Programma van HET Verlaat Vijftig Veestje

De schrijver uit zijn teleurstelling over de lage respons op zijn uitnodiging voor het tuinfeest. Slechts één persoon reageerde, wat hem doet twijfelen aan de belangstelling. Ondanks de teleurstelling blijft hij vastberaden om het feest ter ere van zijn vijftigjarig jubileum te organiseren, compleet met een draaiboek.

Beetje droevig, triest en teleurgesteld ben ik eigenlijk wel hoor, beste genodigden. Op mijn oproep in mijn bericht van 2 weken geleden om even aan te geven of je ja of nee op m’n tuinfeessie komt (Tuinfeest update – Dick Teder) kreeg ik welgeteld 1 (één!) reactie. En dan schreef ze ook nog dat ze niet hoopt dat ze op 6 juni ziek zal zijn.
Dit kan in mijn optiek maar 2 dingen betekenen;
1. Bijna niemand leest mijn anekdoten (meer).
2. Bijna niemand komt op mijn Verlaat Vijftig Veestje.
In beide gevallen kun je de eerste zin van dees anekdoot teruglezen.

Maar beste lezer, linksom of rechtsom, met of zonder gasten, mooi weer of schijtweer (oh nee, dan niet), ik laat me vanzelfsprekend niet tegenhouden om 5 jaar na dato een knalfeest ter ere van mijn 50 jarig jubileum op dees kloot te organiseren. En daarvoor heb ik een compleet draaiboek klaarliggen.
Kom tie:

16.00 – 16.30:
Inloop via de brandgang.
16.30 – 17.00:
Welkomstwoord van de gastheer en nadere kennismaking gasten.
17.30:
Ontvangst kado’s door gastheer.
17.45:
Rondje bruinfruit.
18.00 – 18.45:
Meet & greet met de gastheer + mogelijkheid om met hem op de foto te gaan.
18.00:
Dansvloer open.
19.00 – 20.00:
Grappige verhalen van vroeger vertellen door gastheer.
20.15:
Rondje bruinfruit.
20.30:
Meet & greet met de gastvrouw + mogelijkheid om met haar op de foto te gaan.
21.00:
Muziek anekdoten vertellen bij voorbijkomende liederen door gastheer.
21.30:
Wedstrijdje meeblèren met de muziek.
22.00:
Rondje bruinfruit.
23.00:
Einde Verlaat Vijftig Veestje. Mogelijkheid voor kussen en knuffels.

Nou beste genodigden, als dit jullie niet over de streep trekt dan weet ik het ook niet meer.
DUS LAAT EVEN WETEN OF JE KOMT!

Tuinfeest update

Nog maar exact 10 weken en 27,5 uren, beste genodigden! As we typ zijn de voorbereidingen sinds vorige week in volle gang.
Speaking about genodigden, kun je even aangeven of je komt? Dan kan ik daar rekening mee houden. Kom je niet? Geen harde gevoelens hoor, even goede vrienden. Ik schrap je wèl uit m’n testament trouwens. 
Geef het asjeblieft even door via de reacties hieronder, via Facebook of via Whatsapp. 

Natuurlijk moet onze tuin feestklaar gemaakt worden. En met feestklaar bedoel ik:
A; dat ons megagazon voor tweederde grasvrij gemaakt moet worden (sjongejongejonge, wat een pens werk is dat! Om het exploderen van hart en longen te voorkomen verspreid ik deze klus mooi even over meerdere dagen). 

B; dat ons megaterras van 30×30 tegels 30x30tegelvrij gemaakt moet worden, omdat deze vervangen worden voor 60×60 tegels (sjongejongejonge, wat een pens werk is dat! Om het exploderen van hart en longen te voorkomen verspreid ik deze klus mooi even over meerdere dagen).

C; dat volgende week een klusjesman komt om een buitenkraan te plaatsen (ik verwacht een hittegolf rond 6 juni, dus een continu stromende buitendouche lijkt mij zeer welkom). 

D; dat binnenkort ‘What the vakman’ komt om vijfachtste van de complete tuin te betegelen met genoemde 60×60 tegels. En de rest met de 30×30 tegels. 

Als logistiek manager van ons thuis is het coördineren van al deze klussen bij mij vanzelfsprekend in goede handen, laat daar geen misverstand over bestaan, maar dit is natuurlijk niet alles wat gedaan moet worden.
Er moet bier (Heineken), wijn (witte), cola (Coca) en sinas (Fanta) gehaald worden.
Er moet een grote koelkast om deze dranken koel te houden gehuurd worden. 
Er moeten bruine fruitschalen gekocht worden. 
Er moet elektra in de tuin aangelegd worden.
Er moet verlichting in de tuin komen. 
En natuurlijk moet de muziek geregeld worden. Want dat is óók een grote reden waarom ik een tuinfeessie geef. 

Het schijnt namelijk dat ik nogal een muziekoloog ben en laat dit feessie nou een perfecte gelegenheid zijn om mijn eigen gemaakte muziek te laten horen, de liederen die ik ietwat verlengd heb te laten horen, de nummers waar ik het basloopje van ‘Another one bites the dust’ onder heb gezet te laten horen, chansons die ik wat opgeleukt heb te laten horen en dat ik, naast muziekoloog, ook een variateur aan muzieksmaak ben. Zover ik een beetje de gastenlijst kan inschatten, heb ik voor ieder wat wils uitgezocht.
Het is dan ook ten strengste niet toegestaan commentaar te mekkeren op de muziek.

Rest mij alleen nog te vermelden dat ik helaas het minimum kadobedrag naar 55 Euro p.p. hebben moeten verhogen (weet je wat een tuin opknappen een feest geven kost?) en dat ik enorm veel zin heb om een feestje te hebben met de mensen die dicht bij m’n hart zitten.  

Moedig maar droevig besluit

Op 18 oktober 1986 schreef journalist Henk Hielkema in het Nieuwsblad van het Noorden een enigszins ‘boos’ artikel over jeugdspelers die op jonge leeftijd stoppen met voetballen. EN HIJ BEGON DAT ARTIKEL MET MIJ! WHOOHOO, I MADE IT TO THE PAPERS! \😁/
Henk was namelijk niet alleen journalist bij het Nieuwsblad van het Noorden, hij was ook bestuurslid bij mijn voetbalclub, hij was van de joehoe-kant èn hij was mijn keepertrainer. Elke woensdagavond dwong hij mij op het trainingsveld om tot het uiterste te gaan. “Als je deze pakt, krijg je een colaatje.” 😃
De reden voor mijn stoppen met keepen was niet, zoals hij schreef, dat ik op vechtsport wilde hoor, de werkelijke reden was dat ik er helemaal klaar mee was. Klaar met 6 dagen in de week met keepen bezig zijn en klaar met al die schaafplekken, blauwe plekken en pijntjes. Klaar met geen spijkerbroek aan kunnen hebben. Klaar met al die kneuzingen en breuken. Volgens mij was ik dat seizoen ook nog gedegradeerd tot 2e keeper en ja, ik was 15 en ontdekte andere leuke dingen in het leven.

In navolging van mij heeft ook 15-jarige zeun besloten te stoppen met voetballen. Na dit seizoen hangt ook hij zijn keepershandschoenen aan de wilgen. En ook hij is klaar met al die schaafplekken, blauwe plekken en pijntjes (ik had trouwens op die leeftijd al 5x mijn sleutelbeen gebroken 🥴). Ik geloof dat een liesblessure, die hem een tijdje aan de kant hield, de doorslag heeft gegeven.
Ik vind het ontzettend jammer want hij is een uitstekende keeper, beter dan ik ooit was. En ik was erg benieuwd waar precies zijn lat (ha!) zou liggen. Maar ik begrijp zijn besluit wel. Op een gegeven moment in je leven moet je keuzes gaan maken en ik ben ervan overtuigd dat hij de komende tijd andere leuke dingen gaat ontdekken.

Supporters…….zucht

Laat ik voorop stellen dat ik de JC onder de voetbalkijkers ben. JC = Johan Cruijff, Jezus Christus of desnoods Jean Croissant, dit mag je zelf kiezen, wat voor jou, beste lezer, het prettigst leest. Dat heb ik hier al vaker geschreven dus dit moet voor jou, beste lezer, niet als een verrassing komen.

Ik kijk alle voetbal dat op tv te zien is. Of alle? Dat is ook wat overdreven. Of wat overdreven? Eigenlijk kijk ik alleen maar voetbal als ik er de tijd voor heb en als er verder niets op tv te gluren is en als er een topclub speelt (FC Groningen, Ajax of Barcelona). De rest boeit me niet zo heul veul. Ja, Oranje! Dat kijk ik altijd, want nationaal belang.
En ik kijk ook analytisch, als een coach. Dus 5 of 6 stappen vooruit. Ik zie zum bleistift al seconden eerder dat het buitenspel is dan de grensrechter. Maar dat kan trouwens ook met de tegenwoordige VAR te maken hebben, bedenk ik me nu…….

Maar beste lezer, de lol van het voetbalkijken wordt mij beetje bij beetje en langzaam afgenomen. En waarom? Supporters! Jongens, wat word ik moe van supporters. Zal het uitleggen.

Beste irritante schijtlui van ESPN en Ziggo, waarom moet om de haverklap een shot van supporters in beeld? Ik wil voetbal zien, niet een stel debielen op de tribune. Wat dat zijn het allemaal! Nou ja, 90% dan. Ik ken toevallig een stel fanatieke supporters van een niet nader te noemen groen-witte club uit het noorden van Nederland en dat zijn geen debielen, kan ik melden.
Wat is het nut van secondenlang supporters in beeld brengen, vraag ik me af? En dan vaak ook als het spel bezig is. Welke droeftoeter verzint dat?
Kijk, als het nou volborstige bikinibabes zijn, zou ik er nog wel begrip voor kunnen opbrengen, denk ik. Er zitten veel soorten volk op tribunes, maar bikinibabes zie ik nooit. Het zijn altijd lelijke, schreeuwende fanatiekelingen die secondenlang vol in beeld komen.
Laat die lui lekker fanatiek zijn, irritante schijtlui van ESPN en Ziggo. Laat ze lekker van hun wedstrijdje genieten zonder ze in beeld te brengen.

Richt gewoon die 56343 camera’s op het veld zodat fanatieke voetbalkijkers zoals ik niets van de wedstrijd missen.
Oja, en ontwikkel eens iets dat een verslaggever optioneel te horen is. Dat je het geluid van zo’n zwamlul met een druk op de knop uit kan zetten. Want die lui zijn me ook een ergernis!

Lollig irritant

Er zijn mensen die mij bloedirritant vinden. Er zijn mensen die mij schijtirritant vinden. En er zijn mensen die mij fucking irritant vinden. Dit is een opsomming van wat ik de afgelopen tijd naar mijn hoofd kreeg geslingerd. En het slaat natuurlijk helemaal nergens op. Ik ben helemaal niet bloed- schijt of fucking irritant, ik ben juist lollig irritant!

Ik heb sinds een tijdje allemaal korte filmpjes (memes) op mijn telefoon verzameld, uitspraken van Ace Ventura (allrighty then – spank you very much – reeeaaaally, can I ass you something, take care now bye bye then), Fuck you too van Eddie Murphy, verschillende lachfilmpjes enzovoorts. Stuur je mij een bericht in de Whatsapp dan is de kans heel groot dat je één van zo’n meme van me terugkrijgt.
Als ik de deur van m’n werk binnenstap, slinger ik m’n telefoon aan en speelt ie de introtune van Universal films af en als medewerkers vertrekken hoor je ‘Dag vriendjes dag vriendinnetjes tot de volgende keer maar weer’ en zwaai ik erbij.
Nou ja, dat soort dingen doe ik dus. Dat heeft toch niks met bloed- schijt of fucking irritant te maken? Dat is toch lollig irritant?

Maar ik ben niet alleen op m’n telefoon lollig irritant hoor, in the flesh ben ik het ook!
Gisteren, de vrouw was op zolder aan het thuiswerken, ik was net klaar met douchen. Terwijl ik me stond af te drogen riep ik naar boven “SCHAT, IK HEB EEN CLEANIS.”
Zij; “WAT?”
Ik; “IK HEB EEN CLEANIS.”
Zij; “No hables wat je zegt.” en ze komt zuchtend van de trap af.
Ze gooit de deur open en snauwt “Wat is er, ik ben aan het werk!”
Ik; “Kijk, ik heb een cleanis.”
Zij; “Wat is dat?”
Ik; “Een clean penis, een cleanis.” en ik keek erbij als in onderstaand filmpje.
Zij; ZUCHT…………😡

Nou, ik vind dit alles dus lollig.
Dus beste lezer, ben benieuwd, als je dit zo leest, tot welke categorie behoor jij?
Vind je me
A) Bloedirritant
B) Schijtirritant
C) Fucking irritant
D) Lollig irritant

Er is er één jarig

Jeujjj, ik heb het gehaald! De dubbel 5. Whoohoo! Jij, beste lezer, mag mij vandaag dus feliciteren.

Sjonge 55 jaar, mijlpaaltje niewaar? Dat betekent dat ik over 15 jaar 70 ben. ZEVENTIG! Da’s bijna net zo oud als m’n moeder joh! WTF Goeiendag en Moi eem zeg! 🧐🥴
Eerlijk gezegd heb ik een beetje moeite met mijn nieuwe leeftijd. Of moeite? Laat ik het zo zeggen, ik geloof er geen reet van. Ik kan nooit van z’n leven 55 jaar zijn, dat moet gewoon een foutje zijn. Bijvoorbeeld, als ik tegen een willekeurig iemand mijn leeftijd zeg, slaat ie 9 van de 10 keer steil achterover. En ik zie soms kerels van rond mijn leeftijd op tv, nou dan vind ik het niet gek dat ik nog steeds een laf stijfje krijg als ik in de spiegel kijk hoor.
Ik denk dat ze het in de seventies gewoon niet zo nauw namen met geboortecijfers. Ik denk dat ik in 1976 geboren ben en dat ik vandaag 50 jaar ben geworden. Ja, dat denk ik.

Hé, da’s een leuk bruggetje naar mijn feestje! Weet je nog? https://dickteder.home.blog/2025/09/22/garden-party/
https://dickteder.home.blog/2026/01/22/verlaat-vijftig-veestje/
Vandaag verstuur ik de uitnodigingen. Houd Whatsapp daarom goed in de gaten vandaag!

Dus beste lezer, heb jij vanavond vóór 23.59 uur een uitnodiging van mij in je Whatsapp, dan ben jij (+ eventuele partner waarvan ik geen nummer heb) van harte welkom op zaterdag 6 juni hier in de tuin.
Heb jij ,beste lezer, vanavond vóór 23.59 uur GEEN uitnodiging van mij ontvangen, dan ben je niet uitgenodigd en dus ook niet welkom. Wat eigenlijk betekent dat je niet tot mijn innercircle behoort of dat je me ooit iets geflikt hebt of dat ik je gewoon een lul (m/v) vind.
Maar verder geen harde gevoelens hoor. 😘


Golden George

Golden earring is natuurlijk by far de grootste Nederlandse (rock)band aller tijden, daar is geen discussie over. Nu hoor ik in de verte iemand roepen “Ja maar Di-rect dan?!”. Whoehahaha. En zucht.
Luister Spotifyluisteraar, want zo’n sneuert ben je waarschijnlijk, dat bandje mag nog niet eens in de schaduw de veters van de loafers van de Earrings strikken. Di-rect, pfff laat me niet lachen zeg! Kensington, die jongens komen nog een beetje in de buurt qua internationaal geluid. En vroeger had je Focus, die deden het internationaal ook best aardig, maar Di-rect jongens …………… whoehahahaha, houtochopman!

Nee beste lezer, Golden earring was een topband. Met Rinus als topbassist. En ja, dat Barry al jaren doet alsof ie een internationale superster is en with een beetje American accent talked, daar doe ik niet moeilijk over. En dat Cesar op Buddy Joe een foutje maakt, dat zie ik ook door de vingers. En dat George uit zijn keel zingt, nou ja dat moet ie zelf weten natuurlijk. Het lijkt mij knap lastig, maar ach, wie ben ik om daar over te zeiken? Samen zijn ze top, en ook internationaal top. Met fijne nummers, dat moet ik ook zeggen. ‘Why do I’ vind ik zum bleistift een fijne. ‘Paradise in distress’ vind ik ook een fijne. De unplugged ‘Long blond animal’ vind ik ook heul fijn. ‘Buddy Joe’, is ook fijn. En zo hebben ze meerdere fijne nummers gemaakt, waaronder natuurlijk de 3 grote internationale hits.

Natuurlijk is het droevig dat George aan die verschrikkelijke ziekte is overleden. Maar de beste man heeft wel een prachtig rock ’n roll leven gehad. Die gedachte vind ik mooi. Hij heeft de respectabele leeftijd van 77 jaar gehaald.
R.I.P.
Nu gaven de 3 overgebleven bandleden pasgeleden een afscheidsconcert. Ik heb er wat beelden van gezien, prachtig! Met z’n drieën op het podium en George op een groot scherm erbij ………………………………………………………………………..
Kijk, dat begrijp ik dus niet. Waarom een ter ere concert geven nadat hij al is overleden? Had dat gedaan toen hij nog in leven was, denk ik dan. Het is namelijk niet zo dat hij plotseling is omgevallen. Dan had hij nog één keer kunnen genieten, denk ik dan.

En nog iets wat mij al jaren bezighoudt; Waarom zingt George de eerste paar zinnen van ‘Twilight zone’ en wordt de rest van de coupletten gezongen door Barry? Dat vind ik zo raar.
Luister zelf maar eens.
It’s 2 a.m., the fear has gone (It’s 2 a.m., the fear has gone). I’m sitting here waiting, the gun’s still warm (I’m sitting here waiting, the gun’s still warm). Maybe my connection is tired of takin’ chances.

Ik denk zelf dat hij last van z’n keel kreeg. 😉

https://www.youtube.com/watch?v=OF3yBbLrkEY&list=RDOF3yBbLrkEY&start_radio=1

Heel verhaal liedjes

Ik hou d’r wel van. Van die liedjes met een heel verhaal. Van die liedjes met een heel verhaal die je zonder probleem zo kunt verfilmen. En ja, het zijn vaak de lange nummers met complete verhalen, de long versions zoals wij, singer/songwriter/producer, ze in de muziekbizniz noemen. Één van mijn collega singer/songwriter/producer is er een meester in. Billy Joel heb ik het over. Sjongejonge, wat kan die man prachtige heel verhaal liederen maken.

Iedereen kent natuurlijk ‘Piano man’ en ‘Goodnight Saigon’ of desnoods ‘Leningrad’, allemaal liederen met een prachtverhaal en verfilmingswaardig, maar in dees anekdoot ga ik het hebben over mijn maar ook zijn eigen favoriete Billy Joelsong; ‘Scenes from an Italian restaurant’.

Het is een lied in 3 gedeelten. Het eerste deel is langzaam (adagio zoals wij dat in de muziekbizniz noemen) met piano en saxofoon en gaat over de titel zelf, een scene uit een Italiaans restaurant.
Het tweede gedeelte begint op 1.44 en is iets meer uptempo en jazzy. Het gaat over een ontmoeting met een oude (school)vriendin en er wordt verteld hoe het tegenwoordig met ze gaat.
En dan na een dikke 3 minuten barst het lied los met ‘The ballad of Brenda en Eddie’, het meest populaire stel van school. Hoe ze trouwden, hoe ze scheidden, hoe het met ze afliep, de hele mikmak. Waarna het lied uiteindelijk weer in adagio eindigt.
Ik vind het prachtig!

Omdat wetenschappelijk is bewezen dat de interesseboog van de gemiddelde lezer op dees lolsijt niet zo heel strak gespannen staat stop ik hier en raad ik je aan om gewoon even van dit meesterwerk van 7 minuten en 32 seconden te genieten. Eventuele op – danwel aanmerkingen zijn welkom.
https://www.youtube.com/watch?v=izzM9LXqP-U&list=RDizzM9LXqP-U&start_radio=1

Verlaat Vijftig Veestje

Weet je nog dat ik schreef over mijn te plannen tuinfeest voor mijn 50e verjaardag? Het was om precies te zijn op maandag 22 september vorig jaar om 21.58 uur. Jij, als vaste lezer, weet het vast nog wel. Hier kun je het eventueel teruglezen: https://dickteder.home.blog/2025/09/22/garden-party/

Je dacht natuurlijk dat ik maar wat in de rondte liep te lullen hè? Dat ik poep praatte? Dat ik je in het ootje nam? NEEN, beste lezer! Ik ben bloedserieus. Sterker nog, ik ben zelden serieuzer geweest. En ik maak er ook echt werk van hoor. Nog maar 19 weken en dan is het al zover namelijk.
Ja, je leest het goed, nog maar 19 weken. Dat zijn iets meer dan 100 dagen en iets minder dan 6 maanden!
En die tijd hebben we ook nodig hoor, beste lezer! Ik om de tuin veestjeklaar te krijgen en jij om wellicht vervoer te regelen, eventueel een slaapplaats te vinden, misschien wel een speech voor te bereiden en waarschijnlijk om geld bij elkaar te sprokkelen voor mijn kado (minimaal 50 euro anders kom je er niet in).

Dus beste lezer, mocht jij binnen nu en afzienbare tijd bovenstaand plaatje (ietsjes anders) ontvangen op je Whatsapp, dan kan ben jij erbij zijn en kun je je alvast voorbereiden.
Want nog maar 19 weken! Ik kan het niet genoeg benadrukken.

Doorbraak

Zal dit dan (eindelijk) mijn wereldwijde Nederlandse doorbraak worden?

Ik word de laatste tijd belachelijk gemaakt, o.a. door mijn eigen jongens, moet je nagaan! “Slechtste muziekcarrière ooit!”, wordt mij met enige regelmaat toegehoond. Ik lach er altijd maar smalend om, het is hun erfenis immers, maar natuurlijk hebben ze wel een beetje gelijk.
Kijk, we hadden een jaar of 5 geleden een dijk van een hit gemaakt, wellicht herinner je je het nog; (https://dickteder.home.blog/2020/08/27/ho-stop/).
Maar het blijkt dat Youtube vooral een videoclipsite is. Tja, dan kan je wel een dijk van een knijter maken, zonder clip zal het nooit en te nimmer bij het grote publiek aanslaan. Ik had daar eigenlijk in principe best vrede mee. Maar ja, als mensen mij een beetje belachelijk gaan maken, dan poken ze wel een beetje de beer natuurlijk.

Vandaag had ik wat tijd over en zelfs wat inspiratie, dus ging ik aan de slag. En beste lezer, TADAAAAAAA daar is onze debuutsingle MET videoclip!
Ik zou zeggen, kijk en luister gerust even naar het resultaat.

Nu maar ’s even nadenken of ‘m op Spotify kwakken een beetje lucratief zal zijn.

(als bonus staat mijn andere superhit onderaan dees anekdoot)

Mijn laatste vaderlijke les

Mijn oudste zoon is vandaag 18 jaar geworden en dat houdt dus in dat mijn opvoeding vandaag en per direct stopt. Ik ben er klaar mee. Met zijn opvoeder zijn, bedoel ik. Het is nu aan hem om deze grote, boze mannenwereld binnen te stappen en iets van zijn leven te maken.

Ik deed het altijd met liefde hoor, hem opvoeden. Legendarisch zijn mijn zondagochtendpreken, waar ik oreerde over hoe de wereld in mekaar steekt, over wie te vertrouwen is en wie absoluut niet, over school, over voetbal, over sport in het algemeen, over politiek, over auto’s en wat ik al wel niet kon verzinnen in die complete 18 jaar.
Maar zoals ik hierboven al aangaf, dat alles stopt per direct vandaag. Tis mooi geweest.

Oh wacht, laat ik hem nog één laatste heel belangrijke vaderlijke wijze les over het leven meegeven;
Was en droog altijd heel goed dat stukje lichaam waar je rug overgaat in je kont! Dat stukje net onder je staartbotje, precies het bovenste gedeelte waar je bammetjes aan hun ronding beginnen.

Bedank me later maar 😎


Ik was weer eens opgewonden

Ja beste lezer, je leest het goed. Ik was weer eens in opperste staten. Maar deze keer niet op de sexy manier zoals jij ongetwijfeld van mij zal verwachten. Nee, deze keer over muziek. Maar dat verwacht je natuurlijk ook van mij. Duhuu.
Wat is er aan de hand? Oh wacht, eerst even wat anders waar ik me vreselijk over opgewonden heb; De top 2000. What else?

