Geachte KNVB,

Ik vind 11 officiële wedstrijden met Frank meer dan genoeg. 11 Wedstrijden waarin 23 punten zijn gehaald. 23 Punten tegen tegenstanders als Bosnië/Herzegovina, Italië, Polen, Turkije, Letland, Gibraltar, Oekraïne, Oostenrijk, Noord-Macedonië en Tsjechië. Dat zijn 10 verliespunten tegen niet de allerbeste teams van de wereld, dunkt me. Doelsaldo 25-11.
Hij zal zelf ongetwijfeld trots zijn op deze cijfers en eerlijk is eerlijk, elke andere bondscoach zou het voordeel van de twijfel krijgen maar jongens, het voetbal onder Frank is verschrikkelijk verdedigend en niet om aan te zien. Frank coacht om niet te verliezen terwijl we bekend horen te staan als het team dat probeert te winnen.
Trouwens, ik vind 11 tegengoals tegen hele matige tegenstanders èn verdedigend spelen gewoon slecht hoor.

Nu kan ik Frank hier afbranden over zijn starrigheid (“ik ga mijn eigen gang”), over zijn selectiebeleid (van Aanholt, Promes, Weghorst, kom op zeg), over het verdedigende systeem, over de keuze om makkelijk scorende spelers niet in te brengen, over de keuze om een dag vantevoren naar 35 graden te reizen, over zijn totale gebrek aan zelfreflectie en schuldbewustheid of over zijn staf die niet ingrijpt als het overduidelijk mis dreigt te gaan maar dat hebben jullie zelf natuurlijk ook gezien. Daar zullen de bekende analisten ook wel op gaan hakken, lijkt me.

Waar ik jullie nog wel even aan wil herinneren is het volgende;
Ik houd Frank ook verantwoordelijk voor het mislopen van een eventuele Europese titel van Jong Oranje. Als je 2 sterkhouders (Gakpo en Koopmeiners) van dat team meeneemt met het ‘grote’ Oranje en je doet helemaal niets met deze jongens, had ze dan met Jong Oranje mee laten doen. Dan hadden zij meer kans gehad dan nu het geval was.

Tijd voor een nieuwe bondscoach dus. Eentje die attractief wil spelen, eentje die tactisch wisselt als het moet, eentje die niet schroomt om hard in te grijpen maar vooral eentje die niets van die randzaken om de spelers heen moet hebben. Kortom, eentje uit de Cruijff school.
Ik noem een Guardiola. Of een Ten Cate. Of Henk Fraser. Of haal desnoods Koeman terug. Maar schop die Frank de Boer er onmiddellijk uit!

Ps. Haal in elk geval Marcel Groninger bij de eerste selectie. Klein tipje van mij.

Stom

* Afschaffen 130 km/u
* Afstandsbediening die niet werkt
* Automobilisten die eerst remmen en dan richting aangeven
* Automobilisten die langzamer rijden dan max. snelheid
* Automobilisten met fietsen achterop
* Autopech
* Auto’s met knaluitlaten
* BN’ers
* D’66 stemmers
* De invloed van Linda de Mol
* De Randstad
* Deugmensen
* Dezelfde mensen in shows
* Doodwensen
* EU
* Facebook
* Files
* GroenLinks stemmers
* Haten
* Herfst
* Hooligans
* Humorlozen
* Is ipv eens
* Kutmuziek
* Lawaai
* Mannen met nagellak
* Mannen met teenslippers
* Me ipv mijn
* Milieuregels
* Motoren met knaluitlaten
* Naïevelingen
* Nederlandse benzineprijzen
* Nederlandse rappers
* Overdadige tattoo’s
* Pesten
* Profsporters die jammeren over geld
* Profvoetballers die mekkeren over druk
* Psoriasis
* Radio DJ’s
* Religie
* Relschoppers
* Snapchat
* Subsidies
* Temperaturen onder 23 graden
* Verbrijzelde schouder
* Vrouwen met filterfoto’s
* Vrouwen met lange oorbellen
* Vrouwen met piercings
* Vrouwen met te veel make up
* Werk
* Wilfred Genee
* Winter
* Zomertijd

En tenslotte * Mensen die mij stom vinden

(dees anekdoot kan t.a.t. aangevuld worden)

Keeper

Gottegottegottegot, wat zat ie er weer naast hè, onze Sergio? Manmanman, wat een dramakeeper is hij toch ook. Twee meter hoog, 100 kilo en dan als een wijf staan te schutteren bij elke hoge bal. Met z’n ‘ik hoop dat ik weer een kans krijg bij Oranje’. Nee, natuurlijk niet! Het was al een lachertje dat ie er in eerste instantie bij zat. Koeman is ook niet blind.
En dan hoor ik z’n trainer zaterdag zeggen dat hij ook wel eens punten voor ze pakt. Ja, maar hij kost de FC ook punten! Goeiendag zeg, wie komt nou zo uit bij een hoge bal? Les 1 = de bal op het hoogste punt pakken. Wat doe je sowieso op de rand 16 als er nog een verdediger bij de aanvaller staat? *schudt met hoofd*
Oja, en de trainer zei ook nog dat Sergio weet dat hij niet sterk is bij hoge ballen en dat hij daar nog op moet trainen. Ja hallo! NOG op moet trainen? Hoe lang is hij al keeper zeg?!
Veel te onzeker, die man. En voetballend komt hij ook tekort.
Punt.


