Categorie: Voiture

Vakantie zit er weer op

Snap je dit plaatje? Een bank en een vakantiekoffer. En dan zit die vakantiekoffer op de bank. De vakantie zit erop. Whoehahahahaha, LOL!
Ik ben me ook een plaatjesmaker hoor!

Net als vorig jaar trokken we dit jaar naar Lago Ereczione, zoals ik ‘m noem. (Kijk maar eens naar de vorm van het meer, onderin de balzak en omhoog signore Erectus. Maar het kan ook best zijn dat ik een een beetje een rare kronkel int hoofd heb hoor! Ik laat het oordeel daarover aan jou, beste lezer.)

De vakantie was niet veel anders dan die van vorig jaar (Vacanti di Itali 🤌🏽), lange ritten – mooie omgeving – fijne camping – bloedheet, maar toch wil ik hier even 3 kwesties opnoteren die enige impact hebben gehad.

DE DENEN:
Tegenover ons kwamen 3 Deense gezinnen te logeren. Ik vermoed een broer en 2 zussen met hun gezinnen. Vanuit mijn undercoverplekje op de veranda (zie foto) had ik een uitstekend uitzicht over het ‘hofje’ waarin we zaten.
Links zat zus 1 met haar gezin. Type moeder gans, was alleen maar met de 2 kinderen en huishouden bezig. In het midden zat broer met chaggievrouw en 2 kinderen. En een grote Deense vlag opgehangen (zie foto). En rechts zat zus 2 met posterboy en 2 kinderen. Zij had de nepste tieten waar Pamela Anderson jaloers op is en hij was een kaal, breed kereltje van 1.60 meter.

Op de tweede ochtend had middenDeen waarschijnlijk een uitje want hij ging met de 2 kinderen in de auto zitten. Na een seconde of 30 stormde hij de auto uit en vloog de bungalow binnen. Het duurde even en toen kwam chaggievrouw naar buiten gerend en sprong achter het stuur. Toen hij kwam aangelopen en het voorportier open wilde trekken gaf ze een dot gas om na 10 meter weer te stoppen. Dit herhaalde zich 2x. Uiteindelijk is hij achterin gaan zitten en zijn ze weggereden. Ik heb ze de rest van de dag niet gezien.
De volgende ochtend om een uur of 10 was het zoals gewoonlijk een gezellige vakantiebedrijvigheid bij ons ‘hofje’. Mensen liepen vrolijk lachend naar het zwembad, kinderen waren met een bal aan het spelen, sommigen genoten van een ontbijtje op de veranda. Behalve bij middenDeen. Daar was alles doodstil. Blijkt dus dat broer zijn chaggievrouw en zijn kinderen had vermoord en daarna zelfmoord had gepleegd. 😳
Tenminste, dat vertelde ik vrouwlief toen ze tegen half 11 van bed kwam. Ze had wat spannende leesboeken meegenomen en ik dacht dat een live thrillerverhaal wel passend zou zijn.

PAOLO:
Omdat we vorig jaar blijkbaar indruk hadden gemaakt werden we hartelijk verwelkomknuffeld door Pasqualle, Sofia, Julia, Giulia, Gianni, Guiseppe, Marco, Fabio, Gianluca en Isabella van het restaurant, de receptie en de poolbar. Ik vind dat leuk, fijn en ook prettig dat mensen ons na een jaar nog kennen. Ik knuffelde ze dan ook met liefde terug.
Maar in de poolbar liep ook een nieuwe rond. Een slungelige ietwat oudere vent met een enorme bos ontploft haar. Paolo is zijn naam. Ik vond het een rare snuiter, maar onze eerste kennismaking werd gelijk legendarisch.
Ik; Bonjovi, can I have a big beer and a Mojito?
Paolo; Ciao, a big or small Mojito?
Ik; Eeh, I don’t know. It’s for my wife.
Paolo; You have a nice wife?
Ik; Eeh, yeah!
Paolo; Take big. En hij knipoogde erbij. 😁😎
Vanaf dat moment waren we amigo’s for life en telkens als ik ook maar in de buurt van de poolbar kwam was het “AMIGO, HERE’S YOUR BEER!!”