Kijk, in en uit principe kijk en luister ik niet naar die onzin. Ten eerste omdat ik de goede nummers zelf ook heb en ze dus elk moment van de dag af kan spelen, ten tweede is 80% van de lijst kutmuziek en ten derde vind ik eigenlijk het een beetje een sektegebeuren. Maar goed, mijn jongens kijken en luisteren het wel en zij whatsappten me met regelmaat over het wel en wee van de lijst. Dus bij ons ging oudejaarsdag de tv ook aan op die zender.
Volgens de lijst kwam tussen 20.00 uur en 21.00 uur best wel fijne muziek. Vrouw en ik waren met ons tweetjes in weinig verhullende kledij, we waren beiden lichamelijk ritmisch, de versnaperingen waren present, de alcohol vloeide rijkelijk, wat kon er fout gaan? Op 32 (???) het beste nummer aller tijden; ‘One’ van Metallica. Het volume ging omhoog naar 50. Maar dat was me te zacht, het is niet voor niets een hardrocknummer immers, dus knalde ik de soundbar naar vol vermogen, naar 100. Wij rockten als Beavis & Butthead natuurlijk (ik laat even in het midden wie wie was). Héérlijk!
Op 31 stond ‘The chain’ van Fleetwood Mac. En laat dat nou net het favolied van die band van vrouw zijn, dus weer het geluid naar 100. Maar wacht eens even! Dit geluid is veel harder dan van dat van net! WDN! (wat de neuk!) Op 30 kwam ‘Thunderstruck’ van AC/DC, weer naar 100 en JA HALLOOOOO dat mééééén je niet, het geluid was weer zachter!
Die fukkers van radio 2 doen dus het geluid bij hardrocknummers zachter dan bij andere liederen was mijn conclusie. OPGEWONDEN WOEST WAS IK!
Nou, dat was het eerste.

Het volgende waar ik me ongelooflijk over kan opvreten ga ik hier nu optypen.
“Vanaf 1 januari 2026 komen er op kanaal 900 tot en met 950 nieuwe radiozenders. De zenders SRAY worden vervangen voor de radiozenders van XITE. Hoewel de thema’s van de zenders blijven, zoals Nederpop of Oldies, heten de nieuwe zenders van XITE vaak net iets anders dan je gewend bent” stond te lezen op het bericht dat ik van KPN kreeg. Vond ik jammer want dat SRAY (Stingray) beviel me eigenlijk wel. Maar goed, zoals bij alles in het leven gaf ik ook XITE een kans.

Nou beste lezer, dat heeft 2 dagen geduurd. Mijn favoriete zender ‘Oldies’ (kanaal 902) heet nu ‘Ultimate throwback’ (dat irriteert me al) maar van oldies is af en toe weinig sprake. Liedjes van na 1996 zijn geen oldies, dunkt me. Ergens tegen de avond op 1 januari kwam een lied voorbij die je normaal nooit op de radio zal horen. Ik weet niet meer precies welke het was (volgens mij iets van Leen Jongewaard en co) en dat vond ik dan toch wel weer apart.
Maarrrrrrr beste lezer, de volgende dag op hetzelfde tijdstip kwam datzelfde lied weer! En dat vond ik nog aparter! En ik ben er op gaan letten. Ja hoor, dag 3 hetzelfde verhaal. WDN! Ze hebben bij dat XITE maar een paar nummers en die draaien ze gewoon elke dag af was mijn conclusie. En, ja luister nou, ook bij andere XITE kanalen is dit het geval. Sjongejonge, we worden genaaid waar we bij staan door dat XITE. Maar ook door de KPN!

Maar ze vergeten iets, beste lezer; Er is één klein egootje dat dapper weerstand blijft bieden tegen de KPNse overheersing en ik zal dan ook niet rusten tot SRAY weer terug op de buis komt!
Of ik haal gewoon mijn iPod naar beneden. Dan is het goeiemuziekprobleem hier thuis ook opgelost.
Hmm, aandachtspuntje.

Welcome my friends

The last few days this lolsite is visited multiple times by readers from Singapore but a lot more from the United States of America, and let me be honest; I’m really happy about that! Visitorwise this lolsite isn’t the lolsite it once used to be anymore, so I’m very (VERY!) happy about you visitors from other parts of the world. My views increased by 533%!
So welcome my friends. It seems it was a clever move of me to put a translation button on this site years ago.

I hope you enjoy my stories. Still I have some questions about you visiting my lolsite. If you’re just a reader and you like my stories? Please leave a message in the comments. It would be a privilege to get acquinted.
On the other hand my dear American friends, you came to visit after one of my latest post about Venezuela. So if you’re from the Trump administration or one of his agencies, I’M A BIG FAN! I love how you handle shit in the world lately. And ofcourse, it could be very well possible you’re looking for a charismatic leader to run Europe for you. Because the current leaders are a: Not chosen and b: They suck on all fronts!
Well my dear American friends, don’t look any further, I’m your man. Just send me an email, it will be fixed in a jiffy. I’m not that expensive, just a mansion in a region where it’s never cold and a Audi RS6 C7 4.0 TFSI Quattro will do.
As I said, just send me an email.

Well, I hope you keep coming to this lolsite, I promise to write more from now on because I got a little lazy about writing, to be honest.
(for my Dutch readers; use the translate button 😃)

Kerelgriep

Inmiddels zit ik in de 6e (ZESDE!) week van mijn jaarlijkse mannengriep. Ik spreek nu van een kerelgriep hoor, want het duurt nu al zo lang dat de term ‘mannengriep’ de lading al een tijdje niet meer dekt.
Moet wel zeggen dat het al wel wat beter gaat, want in den beginne leek het er sterk op dat ik geveld was door een fatale mannengriep, zeg maar de terminale variant. Zo eentje waar een gewoon iemand aan onderdoor zou gaan, je kent het inmiddels van me.
Koortsaanvallen van ver boven de 44 graden, praten was onmogelijk vanwege opeenvolgende hoestbuien, bonkende pien in de kop, algehele alles dut mie zeer, ik sliep verspreid 44 minuten per nacht omdat ik geen lucht kreeg en het was al vrij snel duidelijk dat ik meer snot dan bloed in mijn lijf heb. Gisteren heb ik de 4400ste zakdoek in de prullenbak gegooid. Dat zijn er dus zo’n dikke 440 per dag. Onze grijze kliko bestaat nu volledig uit afvalzakken met alleen maar zakdoekjes vol snot. Zal blij zijn als vrijdag de kliko wordt geleegd, dan kunnen we afval ook weer weggooien.

Natuurlijk is deze aanslag op mijn gezondheid goed te verklaren. Want is het niet zo dat de zomer een goed te doene temperatuur per 1 december volledig uit ons land verdwenen is? Het is allemaal niet zo moeilijk, en eigenlijk ook voorspelbaar. Zie plaatje hieronder:
Links = zomer en zit mijn lijf prachtig in ’t prachtlijf.
Rechts = alles beneden de 23 graden en zie wat het met mijn prachtlijf doet.
Je gaat je toch afvragen hoe ik de afgelopen bijna 55 jaar in dit land heb kunnen (over)leven.
Gelukkig wordt het ergens in maart april mei juni weer lekker weer. Dan kan die kerelgriep weer mooi optiefen. Want ik ben er nu wel een beetje klaar mee.

Ándale! ¡Ándale! ¡Arriba! ¡Arriba! Viva la Revolución!

Het komt wel heul dichtbij nu!

In mijn gloriejaren ben ook ik in Venezuela geweest. Isla Margarita om precies te zijn. Het was voor vakantie en gelijk ook mijn beste vakantie ooit. Het was mijn eerste keer in een passagiersvliegtuig en dan ook nog eens naar de andere kant van de wereld. Wat me is bijgebleven is dat de mensen daar zo vriendelijk en nederig waren, dat alles daar spotgoedkoop was en dat Latina vrouwen prachtige vrouwen zijn.
Ik heb het nu over halverwege de jaren 90 en ik had die ervaring veilig weggestopt in het herinneringshokje ‘mooie momenten van vroeger’.

Tegenwoordig zit ik weer middenin het Latijns-Amerika verhaal en dat heeft natuurlijk alles te maken met mijn eigen Latina hier thuis.
Gisteren kwam ze blij lachend van bed af. Ze komt natuurlijk wel vaker blij lachend van bed maar dat heeft dan andere oorzaken (oink oink), deze keer was het meer opgelucht blij lachend. Ze heeft me vanzelfsprekend vaak verteld over de situatie, de armoedige situatie, in haar geboorteland. Hoe de bevolking onderdrukt wordt, hoe afhankelijk de bevolking is van overzees geld, hoe vrij reizen voor de bevolking verboden is, hoe tegenstanders van het regime verdwijnen of vermoord worden, hoe de schappen in de supermarkten soms wekenlang leeg zijn, hoe de infrastructuur op instorten staat, dat het sociale stelsel volledig is verdwenen, hoe hooggeplaatsten zich verrijken enzovoorts.

Hetzelfde geldt voor Venezuela, pakweg de afgelopen 25 jaar. Maduro regeerde daar met harde dictatoriale hand, pleegde fraude tijdens de verkiezingen van 2024 en zit tot in zijn nekharen in de drugshandel.
En dan was er dus gisteren eindelijk iemand die het lef had deze man uit zijn functie te zetten, mee te nemen naar de USA en hem daar te berechten voor zijn misdaden. Dus niet laf af te knallen zoals vorige presidenten deden bij interventies in andere landen, maar hem een eerlijk proces gunnen.

Beste lezer, we mogen alleen maar hopen dat Trump doorpakt en ook Cuba bevrijdt van het misdadige regime. POWER TO THE PEOPLE!

Pubquiz

We deden mee aan de jaarlijkse eindejaars pubquiz in onze vaste stamkroeg hier om de hoek waar we (vooral zomers want terras) met regelmaat komen. En beste lezer, glansrijk één na laatste zijn we geworden! (Goed, het is een lichte verbetering ten opzichte van vorige keer maar toch, het voelt voor een fanatieke spelletjesman als ik ooit was toch een beetje klut met peren en geeft het toch een klein deukje in mijn forse ego.)
Blijkbaar is algemeen nieuws uit 2025 vooral nieuws uit SBS shownieuws, Hart van Nederland, NOS journaal en B&B vol liefde (ofzo). En laten dat nou net programma’s zijn die wij nooit zien.

We hadden al gauw door dat dit niet de avond voor een overwinning zou worden dus lieten we de alcohol rijkelijk vloeien en vulde ik een lolantwoord in als we weer eens geen idee hadden. De tafel met deelnemers naast ons moest per ronde onze antwoorden nakijken en wij de hunne en twee van die deelnemers waren vrienden van ons. Of vrienden? Het zijn 2 broers en zij vinden de vrouw heul leuk en nemen mij er voor de gezelligheid bij, heb ik de indruk. Maar hele leuke gozers verder hoor. En spontane gozers ook. Uit het niets bood één van hen aan om mij in het voorjaar te helpen met onze tuin. Toen ik vroeg of hij niet gewoon naar mijn telefoonnummer zat te vissen antwoordde hij; “Ja, want dan ben ik weer een stap dichter bij jouw vrouw.” Whoehahahaha, wij lachen! 😂😂😂 😄😄 🧐 🖕🏼

Op weer één van die kansloze vragen (iets met B&B vol liefde ofzo) vulde ik ‘Eva Braun’ in. Ik vroeg aan een aanwezige jongere of hij wist wie dat is. Hij zei; “Zegt me zo niets, maar als ik haar zou zien herken ik haar misschien.” Whoehahahaha, wij lachen! 😂😂😂 🧐🧐 😞

Nou ja lang verhaal kort, na de prijsuitreiking ging een hele rits deelnemers direct weg en dat bevestigde mijn vermoeden dat professionele pubquizzers meededen. Je kent ze vast wel, van die lui die pubquiz na pubquiz afstruinen, weinig consumeren en bloedfanatiek zijn. Ik heb daar maar 1 woord voor: FUKHUN! 🖕🏼

Nu wachten op de jaarlijkse kroegbingo, want daar zijn we net zo slecht in. 😄

Dick Teder’s eindejaars kwis: De antwoorden

Hij was lastig deze keer hè? Ik heb van exact nul deelnemers een goede oplossing ontvangen. Ja, ik kreeg wat hilarische antwoorden van mijn jongens, maar die hebben mijn humor dus dat was te verwachten. Reminder dat ik ‘m volgend jaar dus wat simpeler moet maken.
Oh, ik bedenk net dat het natuurlijk ook kan zijn dat niemand een fuck gaf om deze kwis……………………. 🧐
Best wel jammer eigenlijk, want ik steek er wèl energie in om zoiets in elkaar te flansen. Nou ja, het is zoals het is. Ik heb er zelf in elk geval nog plezier in om dit soort dingetjes te doen, dat scheelt.
Hieronder de antwoorden + oplossing

Vraag 1: Hij werd vermoord door een fan.
Antwoord: John Lennon (basiskennis)

Vraag 2: Zij houden van dikke (fijne) lichaamsdelen.
Antwoord: Rammstein (Dicke titten)

Vraag 3: Hippie juweel.
Antwoord: Neil Diamond (Neil is de ultieme hippie (uit The young ones) en juweel is diamond)

Vraag 4: Bijnaam van Elvis Presley.
Antwoord: The king (basiskennis)

Vraag 5: Buskopper van Metallica.
Antwoord: Cliff Burton (hij verongelukte in 1986 tijdens een tour met de band, hij kwam onder de tourbus)

Vraag 6: Anagram van Axl Rose.
Antwoord: Oral sex (basiskennis)

Vraag 7: Zij maken jou onder andere geel.
Antwoord: Coldplay (Fix you (maken jou) en Yellow (geel) zijn hitjes van hen)

Vraag 8: Zangeres met ooit een ruimtelijk probleem.
Antwoord: Whitney (Houston, we have a problem)

Vraag 9: Hij had veel succes in 1999.
Antwoord: Prince (1999 was een hitje van hem uit 1982, maar werd een superhit in 1999)

Vraag 10: Bekendste volkszanger van Nederland.
Antwoord: Andre Hazes (al die andere neppers komen niet eens in de buurt)

Vraag 11: Architect van Bohemian rhapsody.
Antwoord: Mercury (basiskennis)

Vraag 12: Ultieme scheidingshit.
Antwoord: Go your own way (mea vulva, deze is een beetje ver gezocht)

Vraag 13: Pingelaar in een kroeg.
Antwoord: Billy Joel (Pianoman is een hitje van hem)

Vraag 14: Winnaar songfestival van 1974.
Antwoord: ABBA (basiskennis)

Vraag 15: Snelle muziekgenre.
Antwoord: Rap (duh)

Vraag 16: Doodsoorzaak van Chester Bennington.
Antwoord: Zelfmoord (basiskennis)

Vraag 17: Alex en Eddie.
Antwoord: Van Halen (wie anders?)

Vraag 18: (Nog) niet erg succesvolle NL producer/songwriter.
Antwoord: Taane Hennie (duhhuuuu)

Vraag 19: Donkere kant van de Maan.
Antwoord: Pink Floyd (basiskennis)

Vraag 20: Brein achter Dire straits.
Antwoord: Mark Knopfler (basiskennis)

Vraag 21: Deelde het bed met David Bowie.
Antwoord: Mick Jagger (hij zal ongetwijfeld met meer personen hebben liggen rollebollen, maar dit is wel een heel bekend verhaal (roddel?)

Vraag 22: Band waarmee je prijzen kunt winnen.
Antwoord: Toto (doordenkertje)

Vraag 23: Verloor dit jaar hun oprichter.
Antwoord: Supertramp (Rick Davies)

Vraag 24: Beroemd lichaamsdeel van Michael Jackson.
Antwoord: Neus (op het laatst mocht dat ding de naam neus niet eens meer dragen, wat mij betreft)

En als je alles correct had ingevuld, viel er het volgende in de oplossingbalk te lezen:
EEN GOED NIEUWJAAR EN OP JORS

En dat is precies wat ik je wens.


Lachen met tranen

Wat is er mooier dan even ongegeneerd lachend het jaar uitluiden?

Ken je die sketch over die butler van miss Sophie die voor haar 4 denkbeeldige gasten moet spelen en die dan ook voor die 4 denkbeeldige gasten moet drinken? Het heet ‘Dinner for one’, komt uit 1963, duurt ongeveer 20 minuten en is briljant hilarisch. Hoe hij (Freddy Frinton) ladderzat speelt is geweldig. Het zal ongetwijfeld volgende week weer op de Duitse tv komen (nee, het wordt niet nagesynchroniseerd) en daar heet het ‘Der 90. Geburtstag’.
Kijk het maar even en ik garandeer dat je het niet droog houdt.

Laatst kwam ik onderstaande sketch tegen. Harvey Korman en Tim Conway zijn de hoofdrolspelers. Korman speelt een patiënt met kiespijn en Conway de tandarts, vers uit de tandartsschool. Ik kende Harvey Korman eigenlijk alleen als chagrijnige lul in ‘Blazing saddles’, de flauwste westernfilm ooit, maar hij was dus jarenlang een helft van dit komische duo. Wist ik niet.
In deze sketch speelt die Conway zo goed dat Korman bijkans in z’n broek piest van het lachen.
Kijk ook deze maar even en ik garandeer weer dat je het ook bij deze sketch niet droog houdt.

https://youtu.be/7cUZhHS0PMM?si=qIZnbw3gV16KIVhm

Zeep

Onze vaste kroeg is op loopafstand van thuis en tevens altijd heel toevallig het eindpunt van elke fietsroute die wij nemen. Ideale plek dus om wat alcoholische rust in ons hectische leven te brengen, dunkt me. Nu is het niet zo dat wij daar de deur platlopen hoor, kom op zeg, we zijn geen twintigers meer. En des winters zijn wij er ook niet zo heel veel te vinden want k(o)utweer en huismussen enzo, maar zomers terrassen wij daar met grote regelmaat en ook met groot plezier.

Afgelopen voorjaar tijdens één van onze eerste terrassessie van dit jaar werden we onaangenaam verrast door het nieuws dat de kroeg failliet was verklaard. Vanzelfsprekend bestelde ik snel nog even wat alcoholische versnaperingen, maar mij werd verteld dat het allemaal niet zo’n vaart zal lopen en dat ze voorlopig nog wel even open zouden blijven. Toch zat het me niet lekker en zocht ik driftig naar een nieuw eindpunt voor onze fietstochten, op loopafstand van thuis. Zonder resultaat.
“PAKKEN ZE NOU AL ONZE PLEZIERTJES AF?!”, mopperde ik 36x per dag vrouwlief tegemoet.

Ik geloof dat het eind mei was dat ik op Facebook las dat er een doorstart gemaakt zou worden met nieuwe eigenaren. WHOOHOOO! \😄/ Flux omhelsde ik vrouwlief en samen huppeldansten we tot zonsondergang in de tuin.
Onze eerste indruk op terrasintroductiedag was positief. Vriendelijke lui, uitgebreider eten en mijn halve literglas werd uit de kast gehaald. We terrasten er vaker en vaker en daar hadden we meestal niet eens een rondje fietsen voor nodig. Ook organiseerden ze veel gezelligheidsdingen en is het drukker dan voorheen. Maar ook aan de zomer van 2025 kwam een einde en wij huismussen weer wat meer. En dat betekent dat we hier en daar nog wel eens wat missen.

Want, beste lezer, er is nu een heuse zeep gaande bij onze vaste kroeg. Het is aan ons volledig voorbij gegaan, maar op Facebook is het heet nieuws. Er schijnt iets op een avond gebeurd te zijn met de waardster maar wat is ons niet helemaal duidelijk. Een excuusverhaal op datzelfde Facebook gaf ook geen duidelijkheid, maar de rust leek teruggekeerd. Wederom zat het me niet lekker en zocht ik driftig naar een nieuw eindpunt voor onze fietstochten, op loopafstand van thuis. Zonder resultaat.
Vorige week zijn we dan toch maar even polshoogte wezen nemen, maar die avond was het ouderwets gezellig (een tafel vol shantyzangers, geweldig!). Het leek dus een storm in een halve liter bier.

Tot deze week op dat vermaledijde Facebook weer een bericht verscheen dat hoog in mijn interesse top 10 binnen kwam. Er is dus van alles aan de hand geweest in de relationele sfeer met politie en arrestatie enzo en dat heeft zelfs de krant gehaald (maar achter een betaalmuur dus van de hoed en de rand weet ik niet. Ik weiger te betalen voor nieuws, noem het principes). Uit de reacties onder het bericht werd ik ook niet veel wijzer, maar de bodemlijn is dat de waard in zijn eentje verder gaat met de kroeg.
Is dat even een zeep ofnie beste lezer?!

Nou ja, om eerlijk te zijn is dat laatste het belangrijkste voor mij. Dan hoef ik in elk geval (voorlopig) niet driftig op zoek naar een nieuw eindpunt voor onze fietstochten, op loopafstand van thuis.
Binnenkort maar eens even pubquizen daar. Misschien kom ik dan meer te weten. En dan zal ik jou, beste lezer, ook even op de hoogte brengen.

Oh wacht, het is hier geen fukking juicekanaal, zoek het even lekker zelf uit zeg!

Dick Teder’s Eindejaars kwis

Jazeker beste lezer, ik dacht dat het wel weer eens tijd werd voor wat interactie tussen ons beidjes. En wat is dan een mooier moment dan aan het einde van dit jaar 2025, niewaar?

Onderstaand heb ik een muziekkenniskwisje in mekaar geflanst en heb je nu/komende tijd/tijdens de feestdagen/rond nieuwjaar/weet ik wanneer zin en tijd om deze op te lossen……….LEUK! FIJN DIE OUDERWETSE INTERACTIE! Heb je daar geen zin in of geen tijd voor, ook prima hoor – jouw leem.
Het zijn wat algemene muziekkennis vragen, er zijn wat cryptische muziek vragen, er zijn wat oja joh vragen en het zijn allemaal vragen over bekenden uit de top2000. Dus voor elk wat wils, dunkt me.
(ik heb trouwens geen idee hoe de puzzel tot jou komt qua formaat via dat WordPress hoor! Mea vulva bij voorbaat daarvoor en je moet het er maar mee doen!)

In de blauwe balk verschijnt de oplossing.
Rest mij alleen nog je veel succes te wensen. Succes.
En wellicht tot volgend jaar.

Krijg zojuist door dat bij het antwoord van vraag 20 een vakje mist aan het einde. Bummer wel.

Hoe nu verder?

Toen ik haar 1203 dagen geleden bij onze eerste ontmoeting vertelde dat ik een uitstekende klusser ben overdreef ik ietsjes. Maar goed, ik had bijna 11 jaar gewacht op een vrouw als zij dus ik vond een beetje overdrijven op zo’n avond wel gerechtvaardigd. En ze trapte er met beide benen in dus missie geslaagd, dat zeg ik! (ik vertelde haar ook over mijn fantastische humor en daar was niets overdreven aan. Dat kan haar trouwens ook over de streep hebben getrokken hoor. Hmm, aandachtspuntje.)

Mijn vader was een uitstekende klusser, hij kon alles. Timmerwerk, (ver)bouwwerk, boorwerk, schilderwerk, elektrawerk, hij draaide zijn hand nergens voor om. En alles uit zijn hoofd hè! Ik hielp hem regelmatig, of eigenlijk keek ik hoe hij het allemaal deed, en laten we het erop houden dat ik tegenwoordig 73% van zijn kunnen onder de knie heb. Ik heb daarom mezelf hier in huis de naam Klanus gegeven (klus Anus). Als ze weer eens een klusje in haar hoofd heeft en ze in drievoud bij mij de aanvraag heeft gedaan kruip ik met alle liefde in de rol van Klanus en ga aan de slag. Plannen maken, tekeningen maken, kosten berekenen, materialen bestellen, materialen halen, werkruimte creëren, juiste kluskleding uitkiezen en uiteindelijk natuurlijk de uitvoering. Heerlijk mannelijk voel ik me dan.

Maar goed beste lezer, de borstel (titel, tiet = borst : titel = borstel. Whoehahahahaha, fantastische humor, ik zei het toch al!) van dees anekdoot verklapt het al, hoe nu verder? Want ik ben klaar hier in huis. De woonkamer, de bar, de gang, de slaapkamers, de kleedkamer, de badkamer (oh nee, plafond moet nog) de zolderkamer, de wasruimte, de voortuin, de schuur, het rookhok, de opslag, alles is inmiddels geKlanust. En val ik dus nu in een somber zwart gat. Ik heb niks meer te doen……………
Nou ja, in elk geval tot het voorjaar. Want het terras in de achtertuin moet nog uitgebreid worden. Maar dat laat ik over aan What the vakman (What the fuck man, maar hij is een vakman en je spreekt het bijna hetzelfde uit. Whoehahahahaha, fantastische humor, ik zei het toch al!).

Nu maar eens uitvissen waar ik vrouwlief de komende tijd tevreden mee kan houden.

Oscar?

Jazeker beste lezer, het is me gelukt om mijn allereerste serieuze rol als acteur binnen te slepen! En niet alleen binnen te slepen maar ook daadwerkelijk te spelen!! Whoohoo!!!!
Ja goed, het is dan wel een klein rolletje in de hele productie, maar ik ben er ontzettend blij mee. Wellicht dat mijn droombaan van acteur nu dan eindelijk van de grond komt. Ik ga er in elk geval alles aan doen om dat te verwezenlijken.

Mijn rol in deze productie:
Ik speel een elektromonteur werkzaam aan elektra in een technische ruimte op de 6e etage in een niet nader te noemen overheidsgebouw ergens in Twente. Door een foutje krijg ik een optater van 6 miljoen volt op de bakkes, flikker ik van een stoel, val ik op de grond en ben ik buiten bewustzijn.
Gisteravond begon ik thuis al in mijn rol te geraken en dat hield ik vol tot ‘End scene’, want acteren is inleven in je character. Je MOET de persoon worden die je gaat spelen, dat is een stelregel in het Hollywoodse en die mij ook zeer ter harte gaat. Anders kan je net zo goed geen acteur zijn, toch?

