Het was één van de laatste dagen van mijn vakantie met de jongens. Ik zat wat in de zon op m’n foon te twitteren. Ik had haar wel eens voorbij zien komen en die dag besloot ik me te mengen in een tweetdraadje tussen haar en wat andere kerels. Het draadje ging over dat ze in Valkenburg was geweest en ze tweette het met een foto van overduidelijk Valkenburg. Ik reageerde met ‘Mooi, Staphorst’. Ze reageerde terug. Sterker nog, ze reageerde leuk sarcastisch terug.
Zo tweetten we een tijdje heen en weer, ik vond dat wel grappig zo vlak voor m’n middagdutje. Maar ook op andere kerels reageerde ze volop en ik kreeg de indruk dat die kerels ook in de privéberichten met haar praatten. Want dat doen dat soort gladde kerels, in de openbare timeline een beetje de slijmbal uithangen en in de privésectie de geilbal zijn.
Met de schaakmat der schaakmatten zette ik al die geilballen met 1 tweetje volledig schaakmat, buitenspel en ook einde oefening. Ik vroeg haar gewoon in de openbare timeline mee uit. BRILJANT!! Daar was zelfs zij even van onder ingedrukt, maar ze ging akkoord. En ook dat deed ze gewoon in de openbare timeline. WHOEHAHAHAHAHA. Losers!
Nou ja, best lezer, zo is het allemaal begonnen en vandaag zijn we 4 jaar verder.
(het bleek dat ze helemaal niet met een stel geilballen in de DM zat hoor, maar dat zou dees anekdoot natuurlijk een stuk minder geloofwaardig maken)
Snap je dit plaatje? Een bank en een vakantiekoffer. En dan zit die vakantiekoffer op de bank. De vakantie zit erop. Whoehahahahaha, LOL! Ik ben me ook een plaatjesmaker hoor!
Net als vorig jaar trokken we dit jaar naar Lago Ereczione, zoals ik ‘m noem. (Kijk maar eens naar de vorm van het meer, onderin de balzak en omhoog signore Erectus. Maar het kan ook best zijn dat ik een een beetje een rare kronkel int hoofd heb hoor! Ik laat het oordeel daarover aan jou, beste lezer.)
De vakantie was niet veel anders dan die van vorig jaar (Vacanti di Itali 🤌🏽), lange ritten – mooie omgeving – fijne camping – bloedheet, maar toch wil ik hier even 3 kwesties opnoteren die enige impact hebben gehad.
DE DENEN: Tegenover ons kwamen 3 Deense gezinnen te logeren. Ik vermoed een broer en 2 zussen met hun gezinnen. Vanuit mijn undercoverplekje op de veranda (zie foto) had ik een uitstekend uitzicht over het ‘hofje’ waarin we zaten. Links zat zus 1 met haar gezin. Type moeder gans, was alleen maar met de 2 kinderen en huishouden bezig. In het midden zat broer met chaggievrouw en 2 kinderen. En een grote Deense vlag opgehangen (zie foto). En rechts zat zus 2 met posterboy en 2 kinderen. Zij had de nepste tieten waar Pamela Anderson jaloers op is en hij was een kaal, breed kereltje van 1.60 meter.
Op de tweede ochtend had middenDeen waarschijnlijk een uitje want hij ging met de 2 kinderen in de auto zitten. Na een seconde of 30 stormde hij de auto uit en vloog de bungalow binnen. Het duurde even en toen kwam chaggievrouw naar buiten gerend en sprong achter het stuur. Toen hij kwam aangelopen en het voorportier open wilde trekken gaf ze een dot gas om na 10 meter weer te stoppen. Dit herhaalde zich 2x. Uiteindelijk is hij achterin gaan zitten en zijn ze weggereden. Ik heb ze de rest van de dag niet gezien. De volgende ochtend om een uur of 10 was het zoals gewoonlijk een gezellige vakantiebedrijvigheid bij ons ‘hofje’. Mensen liepen vrolijk lachend naar het zwembad, kinderen waren met een bal aan het spelen, sommigen genoten van een ontbijtje op de veranda. Behalve bij middenDeen. Daar was alles doodstil. Blijkt dus dat broer zijn chaggievrouw en zijn kinderen had vermoord en daarna zelfmoord had gepleegd. 😳 Tenminste, dat vertelde ik vrouwlief toen ze tegen half 11 van bed kwam. Ze had wat spannende leesboeken meegenomen en ik dacht dat een live thrillerverhaal wel passend zou zijn.