DE TERUGREIS:
Daar kan ik kort over zijn: De hel.
Tenminste voor vrouwlief.

We deden de terugreis wel in twee keer en de tweede dag verliep precies volgens schema. De eerste dag daarentegen…………
De bedoeling was dat we via Innsbruck naar ons Duitse hotel zouden rijden en tot aan de tolpoort bovenin Italië was er geen vuiltje aan de lucht. Hierna begon de hel. Zeker 635465859403 auto’s die allemaal uit de tolpoorten komen en allemaal een eenbaansweg in moeten. Tel daar bij op dat mijn navigator rechts van mij schreeuwen, schelden, zuchten, in paniek raken en moeite hebben met links/rechts ziet als navigeren en je begrijpt dat we al snel stil stonden op een parkeerplaats om de juiste, of EEN route te vinden.
Die EEN route werd eentje terug, richting Milaan. Prima, dacht ik, dan maar weer die fucking Gotthardtunnel. De sfeer in de auto was toch al voor de helft gezakt. Milaan kwam dichterbij en ik zette me vast schrap voor debielen, snelheidsduivels en files, maar de navigatie dirigeerde ons richting het Comomeer. Nou, dat viel weer mee. Wellicht wist de navigatie meer dan wij over drukte ofzo. We tuften van dorpje door en naar dorpje en ook hier mooie omgeving. Na een plaspauze kwamen we aan in het pittoreske dorpje Geenideemeer en het viel me op dat we steeds verder en verder omhoog gingen. Ik bleef vertrouwen houden in mijn telefoonnavigatie, maar toen we de eerste haarspeldbocht omhoog reden kreeg ik toch argwaan. Vrouwlief is als de dood voor bergwegen en liet dat ook duidelijk merken. Maar we waren inmiddels op zo’n point of no return dat we ook niet meer terug konden. Ongeveer 784 haarspeldbochten omhoog gingen we. Onder een tunneltje moesten we noodgedwongen stilstaan achter een stel auto’s omdat via de andere kant een clubje sportautomongolen besloten hadden om ook de Stelviopass te nemen. Waarom de fuk ga je met een Lambo van 3 meter breed over een bergweg van net 4 meter?! Vrouwlief sloeg doodsangsten uit en ook de voiture gaf aan dat de koppeling te heet werd. Ik moest zo snel mogelijk de auto aan de kant zien te krijgen. Na wat gescheld en boos kijken kregen we ons rijtje auto’s door het tunneltje langs de sportwagens en vrij snel daarna kon ik de auto parkeren en laten afkoelen.

Aan de overkant van de weg was een uitkijkpunt met daaronder een waterval en vrouwlief wilde mij het liefst op dat moment van die berg af flikkeren, kreeg ik de indruk. Maar ja, dan had ze die 30 km bergweg zelf nog moeten rijden. Hahaha.
Ik had vanzelfsprekend begrip voor haar paniek en reed zo veilig mogelijk naar boven en beneden, maar stiekem vond ik het ook wel weer cool. En eigenlijk heb ik haar met alle liefde dat ik in mij heb naar een hoogtepunt gebracht. Zo zie ik het dan weer.

In de vroege avond arriveerden we in het hotel en scheidden onze wegen. Want ik had voor de zekerheid al 2 kamers gereserveerd.

Als alles volgens plan verloopt

Ja, dat is altijd maar weer de vraag. Ik bedoel, je kunt als logistiek manager van het gezin alles tot in de puntjes in je hoofd hebben, maar er zijn natuurlijk altijd externe factoren waar zelfs ik geen invloed op heb.