Afgelopen donderdag gaf ik de eerste keepertraining aan Teun. Teun heeft besloten om keeper te worden en ik vind dat prachtig. Hij gaat mij achterna. Ik was vroeger ook keeper en ja, ik pakte ook wel eens een balletje.
Waar hij vroeger nog wel eens eigenwijs reageerde op tips, was hij nu één brok concentratie en deed hij wat ik van hem vroeg. 
Zo leerde ik hem de 5 basiselementen van het keepersvak:
1. Bal op het hoogste punt pakken.
2. Bal in de kluis.
3. Lichaam achter de bal.
4. Gestrekt naar een hoek gaan.
5. Snel uitkomen, niet twijfelen.

Hij had er plezier in en ook ik vond het geweldig. Sowieso vind ik met voetbal bezig zijn met m’n jongens fantastisch. 
Hij klaagde later wel over spierpijn trouwens maar ik stelde hem gerust door te zeggen dat dát het begin is van de vorming van een pracht keeperslijf. 
Binnenkort gaan we weer.

Nu zit ik me net te bedenken dat ik as I typ vlakbij het trainingsveld van FC Groningen ben. Zal ik…………….?

Buik(je)

 

Een jaar of 5 geleden zei een lekker wijf (er zijn vrouwen, mooie vrouwen en lekkere wijven, heb dat ooit eens uitgelegd hier) tegen me dat ik een tè dikke buik had. Sterker nog, ze had een hele waslijst aan wat er aan mij mankeerde en dat heeft een eventueel huwelijk tussen ons doen stranden. Ofzo.
Ik lachte haar vierkant uit. Ik? Een dikke buik? Ik heb een prachtlijf man!
HAHAHAHAHAHAHAHAHAHA.

Maar lieve lezer, wat heeft ze gelijk gekregen. Ik schreef er in september 2017 ook al over.
Ik stond gisteren op het werk m’n prakkie warm te magnetronnen en in het raam zag ik me staan. Sjeesus, wat een schaamte. Ik trok m’n buik in maar ook dat mocht niet baten. Het zag er nog steeds niet uit. En vanochtend zat ik bij de kapster met een kopje koffie in een relaxfauteuil een praatje te maken. Nou mensen, zelfs mijn ruime overhemd kon de pens niet verhullen.
En ik baal daar eigenlijk best wel van. Het zat er natuurlijk al aan te komen maar het lijkt wel of het sinds een maand wel heul erg hard gaat.

Het is vanzelfsprekend de schuld van ‘de’ vrouw. Ik heb tenslotte niemand die me een schop onder m’n prachtbips geeft en eigenlijk heb ik ook niemand om het voor te doen dus waarom zou ik me een beetje in het zweet gaan werken? Ja, voor m’n schouder. Daarvoor wil ik nog wel eens met de gewichten stoeien en ik krijg daar ook prachtschouders van maar om me nou ook nog eens met die vetpens bezig te gaan houden, tja, ik heb daar niet zoveel zin an.

En trouwens, als ik omlaag kijk en ik zie King Dingeling daar nog steeds bungelen, dan valt het nog best heel erg reuze mee, niewaar?
Maar ja, m’n beschikbaarheidsseizoen komt wel weer met rasse schreden dichterbij en met alleen humor kom je er tegenwoordig niet meer mee weg. Dus zit ik nog even te dubio’en.
Ik wacht m’n verjaardag even af, daarna neem ik een besluit. Dat beloof ik.

(ik heb ooit bovenstaande foto’s gepimpt. Zie jij wat ik, naast de tors, nog meer heb gepimpt?)  

Missie Amsterdam

Altijd als ik met m’n jongens op pad ga maak ik er een missie van. Een avontuur, zoals u wilt. Wat is er nou leuker dan jochies van 11 en 9 een onvergetelijke dag te bezorgen, niewaar?
En voor velen zal het lijken alsof alles spontaan gebeurde maar mensen die mij kennen zullen weten dat ik alles tot in detail in scène heb gezet. Niets in mijn leven is wat het lijkt immers.
Aan het einde van dees anekdoot mag u zelf beslissen tot welke categorie u behoort.

Klokslag 16.33 uur vertrokken we zaterdag richting Amsterdam. De jongens waren dolenthousiast en ook bloedje zenuwachtig maar ze wisten dit heel goed te verbergen. Een tas vol vreterij en drinken had ik op de achterbank gemikt. Wat kon er fout gaan?
Op de A2 net voorbij Utrecht bemerkte ik dat ze daar ineens een kast van een tunnel hadden neergeplempt. Ik vertelde de jongens dat dit de snelst gebouwde tunnel ooit is want de laatste keer dat ik daar reed was van die hele tunnel totaal geen sprake. (2004 red.)

