N9ger

Vorig jaar 17 januari:
Ik; “Morgen word je een tiener.”
Sam; “Dan ben ik nu nog een neger.”
Ik kletste dij😂

Vandaag is Teun aan de beurt om een jaar lang n9ger te zijn.

Flapstaart jongen. 😘👊🏼

Advertenties

Geheime politie uitlaat

Toen m’n jongens nog wat jonger naïever waren en ik nog bij de boys in blue werkte, maakte ik ze wijs dat ik een geheime politie uitlaat onder m’n voiture had. Ze waren op een gegeven moment helemaal into uitlaten want “snelle auto’s hadden 4 (VIER!) uitlaten!” Ze liepen speciaal naar de achterkant van auto’s om de uitlaten te tellen. 😄
Maar omdat je de uitlaat van mijn auto niet ziet (keurig weggemoffeld door die Fransen) maakte ik ze wijs dat ik nòg sneller was maar dat ik nooit snel reed want dat is voor patsers.
Jaren heb ik dat verhaaltje vol kunnen houden, tegenwoordig weten ze wel beter.

Gisteren reed ik naar huis en bij de zoveelste drempel (wie heeft die dingen verzonnen? LUL!) klonk het ineens alsof er een bak met glas (huh?) in m’n kofferbak heen, op en weer ging. Fluks zette ik de auto aan de kant en keek wat de hel er nu weer aan de hand was. In de kofferbak was niets uit het ordinaire te zien dus dook ik onder de voiture.
Daar hing ie, m’n geheime politie uitlaat. Zielloos diagonaal met alleen nog het stuk aan de motor vast. 😢
Zucht, heb ik weer. 🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬
Eenmaal thuis dook ik er weer onder en duwde ik het ding op zijn plaats maar een uitlaat schijnt best heet te worden na een rit dus eigenlijk is dit stoere praat.

Vanmorgen heb ik ‘m provisorisch met tiewraps, elastiek en secondelijm vastgemaakt en nu zit ik te bedenken dat er waarschijnlijk een aanslag op mij gepleegd is. Hoe kan het anders dat èn aan de achterkant èn in het midden de steunen stuk zijn? Hè? Hè? Ik geloof niet in toeval.
Ik geloof wèl dat mijn verleden als geheim agent annex superheld mij nog steeds blijft achtervolgen.
Wordt waarschijnlijk vervolgd.

Controlfreak

Mensen kennen mij als die immer vrolijke snuiter waar altijd enorm gigantisch veel mee te lachen valt. Maar om eerlijk te zijn, dat valt best wel mee hoor. Het is heus niet dat het altijd jolijt en hilariteit met mij is. Er zijn best wel kwartieren dat ik rustig, ja zelfs saai kan zijn. Of zoals vandaag. Vandaag was ik een controlfreak.

Vandaag was de dag dat de jongens voor het eerst in hun leven gingen vliegen. Met mams, opa en oma, oom en tante en neefje en nichtje naar Kreta. Hartstikke leuk natuurlijk maar ik ga daar niet zo lekker op. Ik vind het lastig om niet aan het stuur te zitten, om geen controle over situaties te hebben. Je zal mij zum bleistift niet gauw aan de bijrijderkant van een voiture zien zitten. Dan heb ik geen controle en zit ik onrustig in de spiegels te kijken die er niet zijn. Dan zit ik aan poken die er niet zijn. Dan trap ik op remmen die er niet zijn.
En zo’n vliegreis is, hoe je het ook bekijkt, een situatie waar ik geen controle over heb. En daar baalde ik stevig van. Ik had er pijn in m’n kop van.

Het enige wat ik kon doen deed ik dan ook. De piloot doorlichten.
Ik wendde vanochtend al mijn bronnen aan om aan informatie te komen. Diploma’s, ervaring, vlieguren, strafblad, geloof, waar hij zijn boodschappen haalt, hoe vaak hij McDonaldst, zijn (buitenlandse) rekeningen, hoe vaak hij zijn vrouw bedrogen heeft, alles moest ik zou ik te weten komen. Zo ga ik te werk, mensen. Kijk en leer.
Toen het verlossende belletje kwam dat familie tot aan vier generaties van pilootmans ok was, liet ik mijn zorgen varen en wenste ik ze een fijne vakantie.

