon wel janken! 🥴😢😭
Driekwart van het gazonnetje doodverbrand, deel van de overkapping ingestort, de fleurige bloemen in de potten dood en de gevarieerd kleurige bloembakken zijn één grote groene jungle (zie foto). Oja, en overal maar dan ook echt OVERAL! vliegende schijtinsecten. Zucht.
Gelukkig krijg ik van m’n werkgever alle tijd om de boel weer in orde te maken en daar ben ik inmiddels mee begonnen. Het gazonnetje heb ik uitgegraven, opnieuw ingezaaid en als een malle bewaterd, heb ik de overkapping weer hersteld en momenteel liggen er 46822 dode vliegenlijken her en der verspreid door de tuin. Als vrouwlief komend weekend dan even de bloemenpracht hersteld, dan kunnen we binnenkort weer gasten ontvangen. Want wat is er nou leuker en gezelliger dan onze tuin aan anderen te showen en complimenten in ontvangst te nemen?
Snap je dit plaatje? Een bank en een vakantiekoffer. En dan zit die vakantiekoffer op de bank. De vakantie zit erop. Whoehahahahaha, LOL! Ik ben me ook een plaatjesmaker hoor!
Net als vorig jaar trokken we dit jaar naar Lago Ereczione, zoals ik ‘m noem. (Kijk maar eens naar de vorm van het meer, onderin de balzak en omhoog signore Erectus. Maar het kan ook best zijn dat ik een een beetje een rare kronkel int hoofd heb hoor! Ik laat het oordeel daarover aan jou, beste lezer.)
De vakantie was niet veel anders dan die van vorig jaar (Vacanti di Itali 🤌🏽), lange ritten – mooie omgeving – fijne camping – bloedheet, maar toch wil ik hier even 3 kwesties opnoteren die enige impact hebben gehad.
DE DENEN: Tegenover ons kwamen 3 Deense gezinnen te logeren. Ik vermoed een broer en 2 zussen met hun gezinnen. Vanuit mijn undercoverplekje op de veranda (zie foto) had ik een uitstekend uitzicht over het ‘hofje’ waarin we zaten. Links zat zus 1 met haar gezin. Type moeder gans, was alleen maar met de 2 kinderen en huishouden bezig. In het midden zat broer met chaggievrouw en 2 kinderen. En een grote Deense vlag opgehangen (zie foto). En rechts zat zus 2 met posterboy en 2 kinderen. Zij had de nepste tieten waar Pamela Anderson jaloers op is en hij was een kaal, breed kereltje van 1.60 meter.
Op de tweede ochtend had middenDeen waarschijnlijk een uitje want hij ging met de 2 kinderen in de auto zitten. Na een seconde of 30 stormde hij de auto uit en vloog de bungalow binnen. Het duurde even en toen kwam chaggievrouw naar buiten gerend en sprong achter het stuur. Toen hij kwam aangelopen en het voorportier open wilde trekken gaf ze een dot gas om na 10 meter weer te stoppen. Dit herhaalde zich 2x. Uiteindelijk is hij achterin gaan zitten en zijn ze weggereden. Ik heb ze de rest van de dag niet gezien. De volgende ochtend om een uur of 10 was het zoals gewoonlijk een gezellige vakantiebedrijvigheid bij ons ‘hofje’. Mensen liepen vrolijk lachend naar het zwembad, kinderen waren met een bal aan het spelen, sommigen genoten van een ontbijtje op de veranda. Behalve bij middenDeen. Daar was alles doodstil. Blijkt dus dat broer zijn chaggievrouw en zijn kinderen had vermoord en daarna zelfmoord had gepleegd. 😳 Tenminste, dat vertelde ik vrouwlief toen ze tegen half 11 van bed kwam. Ze had wat spannende leesboeken meegenomen en ik dacht dat een live thrillerverhaal wel passend zou zijn.
PAOLO: Omdat we vorig jaar blijkbaar indruk hadden gemaakt werden we hartelijk verwelkomknuffeld door Pasqualle, Sofia, Julia, Giulia, Gianni, Guiseppe, Marco, Fabio, Gianluca en Isabella van het restaurant, de receptie en de poolbar. Ik vind dat leuk, fijn en ook prettig dat mensen ons na een jaar nog kennen. Ik knuffelde ze dan ook met liefde terug. Maar in de poolbar liep ook een nieuwe rond. Een slungelige ietwat oudere vent met een enorme bos ontploft haar. Paolo is zijn naam. Ik vond het een rare snuiter, maar onze eerste kennismaking werd gelijk legendarisch. Ik; Bonjovi, can I have a big beer and a Mojito? Paolo; Ciao, a big or small Mojito? Ik; Eeh, I don’t know. It’s for my wife. Paolo; You have a nice wife? Ik; Eeh, yeah! Paolo; Take big. En hij knipoogde erbij. 😁😎 Vanaf dat moment waren we amigo’s for life en telkens als ik ook maar in de buurt van de poolbar kwam was het “AMIGO, HERE’S YOUR BEER!!”
DE TERUGREIS: Daar kan ik kort over zijn: De hel. Tenminste voor vrouwlief.
