Zijn levenswerk

Vandaag 14 jaar geleden overleed mijn vader vrij plotseling. Een gesprongen aneurysma in zijn hoofd maakte een einde aan zijn leven. Ook 14 jaar geleden was mijn vader het huis aan het opknappen. Misschien handig om even te vermelden is dat de man ontzettend handig was. Hij had al eens eerder een complete keuken in de schuur gemonteerd zum bleistift.
Deze keer was de woonkamer aan de beurt. Hij had een muur in de woonkamer voorzien van mdf-platen, de kieren vakkundig dichtgesmeerd en de hele boel in de grondverf gezet. Maar ja, toen sloeg het noodlot toe.

Moeke is 14 jaar lang in de veronderstelling geweest dat deze beige kleur het plan van pa was tot ik haar vertelde dat dit de grondverf voor het uiteindelijke resultaat is. Wij lachen!
Ook dit jaar breng ik de vakantie weer door bij casa di mama en ook dit jaar had ik weer een stel klusdaagjes ingepland. De woonkamer en de deuren moesten er maar eindelijk eens aan geloven.

Lang verhaal kort; Ik heb pa zijn laatste levenswerk maar even afgemaakt. Dat werd wel tijd na 14 jaar. Moeke is er dolgelukkig mee.
De kleur? Wolkengrijs. Vond ik wel toepasselijk.

6 weken

Zes weken geleden kreeg ik op het werk een telefoontje van school. Ik krijg nooit een telefoontje van school, dat loopt al jaren via mama, dus bij mij gingen direct de alarmbellen af. “Teun is gevallen en kan niet meer lopen. Kan iemand hem komen ophalen?”, was de boodschap. Ik schoot onmiddellijk in de mijn ozo bekende handelingsmodus (sommigen noemen het paniek, ik noem het handelen. Paniek, hahaha. Ik? Laat me niet lachen.). Mama bleek dus onbereikbaar te zijn, derhalve belde ik the next best thing. Ze zou direct naar school gaan en hem oppikken. Ik hartje dit soort vriendendiensten.
Ondertussen duurde mijn werkdag nog dik 4 uur maar het zat me niet lekker. Toen ik het telefoontje “Het ziet er niet goed uit hoor” kreeg, wist ik dat ik direct weg moest.

Ik kwam precies op tijd om Teun uit de auto te tillen en thuis op de bank te leggen. Het jonkje is inmiddels een flinke kilo of 40 dus was dat nog best wel een kluif. We konden om 14.20 uur bij de huisarts terecht. En van daaruit mochten we gelijk door naar het ziekenhuis. Intussen had ik mooi even 160 kilo lopen sjouwen maar dat laat je als echte man natuurlijk niet merken in zo’n situatie.
Tot mijn verbazing mocht ik mee naar binnen bij de röntgenafdeling (mag dat altijd al? 🤔) en hoorde ik de fotomannen fluisteren over een scheurtje. Gescheurde enkelbanden, precies wat ik al dacht. We werden begeleidt naar de spoedeisende hulp en ook daar waren we vrij vlot aan de beurt.

“De enkel is op 2 plaatsen gebroken, we moeten direct opereren”.
WAT?! 😬
Het bleek dat Teun’s enkel scheef stond en dat deze rechtgezet moest worden. Potverdrie, dat is me daar even wat voor zo’n ventje van 10, zijn allereerste operatie ooit, hij zal wel flink in de war zijn.
Niks daarvan, hij was zo kalm als een kabbelend bergbeekje. HUH? 😳
Ook bij deze handeling mocht ik erbij blijven maar ik koos ervoor om de continu whatsappende mama even te bellen. Ik wachtte tot hij in slaap gebracht was, beloofde dat ik er zou zijn als hij wakker werd en ging naar buiten. Hier kwam ik nog een oud-collega tegen en met hem heb ik nog even staan praten. Na een minuut of 20 liep ik weer naar binnen.
PANIEK!!!!!
Men was druk op zoek naar mij want de operatie was al klaar. HUH? 🧐 Waar is de tijd gebleven dat operaties uren duurden? Goffer, gemiste kans, baalde ervan dat ik mijn belofte aan hem niet had waargemaakt.

