Carwash meid

Het is al even geleden dat een mooie vrouw mij flirtend aansprak. Of even? Ik moest wel heul ver terugscrollen om de laatste keer te ontdekken (18 februari) en da’s toch wel een beetje vreemd gezien het feit dat ik sinds 28 maart van dit jaar weer op de markt, beschikbaar en te bezichtigen ben. 🤔 (wil je trouwens al mijn avonturen op liefdesgebied lezen, ga naar https://dickteder.home.blog/category/liefde/ = leestip).

De voiture moet maandag voor de keuring en het leek me wel sympathiek om de reigerschijt eraf te laten wassen. Maar ook de binnenkant mocht wel een opknapbeurt gebruiken. Ik ontbijt stroopwafels onderweg naar het werk en ja, dat kruimelt nogal. Ik denk dat je van alle kruimels in mijn auto zeker 700 stroopwafels had kunnen maken. Dus reed ik naar m’n vaste carwash.

Een woest aantrekkelijke meid ontving me. Ik denk een jaar of halverwege dertig, mooi gezicht, cool haar, leuk figuur. Ja, ze had zo’n debiele vol getatoeëerde arm maar m’n perfecte vrouw bestaat toch niet, dacht ik. Dus swa.
“Hallooooo, wat mag het zijn?”, vroeg ze lachend.
‘Nou, doe maar nummertje 1.’, antwoordde ik vriendelijk terug. ‘En….’
“De binnenkant ook maar?”, viel ze me in de rede.
‘Hoe raad je het zo?’, vroeg ik.
“U komt hier vaker en dan bent u altijd zo vriendelijk en maakt u altijd een praatje. Èn u bent een leuke man.”, rechtdoorzee’de ze.
Ik flabbergasterde even een momentje maar herpakte me door te zeggen dat ik dat laatste natuurlijk al lang weet.
Ik rekende af, gaf haar een knipoog en schoof de wasband in.

De binnenkantschoonmaakploeg was bezig, ik stond heerlijk in het zonnetje toen ik nog eens dagdroomde wat zich nou eigenlijk enkele minuten eerder had afgespeeld.
Lichte tinteling in mijn lijf, een tevreden glimlach op m’n gezicht. Ik vroeg me af of zij een date bij de McD. een goed idee zou vinden of dat zij meer een KFC’er zou zijn.
Ruw werd ik gestoord door een mannenstem die zei dat m’n auto klaar was.
Ik reed zwaaiend weg.

Dat ze met iedereen na mij ook zo’n soort praatje maakte, maakt me niks uit. Ik was tenslotte toch de eerste. 😍😍😍😍
Straks ga ik weer. Een auto kan immers nooit schoon genoeg zijn.



Hoi pa

Gefeliciteerd met je 73e.

Hoe ist daarboven? Ik hoop een stuk relaxter dan hier beneden. Het lijkt hier compleet de verkeerde kant op te gaan en, om eerlijk te zijn, maak ik me ernstig zorgen over de toekomst van m’n jongens. Waarin komen ze over pakweg 10 jaar terecht?
Ja, het gaat hard, 12 en 10 zijn ze inmiddels. Sam is nu brugklasser op de middelbare school en Teun zit in groep 7, dat is de 5e klas van de lagere school. Nee, gaat heel goed hoor, het zijn slimme ventjes. Wie had dat gedacht? Hahahahaha.

Weet je wat? Teun is nu keeper. Ja, net als ik vroeger. Hij heeft best talent hoor! Geweldig om te zien. Hij koos er helemaal uit zichzelf voor. Mooi hè? En Sam is een spits of een nummer 10. Hij scoort aan de lopende band.
Ik? Ach, ik train het team van Sam een beetje en sta aan de kant te schreeuwen bij wedstrijden. Je kent me hè?