Het plan:
We vertrekken rond de klok van klokslag 20.07 uur, want dat overdag rijden van vorig jaar is mij slecht bevallen. Tussen 20.07 uur en pak ‘m beet 00.03 uur is het een jolijt van jewelste in de auto. Gewoon lekker tuffen met een gangetje van 100 km/u het Duitse rijk penetreren. Ik heb een usb’tje met 800 liederen gemaakt dus gezellig meezingen en meedeinen is een zekerheidje.
Tegen middernacht zullen beide dames wel in slaap vallen en transformeer ik de autobahn tot de Nürburgring en tik ik een paar uur lang de 230 aan. Met groot licht op de seinenstand. Opdonderen van die linkerbaan Heinz!
Laat in de nacht en vroeg in de ochtend knallen we de Brennertunnel door en bij de ochtendgloren zijn we al in Italië. De dames zullen tegen deze tijd wel weer wakker zijn. Door het prachtige Italiaanse landschap tuffen we weer op ons gemak richting vakantiebestemming en ik verwacht tegen de klok van 11.34 uur daar aan te komen.
De auto uitpakken doen we in hoog tempo, ons settelen nog sneller en dan ga ik heerlijk genieten van een welverdiende dut terwijl het buiten onweert als een malle.

Maar zoals ik hierboven al schreef, externe factoren hè. Zucht.
Die Duitsers zullen wel weer om de 13 kilometer met de weg bezig zijn. Er zullen wel weer 845485961128354 vakantiegangerauto’s ook onze kant op moeten. De Brennertunnel zal wel afgefikt zijn ofzo. De dames zullen wel geen oog dichtdoen. En er zal wel geen reet van kloppen van dat onweer.

Maar beste lezer, dat doet me allemaal niks want ik bruis van enthousiasme om op vakantie te gaan!!!!!

Moedig maar droevig besluit

Op 18 oktober 1986 schreef journalist Henk Hielkema in het Nieuwsblad van het Noorden een enigszins ‘boos’ artikel over jeugdspelers die op jonge leeftijd stoppen met voetballen. EN HIJ BEGON DAT ARTIKEL MET MIJ! WHOOHOO, I MADE IT TO THE PAPERS! \😁/
Henk was namelijk niet alleen journalist bij het Nieuwsblad van het Noorden, hij was ook bestuurslid bij mijn voetbalclub, hij was van de joehoe-kant èn hij was mijn keepertrainer. Elke woensdagavond dwong hij mij op het trainingsveld om tot het uiterste te gaan. “Als je deze pakt, krijg je een colaatje.” 😃
De reden voor mijn stoppen met keepen was niet, zoals hij schreef, dat ik op vechtsport wilde hoor, de werkelijke reden was dat ik er helemaal klaar mee was. Klaar met 6 dagen in de week met keepen bezig zijn en klaar met al die schaafplekken, blauwe plekken en pijntjes. Klaar met geen spijkerbroek aan kunnen hebben. Klaar met al die kneuzingen en breuken. Volgens mij was ik dat seizoen ook nog gedegradeerd tot 2e keeper en ja, ik was 15 en ontdekte andere leuke dingen in het leven.

In navolging van mij heeft ook 15-jarige zeun besloten te stoppen met voetballen. Na dit seizoen hangt ook hij zijn keepershandschoenen aan de wilgen. En ook hij is klaar met al die schaafplekken, blauwe plekken en pijntjes (ik had trouwens op die leeftijd al 5x mijn sleutelbeen gebroken 🥴). Ik geloof dat een liesblessure, die hem een tijdje aan de kant hield, de doorslag heeft gegeven.
Ik vind het ontzettend jammer want hij is een uitstekende keeper, beter dan ik ooit was. En ik was erg benieuwd waar precies zijn lat (ha!) zou liggen. Maar ik begrijp zijn besluit wel. Op een gegeven moment in je leven moet je keuzes gaan maken en ik ben ervan overtuigd dat hij de komende tijd andere leuke dingen gaat ontdekken.

