Bijna dood ervaring rijker

Ik woon naast een berg (ja, écht!) en om naar het keepen/voetballen van mijn jongens te gaan, moet ik over die berg. Ja, ik kan wel omrijden maar dan moet ik via het poepgat van de provincie Utrecht. En daar werk ik ook al dus diek loel! Is trouwens ook een heul end om.
Maar ik dwaal af.

Ik rijd daar regelmatig dus kun je wel stellen dat ik het daar met m’n ogen dicht kan vinden. Derhalve ragde ik met een gangetje van minimaal 80 die 7% naar beneden. Je kunt sturen of niet, dat zeg ik altijd. En trouwens, een Peugeot heeft de beste wegligging aller tijden. Dus.
Maar beste lezer, wat er daarna gebeurde is me daar toch een story!
(denk je dat dit weer zo’n overdreven anekdoot wordt, stop dan hier met lezen. Wil je weten hoe dit afloopt, lees dan gauw verder!).

Plotsklaps kwam van achter de zonneklep een spin naar beneden gespidermand. Recht voor m’n gezicht bleef ie hangen. En dan niet zo’n gay spinnetje hè, nee, zo’n enorme grote joekel. Zo’n Enormous Giganticus. Zo eentje waar Australische spinnen van in hun web schijten, zeg maar. Had een tattoo op z’n rug van een RIP-graf. Nou zeg! Nooit eerder gezien.

Nu ben ik niet zo schrikkerig aangelegd, maar met bijna 100 van een berg af is het toch even scherp zijn geblazen. Flux opende ik het raam om het monster met een welgemikte bitchslap naar buiten te bonjouren. Maar de plotselinge temperatuurverschillen, de wind en waarschijnlijk eerdere ervaringen deden spinmans doen schrikken en hij dook ineens op mijn keel. Potverdrieduppies, dit kon wel eens heul slecht aflopen, bedacht ik me in een split second. En dan met name voor schrijver dezes. Zul je altijd zien, lig ik gekruld om een boom ergens in het ravijn, waggelt Jan Lul de Spin vrolijk mijn voiture uit. Nou, niet op mijn horloge!

Ik greep het beest met m’n rechterhand beet, maar op de een of andere manier had het zich vastgebeten op mijn prominentia laryngea. GOFFER! Met m’n knieën stuurde ik de bergweg af en met beide handen trok ik het beest van m’n keel af. We raakten in gevecht. Met één van z’n poten gaf hij me een rake uppercut, gevolgd door een rechtse directe met één van z’n andere poten. JA, WAT ZULLEN WE NOU KRIJGEN ZEG!, gromde ik. Met beide handen kneep ik z’n keel dicht en gaf ik ‘m een kinstoot.
Oh, een groepje wielrenners. Ik zwaaide vriendelijk toen ik ze slalommend passeerde. Ondertussen zette Von Spinhausen z’n tanden in mijn middelvinger. Ik gilde het uit. Oh, een groepje wandelaars. Ik zwaaide vriendelijk met m’n middelvinger. Boze gezichten. Nah!

Ik naderde zeeniveau en dat betekende een scherpe bocht. Hier moest een einde aan komen, redeneerde ik. Had ik niet ooit geleerd dat je niet moet vechten met tegenstanders, maar ze z.s.m. uit moet schakelen? Ik greep de draad waar de klootzak aan bungelde en wikkelde het met de snelheid van het licht om zijn nek. Ook pakte ik ‘m in een nekklem en na een seconde of 47 voelde ik het leven uit zijn leven zakken.
Vlak voor de bocht der bochten mikte ik het kutbeest uit het raam. “Ga iemand anders lastig vallen, ik moet naar m’n jongens!”, kafferde ik hem na. LUL!
Net op tijd kwam ik bij het sportterrein aan en nadat ik met een vochtig McDoekje het dashboard van enkele deciliters bloed had ontdaan, zag ik de aftrap. Tja, timing is my middle name. Altijd al.

En zo zie je, beste lezer, ik ben een bijna dood ervaring rijker.
Gelukkig wel, anders had ik dees anekdoot helegaar niet kunnen typen.

Ramblin’ Boots

Wat krijg je als een festivaldirecteur een superband strikt voor zijn Kanaalpop? Dan krijg je mij terug naar mijn tienerjaren.