Met mij gaat het wel hoor. Ik worstel nog steeds met het leven en ik ben bang dat ook niet zal veranderen. Nee, ik heb nog steeds geen andere vrouw. Ook daar heb ik een hard hoofd in. Maarja, tis nait aans, toch?
Ja, ik zit nog steeds bij dezelfde werkgever. Met een beetje geluk heb ik vanaf morgen weer een vast object en daar moet ik 4 dagen 10,5 uur werken en ben ik 3 dagen vrij. Ook elk weekend vrij! Dus wat dat betreft schijnt de zon weer.
Oja, weet je nog dat ik een Peugeot 306 had? Nou, die is overleden. Ja, daar heb ik aardig wat jaartjes in gereden. Heb nu weer een Peugeot alleen nu een dieseltje. Rijdt als een tiet!

Moeten we het nog over politiek hebben? Nee hè? Het was niks, het is niks en het zal ook altijd niks blijven. Jij zei het altijd al.

Nou pa, ik vond het fijn even met je gepraat te hebben. Nog een hele fijne verjaardag en we houden contact.
Love you.
En ik mis je.

Stom

* Afschaffen 130 km/u
* Afstandsbediening die niet werkt
* Automobilisten die eerst remmen en dan richting aangeven
* Automobilisten die langzamer rijden dan max. snelheid
* Automobilisten met fietsen achterop
* Autopech
* Auto’s met knaluitlaten
* BN’ers
* D’66 stemmers
* De invloed van Linda de Mol
* De Randstad
* Deugmensen
* Dezelfde mensen in shows
* Doodwensen
* EU
* Facebook
* Files
* GroenLinks stemmers
* Haten
* Herfst
* Hooligans
* Humorlozen
* Is ipv eens
* Kutmuziek
* Lawaai
* Mannen met nagellak
* Mannen met teenslippers
* Me ipv mijn
* Milieuregels
* Motoren met knaluitlaten
* Naïevelingen
* Nederlandse benzineprijzen
* Nederlandse rappers
* Overdadige tattoo’s
* Pesten
* Profsporters die jammeren over geld
* Profvoetballers die mekkeren over druk
* Psoriasis
* Radio DJ’s
* Religie
* Relschoppers
* Snapchat
* Subsidies
* Temperaturen onder 23 graden
* Verbrijzelde schouder
* Vrouwen met filterfoto’s
* Vrouwen met lange oorbellen
* Vrouwen met piercings
* Vrouwen met te veel make up
* Werk
* Wilfred Genee
* Winter
* Zomertijd

En tenslotte * Mensen die mij stom vinden

(dees anekdoot kan t.a.t. aangevuld worden)

Missie Amsterdam

Altijd als ik met m’n jongens op pad ga maak ik er een missie van. Een avontuur, zoals u wilt. Wat is er nou leuker dan jochies van 11 en 9 een onvergetelijke dag te bezorgen, niewaar?
En voor velen zal het lijken alsof alles spontaan gebeurde maar mensen die mij kennen zullen weten dat ik alles tot in detail in scène heb gezet. Niets in mijn leven is wat het lijkt immers.
Aan het einde van dees anekdoot mag u zelf beslissen tot welke categorie u behoort.

Klokslag 16.33 uur vertrokken we zaterdag richting Amsterdam. De jongens waren dolenthousiast en ook bloedje zenuwachtig maar ze wisten dit heel goed te verbergen. Een tas vol vreterij en drinken had ik op de achterbank gemikt. Wat kon er fout gaan?
Op de A2 net voorbij Utrecht bemerkte ik dat ze daar ineens een kast van een tunnel hadden neergeplempt. Ik vertelde de jongens dat dit de snelst gebouwde tunnel ooit is want de laatste keer dat ik daar reed was van die hele tunnel totaal geen sprake. (2004 red.)

Halverwege Utrecht – Amsterdam vond ik mijn verlichting niet van dermate topkwaliteit die ik voituregewijs gewend ben. En dat was gek want ik had donderdag net beide lampjes vervangen. Bij een tankstation stopte ik dus even. Ik kwakte de motorkap open en mijn gevoel liet me ook deze keer niet in de steek. Het rechter (voor de kijker links) lampje hing er een beetje schuin bij. Ik riep de jongens erbij met het doel ze te leren hoe je een autolampje vervangt. Natuurlijk wist ik dat het lampje gloeiend heet was en die blaar nam ik voor lief. Het was hun avontuur tenslotte.