De visagiste visageerde mij naar een shockslachtoffer door mijn vingertoppen en handen wat zwartig te maken en na een ‘AAAAND ACTION’ van de regisseur was ik klaar voor de rol van mijn (tot nu toe) leven.
Beste lezer, wat heb ik ervan genoten! Ik vind mezelf Oscarwaardig! Of dan in elk geval een nominatie. Of een positieve recensie op Moviemeter. Of een berichtje in het plaatselijke sufferdje, daar zou ik ook al senang mee zijn. Of, ach je begrijpt wat ik bedoel.

Okee, okee, ik moet mijn bovenstaande enthousiasme misschien ietsjes downplayen. Het was geen echte film waarin ik acteerde. Sterker nog, er is niet eens gefilmd. Wat ik trouwens een enorm gemiste kans vind.
Het was eigenlijk gewoon een BHV-oefening bij mij op het werk. Maar toch! Ik won de auditie voor LOTUS-slachtoffer wel mooi even van Annie, en dat vind ik al winst in mijn ambitie voor toekomstig acteur. Dat Annie een reanimatiepop is laat ik gemakshalve even buiten beschouwing hoor.

Oh èèèèèèèèèhm………………………………….
Ik denk dat het verstandig is dat ik nu maar stop met schrijven over mijn ambitie tot acteur worden, want het wordt met de letter droeviger en sneuer, geloof ik.

Tongbreker

Ken je dat filmpje van President Zuma waarin hij bij een toespraak ‘In the beginning’ niet uit z’n strot krijgt? Hilarisch! “In the benigging – in the bennin – in the beninging”, hij komt er niet uit! Whoehahahahaha. 🤣 https://youtu.be/JqHaJkIvz0Q?si=BaNuBDLIleAqktaS

Het is bij ons thuis inmiddels een veelgebruikte uitspraak als we iets vanaf het begin willen zien, doen of maken. 😄

We (nou ja, vooral ik) gebruiken veel uitspraken en dingen uit films/sketches trouwens. Aaaaaaaalrighty then en zijn loopje (Ace Ventura), lijpe schijtsnack en züürkütje (Raymond Goedemondt), ben kapott en nah also also also (Hans Teeuwen), jah… jah…. jah….. jah (Koot en Bie) onder andere zijn niet zelden te horen bij ons (thuis). Maar ik dwaal af, ik had het over tongbrekers. 

Comfortable (comfortably) is een woord waar vrouwlief heul veul moeite mee heeft. 
Klassieker van Pink Floyd ‘Comfortably numb’ zum bleistift zingt ze woord voor woord mee, behalve de laatste zin van het refrein. Whoehahahahaha. 🤣
En dat ze dat woord niet kan uitspreken is best grappig want ik heb daar dus totaal geen problemen mee. Tenzij ze het op haar manier uitspreekt en ik haar wil corrigeren, dan raak ik ook helemaal in de war! 🥴 Ze heeft gelijk! Schijtwoord!

Ik heb dat dan weer met het woord ‘industrieterrein’. Mèn, wat een klotewoord is dat! Ik krijg dat nooit in één keer uit m’n bakkes. ‘Industietein’ rolt er meestal de eerste keer uit. Ik mot mijn praattempo zodanig vertragen dat het me alleen dan lukt om het woord correct uit te spreken. 
Nuchter, dat is. Het mag geen verrassing heten dat ik zo af en toe ook wel een alcoholische versnapering (of 2 of meer) lust en dan kun je wel nagaan hoe ik dat woord dan uitspreek. Whoehahahahaha. 🤣

Dus nu dacht ik, kom laat ik weer eens interactief zijn op dees lolsijt en aan mijn vaste (3 ofzo 😂) lezers vragen wat nou eigenlijk hun tongbreker is.

Vertèèèèl (Bert Visscher, die het weer gejat heeft van ons vroeger).

Complotten

Complottheorieën schijnen tegenwoordig nogal een dingetje te zijn. Of dingetje? Een groot ding, dunkt me. Men slaat elkaar nog net niet de hersens in, lijkt het wel. Of in het mildste geval ontvrienden mensen elkander. Maar wat is dan precies een complottheorie? En wie bepaalt dat iets een complottheorie is? De wetenschap? Geleerden? Politici? Jij, beste lezer?
Ik vind het eigenlijk allemaal meer een mening dingetje hoor. Ik geloof dat……….. Ik denk dat……………Ik vind dat………… Dat moet kunnen, toch? En wat ik hierboven al schreef, sommige luitjes gaan helemaal over de pis als je een ander beeld van een ‘complottheorie’ hebt dan zij. Dat vind ik dan weer apart. Chill your tits gewoon even zeg, denk ik dan. Live and let live.

Ik zal hier ’s even wat zaken optypen waarvan ik denk -IK DENK!- nou, dat snijdt best wel hout eigenlijk. En ben je het er niet mee eens, dan mag je me de hersens inslaan me ontvrienden vind ik het ook prima, even goede vrienden.
(ik ga ze trouwens niet allemaal verklaren, uitleggen en duiden hoor, hier moet je het mee doen)

Is JFK vermoord door Oswald? Nee, door CIA/Mossad.

Is Paul McCartney verongelukt en vervangen door een dubbelganger?
Nee. Paul is Paul McCartnie.

Is er in 1969 een maanlanding geweest? Nee, we zijn in de zeik
genomen door NASA/ USA.

Is Jim Morrison gestorven aan een hartaanval? Nee, hij is vermoord door zijn vriendin Pamela Courson.

Leeft Elvis nog? Ja, hij heeft zijn dood in scène gezet. Hij heet nu Bob Joyce en hij dominee‘d.

Leeft Michael Jackson nog? Ja, hij heeft zijn dood in scène gezet. Zijn
huidige naam of verblijfplaats is zelfs mij niet duidelijk.

Is er sprake van opwarming van de Aarde? Nee, het klimaat schuift op van zuid naar noord.

Is de Aarde plat? Nee, onze globe is rond.

Bestaan chemtrails? Ja, om in droge gebieden neerslag en in natte
gebieden droogte te veroorzaken, niet om mooi weer te beïnvloeden.

Bestaat ‘Deep state’? Ja, zij zijn verantwoordelijk voor veel (alle?) ellende in de wereld en ze houden heul veul, maar echt HEUL
VEUL mensen (o.a. politici) aan de tiet.

Was Covid een hoax? Ja, was een (pittige) vorm van griep.

Worden Romeo’s ingezet bij (rechtse) demonstraties? Ja, om de boel op te stoken.

En tenslotte en vanzelfsprekend de meest in het oog springende;
Zijn we genaaid door de FIFA? JA!
In 1974, in 1978, in 1994, in 1998, in 2010 en in 2022.

En zo, beste lezer, zullen er wel meer zaken zijn die discutabel zijn maar waar ik nu niet op kan komen. Plemp ze gerust in de comments, vergeet niet dees anekdoot te liken en subscribe to mijn kanaal.
Goh, dat heb ik altijd al eens willen schrijven!

Wish you were here

Hé pa, gefeliciteerd met je 79ste! Hoe ist daarboven?
Ik zal je even weer bijpraten over hoe het er hier beneden aan toe gaat.

Weet je nog dat ik je vroeger veel vragen stelde over muziek? En dat je dan altijd zei dat er ontzettend veel goede muziek is gemaakt en dat er ontzettend veel goede bands zijn, maar dat er nooit iets of iemand ook maar in de buurt is gekomen van Pink Floyd? Ik begreep dat niet, ik vond dat maar aparte muziek. Ik zat toen meer in de discohoek (Soulshow fan eersteklas) want dat was pas ritmische muziek, en muziek moet ritmisch zijn, vond ik. Bij Pink Floyd zat er totaal geen ritme in, dat was alleen maar een bombastische orgasme van geluid, vond ik. Pas jááááren later, toen ik ergens eind 90’s de video-cd van Pink Floyd’s Pulse kreeg, ben ik hun muziek gaan waarderen. Sterker nog, ik vond de bombastische en symfonische combinatie van licht en geluid van Pulse fantastisch. Hierna ben ik natuurlijk muziek van Pink Floyd gaan verzamelen en beluisteren en kan ik gerust zeggen dat je 100% gelijk had. Pink Floyd is absolute buitencategorie, punt.

Die jongens van mij zijn inmiddels ook muziekfreaks (opvoeding geslaagd 😉😎) en dit geloof je niet, de oudste is een giga Pink Floyd fan! Hij kent alles van ze, hij weet alles van ze en hij is nog niet eens 18 hè! Dat is toch bijzonder ofnie?
Met hem ben ik pasgeleden naar een theaterconcert van een Nederlandse coverband van Pink Floyd geweest. The Pink Floyd project heten ze.
Oja, wel een grappig verhaal; Ik had kaartjes geregeld voor zijn verjaardag in januari voor een concert in maart in de buurt. Maar op die bewuste datum trad de band in Spanje op dus dat feest ging niet door. Het concert in de buurt werd verplaatst naar september. Hahahahahaha, 8 maanden na zijn verjaardag!

Nou pa, het was FAN TAS TISCH!
Hun muziek is nagenoeg gelijk aan het origineel en ze maken er een hele show van. Het concert bestaat uit 2 delen. In het eerste deel spelen ze integraal het album Wish you were here, inclusief het binnenwandelen van Syd Barett in de studio. Heel apart, we zaten nog maar net, de zaal was nog licht en ineens liep een kale vent met een lange regenjas en een plastic tas in z’n hand vanuit de zaal het podium op. Dat je denkt ‘huh, wie is die gast?’ Geweldig gedaan.
En na de pauze doen ze ook gewoon even het briljantste album ooit Dark side of the Moon bijna helemaal. En ze sloten af met de volledige ‘Echoes’. Jep, de hele 24 minuten! En laat dat nou net de favoriet van zoonmans zijn! Hij was verreweg de jongste in de zaal, en ik denk dat zelfs ik de gemiddelde leeftijd behoorlijk naar beneden haalde 😂😂😂.
Mooi man, al die ouwe muziekfreaks in een zaaltje bij elkaar.

Nou, dat wilde ik je even vertellen. Fijne verjaardag nog, goed je weer even gesproken te hebben en eh, wish you were here.

Garden party

Jazeker beste lezer, het is eindelijk zover. Een feessie. Het langverwachte feessie zelfs.
Zoals de vaste lezer alhier weet is mijn 50-jarig jubileum op dees aard in 2021 volledig in het Covidwater gevallen en daar ben ik nog steeds pissig om. Verdomme man! Het Philips stadion af moeten zeggen, (inter)nationale C-artiesten af moeten zeggen. Clowns, goochelaars, paaldanseressen, stagedivers af moeten zeggen. Luchtkastelen, springkussens, waterglijbanen, poolbars af moeten zeggen. En laat ik vooral ook de bikinicatering niet vergeten, ook af moeten zeggen. Het bracht mij bijna aan de rand van een faillissement, maar gelukkig hebben we de foto’s nog.

Maar zoals een komkommer in een patatje oorlog kom ook ik sterk terug en heb ik besloten om op zaterdag 6 juni 2026 mijn 50-jarig jubileum op dees aard alsnog te vieren. Het toeval wil (nee echt niet, ik ben een datum fetisjist) dat ik die dag ook nog precies 20202 dagen besta. Nah, is dat even een mooi getal!
Ik ga op die dag een tuinfeest geven bij ons in de tuin, ik kan het wel bij buren verderop gaan vieren maar ik weet niet of zij daar nou zo blij mee zullen zijn, en jij bent uitgenodigd.
Of jij? Laat ik het zo zeggen; als jij van mij op de Whatsapp een uitnodiging als hierboven (ietsjes anders) krijgt, ben je van harte uitgenodigd om mijn verlate 50-jarig jubileum te komen vieren. Hoe leuk is dat?

In elk geval, houd zaterdag 6 juni 2026 vrij in je agenda en houd ook Whatsapp in de gaten de komende tijd.

We garden party’en!

(Oja, bij schijtweer gaat het hele feest niet door natuurlijk. Dan kan je de gevulde envelop gewoon door de brievenbus mieteren)

5 september

We keken in enkele dagen de 10 afleveringen van ‘Band of Brothers’. Ik weer en vrouw voor het eerst. De serie staat tot 14 september op Netflix dus het was nu of nooit, oordeelde ik. Indrukwekkende serie, zo niet de indrukwekkendste ooit (ik laat de allerbeste serie ooit ever ’24’ even buiten beschouwing want dat is natuurlijk weer een heel ander kaliber genre).
Voor de lezers alhier die onder een lading stenen leven, Band of Brothers beschrijft de tour de WW2 van Easy Company vanaf D-day tot aan de bevrijding. Ik ga het niet helemaal uitleggen hoor, kijk anders gewoon zelf even. Het zijn 10 afleveringen van 50 minuten. Heul realistisch gefilmd en geacteerd.

De aflevering over Bastenaken (Bastogne, Bastooon op z’n Amerikaans) bracht ons op het idee om de Ardennen binnenkort maar eens te romantischweekend’en. Dus beste lezer, binnenkort zullen wij daar 3 dagen te bezichtigen zijn.
Daar in die Ardennen is heftig gevochten in december 1944. In temperaturen van soms -28, weinig tot geen munitie en nog in de zomerkledij hielden de mannen van Easy Company stand tegen één van de laatste Duitse offensieven. En dat was de zoveelste battle die de mannen hebben gevochten en overwonnen. Helden waren het. En wat hebben die mannen moeten afzien tijdens hun tour de WW2.

Maar dat afzien van die mannen valt natuurlijk helemaal in het niet bij dinsdag 5 september 1989. Toen begon mijn hellweek namelijk.

Het begon met een luidruchtige dwaas die mij op een achterlijk vroeg tijdstip wakker trommelde. Ik kreeg een half uur om me aan te kleden en aan te treden. WTF, dacht ik, chill your baret ff zeg! Nou, daar had hij geen boodschap aan. OPSTAAN moest ik. 
Het ochtendschemerde nog maar net en ik stond al bij een magazijn een plunjebaal vol te proppen met legerkleding, legermaterialen en legerschoenen. Met dat volle ding op de rug werd ik naar de wapenkamer geleid en daar kreeg ik een FAL in m’n handen gedrukt. Met 187 kg aan legerspul mocht ik weer terug naar mijn kamer, een kilometer of 3 lopen vanaf het magazijn. SJEESUS, dacht ik, regel anders ff vervoer ofzo. Maar nee, lopen moest ik.

Op de kamer dacht ik even op bed te gaan liggen maar luidruchtige dwaas kwam weer om de hoek schreeuwen. GODVER, dacht ik, wat moet die lul nu weer? Kast inruimen was het. Alle kledij netjes en autistisch op volgorde opbergen. Onzin, vond ik en ik deelde mijn kast in zoals ik het prima vond. Nou, daar had hij geen boodschap aan. En hij flikkerde mijn kast om. NOG EEN KEER blèrde hij. Mijn eerste gedachte liet ik toch maar varen en ik pakte mijn kast weer in, nu op zijn manier. Dit was ook niet naar zijn tevredenheid en weer kwakte hij mijn kast om. @#@#$%^&^%$$%^$$@@!

Half één moest ik volledig bepakt klaar staan. Volledig bepakt betekende in gevechtstenue met pukkel, ransel, berenlul, tent en geweer. Denk dat ik zo’n 472 kg extra woog. WTF!
Oirschotse heide werd de bestemming, één grote zandbende met hier en daar een dor struikje. WTF MAN, dacht ik, wat doe ik hier, het is 30 graden! Na een kilometer of 15 zweetkotsend door het zand banjeren moest ik een tent opzetten. Bleek dat ik maar 1 deel van de tent te hebben. JA $^%%$#$%%%##@@!#$%%, dacht ik, is die magazijnlul het andere deel vergeten. Duh! Moest ik dus met een andere soldaat een tent delen. Zucht, dacht ik, wat is dat voor WW2 mentaliteit.

Een uurtje mocht ik rusten, toen werd uitgelegd hoe je een oventje in het zand maakt. En hoe je daarin eten warm kan maken. WTF, dacht ik, doe even gewoon een lekkere warme hap zeg! Maar nee, ik moest mijn eigen eten klaarmaken. 
Het oventje had ik redelijk snel in elkaar geflanst, het vuurtje eronder brandde ook aardig. Ik schilde een aardappel met mijn psu-mesje. Scheikundig gezien was de geschilde aardappel in schijfjes snijden een betere oplossing voor in het pannetje dus ik nam de aardappel in mijn linkerhand en met mijn rechter hakte ik het ding in 8 schijfjes. Toen ik de schijfjes in het pannetje kwakte kwam er 12 liter bloed mee. Is zo’n psu-mesje dus het scherpste voorwerp op Aarde en had ik 8 sneeën in m’n linkerhand. &&^%$#$%$%^^^^^%$##@$#

Ik was er klaar mee. Op hoge poten liep ik naar de tent (luxe tent, hij wel) van de kapitein. “Luister eens vriend, hoe krijg je nou goeie soldaten? Door ze goed te laten eten en door ze goed te laten slapen”, zei ik op gebiedende toon tegen de man.
Nou beste lezer, vanaf dat moment tot die vrijdag moest ik me verplaatsen middels tijgeren of looppas. WTF!!!! Dat waren bijna 4 dagen! Door het zand!! In de bloedhitte!!! Met volle bepakking!!!! AFZIEN 5.0!!!!!


Wat een hel was die week, vandaag precies 36 jaar geleden. Je kunt het je bijna niet voorstellen. Vandaar dat ik er net ook over schreef.

Goed, wellicht overdreef ik eerder een beetje. Die Easy Company hadden het aardig pittig, maar beste lezer, laten we asjeblieft mijn Afzien met hoofdletter A ook zeker niet uitvlakken. Ze zouden die week eigenlijk moeten verfilmen.

Niet fukken met The Anus!

Wij hebben een kast van een coniferenheg rondom onze tuin.
Oh wacht, grappig dingetje; Vrouwlief huurde eens een tuinman in met de opdracht om de heg voor een leuk prijsje aan de binnen -en buitenkant te kortwieken. De man schoot in de lach. “Een meter of 10 had ze gezegd, dit is wel 50 meter in totaal!”, zei hij. Ik zei; “Ah joh, ze denkt ook dat mijn piemel 30 cm is”.
Wij lachen.

Wij hebben dus een redelijke lange en hoge heg. Héérlijk, die privacy! Ik sta dan ook met regelmaat in de blote kont de tuin te sproeien. De heg grenst aan de brandgang en buren die voorbij fietsen hebben geen idee wat er allemaal afspeelt achter die lange en hoge heg. En dat is wellicht maar goed ook. 😉

Oh kijk, daar snijd ik even precies het (mijn) probleem aan, langsfietsende buren. HET IS GEEN FIETSPAD! HET IS EEN BRANDGANG! Buren fietsen hier soms als ware Zoetemelks voorbij en beste lezer, dat irriteert mij mateloos. Maar da’s nog niet alles. Iets verderop woont de ultieme zeiklul Chaggie B. Chagrijnige buurman. Jaar of 70 en de man is standaard chagrijnig, kijkt standaard boos en zegt standaard nooit iets. Ja, tegen andere buren roddelt ie erop los, tegen mij (ons) houdt hij standaard zijn bek. En hij brengt krantjes rond op tijden dat normale mensen nog liggen te slapen. Dan moet hij dus met zijn fiets en volle fietstassen door de brandgang en dus langs onze heg.
En juist die zeiklul heeft nu al een paar keer bij de buurtbeheerder geklaagd dat onze heg gesnoeid moet worden omdat ‘zijn krantjes nat worden’. Dan krijgen we weer een brief met ‘een oranje waarschuwing’.
Zucht. Heb het even opgezocht, een brandgang dient minimaal 85 cm te zijn en surprise, dat istie nog ruim! Daar komt nog bij dat wij wèl werk hebben en dus niet hele dag thuis zitten, er zitten meerdere vogelnesten in de heg (dan mag je niet snoeien hoorde ik van loltuinman) en ik (wij) heb er zelf geen last van. Dus fuck off!

Terug naar dat brandgangfietsen dan. Ik heb getracht het op de juiste en nette manier aan te pakken, want zo’n brave burger ben ik wel tegenwoordig. Ik heb de gemeente en de buurtbeheerder aangeschreven met het verzoek paaltjes o.i.d. te plaatsen. We kregen vanochtend bericht van de buurtbeheerder terug. “Wat vervelend voor u bla bla bla ga met fietsers in gesprek bla bla bla”.
Zucht. Dat lukt dus niet, goochemerd. Als ik bij de deur ben zijn ze al lang en breed de straat uit.
Op zo’n moment komt de ‘Don’t fuk with the Anus’ mentaliteit bij mij bovendrijven en ga ik het recht in eigen handen nemen. Tegels verwijderen, glas strooien, ijzerdraad spannen, landmijnen, honkbalknuppel, alles heeft de revue bij me gepasseerd en na lang wikken en wegen kwam ik tot de perfecte oplossing om die Zoetemelks te stoppen.
In de plaatselijke supermarkt heb ik een briefje opgehangen; “GEZOCHT: STUNTKINDS”.
Mijn plan ziet er ongeveer zo uit: Ik laat vanaf morgenmiddag elke dag na school 16 kinderen een paar uur in onze tuin spelen met de schuttingdeur wagenwijd open en zodra ik een fietser aan hoor komen, mik ik zo’n kind de brandgang in. En bij een succesvolle val van de Zoetemelk krijgt het desbetreffende kind een ijsco. Briljant niewaar? Ik zeg altijd maar zo, je moet kinderen entertainen, dan hou je ze van de tablet.

Heb geen idee of hier überhaupt een verkiezing voor leukste buurtvader van ’t deurp is hoor, maar mocht ie er wel zijn: Tadaaaaaa, hier ben ik.

Geweld op AZC’s


Er gaat een video op het wereldwijde web rond van een beveiliger of eigenaar van een beveiligingsbedrijf, dat is me niet helemaal duidelijk. Hierin uit de man zijn frustraties over werken op asielzoekerscentra en over agressie en geweld op deze AZC’s. “Het is dag in dag uit vechten en geweld en de goeie (echte) vluchtelingen moeten we opvangen, de slechten moeten we allemaal terugsturen” is ongeveer de boodschap. De video wordt door heel veel mensen geliked en ik zag dat zelfs Geert de video voor zijn verkiezingspropaganda gebruikt. 

Ik heb 25 jaar geleden een tijdje leiding gegeven aan beveiligers op 4 AZC’s en ik kan melden dat dit verhaal in de video geen nieuws is. Toen hadden we ook al te maken met vechten en geweld. Toen zaten er ook al ‘slechten’ tussen. Toen waren we ook al blij als we de dienst zonder kleerscheuren (of erger) doorkwamen. Toen baalden we ook al van het beleid.
Natuurlijk begrijp ik de frustraties van deze beveiligingsman en zijn simpel klinkende oplossing. Maar die simpel klinkende oplossing is eenvoudigweg niet uitvoerbaar, lijkt me. Anders hadden de regeringen van de laatste jaren dat immers allang uitgevoerd, toch? Nee, er gaat heel veel (positief politiek) geld om in deze asielindustrie, dus vanuit de overheid zal nooit een oplossing komen. Hoe hard (beveiligings)mensen ook roepen. 
Maar daar ligt juist wél het probleem, bij de overheid. En alle asielinstanties die daar onder vallen. Zoals COA, IND, Vluchtelingenwerk, Van der Valk onder andere. 

Als beveiliger werkzaam op een AZC heb je precies nul invloed op het asielbeleid van de zittende regering, dus zo’n opgenomen video en een simpele oplossing voordragen is leuk voor de bühne maar je bereikt er niet zoveel mee. Kort gezegd, je moet gewoon je werk doen.
En juist dáár is dè simpele en uitvoerbare oplossing voor beveiligingsmensen (werkzaam op AZC’s), je moet gewoon je werk doen. Dit betekent observeren en rapporteren. Dat is de grondregel in de beveiliging. Daar word je voor ingehuurd en daar word je voor betaald, observeren en rapporteren.
Het is een grote misvatting dat beveiligingsmensen ‘problemen’ fysiek moeten aanpakken. Beveiligingsbeambten hebben geen geweldsmonopolie, zij mogen fysiek niets doen, zij zijn gewoon burgers met een uniform aan. Het is als beveiligingsbeambte dan ook wijs om niet in kritieke situaties terecht te komen. Eigen veiligheid eerst! Rondes lopen (over het AZC)? Als jij als beveiligingsbeambte je er niet veilig bij voelt moet je dit gewoon niet doen. Ook al staat in de instructies dat dit verplicht is. Eigen veiligheid gaat altijd voor! Je bent simpel gezegd een camera aan de muur, je moet observeren en rapporteren. 
Dit is een beetje mijn antwoord op de beveiligingsman in de video; Vechten of geweld op een AZC? Laat overdag het COA-personeel of ’s avonds/ ’s nachts de politie het oplossen. Blijf in je loge, noteer het in je rapport en ga weer veilig naar huis. Dat voorkomt frustratie als bij de man in de video en bijkomend voordeel is dat misstanden veel meer impact hebben bij de overheid. Het zijn immers overheidsmensen en geen particuliere ingehuurden die met het geweld e.d. in aanraking komen.

En om toch wat simpele oplossingen voor de overheid op te noemen:
– Zet handhavers in voor beveiliging van AZC’s. 
– Zet politieagenten in voor beveiliging van AZC’s. 
– Zet militairen in voor beveiliging van AZC’s. 
– Stop of reduceer de geldstroom naar COA. 
 
