Categorie: Muziek

Als alles volgens plan verloopt

Ja, dat is altijd maar weer de vraag. Ik bedoel, je kunt als logistiek manager van het gezin alles tot in de puntjes in je hoofd hebben, maar er zijn natuurlijk altijd externe factoren waar zelfs ik geen invloed op heb.

Het plan:
We vertrekken rond de klok van klokslag 20.07 uur, want dat overdag rijden van vorig jaar is mij slecht bevallen. Tussen 20.07 uur en pak ‘m beet 00.03 uur is het een jolijt van jewelste in de auto. Gewoon lekker tuffen met een gangetje van 100 km/u het Duitse rijk penetreren. Ik heb een usb’tje met 800 liederen gemaakt dus gezellig meezingen en meedeinen is een zekerheidje.
Tegen middernacht zullen beide dames wel in slaap vallen en transformeer ik de autobahn tot de Nürburgring en tik ik een paar uur lang de 230 aan. Met groot licht op de seinenstand. Opdonderen van die linkerbaan Heinz!
Laat in de nacht en vroeg in de ochtend knallen we de Brennertunnel door en bij de ochtendgloren zijn we al in Italië. De dames zullen tegen deze tijd wel weer wakker zijn. Door het prachtige Italiaanse landschap tuffen we weer op ons gemak richting vakantiebestemming en ik verwacht tegen de klok van 11.34 uur daar aan te komen.
De auto uitpakken doen we in hoog tempo, ons settelen nog sneller en dan ga ik heerlijk genieten van een welverdiende dut terwijl het buiten onweert als een malle.

Maar zoals ik hierboven al schreef, externe factoren hè. Zucht.
Die Duitsers zullen wel weer om de 13 kilometer met de weg bezig zijn. Er zullen wel weer 845485961128354 vakantiegangerauto’s ook onze kant op moeten. De Brennertunnel zal wel afgefikt zijn ofzo. De dames zullen wel geen oog dichtdoen. En er zal wel geen reet van kloppen van dat onweer.

Maar beste lezer, dat doet me allemaal niks want ik bruis van enthousiasme om op vakantie te gaan!!!!!

Zomerhit 2026

Maar natuurlijk kan mijn zomerhit voor dit jaar niet ontbreken. Elk jaar smacht jij, beste lezer, naar dit moment. Geef het maar eerlijk toe. Met welk nummer zou hij nu weer komen?
Nou, daar kan ik redelijk duidelijk over zijn; De muziek is een eigen creatie en heet ‘Happy face” en dat gemixt met waarschijnlijk de beste lyrics ooit geschreven door countryheld Wheeler Walker Jr.

May I introduce my zomerhit 2026 “Drop them happy titties out”

Drop them happy titties out

Heb ik eigenlijk al eens over muziek geschreven? 🤔

Volgens mij wel, toch? Nou ja boeiuh, hier nog eentje dan.

Op het befaamde TikTok kwam ik bovenstaand plaatje tegen en eigenlijk nam ik het voor kennisgeving aan en wist ik dit in grote lijnen al wel. Tot ik rechtsonder keek. Waarom in hemelsnaam staat ene Taylor Swift in dit lijstje? Nu ben ik een grumpy old zeiklul op muziekgebied hoor, maar hoezo heeft zij 180 miljoen albums verkocht? En hoe, in deze tijd van internet, downloaden en Spotify, vraag ik mij dan af. Ik kan geen enkel lied van haar opnoemen al werd ik onder schot gehouden. Sterker nog, ik heb geen idee hoe zij eruit ziet. Van al die andere artiesten in het lijstje ken ik de gezichten, welk instrument ze bespelen en zelfs wat hun favoriete huisdier is. Maar Taylor Swift, geen idee.
En waar zijn bijvoorbeeld Dire Straits? Of Creedence? Beegees? Metallica? Level 42? U2? Earth, wind and fire? Jack Jersey? Om maar eens wat grootheden te noemen.

Hieronder een grappig filmpje over de ontwikkeling van muziek vanaf 1970 tot nu en als je de rock (muziek gespeeld door echte mensen met echte instrumenten in echt studio’s en die soms maanden over 1 nummer deden) een beetje in de gaten houdt, zie je dat het na ongeveer 1997 afgelopen was met de echte muziek. Met je hip-hop 🖕🏽.

Eigenlijk is dit lijstje niet helemaal representatief. Rock, pop, country, hip-hop, R&B, het zal allemaal wel. Maar er ontbreekt natuurlijk één genre dat halverwege de jaren 70 gigantisch kwam opzetten en dat was de disco. Dansbare, vrolijke, vaak inhoudsloze liedjes met een vierkwarts basloopje. Floorfillers noemen we die in vaktaaljargon.
Discomuziek werd wereldwijd heul groot en was het tegenovergestelde van rockmuziek, wat bijna leidde tot een totale oorlog in de muziekindustrie. Zoek het maar eens op.

Een speciaal genre binnen de disco was de Italo. Juist, disco uit Italië. Dat vond ik leuke muziek in mijn jonge jaren.
Hieronder een filmpje uit mijn persoonlijke archief toen ik met m’n geblokte vest helemaal losging op zo’n fijne Italo knijter.