Vacanti di Itali 🤌🏽

De heenreis:
Als logistiek wonderkind van de familie besloot ik op zondag om klokslag 7 over half 9 deel 1 van de reis te maken. Naar Bad Bellingen, een dikke 650 km, alwaar we een hotelletje gingen nemen. Zondag, een fijne en rustige rijdag.
Dacht ik.
Nou nee! Het bleek dat meer menschen het idee hadden om op zondag de weg op te gaan en na een kilometer of 300 begon de ellende. In de bloedhitte hebben we in totaal een uur of 87 in de file gestaan. En waarom? Nou, vooral omdat Duitsers, Zwitsers en overige vakantiegangers niet kunnen rijden. Punt (ik kom hier later nog op terug). Oja, en omdat die rare Germanen in vakantietijd (!) om de 4 kilometer met de weg bezig zijn.
Tsss, ze zeggen wel dat je in Duitsland lekker kan doorrijden, ja 85 jaar geleden kon dat ja! 🤌🏽🤌🏽

Tegen 20 uur kwamen we aan bij het hotel. Een vriendelijke oude dame hielp ons aan de sleutel, mama en dochter gingen even zwemmen en ik pakte een nodig rustmomentje.
Om eten te scoren kwamen we uit bij ‘Amore Mio Bacchus’, een gezellig uitziend Italiaans restaurantje. Ik vroeg of er een tafeltje voor 3 beschikbaar was. De sjefkok zag eruit alsof hij net van de set van The godfather was af gelopen en bromde mij toe dat we dan wel snel moesten bestellen. Ik vond hem een onbeschofte lul.
Na het eten en na mijn wc bezoek bleek sjefkok ineens een toffe peer en was hij één brok vriendelijkheid en lachen gieren brullen.
Met vrouwlief………………..🧐
Okeeeeeee, dacht ik. Gladde Gianni Lulli vindt mijn vrouw dus leuk.
We beloofden volgend jaar terug te komen en bij het afscheid nemen merkte ik een laf stijfje bij Gianni in zijn broekje op. Ik greep vrouw even bij haar kont en knipoogde naar hem. 😉🤌🏽

Maandag vertrokken we vroeg want ik wilde op tijd door de Gotthardtunnel zijn. Nou, dat is mislukt. Had niemand mij even kunnen vertellen dat in Zwitserland 7354645343 tunnels zijn? En dat 8364548495946353 auto’s daar doorheen moesten? Zucht.
Prachtig land hoor dat Zwitserland, maar maak daar even 1 lange tunnel onderdoor zeg! En dan was het ook nog schijtweer. Volgens mij is regen in dat land uitgevonden. Al die keren dat ik in mijn leven in Zwitserland reed regende het.
Halverwege de middag bereikten we Milaan. Knooppunt Milaan, kan ik wel zeggen. Goeiendag eem zeg, wat een drukte! En die Italianen rijden helemaal als idioten. Het is dat ze niet over je heen kunnen, anders waren ze je langs die kant ook nog voorbij gesjeesd. Ik denk dat ik er persoonlijk verantwoordelijk voor ben dat er niet 56 zware ongelukken zijn gebeurd. En dat op een stukje van nog geen 1200 meter. 🤌🏽🤌🏽🤌🏽
Om exact 18.22 uur bereikten we de camping aan Lago di Garda.