Om 17.50 uur zijn ze geland.
Ik had me weer eens zorgen gemaakt om niks. Daar moet ik toch eens mee kappen.

Boerkaverbod

Vandaag treedt in Nederland het ‘boerkaverbod’ in openbare gebouwen en het openbaar vervoer in werking en ik ben het daar volledig mee eens.
Waar ik het niet mee eens ben is de naam van de wet maar volgens mij heeft de wetgever ook echt wel een andere naam voor deze wet verzonnen. Ik heb het even opgezocht en inderdaad, er is een andere naam voor; gedeeltelijk verbod gezichtsbedekkende kleding.

 Ik ben niet werkzaam in een openbaar gebouw (of in het openbaar vervoer) maar mocht dat wel zo zijn dan zou ik, als beveiliger/dienstverlener, weigeren iemand met een boerka te helpen, van dienst te zijn of te woord te staan. Net zo min als dat ik iemand met een helm op, iemand met een bivakmuts op, iemand met een masker op, iemand met de rug naar mij toe, iemand met oordopjes met muziek in of telefonerende personen mijn hulp zal aanbieden, van dienst zal zijn of te woord te staan.

Niet omdat het, in sommige gevallen, wettelijk verboden is maar gewoon omdat het puur een gebrek aan fatsoen van de persoon aan de andere kant van de balie is.
Dit dient eigenlijk niet alleen in openbare gebouwen de norm te zijn maar gewoon overal waar intermenselijk contact is.

Punt.

Pornofilms

Zaterdagavond, whappje van neefmans. Moeke schoot in een Ron Brandstederlach omdat hij me ‘Anus’ noemt. Het klain jonkje die ik nog geflest heb. Inmiddels is ie een 23-jarige boom met een indrukwekkende tors.

Gisteravond kwam hij met broermans even buurten. Altijd gezellig, altijd lachen en ook Sam en Teun vinden het leuk (want met ze voetballen).
Gezessen zaten we in de tuin, het niveau was van de categorie ‘onderbroekenlol’. Poep en piesgrappen, lollige filmpjes, plat Grunnings (zelfs mijn jongens!), oma in de zeik nemen, dat niveau.

Oma ging met de hond wandelen, Teun vermaakte zich in de keuken met z’n tablet. Neefmans, broermans, Sam en ik bleven achter.
We kregen het over films. En heb je het over films dan kom je bij ons al gauw uit op porno verbasteringen van films. De meligheidsdrempel ligt bij ons erg laag.
In rap tempo somde neefmans de ene na de andere verbastering op en al snel rolden de tranen over de wangen, verslikten we ons net niet in het bier en gierden we het uit. Zie hier een lijst: http://all-funny.info/extremely-funny-porn-movie-titles

Sam begreep er niet veel van maar lachte keihard mee om onze lachsalvo’s.
Toen ik hem naar bed bracht vertelde hij dat hij een beetje in zijn broek geplast had. “Maar dat kwam door het lachen hoor!”

Goh mensen, in tijden niet zo gelachen.
J en O, bedankt voor de hilarische avond, moeten we vaker doen.

De (zonne)bril

Vandaag in het zwembad deed ik een toch wel verrassende ontdekking. Mijn ooit zo scherpe ogen, ik noemde ze niet voor niets Arend en Arend, zijn geen schim meer van wat ze waren. Zucht en snif.
Ik zal het hieronder duiden.

Ik deed een balspelletje met mijn jongens in het bad. Heel simpel spelletje hoor. Het balletje zo vaak mogelijk boven water houden met ons drieën en maar 1x raken. Alle lichaamsdelen om de bal hoog te houden zijn daarbij geoorloofd. Kind kan de was doen. Maarrrrr, valt de bal door jouw toedoen in het water, moet je 5 minuten en 37 seconden onder water blijven. Kom op zeg, we zijn geen watjes. Waarom 5 minuten en 37 seconden, vraag je? Nou, ik vind 5 minuten en 40 seconden gewoon te lang, dat houdt niemand vol. Nou ja, lang verhaal.
Tijdens één van deze uitdagingen stond ik eens rond te loeren, zien of er nog wat leuks voor mij rondliep/zwom/zat.