Via een parkeersite had ik een parkeerplaats geregeld. Een paar minuten lopen van het stadion en niet te duur. Mijn routeplanner op de foon had geen idee waar het was en ook de verkeersregelaarster van dienst niet. Toen we uiteindelijk voor het juiste hek stonden en ik via de site op ‘inrijden’ klikte, gebeurde er niets. Dat was op zich niet zo gek daar de site sprak van een slagboom. Met een telefoontje naar betreffende parkeersite werd het hek op afstand open gedaan. Goeie service! (goeie stem ook, die Larissa😍). Ik parkeerde m’n voiture en we stapten uit. Ik legde een sigaar op de lip, de jongens trokken een zak chips open.

We waren er klaar voor, ik pakte de jongens bij de hand. Maar waar we ook keken, nergens een loophekje waar we doorheen konden. Daar stonden we dan, een paar honderd meter van de Arena, een uur voor de wedstrijd en opgesloten op een parkeerplaats. Ik maakte er weer een grote grap van en zei dat ik de spijlen wel even open zou breken. Toevallig kwam vlak voor dat moment een auto binnenrijden en konden we ontsnappen uit deze benarde situatie. Ik besloot toch nog een keer naar de parkeersite te bellen met de boodschap dat een loophek toch wel makkelijk is voor een plek als deze.

Ingang J, Vak 424, rij 24, daar moesten we zijn. Ik gaf de jongens de A4-kaartjes en we scanden één voor één naar binnen. Mij werd verzocht om te draaien voor de fouilletatie. Dat was een lachertje eerste klas. De 65 kilo vuurwerk dat ik in mijn broekspijpen had verstopt bleef ongeroerd en ook de powerbank voor mijn verwarmingsjas kon gewoon doorgang vinden. Ik had dus net zo goed de Kalasjnikov, de handgranaten, de Tomahawk en de M109 in die binnenzak kunnen laten zitten.

 

 

We zaten hoog. Heel hoog! En steil vond ik het. Zo’n leesgedeelte in de bril is ontzettend handig maar voor dit soort situaties heb ik er enorm veel moeite mee. Ik vertelde de jongens dat ik niet omhoog ging springen bij een goal en zij waren het wel met me eens. Die 4x bleven we dan ook zitten terwijl iedereen omhoog sprong.
Ik was kapot toen we weer beneden waren. En dat had alles te maken met die 5739559 treden die we moesten nemen. (Zeg Arena, regel ook ff roltrappen naar beneden! red.). Weer pakte ik beide handjes vast en manoeuvreerde ik ons tussen al die dronken, schreeuwende en strak staande lui door.

De parkeerplaats terug vinden duurde ook even maar dat kwam omdat ik de jongens de omgeving rond de JC-Arena wilde laten zien.
Er was net iemand uitgereden, het hek van de parkeerplaats stond open. Hoezee! Sam bleef in ‘het oogje’ van het hek staan terwijl Teun en ik snel in de auto sprongen (wij zijn ook malle Pietje niet. red.). Probleemloos reden we weg.

Tegen 22.23’en zaten we weer op de snelweg richting Utrecht. We hadden (lees ik) berehonger, we moesten nog maar even een McD’tje pakken, stelde ik voor. Teun doezelde langzaam in slaap op de bijrijderstoel. Dat moest natuurlijk niet gebeuren (maak nooit een Slink wakker! red.)! Ik moest ingrijpen. Hoe goed kwam het dan uit dat een wegbewijzeringmeneer had besloten dat je op de A2 Den Bosch moet volgen als je de A12 richting Arnhem moet hebben (totale logica van lik m’n vest! red.). Door m’n hardop gemopper (lees gevloek) was Teun weer bij de pinken, dat dan weer wel. Plan geslaagd. Utrecht, wat een automobilistenhel!

Rond kwart voor twaalf waren we thuis. De jongens slipten in hun Ajax-pyjama, ik appte mama dat we er weer waren en gedrieën vielen we als een blok dromenland binnen.
Wat hadden we weer eens een coole missie afgerond.