Bij controle bleek dat het niet voldoende gelukt was de enkel vanaf de buitenkant recht te krijgen, Teun moest ècht onder het mes. Verdomme! 😡
We maakten er een daggie uit van, beetje kletsen, beetje geinen, we hadden zelfs een eigen kamer. Ik probeerde hem gerust te stellen maar dat was ook nu weer niet nodig, hij was er vrij relaxed onder. In tegenstelling tot ik, ik vond het toch wel spannend. Het was tenslotte ook voor mij de eerste keer dat ik mijn jongen daar zo zielig zag liggen.
Er werden 2 pinnen gezet, de arts vertelde dat ze uit de enkel staken en dat ze er tegen de tijd vrijwel pijnloos uitgetrokken zullen worden. HUH? De technologie gaat mij ècht te snel! 😵‍💫
Bij de volgende controle was alles prima maar nog wel 3 weken verder in het gips. Zucht.

Vandaag is het gips eraf gegaan. Mama was mee en het toeval wilde dat ik rond dezelfde tijd in hetzelfde ziekenhuis en bijna op dezelfde afdeling moest zijn. Nah, alsof het zo gepland was!
In de gipskamerwachtruimte zat ik klaar met de foon in de videostand, wachtend tot meneertje vrolijk huppelend op me af zou komen. Maar dat was iets te ambitieus gedacht, het duurt nog zeker 6 weken tot hij weer helemaal de oude is.

Ik maakte me een beetje zorgen over deze hele toestand maar dat was eigenlijk nergens voor nodig. Teun heeft zich al de tijd uitstekend vermaakt en goed gehouden, mama toonde weer eens haar organisatieskills en had alles tot in de puntjes geregeld (rolstoel, krukken, bezoek, kamer aanpassen enz.) en dat doet me toch wel goed. Wat geeft het toch een rust om te weten dat mijn jongens thuis in uitstekende handen zijn.

Ik wil namens Teun iedereen bedanken voor het medeleven, de steun, de beterschapswensen, de kaartjes, de cadeau’s, de visite en wat niet al.
😘


Ik ga vreemd


Ja, ik zal het maar eerlijk toegeven, ik ga vreemd. Vandaag nog. En het zal voor de andere partij als een shock komen en wellicht ook pijnlijk zijn maar ik kan de verleiding simpelweg niet meer weerstaan.

Ruim 20 jaar heb ik een uitstekende relatie met haar gehad, lief en leed hebben we gedeeld, we hebben veel, heel veel gelachen en eigenlijk was ik gewoon een tevreden vent maar soms moet een man doen wat een man moet doen. En dat is zijn gevoel volgen.

Psoriasis is ruk. Niet een heel ernstige maar gewoon een rukziekte. De behandelingen in de kliniek zijn al een tijdje achter de rug, het thuisbehandelen moest mij zomerklaar maken. Maar toen kwam Rutte met z’n overdreven maatregelen.
Ik heb inmiddels zo’n bos haar op m’n hoofd dat psoriasis-helende zalf er met geen mogelijkheid meer doorheen komt. Met gevolg dat ik bijna een extra hoofd aan m’n pan heb groeien qua psoriasisplek. EN DAT IS RUK! kan ik melden. 
M’n vaste kapster hield mijn kapsel ruim 20 jaar in juiste vorm en formaat zodat ik de zalf goed kon verdelen en de psoriasis binnen mijn toegestane perken hield. Maar haar zaak is al een paar maanden gesloten en mijn haar, en dus ook de psoriasis, blijft groeien. Zwartknippen durft ze niet want die 4000 euro boete vindt ze net iets te gortig, wat ik dan wel weer begrijp. Slaat ook werkelijk nergens op. 