 

Peniscola

Een heuglijke jubileumdag vandaag want vrouwlief tolereert mij vandaag precies 3 volledige jaren! \😃/ 🎉🥳🎈🎊👏🎁🍾
En dat moeten we natuurlijk vieren, vind ik. Ik bedoel, hoe vaak komt het nou voor dat 2 wildvreemden na een eerste ontmoeting gewoon 3 volledige jaren bij elkaar blijven? Oh wacht, dat is het hele concept van een relatie……. Duh.

Ik sta er een beetje bekend om om altijd met aparte kado’s aan te komen bij festiviteiten en nu is dat wederom niet anders. Kijk, ik had natuurlijk een romantisch uitetentje kunnen regelen, maar we uiteten al zo vaak romantisch, ook niet romantisch trouwens, dus dat viel al snel af. Dat doen we wel weer met haar verjaardag.
Een bossie rode rozen dan? Nou, die komen volgens mij net als boodschappen ook uit Oekraïne ofzo want weet je hoe duur die zijn tegenwoordig? Dat vind ik eigenlijk ook meer iets voor verliefde pubers.
Nee, ik heb het meest geweldige kado voor haar gescoord. Haar grootste wens is om te emigreren naar Spanje en heerlijk aan zee te wonen en te leven. We praten er al een tijdje over en vanzelfsprekend lijkt mij dat ook fantastisch. Weg van dit koude kikkerlandje, weg van dit dure schijtlandje, weg van dit irritante regeltjeslandje, gewoon helemaal weg hier.

Nou beste lezer, het is zover! Wij gaan emigreren.
Ik heb een bod gedaan op een huis aan de Spaanse kust en ga er vanuit dat dit binnen no time in orde komt. Vanmiddag heb ik een telefonische afspraak met El Makelaros en dan zullen we de laatste plooien gladstrijken. Ons doel is om komend voorjaar definitief weg te gaan uit Nederland.
Het is een optrekje in het prachtige plaatsje Peniscola in de Valencia regio aan de Middellandse zee. Met uitzicht op zee, een zwembad in de tuin, 2 badkamers en 4 slaapkamers, handig voor als de kinders of vrienden komen. https://www.thinkspain.com/nl/vastgoed-te-koop-spanje/7942333

Ik denk dat ik haar er dolblij mee zal maken, als ze straks van bed komt. Want ze weet nog van niks. Ik heb alles een beetje in het geniep geregeld. Maar dat zijn de leukste verrassingen, niewaar? Die stiekeme.
Dus beste lezer familie vrienden kennissen collega’s en iedereen die ik vergeten ben, het komende half jaar gaan wij een soort afscheidstour doen en zullen wij met alle liefde te bezichtigen, te beknuffelen en te begroeten zijn.
Het ga jullie goed.

(ik moet trouwens morgen wel de hoofdprijs in de staatsloterij winnen, anders gaat het hele feest niet door)


Vacanti di Itali 🤌🏽

De heenreis:
Als logistiek wonderkind van de familie besloot ik op zondag om klokslag 7 over half 9 deel 1 van de reis te maken. Naar Bad Bellingen, een dikke 650 km, alwaar we een hotelletje gingen nemen. Zondag, een fijne en rustige rijdag.
Dacht ik.
Nou nee! Het bleek dat meer menschen het idee hadden om op zondag de weg op te gaan en na een kilometer of 300 begon de ellende. In de bloedhitte hebben we in totaal een uur of 87 in de file gestaan. En waarom? Nou, vooral omdat Duitsers, Zwitsers en overige vakantiegangers niet kunnen rijden. Punt (ik kom hier later nog op terug). Oja, en omdat die rare Germanen in vakantietijd (!) om de 4 kilometer met de weg bezig zijn.
Tsss, ze zeggen wel dat je in Duitsland lekker kan doorrijden, ja 85 jaar geleden kon dat ja! 🤌🏽🤌🏽

Tegen 20 uur kwamen we aan bij het hotel. Een vriendelijke oude dame hielp ons aan de sleutel, mama en dochter gingen even zwemmen en ik pakte een nodig rustmomentje.
Om eten te scoren kwamen we uit bij ‘Amore Mio Bacchus’, een gezellig uitziend Italiaans restaurantje. Ik vroeg of er een tafeltje voor 3 beschikbaar was. De sjefkok zag eruit alsof hij net van de set van The godfather was af gelopen en bromde mij toe dat we dan wel snel moesten bestellen. Ik vond hem een onbeschofte lul.
Na het eten en na mijn wc bezoek bleek sjefkok ineens een toffe peer en was hij één brok vriendelijkheid en lachen gieren brullen.
Met vrouwlief………………..🧐
Okeeeeeee, dacht ik. Gladde Gianni Lulli vindt mijn vrouw dus leuk.
We beloofden volgend jaar terug te komen en bij het afscheid nemen merkte ik een laf stijfje bij Gianni in zijn broekje op. Ik greep vrouw even bij haar kont en knipoogde naar hem. 😉🤌🏽

Maandag vertrokken we vroeg want ik wilde op tijd door de Gotthardtunnel zijn. Nou, dat is mislukt. Had niemand mij even kunnen vertellen dat in Zwitserland 7354645343 tunnels zijn? En dat 8364548495946353 auto’s daar doorheen moesten? Zucht.
Prachtig land hoor dat Zwitserland, maar maak daar even 1 lange tunnel onderdoor zeg! En dan was het ook nog schijtweer. Volgens mij is regen in dat land uitgevonden. Al die keren dat ik in mijn leven in Zwitserland reed regende het.
Halverwege de middag bereikten we Milaan. Knooppunt Milaan, kan ik wel zeggen. Goeiendag eem zeg, wat een drukte! En die Italianen rijden helemaal als idioten. Het is dat ze niet over je heen kunnen, anders waren ze je langs die kant ook nog voorbij gesjeesd. Ik denk dat ik er persoonlijk verantwoordelijk voor ben dat er niet 56 zware ongelukken zijn gebeurd. En dat op een stukje van nog geen 1200 meter. 🤌🏽🤌🏽🤌🏽
Om exact 18.22 uur bereikten we de camping aan Lago di Garda.



De vakantie:
De camping was aan de westkust van het Gardameer, ten oosten van Brescia, in het noorden van Italië, in het zuiden van Europa. Mooi hè?
We hadden een kast van een bungalow. Tenminste, als je niet groter dan 83 cm bent. Dachten die Italio’s dat iedereen niet groter dan 1 meter 60 is ofzo? Afdrogen na het douchen bijvoorbeeld was voor mij onmogelijk zonder mijn beide schouders en beide heupen uit de kom te murwen. En poepen lukte mij alleen als ik mijn rechterbeen in een hoek van 67 graden in de lucht en mijn linkerbeen horizontaal op de grond had. En beste lezer, als ik zeg dat ik nou niet echt de meest lenige persoon ter wereld ben, begrijp je dat even lekker relaxed kleien er voor mij niet in zat.
Maar we zaten lekker dicht bij het zwembad en de daarbij behorende poolbar. En ook niet onbelangrijk met die hitte, we zaten redelijk beschaduwd op de veranda. Prima!
Vrouw spreekt een aardig woordje Italiaans en ik op ‘pizza’ en ‘birra’ na totaal niet. Maar dat loste ik op door gewoon overal i achter te zetten. Of alles huppeldepupi di huppeldepupi te noemen. Uiteraard samen met dit gebaar 🤌🏽. Ik begon er thuis al mee. Tot vervelens en ergernis van vrouw toe. Zij verbood mij dan ook om zo te praten tegen de mensen. Maar daar had ik geen boodschap aan. Ik ben nou eenmaal een lollige vent.
Zo werd ‘buongiorno’ steevast door mij beantwoord met ‘bon jovi’. En tot ziens was steevast ‘ciao grazie’ (op de Pizza Calzone van Enge buren wijze). Buonasera beantwoordde ik met ‘signorina buonasera, it is time to say goodnight to Napoli’, zwembad werd ‘zwembatti’, poolbar werd barri di pooli enz. Mussen noemde ik Lini’s. En af en toe nam ik vrouw te grazie. Jep, ik ben een lollig vervelende vent. 😂

We hadden vanaf de camping een prachtig uitzicht op het meer. Toen we dichterbij kwamen zagen we een schattige zwanenfamilie ronddobberen, dus Lago di Garda werd Lago di Zwani. Maar toen we bij de waterkant kwamen lag me daar toch een partij flinke zwanen(?)drollen, mensen! GATVERDAMME!! Vanaf dat moment was het Lago di Stronti en kreeg je mij er met geen mogelijkheid in. Ik koelde m’n voormalig prachtlijf (zie foto) wel in zwembatti af.

Bij barri di pooli hoefde ik al snel mijn bestelling niet meer door te geven. En daar hou ik van hè, gewoon als ik binnenkom al gelijk een grote bier en een Aperol intappen. Toen we op een avond daar op het terras zaten en de muziek mij niet aan stond, was een knikje genoeg om van muziek te veranderen. Ook daar hou ik van. Machtswellusteling die ik stiekem ben 😈😃
Ik beloonde hun service met een vermelding in mi testamenti.

In het campingrestaurant (restauranti) maakte ik ook vrienden met het personeel. Ontzettend leuke en vriendelijke jongelui. En dat bleek ook op de laatste avond toen we daar aten. Knuffels, zoenen, handen schudden, tranen, het was een emotioneel afscheid. Ook voor hun trouwens.
“You are so funny” werd mij verteld. Ik had ‘thanks for all the tips’ of ‘thanks for the nice treatment’ of ‘thanks for the good talks’ ofzo verwacht, maar goed funny klopt eigenlijk ook wel.

Verder deden we tripi di dorpi’s, tripi di boti en ergerde ik me kapot aan het animatieteam met hun 5 dansliedjes en Luigi Zumba met z’n drukdoenerij, maar vooral lagen we heerlijk bij zwembatti lurki di alcoholi en te zonnebaddi.

De terugreis:
Mijn plan om vrijdag klokslag 06.30 uur te vertrekken werd vakkundig door vrouw de nek omgedraaid vanwege “chill your tits ’s ff zeg, weet je wel hoe vroeg dat is!” Het doel was in de namiddag in het hotel in Karlsruhe te arriveren. Newsflash, dat is niet gelukt.
Het Italiaanse gedeelte ging opvallend vlot, zelfs knooppunt Milaan reden we met 2 vingers in de kont voorbij.
Zwitserland reden we binnen met schijtweer (joh!) en de Gotthardtunnel lieten we ook vrij eenvoudig achter ons. De navigatie stuurde ons deze keer via Luzern naar Zürich. Het mooie weer brak aan en eerlijk is eerlijk, Zwitserland is een prachtig land. Met de trein, dat is. Om te rijden zie je toch geen reet van de omgeving omdat je continu moet opletten op debiele weggebruikers en wegonderbrekingen. Dus hup Fritzl’s van Zwitserland, bouw maar mooi een tunnel onder jullie land door.
De snelweg naar Stuttgart was een hel. En ik zal hier even precies uitleggen waarom. Duitsers (en Zwitsers ook) gaan niet aan de kant. Die blijven links of in de middenbaan rijden, terwijl in de rechterbaan vaak alle ruimte is. De 5678863543 files op deze snelweg waarin wij terecht kwamen hadden dan ook deze oorzaak. Die schijtlui blijven liever in de linker en middelste baan in de file staan dan dat ze doorrijden op de rechterbaan. En ze kijken niet in de spiegels, dat ook. Ik was daar op een gegeven moment zo klaar mee dat ik al zigzaggend van rechts naar links naar voren reed. Dan maar boetes hoor. 🖕🏼😤

Iets na zessen kwamen we aan bij het hotel in Karlsruhe. De geboortestad van de 2 grote Olivieren, Bierhof en Kahn. En Tanja Jess! Zij is daar ook geboren, mensen! (nee, ik doe ook niks met deze info).
Ook nu moesten we nog eten dus liepen we het eerste beste Grieks restaurant binnen. Een Albanese moordbrigade wachtte ons op. Tenminste, daar leek het op. Maar het waren uiterst vriendelijke mensen! En met lekker eten! En véél! Ik had gezegd dat ik ze zou aanbevelen dus mocht je ooit in Karlsruhe zijn, Olympia Restaurant, der platz zum sein!
We besloten uit te slapen. En met we bedoel ik de dames natuurlijk, ik liep alweer om 7 uur rond te struinen. Na het ontbijt en tanken knalden we om 10.15 uur de snelweg op. De laatste kleine 500 kilometer.
Nou, daar kan ik kort en nog korter over zijn; SCHEISSE! De ene wegonderbreking na de andere. Een beetje doorrijden zat er niet in. Gutentag seg, wat een vermoeiende lui die Germanen. Zorg dan dat je de vakantieroutes vóór de vakanties klaar hebt. Zucht, ik moet ook alles uitleggen.
Pas na Duisburg verdween de drukte, wegonderbrekingen en slecht wegdek als schnee für die Sonne en dat was een verademing voor autobestuurders zoals ik. Goed wegdek, weinig verkeer en zo snel als je maar durft. En dat laatste heb ik geweten, ik denk dat de gemiddelde snelheid daar zo’n 200 km/u was. Toen vrouwlief heel even haar ogen sloot voor een licht dutje maakte ik gebruik van de situatie. De voiture tikte de 240 aan hoor!

Om 17.13 uur precies dropten we dochter bij haar vader, deden we een poar neem’n en om 18 uur lagen we beiden uitgeput op de bank.
De geweldige vakantie zat erop.
Volgend jaar gaan we weer. Nu al sin an.

20-07-2007

M’n pa kreeg maandagavond een hersenbloeding en werd vanzelfsprekend met spoed naar het ziekenhuis gebracht. Het telefoontje van m’n zus een paar uur later behoedde mij ervan om, weliswaar met wat biertjes op, de auto in te springen. Pa was stabiel.
Ik ging de volgende dag naar het ziekenhuis in Groningen. Ik schrok toen ik zijn kamer binnenkwam. De stoerste man in m’n leven lag daar als een hulpeloos hoopje mens. Gelukkig was hij aardig bij positieven en al gauw keek ik dwars door dat scheefhangende gezicht heen en was het oude jongens krentenbrood.
Bij m’n afscheid schudden we elkaars hand en gaf hij me een ‘komt wel goed, jongen-knikje’. Ik beloofde donderdag weer te komen.
Donderdagochtend belde mien moe dat pa vrijdags weer thuis zou komen. We besloten om die zaterdag de 200 km te rijden. Naar pa’s vertrouwde omgeving.
Het is er niet van gekomen. De bloedprop in zijn hoofd is geknapt terwijl hij stond te douchen, ongeveer een half uur voor hij naar huis mocht. Gelukkig heeft hij er zelf niets van gemerkt, hij was op slag dood.

Toen mijn moeder die vrijdagochtend belde en de woorden zei die ik niet wilde horen, flikkerde ik de telefoon weg. Op de bank. Ik draaide me om en liep linea recta de tuin in. Kwaad was ik. Woedend zelfs. Maar op wie? Op het ziekenhuis? Omdat zij hun werk niet goed hadden gedaan? Op de wereld? Omdat het niet eerlijk was? Op pa zelf? Omdat hij er plotseling tussenuit geknepen was? Ik wist het niet. En het sloeg ook helemaal nergens op. Doodgaan komt altijd onverwacht. En je moet er gewoon rekening mee houden. Klaar.
Ik rookte eentje.
Ik liep de kamer weer in en zag vriendinlief staan. Ze was in tranen. Ik omhelsde haar. Ze begon hardop te huilen.
Ik huilde niet. Gedachten schoten door m’n hoofd. Er moesten zaken geregeld worden. We moesten zo snel mogelijk naar Groningen vanzelfsprekend maar ook mensen die dichtbij me staan moesten op de hoogte gebracht worden.
Ik belde m’n maat op zijn werk. Maat die altijd in is voor een grap en een grol was BAM! ineens stil. Hij schoot vol. Ik kon niet vol schieten.
Ik belde de broer van vriendinlief. Altijd in voor een grap en een grol. Hij begon te snikken. Ik kon niet snikken.
Eenmaal in Groningen zaten broer en zwagers met tranen in hun ogen op de bank. Ik had geen tranen in m’n ogen.
Grote, sterke mannen die emoties hun gang laten gaan. Zij wèl. Ik ben op één of andere manier te zakelijk op emotionele momenten. Op één of andere manier blokkeer ik emoties. Geheel onbewust trouwens.
Ergens in 2016 lag ik op de bank en dacht aan die zwarte vrijdag in 2007. Tranen rolden over mijn wangen.
Natuurlijk kan ik wel huilen. Het duurt alleen even bij mij.

Vandaag 18 jaar geleden overleed mijn vader, 20-07 – 2007.
Twee nul nul zeven – Twee nul nul zeven. Het zal altijd een speciale datum voor me blijven.

(dees anekdoot is uit 2016)

Nieuw talent

Onze muziekzomer is weer begonnen. Onze muziekzomer houdt in dat vrouw en ik festivals bezoeken en luisteren en kijken naar muziek onder het genot van wat vlees, alcohol en gemoedelijke sfeer. Dit doen we al een kleine 3 jaar en dat is eigenlijk vooral omdat wij pas een kleine 3 jaar bij elkaar zijn.

Twee weken geleden bezochten we met vrienden het ‘Redneck festival’ in het bruisende Achterveld. Was gezellig. Was leuk. Was bloedheet. En ze waren mij een half uur kwijt. Ik zei dat ik even ging pissen maar dat even werd dus een half uur. Was ik met een of andere Truus de bosjes ingedoken? Was ik van de hitte bevangen? Had ik wel een heeeeeeeeeeeeel lange plas? Deed ik mijn beroemde lange duur poepen?
NEEN beste lezer, niets van dat alles! Ik stond gewoon bij het podium te kijken, te luisteren en te genieten van de band die op dat moment op het podium speelde. Ik durf heus wel van mezelf te zeggen dat ik een radartje heb voor kwaliteit en deze 5 jongens beroerden mijn radartje big time op het moment dat ik richting toiletten liep. Oh wacht, die zin klinkt best gay. Ze trokken aardig mijn aandacht, laat ik het dan zo zeggen. Koen Vael stond op het doek achterop het podium. Ik vond het goed. Ik vertelde het aan vrouw, maar zij maakte zich meer druk om mijn half uur afwezigheid, kreeg ik de indruk.

Gisteren bezochten wij in het bruisende Emmen het ‘Roots Ribs Brews festival’. In eerste instantie omdat de band die wij in 2022 ontdekt hebben, Ramblin’ boots’, er een optreden gingen geven, maar op het menu stond ook Koen Vael & band en die wilde ik nog wel een keer zien en horen. Ik vertelde het aan vrouw, maar zij maakte zich nog steeds druk om mijn half uur afwezigheid van 2 weken eerder. Kreeg ik de indruk.
Klokslag 16.18 uur liepen we het festivalterrein op, precies op tijd voor een broodje hamburger/shoarma en het eerste biertje. En het sfeertje proeven ofkors. Iets voor kwart voor vijf liepen we de tent binnen tot vlak voor het podium, klaar om het optreden van Koen & band te zien en te horen.
Nou beste lezer, ik was er nog meer van onder ingedrukt dan de vorige keer. Heerlijke countryrock zoals heerlijke countryrock hoort te klinken. En dat voor een 21 jarige gozer!

Vrouw was ook om, merkte ik na het optreden. En ik kreeg niet het idee dat het haar puur om de muziek ging. De jongen ziet er namelijk best goed uit. Ik zag vrouw spontaan veranderen in een 14 jarig verliefd meiske verpakt in een pracht vrouwenlijf.
Huh?????
Koen ging met de pet rond. Letterlijk, hij liep met een doos ‘te koop’ petten rond over het festivalterrein. Ik vroeg vrouw of ze op de foto met hem of ook een pet wilde, maar dat hoefde niet. “Zo’n fan ben ik nou ook weer niet.”, waren haar gevleugelde woorden. Haar gedrag zei me iets heel anders. Ik vond het eigenlijk wel schattig om haar zo te zien.

Na het optreden van de Ramblin’ boots namen we plaats aan een tafel en terwijl we gezellig zaten te keuvelen, te drinken en te roken kwam Koen ineens voorbij met zijn pettendoos. Deze kans liet ik natuurlijk niet liggen en ik riep hem bij ons. Drie tientjes kostte een pet. WAT?! We raakten aan de praat en ik zag vrouw wederom veranderen in dat 14 jarige meiske. “Ik volg je ook al op Insta.”, zei ze schaapachtig en ik keek verschrikt opzij. Was dit mijn volwassen vrouw? Ik hield mijn adem in en wachtte tot ze zou vragen of hij ook Snapchat heeft, maar zo erg liet ze zich gelukkig niet gaan. Maar ze zei nog wel dat hij haar nieuwe favoriete countryzanger is. Ik onderbrak deze overduidelijke liefdesverklaring door gekscherend te zeggen dat hij dus nu mijn concurrent is. Wij lachen!
Ik kreeg de pet voor 25 euro en met een handdruk namen we afscheid van Koen en zijn bassist. Ik pakte een servetje en veegde het kwijl uit de mondhoeken van vrouw……………………………

Beste lezer, deze jongeman komt er wel, daar ben ik van overtuigd. Hij heeft immers al nationale bekendheid verworven met zijn 2e plek bij Holland’s got talent, begreep ik. Maar natuurlijk ook omdat hij ons nu ontmoet heeft. Kijk maar naar de Ramblin’ boots, die zijn na 2022 ook skyhigh gegaan.

Groepsapps

Groepsapp of groepapps of groepsapps, weet ik veel hoe je het noemt. In elk geval, ik heb er een bloedhekel aan hou er niet zo van. Leg je zum bleistift even je telefoon weg, staan er ineens 753846343262383 meldingen op je scherm. Zucht. Ik word al hyper van 1 zo’n rood meldingicoontje bij een app, laat staan van 9475647833.
Toen ik van werkgever veranderde werd ik ook zomaar ineens plots en ongevraagd in groepsapps gekwakt. Nou beste lezer, dat heb ik 8 minuten volgehouden. Zonder ook maar één bericht en zonder aankondiging verliet ik alle groepen. Nou, maar dat ging zomaar niet!
“Hoezo ben jij uit de groepsapp gegaan? Nu mis je alle nieuws. Wil je niet weten hoe het met je collega’s of op het werk gaat?” en meer van dit soort verontwaardigde vragen. Nee, dat wil ik inderdaad niet. Ik zie wel wat er aan de hand is als ik op mijn werk verschijn. En collega’s zijn collega’s, geen vrienden dus fuck off! Collega’s pissed! Die eigenwijze Grunninger! Hahahahaha.
Er was zelfs 1 groepsapp waarin je werd verzocht om “goedemorgen” te plaatsen zodra je wakker bent. Zodat de collega’s weten dat je op tijd op je werk kan zijn……………………….. DOE FF NORMAAL ZEG! 🖕🏼
Nee beste lezer, ik zit momenteel in 2 groepapps, eentje met mijn 2 zonen want handig en eentje met een stel ouwejongenskrentebroodfeestbeestmannenenvrouwen. Dat vind ik meer dan genoeg en ook overzichtelijk.

Je las hierboven dat ik er een bloedhekel aan heb en hoewel het doorgestreept is, is het wel degelijk bij een bepaalde groep zo. Zal het uitleggen.
Ik ben er heilig van overtuigd dat er in mijn omgeving een groepsapp actief is die mij het leven zuur maakt. Je kunt mij namelijk niet wijsmaken dat het puur toeval is dat telkens als ik van mijn werk naar huis rijd, dat Fred en Gerda van beiden 89 jaar, Gerrit en Annie van dik in de 90, Rudolf en Gertrude (86 en 91 en met fietsen achterop) en overige luitjes die in de koetstijd hun rijbewijs hebben gehaald precies op dat moment de weg op moeten. EN 35 KILOMETER LANG ROND DE 62 GAAN RIJDEN WAAR JE 80 MAG! 😡 En inhalen lukt nooit want om de 100 meter komt mij altijd een tegenligger tegemoet. Maar dan ook ALTIJD!
En dat die fossielen ook totaal geen idee hebben wat achter hen rijdt en denken ‘ach kom, laat ik het gaspedaal eens intrappen’. OMDAT ZE MET HUN BEK TEGEN DE VOORRUIT ZITTEN, NIET IN DE SPIEGELS KIJKEN EN ALLEEN MAAR VOORUIT ZIEN!!!!! 🤬
Zucht aller zuchten……………….

Ik heb niet echt een pakkende/lollige/perfecte/hilarische (doorhalen wat niet van toepassing is) punchline voor dees anekdoot, dus hier moet je het mee doen, beste lezer.
Ja, misschien deze; Groepsapps zijn als stront van een Albanese Bergkoe, je kunt er beter niet inzitten.

Manhole cover

Heb jij enig idee wat een manhole cover is? Zonder het op te googelen, bedoel ik. Nee hè? Geeft niks hoor, ik had ook geen idee. Tot ik het door de translator gooide. 
Ik dacht in eerste instantie dat het een mannenonderbroek was. Maar toen dacht ik wat verder na en besaf al snel dat dat nergens op slaat. Want waarom alleen een bedekking voor over de anus? Dat zou wel een heul klein onderbroekje moeten zijn, dunkte me. En waarom zou dat alleen voor de mannenanus zijn? Kijk, ik geloof best wel dat er wellicht en misschien ietsjes verschil is tussen een mannenanus en een vrouwenanus, maar om nou voor beide anii speciaal ondergoed te maken, nee zo gek zijn ze zelfs in de Chinese chopshops toch niet? (ja, ik schrijf besaf ipv besefte. Wordt tijd dat dat Nederlands eens een beetje normaal gaat doen)

In tweede instantie dacht ik dat het misschien een soort condoompje kon zijn, maar een rubbertje voor enkel over het openingetje van de piem? Dat leek me ook onzin. Lijm je dat stukje dan vast? Of jank je er een nietje doorheen? Ben niet zo thuis in de kinky-scene van tegenwoordig hoor, maar ook dit leek me wat overdreven om er een apart iets van te fabriceren.

