Jeujjj

Buik(je)

 

Een jaar of 5 geleden zei een lekker wijf (er zijn vrouwen, mooie vrouwen en lekkere wijven, heb dat ooit eens uitgelegd hier) tegen me dat ik een tè dikke buik had. Sterker nog, ze had een hele waslijst aan wat er aan mij mankeerde en dat heeft een eventueel huwelijk tussen ons doen stranden. Ofzo.
Ik lachte haar vierkant uit. Ik? Een dikke buik? Ik heb een prachtlijf man!
HAHAHAHAHAHAHAHAHAHA.

Maar lieve lezer, wat heeft ze gelijk gekregen. Ik schreef er in september 2017 ook al over.
Ik stond gisteren op het werk m’n prakkie warm te magnetronnen en in het raam zag ik me staan. Sjeesus, wat een schaamte. Ik trok m’n buik in maar ook dat mocht niet baten. Het zag er nog steeds niet uit. En vanochtend zat ik bij de kapster met een kopje koffie in een relaxfauteuil een praatje te maken. Nou mensen, zelfs mijn ruime overhemd kon de pens niet verhullen.
En ik baal daar eigenlijk best wel van. Het zat er natuurlijk al aan te komen maar het lijkt wel of het sinds een maand wel heul erg hard gaat.

Het is vanzelfsprekend de schuld van ‘de’ vrouw. Ik heb tenslotte niemand die me een schop onder m’n prachtbips geeft en eigenlijk heb ik ook niemand om het voor te doen dus waarom zou ik me een beetje in het zweet gaan werken? Ja, voor m’n schouder. Daarvoor wil ik nog wel eens met de gewichten stoeien en ik krijg daar ook prachtschouders van maar om me nou ook nog eens met die vetpens bezig te gaan houden, tja, ik heb daar niet zoveel zin an.

En trouwens, als ik omlaag kijk en ik zie King Dingeling daar nog steeds bungelen, dan valt het nog best heel erg reuze mee, niewaar?
Maar ja, m’n beschikbaarheidsseizoen komt wel weer met rasse schreden dichterbij en met alleen humor kom je er tegenwoordig niet meer mee weg. Dus zit ik nog even te dubio’en.
Ik wacht m’n verjaardag even af, daarna neem ik een besluit. Dat beloof ik.

(ik heb ooit bovenstaande foto’s gepimpt. Zie jij wat ik, naast de tors, nog meer heb gepimpt?)  

Duel

Je kent ze vast wel. Van die verhalen, in films en boeken, waar een patser de grote man is, iedereen adoreert hem, hij een pracht van een bloedmooie vrouw heeft maar hij ziet haar alleen maar als een lekker lappie vlees en dat er dan een mysterieuze vreemdeling opduikt wat uiteindelijk resulteert in een spannend duel. Toch?
Nou, het zal je niet verbazen maar ik heb ook zoiets meegemaakt. Behalve die pracht van een bloedmooie vrouw dan. Bummer wel.

Ik nam moeke eens mee naar een ‘countryplein’ tijdens de feestweek hier in de buurt. Op verschillende locaties int deurp was muziek te zien en te horen, wij kozen voor de countrymuziek. Want dat vindt ze mooi.
Ik stond rustig in de buurt van de bar van een biertje te genieten terwijl een grote groep stond te linedancen op de lekkere live muziek. Ik vond het lachen en bestelde nog een kouwe klets. Moeder gaf ik een glas wijn.
Plots ging de muziek en het licht op het podium uit en werd het stil rond de dansvloer. Ik bestelde nog een pils.
Een vent helemaal in het zwart, incluis zwarte cowboyhoed en zwarte cowboyboots, betrad de dansvloer. Ovationeel applaus volgde. De muziek startte en meneer de cowboy gaf een showtje linedancen. Eerlijk is eerlijk, het zag er gelikt uit en het was zeker 7 x beter dan wat de groep eerder liet zien. Maar eronder van ingedrukt was ik totaal niet. Kom op zeg, ik heb vroeger les gehad van de beste danseres die ik ken en ik ben potverdorie ooit bij een show van The lord of the Dance geweest! Ik wenkte de barman nogmaals.