En jawel hoor, op de rand van ons bad zat een pracht gebruind lijf, blond haar en gele bikini. Nu vind ik zonder bril bijna elke vrouw aantrekkelijk want één grote vage bende maar hier moest ik toch even meer van weten. Fluks kapte ik ons spelletje af en liep met de borst vooruit, buik ingehouden (dat moet ik helaas tegenwoordig) naar ons plekkie. Ik pakte m’n bril en keek zwoel haar kant op.
…………………………… Ik vermoed dat ze iets van 93 jaar moet zijn.
Zucht.

Maar dat was nog niet alles!
Herinner je nog het verhaal van die badmeesteres? Met dat mooie lijf, met dat mooie haar, met dat aardige karakter, met die coole zonnebril? Nou, ze was er weer!!!! Niet in functie maar gewoon als badgast. Nu vind ik bijna elke vrouw met zonnebril aantrekkelijk hoor dus dat zegt natuurlijk ook niet alles. Maar toch!
Maar nu zag ik haar met bril zonder zonnebril…………….. Tja, en dat was toch even iets anders, lieve lezer. Ik knapte licht af, ik liet een eventuele toekomst met haar direct varen, zij kon mij op haar spreekwoordelijke prachtbuik schrijven.
Tja, ik was een harde, ik ben een harde en ik vermoed dat ik ook altijd wel een harde zal blijven.
(het kan er ook mee te maken hebben dat ze met manlief en babylief was hoor, dat laat ik even in het midden).

Bodemlijn van dees anekdoot is:
ALTIJD JE BRIL OP ALS JE NAAR VROUWEN KIJKT! En ik dacht altijd dat het bij mij om de units ging maar het blijken de ogen van een vrouw te zijn waar ik voor val.
Weer wat geleerd.

(ps. ik ben het niet op het plaatje, ik heb een rond brilletje)

12 jaar geleden alweer

Vandaag is het 12 jaar geleden dat m’n vader plotseling overleed. Altijd een beladen en emotionele dag. Vooral in huize moeke. Zij heeft het er logischerwijs nog steeds heel moeilijk mee. Niet zo gek trouwens na dik 40 jaar samen.
Ikzelf sta er wat zakelijker in. Natuurlijk mis ik hem enorm maar dan vooral als opa voor mijn jongens. Ik vind het zo spijtig dat hij ze nooit gekend heeft. Maar het is een gegeven dat hij er niet meer is en dat accepteer ik. Tis nait aans.

Muziek was bij ons thuis een iets dat er altijd was. Geboren na de oorlog maakte mijn vader de geweldige muziek van de 60’s en 70’s van dichtbij mee en dat gaf hij door aan ons, zijn kinderen. Fats Domino, Stones, Beatles, Creedence, Elvis, Meatloaf, ik durf te wedden dat wij alle vier praktisch elk nummer kennen.
Zijn favoriete nummer, of zeker één van de, is Another brick in the wall van Pink Floyd. Hij kon vreselijk overdreven door de kamer air-gitaren (zie plaatje) zodra hij het hoorde. Dan ging de volumeknop open en deed hij ‘zijn showtje’. Ik lijk veel op hem en ik heb aardig wat eigenschappen van hem overgenomen maar dát overdreven gedoe gelukkig niet.😉😄

Ik kreeg halverwege de jaren 90 het live album ‘Pulse’ in handen en daarop staat een fantastische versie van het nummer. Met een lang intro. Enthousiast ging ik naar hem toe. “Moet je nou eens luisteren!”
Ik startte de cd en bij het gegil van de achtergrondzangeressen hoorde ik hem mopperen “Nou, vind er niks aan.”
Tot de gitaarriff kwam. Hij sprong omhoog en daar ging ie!
Prachtig vond hij het. En ik zijn reactie ook.

Bij zijn crematie moest natuurlijk ook muziek gedraaid worden. We gingen om de tafel zitten en na veel vorens en tegens kwamen we uit op 4 nummers: La comparsa van De maskers, In dreams van Roy Orbison, Geef me dien blues van Ede Staal en Elvira Madigan van James Last.
Inderdaad, mijn optie was gesneuveld. Ze vonden Another brick in the wall toch ietsjes te ruig voor een crematie. Bummer!

Dus nu, 12 jaar later dan gepland, alsnog pa’s favoriete nummer aller tijden. De geweldige live versie.
Ik ben even overdreven door de kamer air-gitaren.🎸🕺