Golden George

Golden earring is natuurlijk by far de grootste Nederlandse (rock)band aller tijden, daar is geen discussie over. Nu hoor ik in de verte iemand roepen “Ja maar Di-rect dan?!”. Whoehahaha. En zucht.
Luister Spotifyluisteraar, want zo’n sneuert ben je waarschijnlijk, dat bandje mag nog niet eens in de schaduw de veters van de loafers van de Earrings strikken. Di-rect, pfff laat me niet lachen zeg! Kensington, die jongens komen nog een beetje in de buurt qua internationaal geluid. En vroeger had je Focus, die deden het internationaal ook best aardig, maar Di-rect jongens …………… whoehahahaha, houtochopman!

Nee beste lezer, Golden earring was een topband. Met Rinus als topbassist. En ja, dat Barry al jaren doet alsof ie een internationale superster is en with een beetje American accent talked, daar doe ik niet moeilijk over. En dat Cesar op Buddy Joe een foutje maakt, dat zie ik ook door de vingers. En dat George uit zijn keel zingt, nou ja dat moet ie zelf weten natuurlijk. Het lijkt mij knap lastig, maar ach, wie ben ik om daar over te zeiken? Samen zijn ze top, en ook internationaal top. Met fijne nummers, dat moet ik ook zeggen. ‘Why do I’ vind ik zum bleistift een fijne. ‘Paradise in distress’ vind ik ook een fijne. De unplugged ‘Long blond animal’ vind ik ook heul fijn. ‘Buddy Joe’, is ook fijn. En zo hebben ze meerdere fijne nummers gemaakt, waaronder natuurlijk de 3 grote internationale hits.

Natuurlijk is het droevig dat George aan die verschrikkelijke ziekte is overleden. Maar de beste man heeft wel een prachtig rock ’n roll leven gehad. Die gedachte vind ik mooi. Hij heeft de respectabele leeftijd van 77 jaar gehaald.
R.I.P.
Nu gaven de 3 overgebleven bandleden pasgeleden een afscheidsconcert. Ik heb er wat beelden van gezien, prachtig! Met z’n drieën op het podium en George op een groot scherm erbij ………………………………………………………………………..
Kijk, dat begrijp ik dus niet. Waarom een ter ere concert geven nadat hij al is overleden? Had dat gedaan toen hij nog in leven was, denk ik dan. Het is namelijk niet zo dat hij plotseling is omgevallen. Dan had hij nog één keer kunnen genieten, denk ik dan.

En nog iets wat mij al jaren bezighoudt; Waarom zingt George de eerste paar zinnen van ‘Twilight zone’ en wordt de rest van de coupletten gezongen door Barry? Dat vind ik zo raar.
Luister zelf maar eens.
It’s 2 a.m., the fear has gone (It’s 2 a.m., the fear has gone). I’m sitting here waiting, the gun’s still warm (I’m sitting here waiting, the gun’s still warm). Maybe my connection is tired of takin’ chances.

Ik denk zelf dat hij last van z’n keel kreeg. 😉

https://www.youtube.com/watch?v=OF3yBbLrkEY&list=RDOF3yBbLrkEY&start_radio=1

Heel verhaal liedjes

Ik hou d’r wel van. Van die liedjes met een heel verhaal. Van die liedjes met een heel verhaal die je zonder probleem zo kunt verfilmen. En ja, het zijn vaak de lange nummers met complete verhalen, de long versions zoals wij, singer/songwriter/producer, ze in de muziekbizniz noemen. Één van mijn collega singer/songwriter/producer is er een meester in. Billy Joel heb ik het over. Sjongejonge, wat kan die man prachtige heel verhaal liederen maken.

Iedereen kent natuurlijk ‘Piano man’ en ‘Goodnight Saigon’ of desnoods ‘Leningrad’, allemaal liederen met een prachtverhaal en verfilmingswaardig, maar in dees anekdoot ga ik het hebben over mijn maar ook zijn eigen favoriete Billy Joelsong; ‘Scenes from an Italian restaurant’.

Het is een lied in 3 gedeelten. Het eerste deel is langzaam (adagio zoals wij dat in de muziekbizniz noemen) met piano en saxofoon en gaat over de titel zelf, een scene uit een Italiaans restaurant.
Het tweede gedeelte begint op 1.44 en is iets meer uptempo en jazzy. Het gaat over een ontmoeting met een oude (school)vriendin en er wordt verteld hoe het tegenwoordig met ze gaat.
En dan na een dikke 3 minuten barst het lied los met ‘The ballad of Brenda en Eddie’, het meest populaire stel van school. Hoe ze trouwden, hoe ze scheidden, hoe het met ze afliep, de hele mikmak. Waarna het lied uiteindelijk weer in adagio eindigt.
Ik vind het prachtig!

Omdat wetenschappelijk is bewezen dat de interesseboog van de gemiddelde lezer op dees lolsijt niet zo heel strak gespannen staat stop ik hier en raad ik je aan om gewoon even van dit meesterwerk van 7 minuten en 32 seconden te genieten. Eventuele op – danwel aanmerkingen zijn welkom.
https://www.youtube.com/watch?v=izzM9LXqP-U&list=RDizzM9LXqP-U&start_radio=1