De vakantie:
De camping was aan de westkust van het Gardameer, ten oosten van Brescia, in het noorden van Italië, in het zuiden van Europa. Mooi hè?
We hadden een kast van een bungalow. Tenminste, als je niet groter dan 83 cm bent. Dachten die Italio’s dat iedereen niet groter dan 1 meter 60 is ofzo? Afdrogen na het douchen bijvoorbeeld was voor mij onmogelijk zonder mijn beide schouders en beide heupen uit de kom te murwen. En poepen lukte mij alleen als ik mijn rechterbeen in een hoek van 67 graden in de lucht en mijn linkerbeen horizontaal op de grond had. En beste lezer, als ik zeg dat ik nou niet echt de meest lenige persoon ter wereld ben, begrijp je dat even lekker relaxed kleien er voor mij niet in zat.
Maar we zaten lekker dicht bij het zwembad en de daarbij behorende poolbar. En ook niet onbelangrijk met die hitte, we zaten redelijk beschaduwd op de veranda. Prima!
Vrouw spreekt een aardig woordje Italiaans en ik op ‘pizza’ en ‘birra’ na totaal niet. Maar dat loste ik op door gewoon overal i achter te zetten. Of alles huppeldepupi di huppeldepupi te noemen. Uiteraard samen met dit gebaar 🤌🏽. Ik begon er thuis al mee. Tot vervelens en ergernis van vrouw toe. Zij verbood mij dan ook om zo te praten tegen de mensen. Maar daar had ik geen boodschap aan. Ik ben nou eenmaal een lollige vent.
Zo werd ‘buongiorno’ steevast door mij beantwoord met ‘bon jovi’. En tot ziens was steevast ‘ciao grazie’ (op de Pizza Calzone van Enge buren wijze). Buonasera beantwoordde ik met ‘signorina buonasera, it is time to say goodnight to Napoli’, zwembad werd ‘zwembatti’, poolbar werd barri di pooli enz. Mussen noemde ik Lini’s. En af en toe nam ik vrouw te grazie. Jep, ik ben een lollig vervelende vent. 😂

We hadden vanaf de camping een prachtig uitzicht op het meer. Toen we dichterbij kwamen zagen we een schattige zwanenfamilie ronddobberen, dus Lago di Garda werd Lago di Zwani. Maar toen we bij de waterkant kwamen lag me daar toch een partij flinke zwanen(?)drollen, mensen! GATVERDAMME!! Vanaf dat moment was het Lago di Stronti en kreeg je mij er met geen mogelijkheid in. Ik koelde m’n voormalig prachtlijf (zie foto) wel in zwembatti af.

Bij barri di pooli hoefde ik al snel mijn bestelling niet meer door te geven. En daar hou ik van hè, gewoon als ik binnenkom al gelijk een grote bier en een Aperol intappen. Toen we op een avond daar op het terras zaten en de muziek mij niet aan stond, was een knikje genoeg om van muziek te veranderen. Ook daar hou ik van. Machtswellusteling die ik stiekem ben 😈😃
Ik beloonde hun service met een vermelding in mi testamenti.

In het campingrestaurant (restauranti) maakte ik ook vrienden met het personeel. Ontzettend leuke en vriendelijke jongelui. En dat bleek ook op de laatste avond toen we daar aten. Knuffels, zoenen, handen schudden, tranen, het was een emotioneel afscheid. Ook voor hun trouwens.
“You are so funny” werd mij verteld. Ik had ‘thanks for all the tips’ of ‘thanks for the nice treatment’ of ‘thanks for the good talks’ ofzo verwacht, maar goed funny klopt eigenlijk ook wel.

Verder deden we tripi di dorpi’s, tripi di boti en ergerde ik me kapot aan het animatieteam met hun 5 dansliedjes en Luigi Zumba met z’n drukdoenerij, maar vooral lagen we heerlijk bij zwembatti lurki di alcoholi en te zonnebaddi.