Moeke zat te genieten maar ze zag ook dat ik me stond op te vreten. Ze wenkte me meerdere malen maar ik hield de boot af. Ik had niet veel zin om me een beetje uit te sloven.
Ineens klom moeke bovenop de tafel en schreeuwde “DAT KAN MIJN ZOON VEEL BETER!”. Alle ogen waren nu op mij gericht. En ook patser daagde me uit de dansvloer op te komen. Ik goot nog een unit naar binnen en liep richting dansvloer. Ik laat me tenslotte niet piepelen.
Onderweg trok ik een cowboyhoed van een vent zijn hoofd maar daar was hij niet van gediend. Ik draaide me om en sneerde “GEEF ME DIE COWBOYHOED MAN!”
De zangeres op het podium slingerde weer een countryklassieker de ether in en we begonnen één voor één een stukkie te linedancen. Het publiek ging uit de plaat. Wat hij deed, deed ik beter en andersom was het ook zo. Zo ging het 4 nummers. Op deze manier zou ik een modderfiguur slaan, redeneerde ik. Ik moest iets verzinnen.

Ik mixte wat electric boogie, enkele tango invloeden, ietsjes bossanova en een beetje de horlepiep door mijn standaard linedance moves. Hier had hij niet van terug. Toen ik ook nog m’n befaamde ‘Lord of the Dance’ uitvoering op de mat legde kon patsercowboy mijn dansgeweld niet meer bolwerken en ging hij gestrekt. En omdat hij zeker 8 seconden bleef liggen werd ik unaniem tot winnaar uitgekozen.
Ik maakte een buiging naar het uitzinnige publiek en slingerde de hoed met een goed gemikte worp weer op het hoofd van de eigenaar. Zal je altijd zien, op zo’n moment lukt alles. Patser liep boos weg. In een ooghoek zag ik moeke gesigneerde foto’s uitdelen. Huh, waar had ze die nou weer vandaan? 🤔

Ik was kapot en had dorst als een paard. Flux hikte ik 14 glazen geel goud achterover en trok moeke mee, het was mooi geweest en tijd om te gaan. Op de weg terug heeft moeke wel 10 x gezegd dat ze zo geweldige noten had. Ik glimlachte. Ik ook en ik gaf haar een knipoog.
Al was het wel jammer van die pracht van een bloedmooie vrouw.

En zo, lieve lezer, zie je wat mijn fantasie allemaal uitspuwt als ik wat tijd over heb en als ik met de countryhits in de iTunes bezig ben.

Uitgeschakeld

Het is alweer even geleden dat ik was uitgeschakeld door mijn Koude Oorlogswond. De laatste keer weet ik zelfs niet meer. Het helpt dus wel als ik geen rare fratsen uithaal. Hmm, aandachtspuntje 🤔.
Maar, je raadt het al en ik zou dees anekdoot ook niet typen als ik weer eens op non-actief sta, zit en lig.

Zondag bracht ik de jongens om 13.47 uur exact terug naar mama want oma was jarig en daar gingen ze nog even heen. Waarom 13.47 uur exact, vraag je? Nou, het is 13 minuten heen rijden, korte overdracht en knuffels, 13 minuten terug en dan zou ik precies op tijd zijn om FC Groningen – Ajax comfortabel en languit op de bank te bekijken. Strak plannen is mijn lust en mijn leven.
Maar als zo vaak in mijn leven kwam mijn plan niet overeen met de werkelijkheid. Fietsers en vooral veel wandelaars hadden deze dag uitgekozen om ook mijn sluiproute te nemen. Zucht.
Omdat toeteren een beetje asociaal is in een stiltegebied joeg ik ze stuk voor stuk de stuipen op het lijf door vlak achter ze even de koppeling in te trappen en een dot gas te geven. En dat is eigenlijk veel lolliger dan toeteren. Wij kletsten dij in de auto.

Maar goed, 4 over half 3 precies parkeerde ik de voiture voor de deur en sprintte ik naar binnen. De eerste trede ging goed, de tweede niet. Ik klapte voorover en in de normale reflex beschermde ik m’n gezicht met mijn armen. En, lieve lezer, dat vindt mijn schouder dus een rare frats. Schouderlief schoot uit zijn positie en daar lag ik dus kermend van de pijn en met een bungelende rechterarm half op de trap.
Op de bank duwde ik de schouder weer terug op z’n plek (nee, Mel Gibson in Lethal Weapon doet het heul overdreven) en zette ik de tv aan.

En nu ben ik dus even tijdelijk uitgeschakeld. Rechterarm moet even weer op kracht komen en pijnvrij worden. Duurt meestal een dag of 3 of 4.
Maar naast pijnlijk is het ook best irritant. Ik typ dit zum bleistift met links en ik ben er zondagavond aan begonnen! En wat dacht je van met links eten? Of je reet afvegen! Da’s helemaal een uitdaging.
Maar, zoals m’n vader altijd zei; “Goat vanzulf weer over”, zo denk ik er ook over.