Werk –> Meisje

Afbeeldingsresultaat voor securitéIk neem mijn werk uiterst serieus. En als ik zeg serieus, dan bedoel ik ook serieus. Als er zum bleistift wat extra inzet gevraagd wordt, sta ik er. Tenminste, als ik mijn kinds niet heb, als ik niet vrij ben of als ik gewoon geen zin heb. Maar voor de rest sta ik vooraan om de shit op te vangen.
Laatst werd er extra inzet gevraagd, een paar dagen 12-uurs diensten. Ik pakte de nachten. Van 19 tot 7. Pittig maar iemand moet het doen, niewaar?

Ik arriveerde ruim voor 19 uur bij het object, collega was verguld dat ik er was. “Er is nog 1 iemand binnen”, zei hij. “@$^%$%^(&^”., mopperde ik. Daar had ik nou net geen zin in.
“Een jongedame.”, zei collega. Mijn oren maakten lichte klapbewegingen en mijn wenkbrauwen trokken m’n voorhoofd richting haargrens. “Een Franse, maar een heel kille.”, zei collega weer.
Voor ik antwoord kon geven kwam de Franse vrouw de trap af. Prachtvrouw. Mooi haar, lief gezicht, goed figuur, leuk decolletruitje aan, hakken onder de rok. We maakten oogcontact en op m’n zwoelst ‘bonsoirde madame’ ik haar. Ze bloosde een beetje en groette mij terug. Ik vond haar alles behalve kil.
Ze stelde zich voor als Francoise en dat vond ik eigenlijk best een toepasselijke naam. Ik zei dat ik Hermanus heet.
Ze vroeg of ik een taxi voor haar wilde bellen, ze logeerde in een hotel hier even verderop. Collega vertrok en ik zag hem denken ‘hoe doet hij dat toch altijd met vrouwen?’.

Ik liet de taxi binnen, ze stapte in, ik zwaaide nog ff en ging naar binnen om het hek te openen. Op een stoel lag haar jas nog. Zucht, wat een goedkope truc, dacht ik.
Ik gaf haar de jas en ze reden weg. Mooi! Hek dicht, deur op slot, koffie.

Ik denk dat het rond 1 uur was toen de intercom ging. “Allo Érmanoes, avec Francoise.” Of ze naar binnen mocht om te werken? Nou nee! Ze stond niet aangemeld en omdat ik bij een strak georganiseerde organisatie werk èn ik mijn werk uiterst serieus neem, weigerde ik haar de toegang. Daar komt bij dat ik op de camera zag dat ze een wel heul spannende jurk aan had en het leek me sterk dat ze daarin haar werk goed kon doen. Ze droop vol drama af.

Even voor half 5, het werd al langzaam licht; De intercom. Stond ze daar met een volledig Frans ontbijt! Croissants, stokbrood, jus d’orange, frommage, chambon, marmelade, pizzapunten. Er lag zelfs een roos op het dienblad. En ze had de spannende jurk ingeruild voor een badjas, die half open hing. Zucht, had ik weer.
Ik liep naar het hek en zei dat ik m’n werk uiterst serieus neem en dat ik over een kleine 2,5 uur klaar was met mijn dienst. En dat ik thuis wel een ontbijtje pak. Ze droop vol drama af.

Zeven uur, ik mocht naar huis! Collega opende de poort voor mij en net voor ik het gaspedaal in wilde drukken, sprong Francoise op m’n motorkap. Ze had de badjas ingeruild voor alleen een geel hesje. WAT? Zucht.
Hoe ik ook slingerde, ze viel er niet af. Bleek dat ze superlijm aan haar handen had gesmeerd. Ik was er HE LE MAAL klaar mee. Ik schroefde de motorkap van m’n auto, mikte ‘m met haar erop in de berm en ben plankgas naar huis gereden. KOM. OP. ZEG.

Eenmaal thuis dacht ik dat het toch zonde is dat ik geen vrouw heb aan wie ik had kunnen vertellen wat ik nu weer had beleefd.