Maarrrrr lieve lezer, ik mot wat! Want niet alleen op ziektegebied is mijn kapsel ruk, ook qua model is het een grote treurnis. Als ik een snor zou laten staan, zou ik zo voor een 70’s pornoacteur door kunnen gaan.
En daarom heb ik de knoop doorgehakt om vreemd te gaan. Moeke kent een vrouw (gepensioneerde kapster) die wèl thuisknipt en ook nog voor een habbekrats. Ze komt vanmiddag 12.45 uur.
Ik ben benieuwd of ik een nieuwe relatie met haar (haar -> kapster hahahahahaha) kan opbouwen.

Sorry M. Desperate times calls for desperate measures. Het leven is een boner, hard en altijd te kort. Ik hoop dat je het me ooit kunt vergeven.  

 

Afgelasting

Tien jaar geleden werd ik 40 en zou mijn en het leven dan eindelijk beginnen. Nu klopt van die stelling natuurlijk geen ruk want ik ‘leefde’ vooral tussen mijn 20ste en 27ste, aka mijn seks, drank en rock ’n rolljaren, en we weten allemaal hoe mijn leven een verkeerde afslag nam bij mijn 40ste. Dus ‘het leven begint bij 40′ kunnen we eigenlijk ook wel in de prullenbak smijten.

Nee, dan mijn 50ste. Dat is toch potverdrie ook een mijlpaal zeg! Nog een kleine 3 weken en dan is het zover. In goed verborgen wandelgangen vernam ik dat familie/vrienden/kennissen en ook collegae druk doende zijn met festiviteiten rond deze mijlpaal. Ik ben benieuwd.
Maar vanzelfsprekend zat ik zelf ook niet stil. Ik bedoel, hoe vaak word ik nou 50?
Het Philpsstadion had ik jaren geleden al geregeld omdat ze daar zo’n coole lichtshow hebben. Plek voor 3586 van mijn closest familie/vrienden/kennissen en ook collegae. Goed, het is voor een aantal even een stukje sturen maar dat moeten ze maar over hebben voor een karaokefestijn van jewelste hoor. Ik kan natuurlijk niet met iedereen rekening houden. 184 nummers heb ik inmiddels op m’n repertoire staan voor die avond. Ik werk momenteel aan nog 17 liederen want ik hou nou eenmaal van ronde getallen.

Maar toen kwam Corona. Dat was wel even een bummer, kan ik melden. Ik zag mijn gloriefeest in rook opgaan. Het zal ook eens niet. Zucht.
Maar toen bleek dat we niet met ons allen met miljoenen omvielen door dit virus kreeg ik toch weer kleur op de wangen. Ik liet mijn Hawaii-pak op maat maken (dat ding krimpt, het heeft niets met uitdijing van mijn lijf te maken. Laat dat even duidelijk zijn!). Ik boekte hotelkamers voor de zatlappen overnachters. Ik charterde vervoer naar en van de feestlokatie. Ik scoorde drank en vreten tegen inkoopprijs. Kortom, wat kon er nog in de weg voor een knalfeessie staan?

Nou, Rutte. Dat is wat in de weg ging staan. Hij vindt wèl dat het een levensgevaarlijk virus is en heeft besloten dat heel Nederland maar in het strafbankje moet zitten. Tot wanneer is onduidelijk maar waarschijnlijk tot het hem weer goed uitkomt. Zucht.
Dus beste lezer, we kunnen er gerust vanuit gaan dat mijn feest der feesten afgelast gaat worden, niet doorgaat en vakkundig de nek is omgedraaid. En ik baal daar stevig van, kan ik melden.

Maar ik zou ik niet zijn als ik ook daar weer snel op zou anticiperen. Vannacht bedacht ik een sluw plan om familie/vrienden/kennissen en ook collegae mijn 50ste verjaardagsmijlpaal tóch met mij te kunnen vieren.
Ik stel iedereen die zich geroepen voelt in de gelegenheid om mij het symbolische bedrag van 50 euro toe te doen komen op 13 februari.
Dit kan op zoals gebruikelijk op rekeningnummer NL88INGB0004152364.
Dan heb ik hebben we toch nog een beetje plezier van mijn mijlpaal in deze roerige tijden.

Bij voorbaat dank, knuffels en kussen.