Beterschapskusjes, sterkteknuffels en stel je niet zo aanwensen mogen in de comments.

Kleine jongens worden groot

Vandaag issie alweer 12 jaar geworden. Sam, mijn oudste zoon. Nu kan ik hier wel een cliché optypen dat het allemaal zo snel is gegaan maar ik kijk liever vooruit.
Want wat gaat er veel veranderen! Vanzelfsprekend voor hem maar ook zeker voor zijn moeder en mij.
Puberen, naar de middelbare school, puberen, baard in de keel, puberen, groeien als een dolle, puberen, haargroei op plekken waar het jeukt, puberen, vriendinnetjes en had ik al puberen getypt?

Ik kijk er zeker naar uit hoewel ik ook zal moeten wennen dat ik niet meer 2 kleine jochies bij me heb maar een klein jochie en een klein mannetje. En hij zal misschien af en toe zelfs wel wat beters te doen hebben dan een weekend met mij en zijn broertje doorbrengen. Het is niet anders.

Voorlopig is hij nog een klein half jaar mijn kleine jochie en kijk ik nu al uit naar de afscheidsmusical van school. Die van mij (zie foto) was fantastisch.
Maar dat kan ook komen omdat ik de bedenker, regisseur en hoofdrolspeler was. 😉😃

Nu komt het wel heul dichtbij

Hoewel ik het me totaal niet voor kan stellen hoor maar beter voorkomen dan achteraf denken ‘oja fuk krijg de tring is ook zo’, niewaar?

NOG MAAR 400 DAGEN, MENSEN en dan mag ik mezelf een halve eeuwer noemen. Een Abraham. Een man op de helft van de herfst van zijn leven. Een werknemer 20 jaar vóór zijn pensioen. Slappe patat. Kortom, dan word ik 50. En dat, lieve lezer, komt ineens wel heul dichtbij.

Ik weet niet hoe het met de voorbereidingen voor het verrassingsfeest staan en eigenlijk wil ik dat ook niet weten want dan zou het geen verrassing meer zijn (duh), zie dees anekdoot maar als een dringende reminder.

NOG MAAR 400 DAGEN, MENSEN! En dat is in deze vluchtige tijd om voor je er erg in hebt!

Rest mij alleen nog jullie succes te wensen met organiseren, voorbereiden en plannen.

Ik ❤️ jullie stuk voor stuk.

Mijn winterstop

Mensen vragen me wel eens waarom ik een ‘winterstop’ heb. “Mannen jagen toch het hele jaar door op de vrouwtjes?”
Nou, eigenlijk is daar een hele simpele verklaring voor. Ik zal het uitleggen.

Ten eerste zien vrouwen er een stuk minder aantrekkelijk uit. Ze hebben veel te veel kleren aan en dan hebben ze ook nog regelmatig 1573 kilo sjaal daar overheen. Zucht. Zo kan ik toch niet zijn wat voor kuipvlees het is joh!

Dan ben ik de afgelopen jaren ook niet echt een vrouw tegengekomen  waarmee ik oud wil worden die mij wil, tolereert en/of accepteert. Dus waarom zou ik het hele jaar moeite moeten doen om een vrouw te vinden terwijl het tijdens de zomertijd al een heul gedoe is, niewaar?

Ofkors vrijedag (haha, ik maak daar gewoon een werkwoord van!) ik ook een stuk minder tijdens wintertijd dan in zomertijd. Kerst? Nieuwjaar? Laat mij maar werken. Ik vind er toch geen ruk aan.

Maar de allergrootste reden is dat ik een gruwelijke grafhekel heb aan temperaturen beneden de 23 graden. Tel daarbij wind, regen, vorst, sneeuw, ijzel enzovoorts op en je krijgt mij niet pissiger.
En dat lieve lezer is geen pretje voor een date, kan ik melden. Zal het een klein beetje schetsen.
Gezellig uit eten en/of wat drinken, romantiek spat er vanaf, we lachen, we flirten, we sjansen. En dan komen we buiten, het is het guurste weer ever en ik verander in een oogwenk van die rustige, liefdevolle, romantische droomman in een stijfvloekende en strontchagrijnige psychopaat.
Nee, dat wil ik een vrouw niet aan doen. Daar kan ze beter een paar maanden later achter komen.

Nou, daarom heb ik dus jaarlijks een winterstop. Ik hoop dat het een beetje duidelijk is.
Voor mij geen vrouwengedoe tijdens wintertijd.
(maar de radar staat niet uit hoor!😉)