De terugreis:
Mijn plan om vrijdag klokslag 06.30 uur te vertrekken werd vakkundig door vrouw de nek omgedraaid vanwege “chill your tits ’s ff zeg, weet je wel hoe vroeg dat is!” Het doel was in de namiddag in het hotel in Karlsruhe te arriveren. Newsflash, dat is niet gelukt.
Het Italiaanse gedeelte ging opvallend vlot, zelfs knooppunt Milaan reden we met 2 vingers in de kont voorbij.
Zwitserland reden we binnen met schijtweer (joh!) en de Gotthardtunnel lieten we ook vrij eenvoudig achter ons. De navigatie stuurde ons deze keer via Luzern naar Zürich. Het mooie weer brak aan en eerlijk is eerlijk, Zwitserland is een prachtig land. Met de trein, dat is. Om te rijden zie je toch geen reet van de omgeving omdat je continu moet opletten op debiele weggebruikers en wegonderbrekingen. Dus hup Fritzl’s van Zwitserland, bouw maar mooi een tunnel onder jullie land door.
De snelweg naar Stuttgart was een hel. En ik zal hier even precies uitleggen waarom. Duitsers (en Zwitsers ook) gaan niet aan de kant. Die blijven links of in de middenbaan rijden, terwijl in de rechterbaan vaak alle ruimte is. De 5678863543 files op deze snelweg waarin wij terecht kwamen hadden dan ook deze oorzaak. Die schijtlui blijven liever in de linker en middelste baan in de file staan dan dat ze doorrijden op de rechterbaan. En ze kijken niet in de spiegels, dat ook. Ik was daar op een gegeven moment zo klaar mee dat ik al zigzaggend van rechts naar links naar voren reed. Dan maar boetes hoor. 🖕🏼😤

Iets na zessen kwamen we aan bij het hotel in Karlsruhe. De geboortestad van de 2 grote Olivieren, Bierhof en Kahn. En Tanja Jess! Zij is daar ook geboren, mensen! (nee, ik doe ook niks met deze info).
Ook nu moesten we nog eten dus liepen we het eerste beste Grieks restaurant binnen. Een Albanese moordbrigade wachtte ons op. Tenminste, daar leek het op. Maar het waren uiterst vriendelijke mensen! En met lekker eten! En véél! Ik had gezegd dat ik ze zou aanbevelen dus mocht je ooit in Karlsruhe zijn, Olympia Restaurant, der platz zum sein!
We besloten uit te slapen. En met we bedoel ik de dames natuurlijk, ik liep alweer om 7 uur rond te struinen. Na het ontbijt en tanken knalden we om 10.15 uur de snelweg op. De laatste kleine 500 kilometer.
Nou, daar kan ik kort en nog korter over zijn; SCHEISSE! De ene wegonderbreking na de andere. Een beetje doorrijden zat er niet in. Gutentag seg, wat een vermoeiende lui die Germanen. Zorg dan dat je de vakantieroutes vóór de vakanties klaar hebt. Zucht, ik moet ook alles uitleggen.
Pas na Duisburg verdween de drukte, wegonderbrekingen en slecht wegdek als schnee für die Sonne en dat was een verademing voor autobestuurders zoals ik. Goed wegdek, weinig verkeer en zo snel als je maar durft. En dat laatste heb ik geweten, ik denk dat de gemiddelde snelheid daar zo’n 200 km/u was. Toen vrouwlief heel even haar ogen sloot voor een licht dutje maakte ik gebruik van de situatie. De voiture tikte de 240 aan hoor!

Om 17.13 uur precies dropten we dochter bij haar vader, deden we een poar neem’n en om 18 uur lagen we beiden uitgeput op de bank.
De geweldige vakantie zat erop.
Volgend jaar gaan we weer. Nu al sin an.

Ganz frontal

On a long and lonesome highway……………

Ken je dat? Dat je een bijna perfect weekend hebt gehad? Mijne was dat.
Jammer wel hoor. Het zag er zo rooskleurig uit en tóch ging het op de laatste meters mis. Ik zal het uitleggen, lees gerust verder.