Zou er dan een liedje getiteld ‘Manhole’ bestaan? En zou die door de remix zijn gehaald? Met het huidige niveau van moderne muziek zou ik er niet versteld van staan. Maar ook deze mogelijkheid verwees ik al gauw naar het rijke oeuvre van de fabeltjeskrant. 

Nee beste lezer, een manhole cover is een putdeksel. 
EN DAT ZIJN KLOTEDINGEN TEGENWOORDIG! 
Hoe moeilijk is het nou om een putdeksel even op dezelfde hoogte te plaatsen als het asfalt? Wat is deze nalatigheid tegenwoordig? Welke opleiding hebben die wegenbouwers van tegenwoordig gehad? Duitse strandkunde ofzo? Of is het een complot van garagehouders? Oh wacht, het is zeker weer zo’n vaag EU-regeltje? Fukkers!
Ik moet nu letterlijk 4x per dag de schokbrekers en 17x per uur de banden van de voiture vervangen omdat die klotedingen 5, 17 of soms zelfs 82 cm lager liggen dan de weg. 
Zeg meest rechtse kabinet ooit, doe er eens met gezwinde spoed iets aan! Het begint hier weggewijs potverdomme op België te lijken man! 

Ps. Wist je trouwens dat hoe duurder de huizen, hoe meer putdeksels in de weg zitten? Let er maar eens op. Dat is verzekeringstechnisch een arm/rijk dingetje. Met andere woorden, jij arme sloeber in je simpele rijtjeshuis of flatje kan bij een eventuele brand lekker de tering krijgen. 
Nee, dat je even weet hoe het in Nederland werkt.

Koudste plek op Aarde

Als je bij Google “koudste plek op Aarde” intypt komt bovenaan Jakoetsk te staan. Jakoetsk, een stadje in het oosten van Siberië. Hier duikt de temperatuur met grote regelmaat onder de -40. Brrr, frisjes!
In datzelfde pittoreske Siberië ligt ook Oymyakon, een met 500 mensen bewoond dorpje. De gemiddelde temperatuur in dat deurpske is zo rond de -47 en het diepterecord daar is zelfs -77, zeggen ze. Potver, da’s best kil!
Maar als je echt over de koudste plek op Aarde wilt spreken, kom je uit bij het Vostok onderzoekstation op Antarctica. Daar werd ooit -89,2 gemeten. Nou, dat is me daar even koud zeg!

Maar beste lezer, zoals met heul veul nieuws in de mainstream media, ook wel bekend als msm, is dit natuurlijk ook fake news. De allerallerallerkoudste plek op Aarde is namelijk onze slaapkamer. Onze slaapkamer tussen november en april ongeveer. Daar daalt de temperatuur in die periode in rap tempo richting onmetelijke kou. Dat wij dagelijks de nachten overleven, mag een groot wonder heten.
De gehele slaapkamer is gebouwd van permafrost beton. Pinguïns bijvoorbeeld, die steken hun middelteen op zodra ze ook maar in de buurt van onze slaapkamer komen. IJsberen brullen ‘ja, dikke l*l hoor’ en lopen met een grote boog om onze slaapkamer heen. Onze ijsblokjesmachine heb ik op de overloop moeten plaatsen omdat anders de de ijsblokjes zullen bevriezen. Ook diverse aanvragen om er een Russisch onderzoekstation te bouwen heb ik afgewezen. Kom op zeg, wat moeten die Russen hier, mogen wij welllicht ook wat privacy?

Het is op onze slaapkamer zó koud dat ik elke avond een paar kilo lava over de vloer moet gieten (daar komt dat vandaan, mensen) en aan de muur boven het hoofdeinde heb ik 2 terraswarmers op 16 cm van het kussen moeten monteren om het hoofd nog enigszins warm te houden. Uitkleden en onder de 12 dekbedden, 7 kleden en 2 slaapzakken kruipen moet ècht binnen 13 seconden gebeuren wil niet welk willekeurig lichaamsdeel dan ook bevriezen. Slapen is een probleem want ademen kunnen wij maar heel beperkt. Wij wisselen de dutjes van maximaal 8 minuten dan ook af.
Maar ook voor intimiteiten is tijdens deze periode geen ruimte want vóór wij beiden op behoorlijke lichaamstemperatuur zijn, gaat mijn wekker alweer.
Nou, da’s toch ruk! Ofnietan?
Ik vind dat het weer gewoon even weer snel een beetje normaal moet doen, want anders ga ik er wat van zeggen!

Dus je ziet beste lezer, je moet niet alles geloven wat ze op internet schrijven, in de krant vermelden of op je het nieuws vertellen, meestal klopt er namelijk geen reet van.

Ganz frontal

On a long and lonesome highway……………

Ken je dat? Dat je een bijna perfect weekend hebt gehad? Mijne was dat.
Jammer wel hoor. Het zag er zo rooskleurig uit en tóch ging het op de laatste meters mis. Ik zal het uitleggen, lees gerust verder.

We hadden weer eens een weekend waarbij ik, tussen het logeren, shoppen en feesten door, vooral achter het stuur zat. Kilometers maken, zeg maar. Ik denk zo’n 37279 ofzo. Kan er een paar naast zitten. Doe dat graag hoor, a man’s gotta do what a man’s gotta do immers. Maar toch, het is even doorbijten, of in dit geval doorrijden. Hahaha.
Het begon vrijdagavond. Met mist. En dan bedoel ik mist met nul komma nul zicht. De voorruit was nog net zichtbaar, zeg maar. Ik weet niet wat ze tegenwoordig de lucht inspuiten maar dat is wel hardnekkig spul.
Nadat vrouwlief mijn brillenglazen had schoongemaakt, werd het zicht trouwens stukken beter hoor, ik zag toen ook de eerste 23 meter vóór de auto.
De reis verliep verder prima en halverwege de avond arriveerden we op logeeradres 1.

Zaterdag moesten we Yellowstone-shoppen. Ik lijk tegenwoordig als 2 druppels op Kevin Costner dus mag een cowboyhoed natuurlijk niet ontbreken. Toen ik per toeval ook nog tegen een ranchjas aanliep, had ik een laf stijfje. Vrouwlief had er zelfs twee. Als diezelfde ranchman heb ik de hele avond en kwart nacht rondgelopen. Voldaan vielen we halverwege de nacht in slaap op logeeradres 2.

De zondag was de dag van de meeste kilometers. En nog steeds hing die dichte tot zeer dichte mist onbeweeglijk in de lucht. Apart🧐.
Tegen elven in de ochtend gingen we van logeeradres 2 naar moeke (4379 km) om haar op te halen om naar het midden van het land te scheuren (6920 km). Oudste zoon vierde namelijk zijn 17e verjaardag. Na het partijtje reden we naar huis in poarneem’n land (3357 km) om daarna tegen zessen even lekker te Grieken in Duitsland (1276 km). Hierna dropte ik vrouwlief thuis af en bracht ik moeke weer naar huis (2521 km heen en 2125 km terug).

Om 21 uur begon ik aan de laatste tocht van het weekend, terug naar huis. Op de Hunebed highway reed het lekker door en tikte ik met regelmaat de 230 aan. Omdat via Duitsland naar huis rijden prettiger is, want rechttoe rechtan wegen, deed ik ook gisteravond niet anders. Duitsers slapen blijkbaar allemaal rond 21.30 uur want ik was de enige op de weg. Of zou de dikke mist de oorzaak zijn geweest? Licht vermoeid maar nog steeds in volle concentratie tufte ik rustig met 100 (dat mag gewoon in Duitsland😁) over de provenciale weg van ort zu ort nach hause. Toen plotsklaps, spontaan en ineens uit het niets, ja uit de mist, 10 meter voor me een gans de weg op waggelde. Of een ganz, zoals ze in Duitsland zeggen. Voor een uitwijk was geen tijd en ook deed ik daar geen moeite voor gezien de dichte mist en wellicht wat gladheid, dus ik kon niet anders dan ganz vol frontaal nemen. Verdammt noch mal! Kut ganz! En ganz kut natuurlijk. Het was namelijk de auto van vrouwlief. Daar ging mijn tot dan toe perfecte weekend. Zucht, het zal ook eens niet.

Ik wilde het voor me houden want sommige autozaken moet je gewoon niet aan vrouwen vertellen zeg ik altijd, dus belde ik vrouwlief. Ze dacht dat ik een grapje maakte omdat ik wel vaker grappige dingen zeg en eigenlijk standaard een grappige vent ben. Dus trok ik aan die bremse, gooide het stuur om en reed terug naar platz von impact. Ik schraapte ganzmans van het asfalt, pakte ‘m op en propte ‘m in de grill van de auto. Wat nou, ik maak een grap.
Vanochtend heb ik ‘m uit de auto getrokken en alvast op de BBQ gelegd. De eerste de beste zomerse dag maak ik paté van ‘m.
Ganz viel zin an.

Muziekjaar

Dit moet een jaar worden dat wij met enige regelmaat te bezichtigen zullen zijn. En met wij bedoel ik mezelf met een ander. En dan is die ander of vrouwlief, of kinds, of goeie vrienden. Dit moet namelijk een muziekjaar voor ons worden.
Let wel, ik schreef te bezichtigen. Dat is dus niet aanspreken/lastigvallen/in de buurt komen. Kom op zeg, ik wil ook wat privacy. Ga lekker je eigen gang, dan doen wij het ook!

De geoefende lezer hier weet dat ik niet zo van concertbezoeken ben. Ik heb altijd wel wat aan te merken op de kwaliteit van de muziek of het optreden in het algemeen en dat is voor mijn gezelschap natuurlijk niet de allerbeste atmosfeer om in te vertoeven. Maar wat me nog meer tegenhoudt om een concert te bezoeken is dat ER ALTIJD WEL EEN ENORME LAMLUL (m/v) BINNEN EEN STRAAL VAN 10 METER VAN MIJ STAAT WAAR IK ME GIGANTISCH AAN STOOR.
Maar goed, ik ben inmiddels wat ouder, rustiger en wijzer dus die gok durf ik dit jaar wel te wagen. Wel zo leuk voor mijn gezelschap immers.
Toto, Dire straits, Pink Floyd staan op de agenda. Evenals een countryfestival en een regelrecht rockfestival. En wie weet wat nog meer uit de hoge muziekhoed komt? Ik heb er in elk geval zin an.

Oja, het plaatje hierboven? Kon niet zo gauw iets muzikaals vinden. Je moet het hier maar even mee doen.

Voetsporen

Op mijn 14e werd ik kampioen, oudste werd op zijn 14e kampioen en afgelopen zaterdag werd jongste zoon ook kampioen op zijn 14e. Ik vind dat een prachtige statistiek.

Zeun besloot aan het einde van het vorige seizoen om in te gaan op de uitnodiging om een stap hoger te gaan spelen. Ik vond dat een verstandige keuze en naar nu blijkt was dat het ook. Hij speelt nu in de onder 15-2 in de 1e klasse. En na de winterstop gaan ze naar de hoofdklasse. Zijn vorige team degradeerde naar de 4e klasse……………… ik rust mijn casus.

Ik herinner me nog als de dag van gisteren dat meneertje bij elk voetbalmoment dat wij met ons drietjes hadden wel een keer in janken uitbarstte omdat iets niet lukte of omdat iets niet eerlijk was of gewoon omdat hij moe was. En ik twijfelde toen sterk aan zijn voetbalmotivatie in vergelijking met zijn broer. Maar gelukkig heeft hij toch doorgezet en koos hij zelfs voor het nobele keepersvak. En ook dat verbaasde mij want zijn pijngrens lag in die tijd nou ook niet zo heul erg hoog.
In één van zijn eerste wedstrijden als keeper, denk dat hij een jaar of 10 was, kreeg hij een hard schot tegen zijn lichaam en de bal vloog over het doel. Ik zag dat hij in huilen uit wilde barsten maar het publiek, zelfs van de tegenstander, klapte en juichte voor deze redding. En hij hield zich groot. 😁 Zou dat de ommekeer zijn geweest?

Tegenwoordig gooit hij zijn hele hebben en houwen in de strijd, is van angst niets meer te zien en eerlijk is eerlijk, hij is een hele aardige allround keeper. En dat zeg ik als iemand die er verstand van heeft. (Ik vind zum bleistift de 41 jarige Pasveer veruit de beste keeper van Nederland en hij moet in Oranje. Punt.)

Zaterdag was een gelijkspel voldoende om kampioen te worden. Tegen een team van een paar dorpen verderop. De wedstrijd ging gelijk op en je kon merken dat er spanning op stond. Wellicht bij ons meer dan bij de tegenstander.
Halverwege de eerste helft liep hun spits op Zeun af, met een verdediger in zijn nek. En daar maakte Zeun een klein foutje. Regel 8 in het boek ‘Keepen volgens Manus’ is dat als er iemand met een aanvaller meeloopt, dan kom je niet uit. Zeun deed het toch, twijfelde en voor hij kon corrigeren, schoot de spits de bal met een boogje over hem heen. Mooie goal, 1-0 achter. Verder was hij foutloos en een rustpunt achter de laatste linie.

Na de pauze werd een het een ouderwetse Engelse wedstrijd. Hoog tempo, spanning door de aderen gieren en kansen over en weer. Een schot in de verre hoek tikte Zeun met een geweldige reflexredding net naast en even later schoot onze linkeraanvaller een afgeslagen corner in de korte hoek binnen. 1-1!
Hierna haalde de tegenstander alles uit de kast om de winnende te scoren, kregen ze de ene (raadselachtige) vrije trap na de andere, maar het team en Zeun hielden stand. In de allerlaatste halve minuut kregen ze wederom een discutabele vrije trap op de 16 meter. Met zelfs hun keeper in ons zestienmetergebied was de spanning niet te harden. Ja, dat is voor de overige toeschouwers hoor, ik stond gewoon relaxed aan m’n sigaartje te lurken.
Ook deze bal hield Zeun tegen (zie filmpje, als die het doet? Dat weet ik nooit met dat WordPress) en de ontlading was daar toen de scheids eindelijk voor het laatst floot. Ik genoot ervan.

Ben benieuwd hoe ze het na de winterstop in de Hoofdklasse gaan doen.
En ik ben ook zeker benieuwd wanneer Zeun op de radar van scouts komt. Want ik vind hem een groot keepertalent en eerlijk is eerlijk, ik heb er verstand van.

Laat hem niet gaan

Jazeker beste lezer, ik heb er weer eentje hoor. Een pareltje uit de hoogste regionen van de grote muzieksmaakmannen. Zo eentje die je niet in de standaard radiolijstjes tegenkomt, en al helemaal niet in die droevige lijst van radio 2. De top 10 van dit jaar ook weer mensen, asjeblieft zeg, hou er toch gewoon mee op joh!
Maar dat terzijde.

Zoals de vaste lezer hiero weet lees je enkel over goeie muziek op dees lolsijt, en dat is ook bij dees anekdoot niet anders. En de vaste lezer hiero weet ook dat goeie muziek na pakweg mijn 25e levensjaar een langzame dood stierf (ik daag je uit om een top 50 van nummers met eeuwigheidswaarde van na 1995 te maken) dus de volgende lap tekst gaat over een lied uit het jaar dat ik 10 en een half was.

Dit lied komt dus uit augustus 1981 en het is geschreven door fantastische zanger Kevin Cronin van deze wereldberoemde band. Het begint een beetje als dat je denkt ‘Huh, wat is deze Afrikaanse stammenmuziekje?’, maar al snel klinkt het heldere stemgeluid van Kevin met een licht echo-effect, de zoemende gitaar van Gary Richrath, de riedelsynthesizer van Neal Doughty en dat allemaal terwijl Alan Gratzer maar door blijft beuken op z’n drums. Zodra het refrein begint hoor je dat we hier te maken hebben met een regelrecht powerpop nummer. Maar hier houdt het niet op, lees gauw verder dan!

Per seconde wordt het goeie muziekniveau naar grotere hoogtes gestuwd en vooral na het tweede couplet gaat het van lekkere powerpop naar bombastische gigarock. Prachtig!
Zodra Kenny Loggins langs is geweest (kenners weten wat ik bedoel) gaat het nummer echt helemaal loeso en lijkt het alsof de ene na de andere gitarist de studio in wandelt, de gitaar ook even aan de versterker slingert en die snaren aan gort jankt. HÉÉRLUK!!

Beetje jammer wel dat de producer na de laatste ‘Oh no’ de schuif na een seconde of 20 al dicht gooit en niet de muziekwaterval nog even een minuutje langer door laat razen. Dat had ik namelijk wèl gedaan.
Denk dat die producer gewoon een muzieksmaakloze lul is.

Geniet ervan, zou ik zeggen.

Don’t Let Him Go – YouTube

SuperMan(us)

Mijn leven met een Latina is nooit saai. Goed, we liggen wel eens heel saai uitgeteld op de bank, maar dan luisteren we meestal muziek en onderwijs verveel ik haar met mijn muziekweetjes.
En soms kijken we heel saai een film. Maar daarin verschillen we ook met grote regelmaat van smaak. Als ik een film hilarisch vind, vindt zij ‘m alles behalve lollig, en als zij een film leuk vind, gaap ik me een slag in de rondte. En speelt er een thriller die we beiden interessant vinden, ziet ze de helft niet omdat ze tijdens spannende momenten een kussen voor haar ogen doet.

Wat ik dan wel weer lollig vind om te doen bij film kijken, is haar op de kast jagen. Wat niet veel mensen weten algemeen bekend is, is dat Latina vrouwen nogal temperamentvol en jaloers zijn. En dan moet je bij mijn Latina in de overtreffende trap en keer 300 denken. Ik zeg dan ook regelmatig als bijvoorbeeld Salma Hayek in beeld komt; “Zo, mooie vrouw zeg! – Zo, goeie tetten hoor! – Zo, mooi lijf heeft zij. – Cool haar!” Haar standaardreactie is dan “Dan ga je toch lekker met haar samenwonen!” Nu vind ik dat een beetje kansloze reactie, want ik weet niet eens waar Salma woont en volgens mij is zij ook gewoon getrouwd. En ook al zou ik wel haar adres in de USA hebben, het is niet handig om dagelijks zover naar m’n werk te moeten rijden. Dus.
Maar haar andere standaardreactie is met voorwerpen gooien. Kussens, sokken, sloffen, schoenen, laarzen, wijnflessen, bloempotten, pannen, borden, kopjes, wasmanden, laptops, eettafelstoelen, tuingereedschap, complete tuinsets en wat niet al vliegen dan mijn kant op. En wat is het dan handig dat ik vroeger keeper ben geweest, alles klemvast! Soms zelfs met een showduik.

Hoe anders reageer ik op dit soort situaties? Zij roept ook wel eens dat ze iemand een mooie man vindt. Of dattie een mooi lichaam heeft. Of dat hij een stoere uitstraling heeft. Ik vind dat allemaal prima en ga verder met waar ik op dat moment mee bezig ben.
Maar beste lezer, zelfs ik heb grenzen. Als je een dik kwartier lang kwijlend en hunkerend naar Tiktoks van Henry Cavill kijkt, ben ik toch best wel een beetje op mijn geslachtsunit getrapt. Dat durf ik heus wel te vertellen. En dus vond ik het afgelopen freedomfriday (de vrijdag dat het kind voor een weekend naar haar vader gaat) een mooi moment om haar een lesje te leren te verblijden.

Ik printte het gezicht van deze Superman uit en maakte er een masker van. Het Supermanlogo knipte ik ook uit. Kom op zeg, hij Superman, ik SuperManus! Qua lijf en uitstraling schelen we toch niet zo heel veel. Ja, hij heeft een iets steviger kin, maar voor de rest……………………………
Met masker op en logo geplakt op een niet nader te noemen plek op mijn lichaam vleide ik mijzelf in mijn meest erografische pose op de bank, wachtend tot ze weer thuis kwam van het kind wegbrengen.
Nou, ze kwam de woonkamer binnen en wat gebeurde laat zich raden.

Het werd een avond van de slappe lach.


Chica hilaros

Laat ik voorop stellen dat mijn Latinavrouwlief beter Nederlands spreekt dan de gemiddelde PoarNeem’er hier uit de regio. Echt beste lezer, ik heb soms werkelijk geen idee wat ze zeggen. Nu kan dit natuurlijk ook te maken hebben met de nodige bierconsumpties die mijn gemiddelde gesprekspartner heeft genuttigd alvorens hij/zij met mij in gesprek treedt (want dat is de grootste hobby hier), maar toch. Meestal is het voor mij gokken wat ze tegen me zeggen en neem ik maar een slok bier als antwoord.
Maar ik dwaal af.

Mijn Latinavrouwlief spreekt dus aardig Nederlands, en dat is maar goed ook want mijn Spaans is niet best. Ja, ik zeg gewoon achter elk woord ‘os’, dat vind ik Spaans zat. Maar daar ben ik de enige in, zij corrigeert mij dan meestal en dat vind ik weer ruk want veel minder lollig.
Maar ik dwaal af.

Dat zij af en toe wat woordjes verkeerd of iets anders uitspreekt, dat vind ik eigenlijk alleen maar schattig. De i is bijvoorbeeld bij haar een ie. “Wil je een haring? Nee, ik houd niet van vies. Ja duh, wie wel?” En zo hebben wij vaker van dit soort grappige gesprekjes.
Maar beste lezer, soms zijn haar uitspraken regelrecht hilarisch. Dan schud ik buik, druppelt wat vocht in m’n string en biggelen de tranen over m’n wangen.
Ik heb in de loop der tijd 4 situaties onthouden.

We reden op de snelweg en we kregen het over eerste auto’s. Ik vertelde over mijn BMW, zij had de keuze uit 2. Eentje met airco en eentje met een dakkapel………..Dat heet dakraam, lieverd. 🤣😂🤣😂🤣😂

Bij een Duits tankstation stond voor ons een dikke Heinz zijn aggregaat achterop een truck bij te tanken. “Kijk die vent nou met z’n jarretels.”……………. Dat zijn bretels, lieverd. 🤣😂🤣😂🤣😂

Op bed lag ik al op één oor en ze zei nog iets. Voor mij was het gemompel en ik antwoordde met een welbekend huh?. “Zucht, jij ook met je Zweedse gehoor!” ……………… Dat heet Oost-Indisch doof, lieverd. 🤣😂🤣😂🤣😂🤣

In de douchecabine sta ik op mijn gemak woest erotisch mijn geslachtsorgaan te wassen en zij komt toevallig binnen. “Oh jammer, ik zie niks, het glas is bewolkt.”……………..Dat heet beslagen, lieverd. 🤣😂🤣😂🤣😂🤣

Eigenlijk kun je wel stellen dat wij muchos plezieros hebben. En ach, dat er af en toe een flinke CONJO! door de kamer vliegt, dat maakt het ook wel weer spannend.

Ik was de controle kwijt

Vorig weekend was vriendenweekend bij ons. Wat eigenlijk betekent dat wij een volledig weekend besteden aan en met vrienden. Unieke en spaarzame doch gouden weekenden zijn dat.
Zaterdag gingen we uit eten in een dorp verderop. Bij een steakhouse vanzelfsprekend want vlees. Ik was al de hele middag een beetje gammel op de maag, maar een beetje vent piept daar niet over en omdat ik zeker een beetje vent ben, ik dus ook niet.
Na het hoofdgerecht, sigaartje, koffietoetje en nog een sigaartje was het tijd om bij het steakhouse af te rekenen en in de kroeg af te pilsen. En daar ging het mis.

Mijn gammele maag begon plotseling aanwijzingen te geven dat het verstandig zou zijn om de maaginhoud zo snel als mogelijk te dumpen. Terwijl wij wachtten bij de kassa op onze jas aantrekkende en afscheid van de bediening nemende vrienden, zei ik tegen vrouwlief dat zij maar met de anderen mee moest rijden omdat ik toch écht als de wiedeweerga naar huis moest. “Wacht nou maar even.”, zei ze en 10 seconden later zagen we vrienden aan komen lopen. De druk vanuit mijn maag naar onder werd hoger en hoger en ik MOEST weg. “Okee, ga maar, ik rij wel met hun mee.”, zei vrouwlief 7 seconden later.

De 3,4 kilometer naar huis werd een regelrechte kringspiertest. Goeiendag zeg! Maar gelukkig beschik ik over een ferme, stevige, sterke en strakke kringspier dus met mijn vertrouwen in een goede afloop zat het wel snor. Ben niet voor niets een controlfreak, immers. Op 462 meter van huis koppelde ik alvast de gordel los, en nog dichter bij huis ook mijn broekriem. Niets liet ik aan het toeval over. Ik scheurde de auto schuin het parkeervak in, sprong eruit en stiefelde zo snel ik kon die 17 meter naar huis.
En toen ging het ècht mis. Mijn ferme, stevige, sterke en strakke kringspier begaf het.
……………………………………..