PAOLO: Omdat we vorig jaar blijkbaar indruk hadden gemaakt werden we hartelijk verwelkomknuffeld door Pasqualle, Sofia, Julia, Giulia, Gianni, Guiseppe, Marco, Fabio, Gianluca en Isabella van het restaurant, de receptie en de poolbar. Ik vind dat leuk, fijn en ook prettig dat mensen ons na een jaar nog kennen. Ik knuffelde ze dan ook met liefde terug. Maar in de poolbar liep ook een nieuwe rond. Een slungelige ietwat oudere vent met een enorme bos ontploft haar. Paolo is zijn naam. Ik vond het een rare snuiter, maar onze eerste kennismaking werd gelijk legendarisch. Ik; Bonjovi, can I have a big beer and a Mojito? Paolo; Ciao, a big or small Mojito? Ik; Eeh, I don’t know. It’s for my wife. Paolo; You have a nice wife? Ik; Eeh, yeah! Paolo; Take big. En hij knipoogde erbij. 😁😎 Vanaf dat moment waren we amigo’s for life en telkens als ik ook maar in de buurt van de poolbar kwam was het “AMIGO, HERE’S YOUR BEER!!”
DE TERUGREIS: Daar kan ik kort over zijn: De hel. Tenminste voor vrouwlief.
We deden de terugreis wel in twee keer en de tweede dag verliep precies volgens schema. De eerste dag daarentegen………… De bedoeling was dat we via Innsbruck naar ons Duitse hotel zouden rijden en tot aan de tolpoort bovenin Italië was er geen vuiltje aan de lucht. Hierna begon de hel. Zeker 635465859403 auto’s die allemaal uit de tolpoorten komen en allemaal een eenbaansweg in moeten. Tel daar bij op dat mijn navigator rechts van mij schreeuwen, schelden, zuchten, in paniek raken en moeite hebben met links/rechts ziet als navigeren en je begrijpt dat we al snel stil stonden op een parkeerplaats om de juiste, of EEN route te vinden. Die EEN route werd eentje terug, richting Milaan. Prima, dacht ik, dan maar weer die fucking Gotthardtunnel. De sfeer in de auto was toch al voor de helft gezakt. Milaan kwam dichterbij en ik zette me vast schrap voor debielen, snelheidsduivels en files, maar de navigatie dirigeerde ons richting het Comomeer. Nou, dat viel weer mee. Wellicht wist de navigatie meer dan wij over drukte ofzo. We tuften van dorpje door en naar dorpje en ook hier mooie omgeving. Na een plaspauze kwamen we aan in het pittoreske dorpje Geenideemeer en het viel me op dat we steeds verder en verder omhoog gingen. Ik bleef vertrouwen houden in mijn telefoonnavigatie, maar toen we de eerste haarspeldbocht omhoog reden kreeg ik toch argwaan. Vrouwlief is als de dood voor bergwegen en liet dat ook duidelijk merken. Maar we waren inmiddels op zo’n point of no return dat we ook niet meer terug konden. Ongeveer 784 haarspeldbochten omhoog gingen we. Onder een tunneltje moesten we noodgedwongen stilstaan achter een stel auto’s omdat via de andere kant een clubje sportautomongolen besloten hadden om ook de Stelviopass te nemen. Waarom de fuk ga je met een Lambo van 3 meter breed over een bergweg van net 4 meter?! Vrouwlief sloeg doodsangsten uit en ook de voiture gaf aan dat de koppeling te heet werd. Ik moest zo snel mogelijk de auto aan de kant zien te krijgen. Na wat gescheld en boos kijken kregen we ons rijtje auto’s door het tunneltje langs de sportwagens en vrij snel daarna kon ik de auto parkeren en laten afkoelen.
Aan de overkant van de weg was een uitkijkpunt met daaronder een waterval en vrouwlief wilde mij het liefst op dat moment van die berg af flikkeren, kreeg ik de indruk. Maar ja, dan had ze die 30 km bergweg zelf nog moeten rijden. Hahaha. Ik had vanzelfsprekend begrip voor haar paniek en reed zo veilig mogelijk naar boven en beneden, maar stiekem vond ik het ook wel weer cool. En eigenlijk heb ik haar met alle liefde dat ik in mij heb naar een hoogtepunt gebracht. Zo zie ik het dan weer.
In de vroege avond arriveerden we in het hotel en scheidden onze wegen. Want ik had voor de zekerheid al 2 kamers gereserveerd.
Ja, dat is altijd maar weer de vraag. Ik bedoel, je kunt als logistiek manager van het gezin alles tot in de puntjes in je hoofd hebben, maar er zijn natuurlijk altijd externe factoren waar zelfs ik geen invloed op heb.
Het plan: We vertrekken rond de klok van klokslag 20.07 uur, want dat overdag rijden van vorig jaar is mij slecht bevallen. Tussen 20.07 uur en pak ‘m beet 00.03 uur is het een jolijt van jewelste in de auto. Gewoon lekker tuffen met een gangetje van 100 km/u het Duitse rijk penetreren. Ik heb een usb’tje met 800 liederen gemaakt dus gezellig meezingen en meedeinen is een zekerheidje. Tegen middernacht zullen beide dames wel in slaap vallen en transformeer ik de autobahn tot de Nürburgring en tik ik een paar uur lang de 230 aan. Met groot licht op de seinenstand. Opdonderen van die linkerbaan Heinz! Laat in de nacht en vroeg in de ochtend knallen we de Brennertunnel door en bij de ochtendgloren zijn we al in Italië. De dames zullen tegen deze tijd wel weer wakker zijn. Door het prachtige Italiaanse landschap tuffen we weer op ons gemak richting vakantiebestemming en ik verwacht tegen de klok van 11.34 uur daar aan te komen. De auto uitpakken doen we in hoog tempo, ons settelen nog sneller en dan ga ik heerlijk genieten van een welverdiende dut terwijl het buiten onweert als een malle.