The dukes of Hazard was vroeger dè serie in mijn leven. Het ging over twee rebelse gozers met een brute Dodge Charter (de General Lee), hun oom Jesse en nichtje Daisy………..oef, Daisy Duke, goeiendag zeg! 😍
Elke aflevering kregen ze het aan de stok met the law. En dan met name met Rosco P. Coltrane, de meest hilarische sheriff ooit. Op Buford T. Justice na ofkors.
Scheuren met die bak over snelwegen, over binnenwegen, over landweggetjes als ze weer eens achterna gezeten werden door de politie, met snelheden waar je u tegen zegt. Per aflevering vlogen ze 37x door de lucht over rivieren, over huizen, over auto’s en altijd met een YEEEHAAAAAH loud and clear. Oja, en altijd, maar dan ook echt altijd zonder een krasje of deukje op die oranje wagen.
Prachtig vond ik het.

Tijdens die achtervolgingen hoorde je van die heerlijke snelle countryrock en laat ik daar nou naartoe willen met dees anekdoot!
Afgelopen zaterdag maakte ik kennis met de band Ramblin’ Boots. Je mag 3x raden welke muziek zij speelden? Juist, heerlijk snelle countryrock. Man, wat was ik in mijn nippl….. nopjes! Ik slingerde de ene YEEEHAAAAH na de andere eruit.
Lang geleden dat ik zo’n goeie liveband heb gezien zeg. Maar dat kan ook komen omdat ik bijna nooit naar concerten en/of festivals ga hoor. En ze komen gewoon uit Nederland hè?!

Ik zou tegen al die andere festivaldirecteuren willen zeggen; Laat die ‘nou, geen bier over me heen gooien’ pisvingertjes lekker links liggen en zet Ramblin’ Boots op het podium. Succes gegarandeerd.

Verwennerij

Al jaren loop/zit/lig ik met de gedachte rond om mijn gezicht ’s even flink onder handen te laten nemen. Niet dat ik die prachtige levenservaringsgroeven weg wil laten botoxen ofzo hoor. Tsss, dat is wel heul Hollywood, niet?
Nee, het gaat me meer om de afvalscheiding van al het vette vreten dat ik naar binnen werk en wat zich een uitweg baant via mijn gezicht.
Van een afstandje lijkt het alsof ik een volle driedagenbaard heb, maar dichterbij blijken het gewoon mee-eters te zijn.
Maar ja, om nou als macho man zomaar even zo’n schoonheidssalon binnen te wandelen, tja, dat stond me al die tijd een beetje tegen.

Maar wat wil nou het toeval? Gisteren werd me geheel vrijblijvend een gezichtsbehandeling aangeboden! Nou, daar hoefde ik vanzelfsprekend geen 2x over na te denken en voor ik met m’n ogen geknipperd had, lag ik al gestrekt in afwachting.
Mensen, wat een heerlijke opknapper! Wat een teder huidje heb ik ineens! En wat een rustgevend gevoel! Ik ga gauw nog een keer, dat kan ik je garanderen.
Zou ze ook aan liposuctie doen? Want die pens van mij, nou laat ik het positief houden, dat mag wel een onsje minder.

Genaaid waar ik bij sta

In de lente van de winter van mijn leven ben ik er eindelijk achter dat ik genaaid word waar ik bij sta. Nou ja, we worden tegenwoordig allemaal genaaid waar we bij staan maar dit is mijn weblog dus projecteer ik het naaien waar je bij staat nu maar even op mezelf.

De vaste lezer weet dat ik al een jaar of 300 aan psoriasis lijd en dat ik daarvoor jaarlijks naar de kliniek ga om het te laten behandelen. Het is niet veel hoor, op m’n onderbenen zit wat en een plekkie op m’n hoofd, that’s eigenlijk all folks. Maar toch genoeg om het te laten behandelen, vond en vind ik.
In den beginne gaf ik me volledig over aan de deskundigheid van het personeel aldaar met een zoutbad, wat UV-B belichting en crème. Maar de laatste jaren ging ik meer m’n eigen weg en eigenlijk puur om lekker egaal en overal bruin (ja, ook daar beneden ja 😏) te worden. Want ik vind het lollig als iedereen in de winter grauw en bleek ziet, ik gewoon gezond poepiebruin ben. Ben niet voor niets Von IJdelhausen.