We deden de terugreis wel in twee keer en de tweede dag verliep precies volgens schema. De eerste dag daarentegen………… De bedoeling was dat we via Innsbruck naar ons Duitse hotel zouden rijden en tot aan de tolpoort bovenin Italië was er geen vuiltje aan de lucht. Hierna begon de hel. Zeker 635465859403 auto’s die allemaal uit de tolpoorten komen en allemaal een eenbaansweg in moeten. Tel daar bij op dat mijn navigator rechts van mij schreeuwen, schelden, zuchten, in paniek raken en moeite hebben met links/rechts ziet als navigeren en je begrijpt dat we al snel stil stonden op een parkeerplaats om de juiste, of EEN route te vinden. Die EEN route werd eentje terug, richting Milaan. Prima, dacht ik, dan maar weer die fucking Gotthardtunnel. De sfeer in de auto was toch al voor de helft gezakt. Milaan kwam dichterbij en ik zette me vast schrap voor debielen, snelheidsduivels en files, maar de navigatie dirigeerde ons richting het Comomeer. Nou, dat viel weer mee. Wellicht wist de navigatie meer dan wij over drukte ofzo. We tuften van dorpje door en naar dorpje en ook hier mooie omgeving. Na een plaspauze kwamen we aan in het pittoreske dorpje Geenideemeer en het viel me op dat we steeds verder en verder omhoog gingen. Ik bleef vertrouwen houden in mijn telefoonnavigatie, maar toen we de eerste haarspeldbocht omhoog reden kreeg ik toch argwaan. Vrouwlief is als de dood voor bergwegen en liet dat ook duidelijk merken. Maar we waren inmiddels op zo’n point of no return dat we ook niet meer terug konden. Ongeveer 784 haarspeldbochten omhoog gingen we. Onder een tunneltje moesten we noodgedwongen stilstaan achter een stel auto’s omdat via de andere kant een clubje sportautomongolen besloten hadden om ook de Stelviopass te nemen. Waarom de fuk ga je met een Lambo van 3 meter breed over een bergweg van net 4 meter?! Vrouwlief sloeg doodsangsten uit en ook de voiture gaf aan dat de koppeling te heet werd. Ik moest zo snel mogelijk de auto aan de kant zien te krijgen. Na wat gescheld en boos kijken kregen we ons rijtje auto’s door het tunneltje langs de sportwagens en vrij snel daarna kon ik de auto parkeren en laten afkoelen.
Aan de overkant van de weg was een uitkijkpunt met daaronder een waterval en vrouwlief wilde mij het liefst op dat moment van die berg af flikkeren, kreeg ik de indruk. Maar ja, dan had ze die 30 km bergweg zelf nog moeten rijden. Hahaha. Ik had vanzelfsprekend begrip voor haar paniek en reed zo veilig mogelijk naar boven en beneden, maar stiekem vond ik het ook wel weer cool. En eigenlijk heb ik haar met alle liefde dat ik in mij heb naar een hoogtepunt gebracht. Zo zie ik het dan weer.
In de vroege avond arriveerden we in het hotel en scheidden onze wegen. Want ik had voor de zekerheid al 2 kamers gereserveerd.
Elk jaar tijdens vakantietijd krijg ik op een bepaald moment altijd wel met een onverklaarbaar iets te maken. Niet toevallig rond de 20e juli.
Gisteren ook weer. We waren in het prachtige Sirmione en het was ’s avonds nog bloedheet. Toen we langs het meer terugliepen naar de auto ‘vloog’ opeens uit het niets heel snel iets door m’n gezicht. Alsof iets door mij heen kwam. Het was geen wind want dan zou het wel heerlijk paraderen langs de waterkant zijn geweest en niet die 40 graden, windstil, zweten als een bronstige otter en afzien. Nee, ik kan niet verklaren wat het wel was. Ik heb het ook al vaker meegemaakt trouwens. Dus zeg ik maar gewoon dat het mijn pa is die even laat weten dat ie nog steeds over me waakt. Mijn eigenste eye in the sky.
Morgen de 20e juli is hij al 19 jaar dood en ik denk dat hij daar ergens boven tevreden zit te glimlachen als hij mijn leven tegenwoordig ziet.
Ja, dat is altijd maar weer de vraag. Ik bedoel, je kunt als logistiek manager van het gezin alles tot in de puntjes in je hoofd hebben, maar er zijn natuurlijk altijd externe factoren waar zelfs ik geen invloed op heb.
Het plan: We vertrekken rond de klok van klokslag 20.07 uur, want dat overdag rijden van vorig jaar is mij slecht bevallen. Tussen 20.07 uur en pak ‘m beet 00.03 uur is het een jolijt van jewelste in de auto. Gewoon lekker tuffen met een gangetje van 100 km/u het Duitse rijk penetreren. Ik heb een usb’tje met 800 liederen gemaakt dus gezellig meezingen en meedeinen is een zekerheidje. Tegen middernacht zullen beide dames wel in slaap vallen en transformeer ik de autobahn tot de Nürburgring en tik ik een paar uur lang de 230 aan. Met groot licht op de seinenstand. Opdonderen van die linkerbaan Heinz! Laat in de nacht en vroeg in de ochtend knallen we de Brennertunnel door en bij de ochtendgloren zijn we al in Italië. De dames zullen tegen deze tijd wel weer wakker zijn. Door het prachtige Italiaanse landschap tuffen we weer op ons gemak richting vakantiebestemming en ik verwacht tegen de klok van 11.34 uur daar aan te komen. De auto uitpakken doen we in hoog tempo, ons settelen nog sneller en dan ga ik heerlijk genieten van een welverdiende dut terwijl het buiten onweert als een malle.
Maar zoals ik hierboven al schreef, externe factoren hè. Zucht. Die Duitsers zullen wel weer om de 13 kilometer met de weg bezig zijn. Er zullen wel weer 845485961128354 vakantiegangerauto’s ook onze kant op moeten. De Brennertunnel zal wel afgefikt zijn ofzo. De dames zullen wel geen oog dichtdoen. En er zal wel geen reet van kloppen van dat onweer.
Maar beste lezer, dat doet me allemaal niks want ik bruis van enthousiasme om op vakantie te gaan!!!!!
Dick Teder 