Ik zal je de details besparen, maar de eerste 400 gram stront glipte in vloeibare vorm langs mijn toch ook ferme, stevige, sterke en strakke billen mijn onderbroek in. Vlug opende ik de voordeur en ja hoor, daar kwam de volgende 729 ons. Tijd om mijn jas uit te doen had ik niet, ik was al blij dat ik mijn broek boven de rand van de pot naar beneden kreeg. Hier liet ik de controle over de kringspier volledig varen en met volle kracht spoot mijn maaginhoud de wc in. Het kletterde zo hard op het kabbelende wc-water dat het met dezelfde volle kracht weer omhoog kwam.

…………………………………………..

Ik zal je de details besparen, maar nadat ik na een minuut of 10 compleet was leeggescheten en ik het zweet van m’n voorhoofd had geveegd, nam ik het besluit om de schade op te nemen. De onderbroek tussen m’n enkels was gevuld met een laag waar een gemiddelde kom soep niet voor onder deed (waardering voor Hema onderbroeken hoor. Die houden vocht goed vast!), van de onderrug tot aan de hamstrings was het een grote bruine vlek en schoonvegen van de anus was onbegonnen werk. Ik moest een plan van aanpak bedenken.
Mijn jas kreeg ik uit door mijn rechterschouder even uit de kom te duwen, mijn schoenen flikkerde ik de gang in, mijn spijkerbroek deed ik met beleid uit, net als m’n sokken -bang om de onderbroeksoep te kantelen- en m’n overhemd scheurde ik in drieën. Daar zat ik dan, naakt met een volle onderbroek op m’n enkels. Ondertussen hoorde ik m’n telefoon whatsappen. Ik ging er maar vanuit dat vrouw en vrienden inmiddels de kroeg hadden bereikt.

Met de volle onderbroek tussen de knieën geklemd liep ik de trap op, naar de douche. Ik zal je de details besparen, maar ik had 17 washandjes nodig om mezelf weer enigszins toonbaar te maken. Met een schone onderbroek, andere kleren en de haartjes weer in model moest ik natuurlijk wel mijn sporen wissen. Kom op zeg, niemand hoeft toch te weten wat mij was overkomen.
Dus nadat ik de badkamer, de overloop, de trap, de gang en de wc had ontdaan van de bruine smurrie, kwam ik drie kwartier later de kroeg binnen alsof er niets gebeurd was.

Maar even tussen jou en mij hè, wat nou als ik 17 seconden eerder was vertrokken bij dat steakhouse? Dan had ik toch deze hele shitzooi nooit gehad? 🧐
Hmmm, even de vrouw de schuld geven, ben zo terug.

Cancel 🖕🏼

Vroeger, toen de wereld nog leuk was, keek ik nog wel eens naar ‘Dit was het nieuws’. Harm Edens, Raoul Heertje en Thomas Acda waren met regelmaat lollig en het was heerlijke ontspanning op de vrijdagavond (geloof ik). Met de komst van Fan Faap van der Wal begon mijn interesse al af te nemen en de laatste 15 jaar heb ik er volgens mij niet meer naar gekeken. En als ik zo op social media lees, mis ik er ook niet zo heel veel aan. Mijn leven is er niet minder van geworden, in elk geval.

Vroeger, toen de wereld nog leuk was, keek ik nog wel eens naar ‘Voetbal Insite’. Johan Derksen en René van der Gijp waren met regelmaat lollig (Genee vind ik altijd al de grootste kneus van het land dus die noem ik bewust niet. Wist u trouwens dat ik hem ooit op zijn hoofd heb gepist?). Heerlijke ontspanning op de donderdagavond (geloof ik). Met dat afzeiken van o.a. succescoach Louis van Gaal en de aandachthoerige lachsalvo’s van Gijp begon mijn interesse al af te nemen en de laatste 15 jaar heb ik er volgens mij niet meer naar gekeken. En als ik zo op social media lees, mis ik er ook niet zo heel veel aan. Mijn leven is er niet minder van geworden, in elk geval.

Ik cancel die onzin zonder pardon uit mijn leven en het heeft verder nul invloed op mijn leven.
Wat wèl invloed op mijn leven heeft is muziek. Een grote invloed zelfs.
Bruce Springsteen is één van de artiesten die met heul veul liederen in mijn muziekcollectie te vinden is. En in mijn collectie staan betekent dat je fijne muziek voor mijn oren maakt.
Maar als de rauwe rocker dan met dit soort teksten komt (Donald Trump is the most dangerous candidate for president in my lifetime), dan kan ik toch niet anders dan deze ouwe zeur onmiddellijk en direct in mijn cancellijst kwakken? Kom op zeg!
Met z’n ‘most dangerous’. MOST DANGEROUS! Whoehahahaha, wat een dwaas! En dan ook nog the most dangerous IN ZIJN LIFETIME hè! Zou hij al die andere oorloghitsende presidenten vergeten zijn?
Ja, most dangerous voor zijn portemonnee waarschijnlijk. Net als bij al die andere multimiljonairsterren met hun grote waffel over de Amerikaanse verkiezingen.

Hé pa

Vandaag zou je 77 jaar zijn geworden en zouden we proosten op je verjaardag en zouden we uit eten gaan met je kinderen, schoonkinderen en kleinkinderen en zouden we een feestje bouwen en zouden we door de kamer dansen en zouden we meeblèren met de muziek en en en…………….

Maar ja, die 20ste van de 7e in 2007 hè?

Zwartste dag in ons leven 😢.

Confietsie

Conditioneel gaat mijn voormalig prachtlijf steeds verder bergafwaartser en daar baal ik eigenlijk best van. Zucht, had ik maar niet qua sport een jaar of tien enkel kijkend en bankhangend bedreven. Had ik maar iets vaker karakter gehad en de stoute voetbal/hardloop/bowling/curling/welke willekeurige sport ook schoenen aangetrokken. Maar ja, dat is het bekende verhaal van de koe en d’r anus.

Ik krijg er ook steeds vaker last van tijdens dagelijkse dingetjes zoals dingen waarbij ik moet ademen enzo. Dan gaat mijn hart als een malle tekeer en hijg ik als een goudvis op het droge in Ter Apel. Niet zelden moet ik even zitten, even uitpuffen, even een sigaartje roken of even bijkomen. Man, da’s toch niet normaal voor een jongen van mijn leeftijd?
Laatst ook, op vakantie. We moesten een dikke 200 traptreden omhoog en naar beneden om bij het strand en de zee te komen. Nou beste lezer, dat ging bij mij in etappes. Sterker nog, als de kinds al lang en breed hadden gezwommen, gespeeld, een ijsje en bitterballen hadden gehad en lagen te zonnebaden, kwam ik nog eens aankakken. Helemaal bezweet, afgepeigerd en volledig naar de klote. Da’s toch om je kapot te schamen voor een jongen van mijn statuur?

En daarom introduceerde ik hier in de kwinne een nieuwe term; Confietsie. Conditie opdoen door te fietsen. Zelf vanochtend bedacht trouwens, dat woord confietsie. Conditie gemixt met fietsen. Sjonge, ik ben ook een woordverzinner hè?! Lijkt me namelijk sterk dat iemand anders dit woord al eens bedacht heeft. Zo briljant kan niemand anders zijn, dunkt me. En mocht dat wel zo zijn, dan vind ik hem of haar stom.

Dus wij fietsen veel tegenwoordig. Tenminste, als ik niet hoef te werken, als het mooi weer is, er geen kans op regen bestaat, minimaal 23 graden is, er niet teveel wind staat en als er niet al teveel fietsstelletjes onderweg zijn. Maar dan gaan wij ook echt los hoor! Even een uurtje of 2 flink stoempen, genieten van de natuur hier, want het is hiero een fietsgemeente bij uitstek (hun woorden), en ja, conditie opdoen. En als we dan die 4 of 5 km hebben gefietst, komen we altijd uit bij een terras. Heel toevallig!

Ja beste lezer, ik vind het heerlijk om hier rond te fietsen, want het is hier in poarneem’nland prachtig. En ik voel langzaam, heul langzaam, dat mijn conditie weer uit dat dalletje klimt.

20 juli

Het is weer díe dag. Vandaag 17 jaar geleden werd je uit mijn leven weggerukt. Zonder waarschuwing, zomaar poef the end. Man, wat was dat een verschrikkelijke kutdag.

Lang heb ik gedacht (gehoopt) dat je een Elvisje had gedaan, dat je er tussenuit gepiept was en dat ik je ooit weer zou treffen. Maar nee, je bent toch echt en definitief weg.

Ik had je nog zoveel willen vertellen, nog zoveel willen laten zien. Hoe goed het met me gaat, hoe goed het met m’n jongens gaat, met mijn vriendin kennis willen laten maken. Maar dat gaat niet meer. Wie weet lees je dit toch op een of andere manier?

Ik zit hier nu achter de Zeeuwse duinen dit te schrijven en wellicht klinkt het gek, maar ik heb sterk het gevoel dat je bij me in de buurt bent. Had jij ook iets met Zeeland?

Pa, opa, ik mis je.

Ik had een engel op mijn schouder

Gisteren was dat. Het was op het nippertje. Het was door het oog van de naald. Kort gezegd, ik heb ontzettend geluk gehad.

Ik was al vroeg op weg om m’n jongens op te halen. Stortregen veranderde langzaam naar zonnig weer hoe verder ik van huis reed. Halverwege de A1 kon ik dan ook de zonnebril op doen. Niets aan ’t handje reed ik met precies 90 de Deventer wegwerkzaamheden voorbij, WANT DAAR CONTROLEREN ZE ALS EEN MALLE! En zo kwam ik al meezingend met mijn muziek aan bij de leipe schijtbocht naar de A50 richting Arnhem. Zo’n bocht met adviessnelheid 50 km/u, maar ik doe ‘m altijd met minimaal 80, soms zelfs gewoon 100. Kom op, je kan sturen of niet zeg ik altijd.
Gisteren deed ik ‘m met 85 km/u ongeveer in de linkerbaan en de bocht op zich ging prima. Maar eenmaal uit die bocht begon voituremans te glijden. En beste lezer, binnen 0,000045 seconden slipte ik, spinde ik rond, probeerde ik te corrigeren en slipte en spinde ik nogmaals rond om uiteindelijk (en gelukkig) in de middenberm te belanden. En waar ik zei 0,00045 seconden overdrijf ik wellicht een beetje, maar het ging snel, mensen. Heul snel! Je hebt het eigenlijk niet eens in de gaten dat je auto van de weg raakt. Zo snel gaat het.
En dit is een waarschuwing voor alle (minder ervaren) bestuurders van auto’s!

Het ging zo snel dat ik niet eens besefte dat ik enorm geluk had gehad. Ik was kalm. Pas later toen ik weer thuis was, kwam dat besef wel en pakte ik even een momentje om even op een rijtje te zetten wat me die ochtend nou eigenlijk overkomen was.
De auto stond een beetje schuin naar achteren in hoog onkruid, en het lukte me niet om de auto weer op de weg te krijgen. Maar met de hulp van de mannen van Rijkswaterstaat en het bergingsbedrijf kon ik 40 minuten later mijn weg weer vervolgen, mijn jongens ophalen.

Vanavond breng ik ze weer terug. Ga er maar van uit dat ik dan die leipe schijtbocht met 50 km/u neem.

Dick

Nou hahaha hihihi en hohoho, Dick is in het nieuws en de ene woordgrap is nog niet geweest of de andere verbastering schiet me weer om de oren. Whoehahaha, wat een lol zeg!
Ik noem me al jááááááren Dick. Dick Teder dat is, en dat is een fonetische vertaling van dictator. Lang verhaal kort, zo noemde men mij in vroeger tijden op het werk. En als ik eerlijk ben vind ik Dick Teder ook de allerbeste Twitter/Facebook/Instagram/Tiktok/Telegram/Snapchat/Linkedin/Youtube/Pinterest/Tinder/X-Hamster/Wordpress-naam ooit.
Dus. Laat mij.

Natuurlijk heb ik ook nog een lollige anekdoot over Dick. Anders zou ik dit niet allemaal hoeven typen ofkors.
Ik stond eens op een bedrijfsBBQ aan een statafel met alleen maar kerels. Het bieren ging als oude jongens, planken zagen en de ene grap volgde de andere grol op. Broekpiesend grappig. Ik stond naast best wel boom van een vent. Zo eentje waarbij een glas bier compleet in zijn hand verdwijnt, zeg maar. Ik kende hem niet, maar ja, ik kende wel meer aan die tafel niet. Het was tenslotte een BBQ van het bedrijf van maatmans en ik was een soort van ‘special guest’.
Plots keerde boom naar mij en zei ‘Ik zal me even voorstellen, ik ben Dick.‘ en hij stak zijn klauw naar me uit. Ik schudde hem de hand en adrem als ik toen al was reageerde met ‘Nou, dat valt best mee, moet je die vrouw daar zien’ en ik wees naar een statafel iets verderop met alleen vrouwen.
WHOEHAHAHAHAHAHA wij kerels lachen!
Zegt boom ‘Da’s mijn vrouw.’
En toen was het heel even stil en keken wij elkaar aan. WHOEHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHA wij kerels nog harder lachen!

Volgende week ben ik weer een gast bij een feest van maatmans. Benieuwd of Dick er dan ook is. Met zijn vrouw.

Eindelijk weer een kampioen

In de familie Manus dat is.
Oudste zoon is de uitverkorene om zijn vader als eerste op te volgen. Ik ben in de jeugd weet niet hoe vaak kampioen geweest met mijn voetbalteam. En de laatste keer dat er een kampioenschap in de familie te vieren was, was toen ik mijn damesteam in 2006 naar de titel leidde. Geweldige momenten zijn dat.
En nu is het dus de beurt aan zoonlief met zijn team in de onder 16-klasse.

Hij besloot zich dit seizoen op te offeren en als keeper te gaan spelen. Net als zijn broertje trouwens. Hoewel hij zich niet opofferde, hij is gewoon al een paar seizoenen een talentvolle keeper. Ik, als oud-keeper, was en ben daar natuurlijk supertrots op. Helemaal nu zoonlief de minst gepasseerde keeper van de competitie is. En zaterdag 24 mei wordt hij dus voor het eerst in zijn leven kampioen. Prachtig vind ik dat. Is toch prachtig voor zo’n tiener, niewaar? As we typ ben ik bezig om een pitch invasion van buitensporige proporties te organiseren.

Tenminste als het team dat nu bovenaan staat aanstaande zaterdag verliest. Of gelijk speelt. Of in elk geval niet met teveel goals verschil wint. Trouwens, ze hadden al met 2 punten los bovenaan kunnen staan als de grens op 2 maart de vlag omhoog had gegooid toen in de laatste minuut die spits overduidelijk in buitenspelpositie de gelijkmaker scoorde. Ik kan dat weten want ik stond als toeschouwer precies op één lijn.

Oja, en de huidige nummer 6 moet één van hun 2 inhaalwedstrijden verliezen of eventueel gelijkspelen. Oja oja, en datzelfde geldt voor de nummer 7. En oja, de huidige nummer 4 moet zaterdag even gelijkspelen tegen de huidige nummer 3. En natuurlijk moet het team van zoon zelf ook nog even winnen van de huidige nummer 5, die 2 punten achter ze staan. Maar met die wedstrijd kon ik me wel eens gaan bemoeien (oink oink).

Je ziet beste lezer, ik heb er alle vertrouwen in. Ik hoop jij ook.

Opeens weet je het

Je wordt autoportiermonteur.
Ik had in al mijn enthousiasme een tijd geleden het achterportier van mijn voiture op slot gedraaid met dat kleine draaigevalletje in de zijkant van dat portier. Geen idee waarom ik dat toen deed hoor. Waarschijnlijk irriteerde me iets aan die deur, want als ik me ergens aan irriteer dan hanteer ik vaak de botte bijl of een gestrekt been.
Blijkt dat dit de ‘supervergrendeling’ is, volgens internet. Ja prima internet, maar die deur wilde dus helemaal niet meer open. En volgens internet moet je via de binnenkant ALTIJD een portier moeten kunnen openen. NOU, DEZE DUS NIET!
Zucht, had ik weer.

Ik heb er een tijdje niet naar omgekeken, het boeide me niet zo heul veul. De kans dat ik via dat portier instap is immers verwaasloosbaar. Maar nu de vakantie er weer aan komt, wilde ik dit wèl gefixt hebben.
Ik www’de naar de officiële Peugeotsite, er zou toch wel een trucje zijn om een per ongeluk op slot gezette deur te openen, redeneerde ik. Ik kon eenvoudig over mijn ‘probleem’ chatten met Pierre. Na de tweede “dat is vervelend” van die chatlul, heb ik hem afgekapt en heb hem maar gelijk op mijn dodenlijst gezet.
Bij mijn vaste garage zeiden ze dat ze bij de Peugeotdealer een computer eraan hangen en dat ze zo dan de auto uit konden lezen. Zo gepiept.
Gladde flinkert met z’n smalle pijpjes en bruine puntschoentjes bij de Peugeotdealer keek me aan alsof ik poep praatte. Na overleg in de werkplaats kwam hij terug met de boodschap dat een compleet nieuw slot in de auto moest. Kosten 350 euro. Ik was er klaar mee. Tenminste, met dat kastje-muurgezeik.

Gistermiddag besloot ik het zelf wel even te doen. Hoe moeilijk kan het zijn om een portier uit een auto te flanzen, niewaar? Nou, dat viel nog best tegen, kan ik melden.
Toen ik uiteindelijk scheldend en tierend een breekijzer uit de gereedschapskist haalde, mi mujer mij een irritante lul vond en het al bijna donker werd, liet ik die schijtdeur rusten. Goffer, had ik weer…….
Hele nacht en ochtend liggen peinzen over hoe dit nou aan te pakken en rond lunchtijd had ik dan eindelijk mijn eurekamoment.
Oh nee, da’s niet waar. Ik had de schroeven aan de vaste kant van de deur losgeschroefd en het idee was dan dat ik precies genoeg ruimte aan de andere kant van dat portier zou creëren dat ik met een schroevendraaier dat kleine draaigevalletje kon terugdraaien. Nou, dat lukte dus niet.
Toen kwam mijn eurekamoment. Oh nee, toen ook niet. Ik had de binnenkant van dat portier eruit gebonjourd en ook een of andere stekker ergens uit gerukt. Die moest vanzelfsprekend wèl terug. Terwijl ik mijn handen openhaalde met die stekker terugpluggen door een tja, geen gat voor mannenklauwen in elk geval, viel mijn oog op een rood klein draaigevalletje in de deur ter hoogte van het raam ongeveer. Toen kwam dus mijn eurekamoment!

Dat dinkie draaide ik een stukkie en hopla, de deur was los.
Zucht, had ik weer. Doe ik weer eens veel te moeilijk, terwijl het betrekkelijk eenvoudig is. Tenminste, als je een beetje kracht hebt en je een beetje schade niet erg vindt.
Maar het is toch vreemd dat een deur volledig op slot kan bij een auto zonder eenvoudige oplossing het weer te openen? Of zou het een Peugeot dingetje zijn? Of zou het alleen bij mijn Peugeot zo zijn? Hmm, aandachtspuntje.

Zo, dan ga ik nu nog even die gladde flinkert 350 bitchslappen geven.

Goed volk

Hoe ouder ik word, hoe meer ik het idee krijg dat we in 1945 een foutje hebben gemaakt. Een foutje met grote gevolgen, naar nu blijkt. Wij hadden namelijk gewoon een provincie van Duitsland moeten blijven. Best goed volk hoor, Duitsers.

Nu ik op enkele kilometers van de grens met Duitsland woon, zie ik eigenlijk alleen maar voordelen van dat land. Electriciteit is daar ten eerste een stuk goedkoper. Nu hoor ik je denken ‘Maar Manus, jij woont toch enkele kilometers van de grens?‘ Dat is correct, maar ik wandelde laatst daar door de bossen en toen trof ik in de middle of niemandsland een transformatorhausje aan. Dus de eerste de beste keer dat ik weer bij de Combi was (daar hebben ze ècht alles!), kocht ik me een Brennenstuhl kabelhaspel van heb ik jou daar, en wolla, ik heb thuis goedkope stroom (mondje dicht hierover!). Scheelt me zeker 17000 euro op jaarbasis. Ik noem dat winst.
Dan natuurlijk de benzine. Het is vaak even in de rij staan, maar dan tank je wel de tank een stuk goedkoper vol. Scheelt me zeker 17000 euro op jaarbasis. Ik noem dat winst.
M’n sigaartjes haal ik ook bij dat tankstation. Meestal in bulkverpakking. Scheelt me zeker 17000 euro op jaarbasis. Ik noem dat winst.
Bij de Lidl aldaar halen we boodschappen. Vlees is veel goedkoper, veel lekkerder en ook veel meer, scheelt ons zeker 17000 euro op jaarbasis. Frisdrank halen we per kar. Scheelt zeker 17000 euro op jaarbasis. Eigenlijk zijn alle boodschappen daar over het algemeen een stuk goedkoper. Ik denk dat in het totale plaatje het ons zeker 17000 euro op jaarbasis scheelt. Ik noem dat winst. Wat ook telt is dat alle luitjes bij die Lidl achter de kassa stuk voor stuk strontchagrijnig zijn, dus dat scheelt me weer een praatje maken.

Maar dat alles goedkoper is, is natuurlijk niet de enige reden dat ik de Duitsers tolles volk vind. Ze zijn ook beter in voetballen want zij zijn 4x wereldkampioen geworden. En tja, wij maar 6x bijna.
Het is het land van mijn favoriete sportmerk Adidas. Ze maken de mooiste Audi’s en over het algemeen de beste auto’s. Ze hebben heule fijne Oktoberfeestendikketietmeiden. Ze hebben veul betere weerapps.
Als ik naar moeke ga, ga ik via Duitsland. Het is ietsjes om maar je kunt er gewoon lekker doorscheuren. Dat scheelt me uiteindelijk zeker 17000 minuten op jaarbasis. Ik noem dat winst.
En tenslotte heb ik mijn achternaam natuurlijk mee. Zet er een ch tussen en ik ben Duits.

Nee, we hadden toentertijd die Duitsers nooit weg moeten sturen. Ze hadden van ons land iets prachtigs kunnen maken. Ze hadden zum bleistift het Veluwemeer door kunnen trekken naar De Biesbosch. Dan had De Randstad mooi in zee gelegen, hadden ze zich ‘Holland’ kunnen noemen en konden ze lekker onafhankelijk zijn.
En hadden wij wat sneller bij het strand kunnen zijn.

Wat te doen met kutmuziek?

Nou, da’s niet zo moeilijk hoor. Kutmuziek deliet ik gewoon.

De geoefende lezer hier weet natuurlijk dat ik als muziekliefhebber de afgelopen decaden een iTunescollectie heb verzameld waar o.a. Spotify een puntje aan kan zuigen. Ik heb geen idee hoeveel GigaByten het totaal zijn, maar laat ik het zo zeggen, het opstarten van de laptop duurt ongeveer 3 dagen en 54 minuten.
Maar beste lezer, dat is per nu verleden tijd. Ben er klaar mee.

Weet je dat er meer kutmuziek dan goeie muziek gemaakt is? Zangers, zangeressen en bands die hun album vol moeten hebben en dan, naast een enkel goed lied of misschien 3, de rest van het album opvullen met regelrechte bagger. En vanzelfsprekend was ik die kneus die alle volledige albums moest hebben. Zucht. Als ik dus mijn collectie random aanslingerde, dan waren 4 van de 5 nummers ronduit kut.

Bij elk overlijden van een artiest voegde ik alle albums van die betreffende artiest aan mijn collectie toe. Zum bleistift, recent is dat dus die drummer van wannabe Nirvana. Goeiendag, wat hebben die lui een partij schijtmuziek gemaakt. Alleen ‘Learning to fly’ is eigenlijk wel een aardig rockertje van ze.
Maar ook van Aretha Franklin, Arie Ribbens, David Bowie, George Michael, Madonna en Prince zocht ik alles bijelkaar. Of verder in het verleden Elvis, Queen en Rex Gildo. Alles verzamelde ik. En wat een waardeloze shit zit daar tussen!
Maar beste lezer, dat is per nu verleden tijd. Ben er klaar mee.

Ik ben 4 jaar, 14 maanden, 7 weken en precies 8 dagen bezig geweest om al die kutmuziek uit mijn collectie te filteren en met trots kan ik melden dat er vanaf heden alleen nog maar goeie en herkenbare muziek uit mijn iPod komt.
9087 nummers om exact te zijn.

Heerlijk bij het huishouden!

Overlever

In mijn jonge tienerjaren had ik met grote regelmaat een terugkerende droom, of eigenlijk meer een nachtmerrie. Of een visioen, zo je wilt.
Op mijn 52e rijd ik in de auto in de schemer van de avond op een landelijke slingerweg ergens in de provincie (bij Zuidlaren in de buurt). In een flauwe bocht verlies ik de controle over de auto omdat ik iets te hard rijd, en kom tot stilstand tegen een hoek van een huis dat vlak aan de weg staat. Ik ben op slag dood.