We hadden weer eens een weekend waarbij ik, tussen het logeren, shoppen en feesten door, vooral achter het stuur zat. Kilometers maken, zeg maar. Ik denk zo’n 37279 ofzo. Kan er een paar naast zitten. Doe dat graag hoor, a man’s gotta do what a man’s gotta do immers. Maar toch, het is even doorbijten, of in dit geval doorrijden. Hahaha.
Het begon vrijdagavond. Met mist. En dan bedoel ik mist met nul komma nul zicht. De voorruit was nog net zichtbaar, zeg maar. Ik weet niet wat ze tegenwoordig de lucht inspuiten maar dat is wel hardnekkig spul.
Nadat vrouwlief mijn brillenglazen had schoongemaakt, werd het zicht trouwens stukken beter hoor, ik zag toen ook de eerste 23 meter vóór de auto.
De reis verliep verder prima en halverwege de avond arriveerden we op logeeradres 1.

Zaterdag moesten we Yellowstone-shoppen. Ik lijk tegenwoordig als 2 druppels op Kevin Costner dus mag een cowboyhoed natuurlijk niet ontbreken. Toen ik per toeval ook nog tegen een ranchjas aanliep, had ik een laf stijfje. Vrouwlief had er zelfs twee. Als diezelfde ranchman heb ik de hele avond en kwart nacht rondgelopen. Voldaan vielen we halverwege de nacht in slaap op logeeradres 2.

De zondag was de dag van de meeste kilometers. En nog steeds hing die dichte tot zeer dichte mist onbeweeglijk in de lucht. Apart🧐.
Tegen elven in de ochtend gingen we van logeeradres 2 naar moeke (4379 km) om haar op te halen om naar het midden van het land te scheuren (6920 km). Oudste zoon vierde namelijk zijn 17e verjaardag. Na het partijtje reden we naar huis in poarneem’n land (3357 km) om daarna tegen zessen even lekker te Grieken in Duitsland (1276 km). Hierna dropte ik vrouwlief thuis af en bracht ik moeke weer naar huis (2521 km heen en 2125 km terug).

Om 21 uur begon ik aan de laatste tocht van het weekend, terug naar huis. Op de Hunebed highway reed het lekker door en tikte ik met regelmaat de 230 aan. Omdat via Duitsland naar huis rijden prettiger is, want rechttoe rechtan wegen, deed ik ook gisteravond niet anders. Duitsers slapen blijkbaar allemaal rond 21.30 uur want ik was de enige op de weg. Of zou de dikke mist de oorzaak zijn geweest? Licht vermoeid maar nog steeds in volle concentratie tufte ik rustig met 100 (dat mag gewoon in Duitsland😁) over de provenciale weg van ort zu ort nach hause. Toen plotsklaps, spontaan en ineens uit het niets, ja uit de mist, 10 meter voor me een gans de weg op waggelde. Of een ganz, zoals ze in Duitsland zeggen. Voor een uitwijk was geen tijd en ook deed ik daar geen moeite voor gezien de dichte mist en wellicht wat gladheid, dus ik kon niet anders dan ganz vol frontaal nemen. Verdammt noch mal! Kut ganz! En ganz kut natuurlijk. Het was namelijk de auto van vrouwlief. Daar ging mijn tot dan toe perfecte weekend. Zucht, het zal ook eens niet.

Ik wilde het voor me houden want sommige autozaken moet je gewoon niet aan vrouwen vertellen zeg ik altijd, dus belde ik vrouwlief. Ze dacht dat ik een grapje maakte omdat ik wel vaker grappige dingen zeg en eigenlijk standaard een grappige vent ben. Dus trok ik aan die bremse, gooide het stuur om en reed terug naar platz von impact. Ik schraapte ganzmans van het asfalt, pakte ‘m op en propte ‘m in de grill van de auto. Wat nou, ik maak een grap.
Vanochtend heb ik ‘m uit de auto getrokken en alvast op de BBQ gelegd. De eerste de beste zomerse dag maak ik paté van ‘m.
Ganz viel zin an.