Maar ik dwaal af.
Ik had altijd al mijn bedenkingen bij de crème die mij voorgeschreven werd. Het werkte maar heul summier. “U heeft zeker aandelen in deze troep”, vroeg ik eens aan de (hoofd)arts. Nee, dat was zeker niet het geval, verzekerde hij me. Ik rustte dan ook mijn casus.
Door een foutje (?) van de apotheek kreeg ik een paar jaar geleden Dovobet mee in plaats van de vaste crème, voor het plekje op m’n hoofd. Werkte goed!
Ik overlegde dit met de (hoofd)arts. Hij schreef mij vanaf dat moment Dovobet voor. “Maar alleen voor het hoofd hoor!”, waarschuwde hij. Voor de overige lijfplekjes moest ik die troep blijven smeren.
Prima.

Begin dit jaar nieuwe ronde, nieuwe kans. Èn een nieuwe arts. Jonge vent, aardige gozer. “Dat Dovobet kun je overal op smeren hoor.”, zei hij tussen neus en lippen door.
“PARDON?”
Blijkt dus dat Dovobet als een tiet werkt. Ik ben nu zo goed als psoriasisvrij.
WHOOP WHOOP. Maar ook zucht.

Weet iemand een manier om (hoofd)arts aan te klagen voor 300 jaar lijfelijke ellende? Het liefst op de Amerikaanse manier. Kan wel wat koffers met geld gebruiken namelijk.


Ik zit weer in de boeken

Ja, je leest het goed. Ik zit weer in de boeken. Ik, uw geliefde blogger. Op 51 jarige leeftijd.
Oh, wat goed van je, Manus! Ga je je bijscholen? Hoor ik je denken. Logische gedachte hoor maar neen, ik ga me niet bijscholen. Pfff, ik! De gozer met tegenwoordig een topfunctie bij de government? Laat me niet lachen. Da hep ik toch heel nie nodig, jonguh!

Nee, ik help zoon. Hij staat er namelijk kielekiele voor en ik kan het niet over mijn vaderhart verkrijgen dat hij dezelfde fouten gaat maken als ik maakte met school. En ik weet als geen ander hoe pittig de 2e klas is. Niet alleen is het speelse eraf en is de leerstof moeilijker, maar ook het lichaam metamorfoost richting het manzijn en begint de interesse voor de vrouwelijke vormen vrouwtjes te groeien.
Vanaf maart ongeveer zag ik dat zijn cijfers achteruit gingen voor sommige vakken. Nu vind ik dat niet zo’n probleem als het snapvakken (wiskunde, natuurkunde) zijn, maar ook bij de leervakken aardrijkskunde en geschiedenis gingen de cijfers rap omlaag. Ik overlegde met voormaligje en we besloten dat Sam vóór proefwerkdagen bij mij zal gaan leren.

Ik leer hem een andere manier van leren dan alleen tekst stampen. Uittreksels maken, schema’s maken, pijltjes, strepen, bondige zinnen, ezelsbruggetjes. We gebruikten muziek (Over de muur) toen het over Berlijn ging. Ik leg uit, ik verklaar, ik vertel. Kortom, we nemen de tijd om te leren. Maar natuurlijk maken we ook grappen en grollen en pikken we altijd even een McDonaldsje mee. Ik zie het een beetje als een voetbaltrainer. Die doet ook alles voor bij jeugd, tot ze het zelf begrijpen en uitvoeren. En áls er iemand een voetbaltrainer is, ach, je weet zelluf.
Het werkt! Zijn cijfers zijn weer omhoog gegaan (en valt een cijfer toch ietwat tegen, schroom ik natuurlijk niet om even naar de docent te mailen dat hij ernaast zit. Met succes hahaha 😈). Het zal erom spannen, ik vrees zelfs een beetje dat we te laat zijn begonnen, maar we gaan ons uiterste best nog even doen.

Binnenkort begint de toetsweek en dat is best een bult werk. Gelukkig mag hij ook een stel enen halen, maar móet hij 2 aardig hoge cijfers scoren. Nu ben ik zo’n vader die dan oppert om het voorwerk te doen, ik heb verder toch niet zo’n heel flitsend leven. Afgelopen vrijdag heb ik de boeken van aardrijkskunde en geschiedenis bij hem gehaald en ben ik dit pinksterweekend aan het uittreksels maken, schema’s maken, pijltjes, strepen, bondige zinnen, ezelsbruggetjes geslagen.
Alles haal ik uit de kast om hem zo goed mogelijk voor te bereiden want linksom of rechtsom, hij gaat naar die 3e klas!

Volgend jaar wordt hij 15. Dan laat ik zijn handje los en mag hij het leven lekker zelf uit gaan zoeken.
Dan neem ik Teun nog 3 jaar onder m’n vleugels.




Maak je website op WordPress.com
Aan de slag