Toen ik jaren later mijn rijbewijs had dacht ik zelfs precies te weten welk huis het was. Nu kwam ik in die tijd niet vaak daar op die plek of ook maar in de buurt, want wat zou ik daar moeten doen? En nog steeds kom ik daar niet heel vaak in de buurt. Dus langzaam vervaagde die nare gedachte van mijn overlijden dan ook uit mijn systeem.
Tegenwoordig woon ik tegen de Duitse grens aan en is tanken en boodschappen doen dus een aangename financiële meevaller. De weg ernaartoe is een slingerweg. En ook aan die slingerweg staat een huis vlak aan de weg, ook in een flauwe bocht. De nare gedachte kwam de afgelopen tijd zo nu en dan weer terug. Diep in mijn achterhoofd hield ik er toch stiekem een beetje rekening mee als ik naar de oosterburen reed.

MAAR BESTE LEZER, ZORGEN MAKEN HOEFT NIET MEER WANT IK BEN EEN OVERLEVER.
SINDS AFGELOPEN NACHT 01.08 UUR BEN IK NAMELIJK 53 JAAR GEWORDEN!
Tijd voor een feessie, dunkt me.

Volgende doel is de 60 halen.

Piratenfeest

Op het eiland Cubanello heerst armoede. Een embargische storm van enkele jaren heeft ervoor gezorgd dat de bevolking gebukt gaat onder zware tijden. Koningin Rosa Gladiola heeft daarom een schip met geld, voedsel, drank, medicijnen en bloemen besteld bij koning Ali, een bevriend staatshoofd. Koning Ali schiet direct te hulp, vult een schatkist en 11 weken later is een schip naar Cubanello onderweg. Maar in de nacht van 2 op 3 maart is dat schip, genaamd Santa Malia, op de Groene Zee tegen de klippen gevaren en gezonken.
Het zal die Cubanello’s ook eens meezitten……….
Uit pure wanhoop stuurt Rosa Gladiola een whatsapp naar Kapitein Heeman, de schrik van elke Zeeman! Oh wacht, daar moet een komma tussen. De schrik van elke zee, man!
Deze oerHollandse zeebonk staat wereldwijd bekend als de stoerste piraat die er is. En ook een uitstekende schatzoeker trouwens.
Ze vraagt hem om de gezonken Santa Malia te vinden en de schat veilig te stellen voordat andere kapers op de kusten van Terrasland, Noord-Heggië, Zuid-Heggië, Schuttingrijk en/of Rookhokia dit doen. Of erger, dat vulkaan ‘El Trampolino’ uitbarst en van de Groene zee een vuurzee maakt.
Kapitein Heeman aarzelt geen moment want haast is geboden. Hij zoekt onmiddellijk de 7 beste piratenmatrozen via een advertentie in de plaatselijke schoolkrant en vaart met zijn schip ‘De Varende Hollander’ 22 dagen later richting Cubanello.
Zouden ze de schat op tijd vinden en de bevolking van Cubanello redden?

Lang verhaal kort, mijn boomende bedrijfje Anus Inc. is weer eens ingehuurd om een kinderfeestje te organiseren. Ik hartje dat!
Ik ben al eens opperhoofd Uku Atchawa bij een indianenfeestje, commissaris Dikmans bij een politiefeestje, professor Dieter von Kalebats bij een proefjesfeestje en een spook bij een griezelfeestje geweest en nu mag ik dus Kapitein Heeman op een piratenfeestje spelen.
Ik vind dat zóóóóó leuk hè.



Jarig

En zo is zoonmans alweer 16 jaar. En ik vraag me eigenlijk af waar de laatste pakweg 8 jaren zijn gebleven? Of laatste 5? Of zelfs de laatste 2! Mèn, wat gaat de tijd hard! Nou goed, ik maak hem (en zijn broertje) natuurlijk niet dagelijks mee, maar toch, de tijd vliegt.
Misschien is het maar goed ook hoor, dat ik ze niet dagelijks meemaak, want laten we eerlijk zijn, ik ben nou niet hèt toonbeeld van een goed voorbeeld voor pubers. Ik had zum bleistift al een hele reeks avonturen, fietsendiefstallen, oudejaarsvuren, vechtpartijen, botbreuken, littekens, blauwe ogen, vleselijke contacten, schoolshit, van huis weglopen en wat niet al achter mijn naam staan op mijn zestiende.

Dus of hij houdt het heel goed voor mij verborgen of hij is een stuk, een heeeuuuul stuk, rustiger dan dat ik was.
Ik denk het laatste en daar ben ik eigenlijk ontzettend trots op en zijn moeder ontzettend dankbaar voor.

Felicitaties zijn zoals immer via de bekende kanalen van harte welkom, ik zal ze zondag persoonlijk aan zoonmans overhandigen.

Nieuw jaar, nieuw leven


Vrijdag 24 november 2023, tegen de klok van 19 uur was het moment dat ik financieel genoeg onafhankelijk werd. Man wat een héérlijk gevoel is dat!
Bijna 24,5 jaar had ik ernaar uitgekeken en met tranen van blijdschap reed ik die vrijdagavond voor de laatste keer over de A12, A50 en A1 van het werk naar huis.
Eindelijk kon ik de dingen doen die ik het liefst doe en waar ik nu alle tijd van de wereld voor heb zonder rekening te moeten houden met belachelijk vroeg opstaan.
Zo ging ik bijvoorbeeld, naast bankhangen, regelmatig naar de supermarkt. Zo ging ik, naast bankhangen, af en toe naar het bruisende centrum van dit poarneem’n dorp. Zo ging ik, naast bankhangen, een paar keer naar de Praxis. Zo fixte ik, naast bankhangen, de verlichting boven de bar (en nu doet een stopcontact op de slaapkamer het niet meer. 🤔). Zo ging ik, naast bankhangen, bij de wedstrijden van mijn jongens kijken. Zo ging ik, naast bankhangen, een paar dagen naar moeke. Zo ging ik, naast bankhangen, Sinterklaas vieren. En zo deed ik, naast bankhangen, nog wel meer dingen die ik leuk vind om te doen en waar ik nu alle tijd voor heb. Want ja, je bent financieel genoeg onafhankelijk of niet, niewaar?

En dus vierde ik ook de kerstdagen. Want dat is toch the most wonderful time of the year mensen! …………….🥴
Van bankhangen kwam even niets die dagen want huis vol. En met vol bedoel ik de 2 kinderen en La mama over de vloer. Goeiendag zeg, 3 dagen gedoe drukte leven in de brouwerij …………… Zucht, ik was dagelijks rond 11 uur al kapot.
Maar met mijn theatrale gedrag zijn het best wel gezellige dagen geworden. Op dagen als deze stel ik mij namelijk graag 100% in dienst van de keukenkoningin van het huis. En als zij dus een colaatje wil, stop ik een kussen onder mijn trui en met een luid CO HO HOOOOLAAATJE breng ik haar het glas. Of als ze een wijntje wenst, doe ik een vlinderstrik voor, een theedoek over m’n arm en doe ik me voor als kelner en toon haar de fles wijn. Het zijn die kleine details die sfeerbepalend zijn, zeg ik altijd.

Tweede kerstdag vertrokken de kinderen naar hun vader en bleef ik achter met 2 Spaanstalige vrouwen. Haha, alsof ik op vakantie was! Mooi man. Maar ‘s avonds ging het mis. Goed mis ook.

Na het eten is het koffietijd in mijn wereld. Maar keukenkoningin is niet zo van de cafeïne voor het slapen gaan, dus vroeg ze om een kopje thee. Geen probleem natuurlijk, als ik het kopje gewoon bij het oortje had gepakt. Maar nee hoor, Sjonnie Aandacht deed het kopje op een schoteltje en met mijn kop koffie in m’n linkerhand en de schotel met kopje thee in m’n rechter liep ik naar de tafel. Ik had natuurlijk beide drankjes gewoon op tafel kunnen zetten, maar nee hoor, ik moest zo nodig weer eens een lollige opmerking maken…………🤓

Het theeglas viel om, kokend heet water vloeide over mijn hand. Ik had natuurlijk beide drankjes op dat moment gewoon op tafel kunnen zetten, maar ik bleef ermee in m’n handen staan. Geen idee waarom. Ik negeerde de pijn. Tenminste dat dacht ik. In werkelijkheid gilde ik het uit. Keukenkoningin viel buiten bewustzijn, ik viel ernaast en de kopjes op de grond.

Ik moest wat doen om deze verschrikkelijk helse pijn te stoppen. Met mijn laatste krachten sleepte ik me naar de kraan in de keuken. De huid van mijn wijsvinger was inmiddels volledig weggesmolten, maar ik bleef stoïcijns koelen. Keukenkoningin kwam me troosten en samen namen we ceremonieel snikkend afscheid van m’n wijsvinger. Of Wim zoals ik ‘m noem. Wim IJsvinger.

Gelukkig was daar La mama. Ze sprintte naar boven, griste de tandpasta van de wastafel, sprintte weer naar beneden, ging naar het toilet, keek het RTL nieuws inclusief weerbericht, greep mijn arm en smeerde mijn complete rechterhand in met diezelfde tandpasta. “Laten drogen en 10 minuten omhoog houden!”, sommeerde ze mij.

Nou beste lezer, dat werkt dus echt! De volgende morgen een piepklein blaartje maar voor de rest een prima werkende en pijnvrije wijsvinger! Ik hartje die Klazien uut Havana-snufjes 🥰.

Dinsdag 2 januari is mijn financiële onafhankelijkheid zo goed als verdwenen en zal ik dus weer belachelijk vroeg op moeten om te beginnen bij mijn nieuwe baan. Tot aan mijn pensioen waarschijnlijk.

Het is niet anders.

Ik wens je alle goeds voor 2024.

Mijn Onlyfans pagina

Ik zal maar gelijk met de deur in huis vallen, mijn Onlyfans pagina loopt (nog) niet zoals ik zou willen. En daar baal ik best wel een beetje van, dat mag je eerlijk weten.
De vaste lezers hier weten….. oh wacht, even opnieuw. De vaste lezer hier weet dat ik in mijn spaarzame vrije tijd graag wat met muziek mag pielen. Niet alleen in iTunes verzamelen, maar ook noem ik me gekscherend af en toe singersongwriterproducer en maak ik soms zelf muziek en mix ik zo nu en dan wat fijne beats aanelkaar. Kijk en luister maar eens op mijn Onlyfans pagina: https://www.youtube.com/@taanehennie9937/videos
Let wel, dit zijn opnames van in de begingi beningin beginning. Toen ik het zanggedeelte nog met de telefoon opnam. Tegenwoordig heb ik dus gewoon een professionele microfoon hè! En zodra ik weet hoe ik dat ding in vredesnaam aan de praat, of in dit geval aan de zing, krijg, zal het niveau vanzelfsprekend met stappen omhoog gaan.

Maar zoals gezegd draait mijn pagina niet als gewenst (ik had in 2020 stille hoop dat ik nu inmiddels wel binnen zou zijn), dus drastische maatregelen waren nodig.
Vandeweek na een minuutje of 3 brainstormen besloot ik mijn Onlyfans pagina uit te breiden naar tastbaar materiaal voor een ieder, dus niet enkel Onlyfans fans, om aan te schaffen.

As we speak laat ik 125.000 cd’s (je moet klein beginnen immers) branden van ‘The best of Taane Hennie‘. Het is een verzamelwerkje met daarop 12 nummers, waaronder ofkors de grootste hit ‘Ho stop barbiepop (featuring Tidde & Widde)’.
Maar ook onder andere ‘Hennie goes Tiktok‘, ‘Hennie goes summertime‘, ‘Hennie goes platzzak‘, ‘Hennie goes penis‘, ‘Hennie goes Mr. Right‘, ‘Hennie goes kerst in m’n eentje‘ (featuring Tidde), ‘Hennie goes kampioenen’, ‘Hennie goes James Bond‘, ‘Hennie goes happy‘, ‘Hennie goes awesome‘, ‘Hennie goes 50‘ staan erop.
Oh, dat zijn ze dus allemaal, nou ja maakt niet uit.

Mijn Onlyfans fans Jullie lezers kunnen dit meesterwerkje tijdelijk tot aan 13 februari 2024 aanschaffen voor de schappelijke prijs van 27,48 Euro.
Hierna zal de vaste prijs 81,93 Euro bedragen. Dus wees er snel bij!
Bestellen kan onder dit bericht in de reacties.

En verder ben ik bezig om deze knijters stuk voor stuk op Spotify te krijgen, want daar mag ook wel eens wat kwaliteit aan toegevoegd worden, dunkt me.

Ps. De persoon op de foto ben ik niet, ik heb namelijk wèl mannelijk woelhaar op m’n buik. Denk, zeg het ff.

WEG MET ZWARTE PIET!

Ik vind de discussie of Piet nou zwart of gevlekt of karmijnrood of oudroze of lauriergroen of signaaloranje of meloengeel of gentiaanblauw moet zijn helemaal geen discussie. En ik kan me ook niet heugen dat ik me er ooit druk om heb gemaakt welke kleur zwarte Piet had in mijn jeugd, zolang hij mij maar voorzag van snoepgoed, pepernoten, fruit, schoenkadootjes en wat niet al. En dat hij grappig was en rare capriolen uithaalde. En nu ik ouder ben (l & f), denk ik er nog exact zo over als in mijn jeugd; Als de (mijn) kinderen er maar lol in hebben.
Die drammers die er een politiek iets van hebben gemaakt, tja, ik kan me daar wel over opwinden, maar ik kies ervoor om ze te negeren en eigenlijk ook uit te lachen. Feit is wel dat hij ZWARTE Piet heet, en dat is niet omdat hij zwarte kleding draagt. Ik denk, ik zeg het ff.

Waar je niemand over hoort, en dat moet eigenlijk dè reden van een totaalverbod op zwarte Pieten zijn, is dat het eigenlijk gewoon een stelletje vuile inbrekers zijn.
Ga maar na, ze struinen ’s nachts een beetje door je huis, je hebt geen idee hoe ze binnen zijn gekomen en wie weet wat ze allemaal uitspoken terwijl jij van je welverdiende rust geniet. En stil dat ze zijn! Zelfs ik, die toch met 2 oren open slaapt, hoort ze niet. Nou, dan ben je een getrainde hoor!

Vanochtend ook weer. Ik kom beneden en ik zie dat de schoen van het kind verplaatst is. En dat niet alleen, het verlanglijstje was er ook uit genast.
Oja, en in de plaats hadden ze er een goedkoop gedichtje in gedaan.
Die sneaky fukkers!
Verbieden die hap! Dat zeg ik.

Afscheid

Soms moet je als man een knoop doorhakken. Hoe moeilijk het ook is, hoe emotioneel het ook is, soms moet je even hard voor jezelf zijn en door die zure appel heen bijten.

Laat ik eerlijk zijn, ik heb een fijne tijd bij haar gehad. We hadden leuke gesprekken, serieuze gesprekken en meestal onzin gesprekken. Soms maakte ze me aan het lachen, soms deed ze me pijn. Toch verzorgde ze me altijd goed en dat vond ik prettig.
Maar de laatste tijd is het mij iets teveel gedoe. Teveel poeha. En ik ga daar slecht op. Ik merk aan mezelf dat het me teveel energie kost, en wat ik zeg, ik trek dat slecht.
En dus ben ik tot de conclusie gekomen dat de knoop doorhakken het beste voor mij is en dat ik afscheid ga nemen.

M. ik ga bij je weg. Ik heb een kapster dichterbij huis gevonden en daar ga ik voortaan naartoe.
Bedankt voor die 23 jaar en ik wens je het allerbeste in goede gezondheid toe.

Knuf.

Ass-trainer


Ik heb afgelopen weekend een keer weer de volledige wedstrijden van Ajax en FC Groningen bekeken. Doe dat volledige competitiewedstrijden kijken niet meer zoveel want boeit me niet zoveel en ook heb ik meestens wel andere/betere/fijnere/erotischere (doorhalen wat niet van toepassing is) dingen te doen, maar ik was bij moeke en zij heeft alle voetbalkanalen die je maar kunt bedenken dus maakte ik van die gelegenheid gebruik. Zou ook best wel een beetje kinky zijn als ik bij moeke erotische dingen zou doen, bedenk ik me nu.

Ik ga het maar niet hebben over het bedroevende technische niveau van sommige goedbetaalde profvoetballers van beide teams, daar zijn we het wel over eens, lijkt me. Ik bedoel, als een bal onder controle krijgen of een bal over 10 meter (op het juiste been) aanspelen al moeilijk is, mankeert er iets aan je techniek. Daar kun je op trainen. Nee, dat had je natuurlijk allang onder de knie moeten hebben.
Dat het tactische gedeelte moeilijk voor je is, daar is misschien enigszins begrip voor op te brengen (ik denk zelf een gemis aan voetbalintelligentie, maar wie ben ik?), maar dat kan ook aan de trainer liggen. En daar is het punt waar ik het met dees anekdoot naartoe wil.

In beide wedstrijden (Graafschap- FC Groningen / FC Utrecht – Ajax) heb ik bij de verliezende club nog geen spoortje van systeem kunnen ontdekken. Geen spelopvatting, geen tactisch plan, geen plan A, B of zelfs C.
Het seizoen is inmiddels een maand of 3 onderweg en dan lijkt het me dat het team toch onderhand wel weet hoe er gespeeld moet worden. Hoe de posities bij balbezit/balbezit tegenstander ingevuld moeten worden, hoe er gedekt moet worden bij corners en vrije trappen, hoe de restverdediging eruit moet zien bij een counter, hoe de bezetting voor de goal bij een aanval over links/rechts moet zijn, etc. Nou beste lezer, ik zag het vrijdag bij FC Groningen en zondag bij Ajax niet.
En dan kom ik al gauw uit bij de trainers, Dick Lukkien en Maurice Steijn. Volgens mij zijn zij twee stronteigenwijze kerels.
Zal het uitleggen:
Dick Lukkien heeft Marcel Groninger (https://dickteder.home.blog/2016/06/06/marcel-groninger/) als ass-trainer. Marcel is tactisch zeer sterk. Niet mijn woorden, hoewel ik daar wel van overtuigd ben. Toen onder Ernest Faber de FC ook voor geen meter liep, nam Marcel de tactische training over waarna het wèl ging lopen, aldus spelers en kenners toentertijd.
Maurice Steijn heeft Hedwiges Maduro als ass-trainer. Hedwiges had vorig seizoen dezelfde functie bij Almere en volgens kenners is hij tactisch zeer sterk.

Dus beste lezer, 1 + 1 = 2. In mijn optiek doen Dick en Maurice weinig tot niets met de input van hun ass-trainers, ze gaan maar een beetje hun eigen weg en daarom is het voetbal niet om aan te gluren. Laat staan dat ze er wedstrijden mee winnen.

Hé pa!

Tijd geleden dat we elkaar spraken hè? Jaar of 3, geloof ik.
Als eerste, gefeliciteerd! Je zou vandaag 76 zijn geworden. Ik vier dat vanavond wel even met een kleine alcoholische versnapering, oké? Kan niet ouderwets hijsen zoals vroeger, ik moet morgen weer vroeg op. De plicht roept helaas nog steeds hè, hahaha.

Nou, waar zal ik beginnen? Met mam gaat het naar omstandigheden goed hoor. Lichamelijk wordt het allemaal wat minder, maar ze is nog goed bij de pinken. Ze gaat nog net zo vaak naar de huisarts als vroeger, hahahaha. Wij denken al aan een rollator, maar dat wil ze nog niet. De eig’nwies!
Het huis is helemaal verbouwd. Was nog een hoop gezeik want de wc en de douche moesten opnieuw. Die zagen er niet uit na de oplevering. Dat had jij met 5 vingers in de neus en 2 armen op de rug nog beter gedaan. Het mensje heeft bijna een half jaar in de teringzooi gezeten!
Je krijgt trouwens een dikke kus van haar.

Met je kleinzonen gaat het ook goed. Ze doen allebei Havo. Ja, af en toe is dat flink aanpoten, maar als het nodig is helpen wij ze wel een beetje hoor.
Ze zijn nu beiden keeper! Hahahaha, hoe vind je dat dan? Ze beginnen steeds meer op mij te lijken, hahahahaha. Oja, het duurt niet lang meer en dan zijn ze groter dan ik! 😳
De oudste verdient inmiddels z’n eigen zakcenten en die jongste is een redelijke hit op Instagram met z’n voetbalkunsten. Instagram? Oh, dat is een filmpjesdingetje op je telefoon. Ja, op je telefoon. Iedereen heeft tegenwoordig een telefoon in de zak. Ach, laat maar. Lang modern verhaal, daar ga ik je nu niet mee lastig vallen.

En met mij? Nou, zit je goed? IK WOON SAMEN!
Ja, goed hè? Sinds een jaar ongeveer met weer een fantastische vrouw. En weet je waar? In poar neem’n country, whoehahaha. Ja, ik heb inmiddels al in heel Nederland gewoond! Hahaha.
Ja, en verder gaat het nog eigenlijk hetzelfde als 3 jaar geleden. Nog steeds bij hetzelfde bedrijf, in mei 25 jaar! Ik rijd nog steeds een Peugeot. Bevalt me prima. Ben vorig jaar nog flink van achteren aangereden met 100 km/u. Nee, valt mee hoor, heb af en toe wat last van de rug maar er verder niks aan overgehouden.

Nou pa, fijn je even weer gesproken te hebben. Fijne verjaardag nog daarboven.
Ik mis je enorm.
Want wat had ik graag gezien dat je mij en mijn jongens nu had meegemaakt. Hoe ze gegroeid zijn, letterlijk en figuurlijk. Ik ook trouwens. Ik ben een stuk voller 😬 en ook een stukkie rustiger dan vroeger. Ja, volwassener kun je het ook noemen 😁.
En ik had je natuurlijk voor willen stellen aan dè vrouw in mijn leven.
Gelukkig ben je in mijn gedachten nooit ver weg.

Boks ouwe!

Goeie zet


Goeie zet van Veronica! Vanaf vrijdag 20 oktober zenden ze ‘The Grand Tour’ uit. En laten we eerlijk zijn, dat is stukken beter dan voor de 4987654338ste keer Lethal weapon, voor de 3234674536de keer Die hard of voor de 6548759461ste keer een Jason Bourne film (dat zijn wel heule goeie trouwens!).

The Grand Tour is op Amazon de opvolger van ‘Top Gear’ van de BBC. Dat Engelse omroepje dat heel flink hun grootste kijkcijferkanon cancelde omdat de deugbrigade dit eiste. En waarom? Omdat Jeremy iemand op z’n muil had gehoekt.
Ik denk dan, hij zal er wel om gevraagd hebben dus boeiuh. Maar de BBC dus niet. Daar dachten de hoge heren dat ze James, Jeremy en Richard wel even konden vervangen door Geen Idee, Nooit van Gehoord en Joey van Friends. WRONG!
Dat hele deuggebeuren, daar moeten we gewoon mee kappen. Punt.

JJR stapten dus over naar Amazon en daar gingen ze verder met waar ze gebleven waren, hilarische tv maken.
En nu gaat Veronica ‘The Grand Tour’ dus op de vrijdagavond programmeren en beste lezer, ik kan dit programma van harte aanbevelen. Lachstuipen, broekpiesen en van de bank rollen garandeer ik.
Met een speciale vermelding voor de 2e aflevering. ‘Operation desert stumble’ heet ie en dat is het lolligste wat je ooit hebt gezien (ja misschien op die aflevering van Top Gear met die Reliant driewielers na).

Ik wens je veel kijkplezier en eh, graag gedaan.

Enge buren

Nee, dees anekdoot gaat deze keer niet over de lui die naast me wonen. Les 1 bij bloggen is namelijk ‘niet bij één onderwerp blijven hangen’ en dat zal ik dus bij dezen ook niet doen.
Dees anekdoot gaat over weer eens een briljant stukje muziek dat ik ontdekt heb. En met briljant bedoel ik dat het zó fantastisch in mekaar zit, dat het gewoon briljant is. En als ik zeg dat iets muzikaals briljant is, dan kun je er vanuit gaan dat dat klopt. Ik ben tenslotte niet voor niets de Johan Cruyff onder de muziekkenners.

Enge buren, daar heb je vast wel eens van gehoord. Zij drietjes zijn verantwoordelijk voor meerdere liederen die mij en mijn jongens een slappe bezorgen. Maar zij drietjes zijn naast lollig ook geweldige muzikanten/tekstschrijvers. ‘Wicky Wicky’ is zum bleistift een lied in Hawaiiaanse stijl en het lied slaat werkelijk nergens op. Maar het is zo lachen dat het jaren geleden onze absolute zomerhit is geweest.
Natuurlijk ken je ‘Pizza Calzone’, DÈ beste parodie ooit op dat zeiklied van die nasale Italiaan. En zo hebben ze veel meer hilarische platen gemaakt. Zoek het anders zelf even uit.

Het nummer dat ik er even uitpik is onderstaand; Høken in Havana.
Natuurlijk trok dit nummer meteen mijn aandacht omdat ik tegenwoordig in høkenland resideer, maar dat niet alleen, ik resideer er ook nog eens met een Cubaanse schone. Nah, is dat toevallig, ofnie?
Maar daarom is het nog geen briljant nummer natuurlijk. Nee, het briljante van dit nummer is dat ze ‘Chan Chan’ van de Buena Vista Social club volgepropt hebben met teksten van de Achterhoekse band Normaal. ‘Oerend hard (Oerend rapido 🤣) – Vrouw Haverkamp (Mujer Haverkamp 😂) – Net als gisteren – Mama, woar is mien pils’. En dan halen ze Fidel Castro er ook nog even doorheen.
Ik vind dat briljant en het lijkt mij dat jij dat met mij eens bent.