Maar zoals ik hierboven al schreef, externe factoren hè. Zucht. Die Duitsers zullen wel weer om de 13 kilometer met de weg bezig zijn. Er zullen wel weer 845485961128354 vakantiegangerauto’s ook onze kant op moeten. De Brennertunnel zal wel afgefikt zijn ofzo. De dames zullen wel geen oog dichtdoen. En er zal wel geen reet van kloppen van dat onweer.
Maar beste lezer, dat doet me allemaal niks want ik bruis van enthousiasme om op vakantie te gaan!!!!!
We deden laatst een weekendje Ameland. Dat is me een mooi stukje Nederland hoor! Ik ken het nog van een schoolreisje vroeger.
We resideerden in een pracht appartement in Nes en het leek me een geweldig idee om een beetje dat schoolreisje her te beleven door vanaf Nes naar vuurtoren Brandaris te fietsen. Vrouwlief vond dat een goed idee. En dus huurden we fietsen. Elektrische fietsen. Zucht. Elektrisch fietsen is geen fietsen. Dat zeg ik. Kom op zeg. Fietsen is stoempen met je bovenbenen, je kuiten en je longen door weer en wind, heuvel op en heuvel af die trappers aanduwen. Elektrisch fietsen is jezelf een beetje gayig laten voortbewegen. Ik weigerde dan ook stoïcijns om die fietstocht elektrisch te doen en gewoon te trappen en gewoon naar adem te happen. Tenminste, de eerste 400 meter want toen was ik al volledig buiten adem, ten tweede reed vrouwlief wel elektrisch en honderden meters voor me en had ik in dat kleine stukkie al welgeteld 37 vliegende schijtinsecten ingeslikt.
Nu blijkt dat de Brandaris op Terschelling staat dus die hele fietstocht sloeg al helemaal nergens op. Ik stapte dan ook van mijn principes af en drukte het knopje van elektricitisme in. WOWIIIIIIEEEEEEEEE IIIIIIIEEEEEHHHAAAAA 😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😎😎😁😁😁😁😁😁😁 Ik ging als een speer, als de bliksem en ook als de brandweer. Goeiendag eem zeg, dat is easy peacy!
Toen ik ook nog het knopje ‘turbo’ ontdekte was ik om, ik moet en zal een elektrische fiets hebben. Als ik weer een keer op Ameland ben, dat is hoor. Hier thuis staat mijn gewone stalen ros met 21 versnellingen te glinsteren in de schuur. Daar kan ik straks misschien wel eens even wat kilometers mee gaan maken, bedenk ik me nu. Tis tenslotte bijna 30 graden. Even ouderwets met de spieren stoempen en op die trappers stampen. Wellicht dat dan mijn conditie weer wat beter wordt, want die zuigt me een partijtje na die lange schijtwinter!
Tja, en dan wordt het spannend. Wat gaan de weergoden doen op mijn feestelijk verlate vijftig veestje op zaterdag de 6e juni? Op bovenstaand plaatje geeft mijn favo weerman, die 10 van de 10 keer de weersvoorspelling ruim 2 weken van tevoren bij het juiste eind heeft, aan dat het eindelijk heerlijk zomers wordt de komende tijd. Maarrrrr, de geoefende lezer alhier ziet ‘tot 6 juni’ staan en ja, dat geeft mij toch wel een heul klein beetje de kriebels. HET ZAL TOCH NIET!?!
Wat de tuin betreft volgt hier even een update. De tegels liggen erin, de meubelen staan op hun plek en het geheel krijgt al een aardige tropische allure. De laatste details wachten alleen nog op uitvoering. (op onderstaande foto een namaakpalm met bollenlampjes. En die kun je ook zien als kokosnoten. Of tetten, dat vind ik ook prima. Wellicht zie je er zelfs cojones in. Weetje, het maakt hier allemaal niets uit. Denk wat je wilt denken, zeg wat je wilt zeggen, wij zijn hier niet zo moeilijk).
Dan tenslotte de grote vraag; Wie komt als eerste en scoort een plekje in de schaduw (en bij schijtweer een plekje uit de regen)? Vanaf 16 uur exact ben je van harte welkom.
ik heb inmiddels drie afmeldingen (dat zijn 5 personen 🥴) ontvangen en dat vind ik jammer. Kan je ook niet komen of heb je geen zin of heb je geen oppas of vind je het veel te ver rijden of whatever, geef het even bij me aan. Dan kan ik er rekening mee houden en heeft de rest meer te drinken en te eten.
Dick Teder 