Halverwege Utrecht – Amsterdam vond ik mijn verlichting niet van dermate topkwaliteit die ik voituregewijs gewend ben. En dat was gek want ik had donderdag net beide lampjes vervangen. Bij een tankstation stopte ik dus even. Ik kwakte de motorkap open en mijn gevoel liet me ook deze keer niet in de steek. Het rechter (voor de kijker links) lampje hing er een beetje schuin bij. Ik riep de jongens erbij met het doel ze te leren hoe je een autolampje vervangt. Natuurlijk wist ik dat het lampje gloeiend heet was en die blaar nam ik voor lief. Het was hun avontuur tenslotte.

Via een parkeersite had ik een parkeerplaats geregeld. Een paar minuten lopen van het stadion en niet te duur. Mijn routeplanner op de foon had geen idee waar het was en ook de verkeersregelaarster van dienst niet. Toen we uiteindelijk voor het juiste hek stonden en ik via de site op ‘inrijden’ klikte, gebeurde er niets. Dat was op zich niet zo gek daar de site sprak van een slagboom. Met een telefoontje naar betreffende parkeersite werd het hek op afstand open gedaan. Goeie service! (goeie stem ook, die Larissa😍). Ik parkeerde m’n voiture en we stapten uit. Ik legde een sigaar op de lip, de jongens trokken een zak chips open.

We waren er klaar voor, ik pakte de jongens bij de hand. Maar waar we ook keken, nergens een loophekje waar we doorheen konden. Daar stonden we dan, een paar honderd meter van de Arena, een uur voor de wedstrijd en opgesloten op een parkeerplaats. Ik maakte er weer een grote grap van en zei dat ik de spijlen wel even open zou breken. Toevallig kwam vlak voor dat moment een auto binnenrijden en konden we ontsnappen uit deze benarde situatie. Ik besloot toch nog een keer naar de parkeersite te bellen met de boodschap dat een loophek toch wel makkelijk is voor een plek als deze.

Ingang J, Vak 424, rij 24, daar moesten we zijn. Ik gaf de jongens de A4-kaartjes en we scanden één voor één naar binnen. Mij werd verzocht om te draaien voor de fouilletatie. Dat was een lachertje eerste klas. De 65 kilo vuurwerk dat ik in mijn broekspijpen had verstopt bleef ongeroerd en ook de powerbank voor mijn verwarmingsjas kon gewoon doorgang vinden. Ik had dus net zo goed de Kalasjnikov, de handgranaten, de Tomahawk en de M109 in die binnenzak kunnen laten zitten.

 

 

We zaten hoog. Heel hoog! En steil vond ik het. Zo’n leesgedeelte in de bril is ontzettend handig maar voor dit soort situaties heb ik er enorm veel moeite mee. Ik vertelde de jongens dat ik niet omhoog ging springen bij een goal en zij waren het wel met me eens. Die 4x bleven we dan ook zitten terwijl iedereen omhoog sprong.
Ik was kapot toen we weer beneden waren. En dat had alles te maken met die 5739559 treden die we moesten nemen. (Zeg Arena, regel ook ff roltrappen naar beneden! red.). Weer pakte ik beide handjes vast en manoeuvreerde ik ons tussen al die dronken, schreeuwende en strak staande lui door.

De parkeerplaats terug vinden duurde ook even maar dat kwam omdat ik de jongens de omgeving rond de JC-Arena wilde laten zien.
Er was net iemand uitgereden, het hek van de parkeerplaats stond open. Hoezee! Sam bleef in ‘het oogje’ van het hek staan terwijl Teun en ik snel in de auto sprongen (wij zijn ook malle Pietje niet. red.). Probleemloos reden we weg.

Tegen 22.23’en zaten we weer op de snelweg richting Utrecht. We hadden (lees ik) berehonger, we moesten nog maar even een McD’tje pakken, stelde ik voor. Teun doezelde langzaam in slaap op de bijrijderstoel. Dat moest natuurlijk niet gebeuren (maak nooit een Slink wakker! red.)! Ik moest ingrijpen. Hoe goed kwam het dan uit dat een wegbewijzeringmeneer had besloten dat je op de A2 Den Bosch moet volgen als je de A12 richting Arnhem moet hebben (totale logica van lik m’n vest! red.). Door m’n hardop gemopper (lees gevloek) was Teun weer bij de pinken, dat dan weer wel. Plan geslaagd. Utrecht, wat een automobilistenhel!

Rond kwart voor twaalf waren we thuis. De jongens slipten in hun Ajax-pyjama, ik appte mama dat we er weer waren en gedrieën vielen we als een blok dromenland binnen.
Wat hadden we weer eens een coole missie afgerond.