Ik zou zeggen, luister zelf even de hele 5 minuut 43 af en geef mij dan gewoon gelijk. DIT IS EEN BRILJANT GEMAAKT NUMMER.

Ik had sjans

Zaterdag stond ik met m’n poten in de klei naar bovenstaande band te kijken en te luisteren. Nou ja, en eigenlijk ook te genieten.

Ben je een beetje bekend met mijn persoontje, dan weet je dat ik niet zo van live muziek houd. Ja, als je alleen maar originele liederen speelt zou dat voor mij op zich prima te verteren zijn, ik heb dan immers geen vergelijkingsmateriaal, maar dan zou ik naar een concert van desbetreffende zanger/zangeres/band moeten en daar houd ik nog minder van. Dus.
Nee, van die bands die (bekende) nummers van anderen spelen, daar heb ik wat moeite mee. Mijn sterk ontwikkelde muziekoren vangen namelijk elk foutje en elk misje en elk valsje op en dat is voor mij, maar ook zeker voor de zanger/zangeres/band, niet prettig. Voor mij qua humeur, voor de zanger/zangeres/band qua vernietigende recensie op dees jolijtsijt.

Hoe anders is dat voor bands die het origineel angstaanjagend close benaderen? In 2012 heb ik al eens zo’n ervaring mogen ervaren (https://dickteder.home.blog/2012/12/12/hartslag/) en beste lezer, zaterdag was het weer raak.
Status Quotes (https://www.statusquotes.nl/) heet de band en 3x raden welke band ze bijna exact tributen?
Vier mijn-leeftijd-mannen oet poarneem’nland die gewoon rechttoe rechtaan rocken en werkelijk elk nummer van de beroemde band perfect kopiëren. Whatever you want, Rockin’ all over the world, Caroline, Down down, Again and again, Break the rules, Rain en de rest. Allemaal stuk voor stuk fantastisch, geweldig en perfect. Wel een beetje jammer dat ze Quo’s (ik mag Quo zeggen) beste ‘Accident prone’ niet deden, maar ze hadden maar een uur dus ik moet gewoon eens ophouden met dat gemekker.

Ga ze bekijken/beluisteren als je de kans hebt, beste lezer. Ze zullen je niet teleurstellen. Neem dat maar van deze muziekfreak aan.

Oja, over de titel van dees anekdoot. Ja, ik had ook nog sjans. Bij de toiletten. Terwijl ik stond te pissen. Met een knipoog-vent.
En daar wil ik het graag bij laten.

Work out

Het lijkt wel alsof elke maand dat ik ouder word mijn pens (buik, ronding, unit, geef het een naam) een onsje in omvang toeneemt. Nu is dat natuurlijk niet zomaar een probleem, het is een luxeprobleem. En luxeproblemen heb ik nog nooit serieus genomen dus waarom zou ik dat nu wel doen, niewaar?
Wat wèl een probleem is, is mijn onderrug. De onderrug die die pens van mij nog enigszins op z’n plek houdt. De spieren daarvan zijn uitgerekt, wat eigenlijk wil zeggen dat ze hun langste tijd hebben gehad. Of eigenlijk dat ze aan hun einde zijn. Zie het als elastiek, dat kun je ook maar tot zo ver rekken. En beste lezer, daar moet ik echt wat aan gaan doen wil ik de piem nog steeds zonder spiegel kunnen blijven zien er niet aan onderdoor gaan. Nu heb ik een briljant plan bedacht, maar daar moet ik eerst even een klein voorgeschiedenisje bij verklaren. Lees gerust verder. Of stop hier, ook prima.

Eind vorig jaar hadden de dochter en schoonzoon van onze buren het ambitieuze plan om in april een wereldreis naar het Oosten (en dan niet ‘Poarneem’nland, maar naar China enzo) te maken. Oja, en dat via en Spanje en Italië. Ze hadden een grote Mercedes bus gekocht en deze gingen ze ombouwen tot camper. Prachtidee, mijn steun hadden ze.
Lang verhaal kort, april werd mei, mei werd juni, juni werd juli. En E.L.K.E. dag klokslag 08.40 uur zette schoonzoon de cirkelzaag in de tuin even aan om een houtje te zagen. De rest van de dag niet, maar telkens klokslag 08.40 uur. Zucht.
Nu ben ikzelf, ook in de vakantie, van de redelijk vroegevogelclub dus behalve het kutgeluid had ik er niet zoveel last van, maar ik woon samen met een zeer bedverliefd iemand en voor haar vind ik schoonzoon dus een enorme lul. Maar ook omdat die bus me aardig in de weg ging staan vind ik dochter en schoonzoon een lul.
Nu wil het toeval dat ik vorige week een mahoniehouten bed uit elkaar gedemonteerd heb en deze ligt in de tuin te wachten tot ik eraan toe kom om deze tot draagbare en vervoerbare stukken te zagen. Omdat de buren vroege slapers zijn, leek het mij dan wel een aardige repercussie om elke avond klokslag 22.40 uur mijn decoupeerzaag in de tuin even aan het werk te zetten. Dont’t fuck with The Anus of with the wife’s Anus! Dat zeg ik! 😈

Tot zover het kleine voorgeschiedenisje, dan nu mijn briljante plan.
Ze zijn vertrokken! Tenminste, de bus staat al 2 dagen niet meer voor de deur. Zucht, daar gaat m’n wraakactie. Bummer.
Maar ik zou ik niet zijn als ik op zo’n moment niet direct schakel en van de nood een deugd maak. Herinner je het eerste couplet over mijn pens en de rugspieren nog? Nou, ik ga dat mahoniehouten bed dus gewoon even in draagbare en vervoerbare stukken hakken. Hakken ja. Niet zagen, maar hakken. Met een bijl. In blote tors. In spijkerbroek. In de tuin. Binnenkort. Als het mooi weer is. Ooit.
Nou, als ik daar geen stevige rugspieren en een strakke buik van krijg!

En mocht ook dat niet werken, dan wil ik deze jas 👇🏼 op mijn verjaardag.

Ps. De man op de bovenste foto ben ik niet. Ik heb namelijk niet zo’n plopnavel.

In de blote kont

We hadden wat te vieren en hoe kun je dat beter doen dan in de blote kont, dat zeg ik. Dus reden we zaterdagmiddag naar een niet nader te noemen thermengeval in het pittoreske Bussloo. Ideetje van mmb (mi mujer bonita). We konden allebei wel wat ontspanning en wat teintkleuring gebruiken immers. Ik was in het begin wat sceptisch, want wat moet ik nou in een sauna met allemaal rimpellijven, zweetpokkels en hangunits om me heen, maar de belofte van een 50 minuten durende massage deed mij vanzelfsprekend overstag gaan.

Even dacht ik dat we verkeerd waren gereden en dat we bij het plaatselijk crematorium aangekomen waren, maar dat bleek alleen maar de buitenkant van het hoofdgebouw te zijn, beloofde mmb. Ik zei nog gekscherend dat je hier wel heul snel bruin wordt. Wij lachen.
Bij de receptie kregen we een polsbandje en ik vroeg nog gekscherend of ik ‘m ook als lullig bandje mocht gebruiken. Ik lachen.
Eenmaal in de badjas en voorbij de kleedruimtes liepen we het paradijs in. Tenminste, zo denk ik dat het paradijs er uitziet. Een gigantsiche tuin met prachtige planten en exotische bomen en mooie beelden en een buitenbar en naakte mensen. Veel naakte mensen.
Okeeeeee, dat was even met de ogen knipperen voor mij. Zoveel naakte mensen bij elkaar was niet gebruikelijk in de machowereld waarin ik normaal gesproken vertoef. Maar dat even knipperen duurde maar even, mmb zei dat ik en mijn pielemoos niet zo bekrompen moesten doen. Zij lachen.
Ze had gelijk en zonder aarzelen smeet ik mijn badjas sierlijk weg. FREE DE PIEMOL!

Hammam, kruiden, zout, scrub, aalt, mayonaise, yoghurt, in alle baden heb ik liggen dobberen. En tussendoor in de blote kont zonnen. Héérlijk! En af en toe natuurlijk eem poar neem’n. Nog héérlijker! Onderwijl vriendelijk naar de voorbij lopende mensen zwiemelen. Ik had het duidelijk naar m’n zin.
Om 18 uur meldden we ons voor de ontspanningsmassage. Tenminste, dat had mmb mij wijsgemaakt. Het bleek een mishandeling van de eerste orde te zijn. Met een elleboog kan je dus ècht een rug 47 cm indeuken. Mèn, fantastisch zo’n anti-stressmassage! Bij het aankleden was ik zo ontspannen dat valse lucht in mijn lijf spontaan uit een niet nader te noemen lichaamsholte ontsnapte. Wij lachen.

Al met al heb ik een geweldige dag gehad. Mijn probleemlijf is een keer goed verzorgd in al die baden. Maar ook de sfeer in zijn algemeenheid beviel me erg. Iedereen die zijn/haar ding onbevangen doet en de rest gewoon in zijn/haar waarde laat. Ik hartje dat. Zelfs erg aanwezige Rotterdammers en vliegen OVERAL kregen mij niet over de zeik. Nou ja, laten we het erop houden dat ik een paar keer tot 10 heb moeten tellen.
Ook de sportieve mannenafdeling achterin het paradijs vond ik erg leuk. Tafeltenissen en midgetgolfen kon je daar. Wel gek dat er, behalve het balletje, verder geen materiaal beschikbaar was.
Maar het allerleukste vond ik toch wel de ‘prachtige piemel-contest’ tegen sluitingstijd in het rookgedeelte. Ben stiekem best wel trots op mijn 13e plek.

Ik denk dat we dit best wel eens vaker zullen gaan doen.

Ps. De man op de foto ben ik niet. Ik schijn een grijze badjas te hebben.




Oostenwind

Weet iemand waar de zuidoosten wind is gebleven? Want zover mijn herinnering reikt hebben we al sinds november vorig jaar te maken met een zuidwestertje. En dan regelmatig ook nog eens een vrij stevige. Vroeger en voorheen hadden we prachtige zomers door die behaaglijke oostenwind, toch? Of vergis ik me? Nee, want voor ik me vergis, vergis ik me niet. Er is iets aan de knikker en ik weet nog niet of het stront of iets ergers is.
In elk geval vind ik het maar apart, raar en vreemd tegelijk.

Vandeweek zat ik ’s avonds tijdens een zeldzaam droog moment in de tuin en hoog aan de hemel, laat het een kilometer zijn geweest, dreef een prachtig wolkendek van het oosten naar het westen.
Dat deed mij eens nadenken over het schijtweer van tegenwoordig. Hoog in de lucht waait dus wel een oostenwind maar verder naar beneden, laat het een meter of honderddrieenveertig boven de grond zijn, dus niet.

Zou het toeval zijn?
Zit god te fucken?
Of NASA?
Kan het door klimaatverschuiving komen?
Of klimaataanpassing?
Of toch klimaatverandering?
Is El Niño de schuldige?
Is Gerrit Hiemstra de oostenwindkaarten kwijt?
Heeft Vlad de oostenwind uitgeschakeld?
Neemt Zelensky telkens de oostenwind mee op reis?
Switchte Wim-Lex de mooi-weerknop off tot na zijn vakantie?
Saboteren vliegtuigmaatschappijen en reisorganisaties de boel?
Zit Brussel erachter?
Of zouden die inmiddels miljoenen windmolens in en rondom ons kikkerlandje er iets mee te maken hebben?

Wie het weet, mag het mij vertellen. En als bedankje krijg je van mij een ouderwetse liefdevolle wind van voren. Zo ben ik dan ook wel weer.

Depri world

In het kader van “Jeejjj, het is vakantie!” en het kind moeten we toch ook vermaken, gingen we op de druilerigste dag ooit naar Dino World in Zwolle. Nu vind ik Zwolle al een schijtstad op zich omdat ALTIJD als ik er over de A28 langs rijd, dan staat dat matrixbord ALTIJD op 80 km/u. Zucht.
En als ik dan netjes 80 km/u rijd, scheuren auto’s me voorbij, kachelen vrachtwagens me voorbij, tuffen campers me voorbij, rijden Gerrit en Annie met de fietsen achterop me voorbij, flitsen fietsers me voorbij. Zucht. Ik werd laatst zelfs ingehaald door een stel Nordic Walkers! Nou, da’s toch ruk ofnie?
Maar goed, naar Zwolle dus. En het was ook nog eens de natste dag ooit, plus tel daarbij op dat ik ’s nachts niet al te best had gerust, dan heb je ongeveer een idee hoeveel zin ik er in had.

Het begon al op de parkeerplaats. Een treurig stukje asfalt, direct aan een spoorlijn. Zoals bekend doe ik niet aan parkeervakken, je bent Groninger of niet. Dus bij de eerste de beste plek die ik zag parkeerde ik ‘m er achteruit in. En ja, 2 plekken bezet, ik mot naturlijk wel een beetje ruim uit kunnen stappen. Het Miezerde met een grote m onderweg naar de ingang. M’n zorgvuldig gekapte kapsel, m’n zorgvuldig uitgekozen kleding maar vooral m’n welverdiende ‘na een autorit sigaartje’ werden nat. Mijn humeurmeter zakte naar een bedenkelijk niveau.
Eenmaal binnen viel me direct de achtergrondmuziek op. Wellicht dat het muziek uit die ene uitgemolken filmserie is, maar ik werd er droevig van. Mijn crematielijst in iTunes bevat vrolijker muziek. Zucht.
Op het eerste terras dat we tegenkwamen genoten we van een cappuccino/koffie met appelgebak/muffin. Of genieten? Iets verderop zat de plaatselijk roddelgroep van tokvrouwen met harde stemmen en dito lachen. En het Regende ook nog met een grote r. Mijn irritatiemeter knalde al vrij vlot in het rood.

Op het minst natte moment van de dag bekeken we het onoverdekte gedeelte van het park. Sjongejonge, wat droevig. Één grote zandbak met speeltoestellen en klimdingen. Niets had dit met dinosaurussen te maken, dacht ik. Ik geloof dat er een stuk of 7 van die verzonnen beesten in een hoekje van het park stonden. En als je erlangs liep, maakten een paar zo’n RARRRRRR-geluid. Niet zo’n RARRRRR-geluid waarvan je je de tering schrikt en in je broek schijt, wat je zou verwachten, maar gewoon zo’n sneu gaygeluidje. Mijn beltoonvolume staat harder. Zucht. Mijn klaarmeemeter steeg met de minuut.

Achterin het park is een soort laboratorium waar kinderen proefjes kunnen doen ofzo. Op een welkomscherm werden we begroet door ene Dr. Albert (ofzoiets) in het Duitserlands. Je weet wel, Nederlands met een zwaar Duits accent. Maar waar ik ook keek, geen Dr. Albert (ofzoiets). Wel liep er een puisterige puber met een labjas rond. God, wat droef!
Ook hier raakte de duffe achtergrondmuziek behoorlijk mijn irritatiesnaar.

Het kind lieten we opdrogen in de binnenspeeltuin terwijl wij plaatsnamen in het restaurant. Maar na een kwartier met die dooie muziek hielden we het niet meer vol.
Tegen vijven pijpten we Maarten. Het kind had goudsteentjes en een kleidino gescoord en had zich prima vermaakt. En daar ging het tenslotte allemaal om.

Ik heb in gedachten 37x zelfmoord gepleegd.

Tip: Wil je een wèl leuk dinopark bezoeken, dinopark Landgoed Tenaxx.
Zie hieronder.

https://dinoparklandgoedtenaxx.nl/

Dressman

Al sinds mensenheugenis draag ik met alle liefde opvallende overhemden. Of bloezen, zoals ik ze noem. M’n favorieten zijn de Hawaii-varianten. Maar ook voor een bloes met sinaasappels of bananen of meloenen of worstplakjes of kaasblokjes of bier of blokjes of ruitjes of streepjes ben ik wel te porren. Vandeweek zag ik eentje met allemaal ijsco’s, PRACHTIG! Die wil ik!
Ik zeg altijd maar zo; het vrolijkt zo’n kleurloos persoon als ik toch een beetje op. Hahahahaha, moet er zelf om lachen! Ik een kleurloos persoon, whoehahahaha.
Niet dat ik nou altijd in felle kleuren loop hoor, een witte bloes staat mij vanzelfsprekend ook prima. Sterker nog, ik schijn daarin een vrouwenbevochtiger te zijn. 🤔

Ook sinds mensenheugenis zijn er luitjes die moeten lachen, me complimenteren, zich storen, zich bemoeien enzo met mijn bloezen. Laatst nog, iemand zei dat mijn bloes wel heul anders is dan ze gewend zijn in Poarneem’n-country. Tja, misschien moet je eens wat verder op internet kijken dan alleen naar de Grolsch bestelsite, zou ik zeggen.

Gisteren had ik ook weer van die rare fratsers die zich met mijn kleding bemoeien. Onderstaande foto is m’n nieuwste bloes. Kadootje van lieftalligje. Ik zette deze foto op Twitter met de tekst “Echte mannen dragen ook roze”. En ik legde m’n foon weg.
Vanochtend tijdens de poepopwekking las ik de reacties onder mijn bericht.
Een collectie pareltjes:
‘Dat hemd is niet roze’ (en dan deed ie er een pink plaatje #F699CD bij) 🥴
‘Denk t nie’ 🤓
‘Alleen dus is of lijkt paars 💜’ 🤔
‘jaja,echte mannen laten zich ook nemen’ 🤪
‘No it is not!!! 😞’ 😎
‘Wat is een echte man??’ 🙃
‘Dat is toch lila?’ 😞
‘…als ze thuis alleen zijn.’ 🤔
‘Read my lips. NEVER 🥸
‘Nope.’ 😝
Zucht.
Ik heb toch zo met zulke sneuerts te doen hè. Twitteraars die ongevraagd hun mening geven of even een plasje over (een tweet van) mij heen willen doen.
Ik lach er tegenwoordig om. Sterker nog, I fart in your general direction.

Alsof ik me iets aantrek van commentaar op mijn kleding.
Kom op zeg, ik ben niet voor niets de best geklede dressman van mijn thuis.

Niet fukken met ons

Mensen die mij al een hele tijd volgen (ja beste lezer, ik typ al een jaar of 15 van dit soort anekdootjes) weten dat ik altijd al scherp ben. En met scherp bedoel ik als de snijkant van een scheermesje, maar dan nog een fractie scherper. Dat zit in mijn aard, dat zit in mijn karakter en dat zit in mijn genen. Weinig ontgaat en ontging mij. Ik had vroeger dan ook een superheldenbestaan. Tenminste, zo deed ik me voor in mijn schrijfsels.
Ja, het werd iets minder toen mijn ogen van de ene op de andere dag 78% minder werden (nog steeds een raadsel hoe dat kon gebeuren), maar dat onderving ik door mijzelf om te toveren tot Leesbrilman (lees Leesbrilméééén). Zo bleef ik scherp tot op het bot. En dat is een lollige zin want het tegenovergestelde van scherp is bot. Whoehahaha, ik ben me d’r ook eentje hè?

Wat is de reden voor dees ankedoot, vraag je? Nou, dat zal ik vertellen: School! En hoe scherp ik daar bovenop zit!
Mijn jongens staan voor de toetsweek en er ook goed voor, maar natuurlijk bemoei ik me er even mee. Daar ben je tenslotte ook vader voor. Net als vorig jaar trouwens. Toen bemoeide ik me er ook even mee en was er in mijn ogen een te laag cijfer gegeven voor Aardrijkskunde. Dus vroeg ik de toetsvragen op. Ik reclameerde met succes want oudste kreeg een hoger cijfer. 😁
Nee, dat ze even niet fukken met ons!

En nu weer ben ik zo scherp als vlijm.
Ik was aan het stoeien met de behaalde cijfers van het afgelopen schooljaar van de jongens in Magister en ik ontdekte weer iets dat niet klopt. Jongste heeft een vette 8.1 behaald en dit cijfer telt 0.5x. Dat is dus de helft voor de oplettende lezer. Geen idee waarom ineens een cijfer voor de helft telt, maar goed.
Nu is de helft van 8.1 een magere 4.05. Tot zover had ik er geen probleem mee. Maar toen ik het gemiddelde van alle cijfers voor dat vak erbij nam, kwam ik op een heul ander gemiddelde cijfer uit dan nu in Magister staat.
Wat blijkt? Ze hebben die 4.05 door de helft gerekend en de oplettende rekenaar komt dan uit op 2.025. JA HALLOOOOOOO! Zo gaat dat gemiddelde cijfer wel erg naar beneden hè! Zucht.
Gewoon even die 8.1 gebruiken en niet 4.05, beste schoolmensen. Even niet fukken met ons.

Ik heb ze tot vanmiddag 14 uur de tijd gegeven om het cijfer aan te passen.
En anders zullen ze helaas moeten merken hoe scherp ik nog steeds ben en tot hoe ver ik met mijn Peugeot de school binnen kan dringen. 😈

Plaatsnamen

Als man van de wereld kom ik nog wel eens ergens. En ik vind dat je zo veel als mogelijk van de wereld bezocht en gezien moet hebben in je leven. Nu is in mijn geval de wereld meer een miniwereldje omdat ik nog 196 jaar volcontinu moet werken om financieel onafhankelijk te worden, maar plaatsen bezoeken in dat miniwereldje is toch wel een beetje mijn lust en mijn leven. En dan vooral plaatsen met grappige, lollige of jolige namen.
Zo bezocht ik in mijn ozo korte leventje al Doodstil (wij toeteren! hahahaha), Hongerige wolf (wij allemaal vreten naar buiten gooien! HAHAHAHA) en Fiemel (rijmt op piemel! WHOEHAHAHAHA). Man, geweldig vind ik dat.

En zo belandden wij afgelopen weekend in het pittoreske en historische Valkenburg. Of eigenlijk niet belanden hoor, we waren daar toch in de buurt en we kozen bewust voor dit pittoreske en historische plaatsje om onze ogen eens even goed de kost te geven. Het was tenslotte de heetste dag van de eeuw.
Ik vond het prachtig! Links waar je keek restaurantjes, kroegjes en terrasjes maar ook rechts waar je keek restaurantjes, kroegjes en terrasjes. Deed me denken aan de Noord-Middellandse zee plaatsjes.

We namen plaats bij een Spaans vleesrestaurant op het terras want het lichaam smeekte om energie. Het was tenslotte de heetste dag van de eeuw. Fijne stoelen met dito kussens op de tweede rij. En dat was handig want ik had wat last van inflammatie rond de bipsstreek (zucht, had ik weer……). Meer mensen konden blijkbaar wel wat energie gebruiken want voor ons, naast ons, achter ons en eigenlijk op het gehele terras gingen ze aan de tafeltjes zitten. Ook bij de andere restaurants in het straatje stroomden de terrassen vol. Ik schepte op dat ik al jaren een voorbeeld voor velen ben, maar lief knikte ongeïntresseerd en zei dat het gewoon etenstijd was.
Oh………..
We hebben een uitstekend leuke en fijne middagavond gehad en niet onbelangrijk, Valkenburg kan ook op mijn bezochte plaatsjeslijst.

Beste lezer, Valkenburg is een Aanrader met een grote a op de schaal van Manus!

Toen ik de volgende ochtend het plaatsje wiki’de las ik wat ik al die tijd al dacht, Valkenburg is een gigantische toeristische trekpleister voor Limburgtoeristen en er is dus nog veel meer te zien dan restaurantjes, kroegjes en terrasjes.
Oh………..


Een welgemeende op jors

Ergens in 2016 (geloof ik) had ik al mijn bedenkingen bij D66 (Pechtold). Sterker nog, ik wantrouwde die hele club tot in het diepst van mijn schedel. Ik schreef het hier toen ook in niet al te vleiende woorden op. Weinigen lazen (en lezen tegenwoordig…. snif 😢) dees jolijtsijt en degenen die het toen wél lazen deden een beetje lacherig, deden een beetje bagataliseerderig, deden een beetje wegkijkerig en deden een beetje JA MAAR WILDERS!
En nu zitten we opgescheept met frau Kaag. Die onze miljarden alle kanten opsmijt behalve naar de onze. Ik rust mijn casus.
Een welgemeende op jors voor degenen die het toen wél lazen en een beetje lacherig, een beetje bagataliseerderig, een beetje wegkijkerig en een beetje JA MAAR WILDERS! deden.

Ergens in 2018 (geloof ik) zei ik al dat Trump helemaal niet zo’n verkeerde president was. En tijdens zijn presidentschap was het dus ook betrekkelijk rustig in de wereld. Tenminste, behalve de dagelijkse TRUMP IS SLECHT-items op elk journaal en in elk praatprogramma, had ik weinig last van zijn baan als machtigste man van de wereld. Ik schreef het hier toen ook op. Weinigen lazen (en lezen tegenwoordig…. snif 😢) dees jolijtsijt en degenen die het toen wél lazen deden een beetje lacherig, deden een beetje bagataliseerderig, deden een beetje wegkijkerig en deden een beetje JA MAAR GRAB WOMEN BY THE PUSSY!
En nu zitten we opgescheept met puppet Biden. En nu is het wereldwijd een enorme chaos. Ik rust mijn casus.
Een welgemeend op jors voor degenen die het toen wél lazen en een beetje lacherig, een beetje bagataliseerderig, een beetje wegkijkerig en een beetje JA MAAR GRAB WOMEN BY THE PUSSY! deden.

Ergens in 2020 (geloof ik) zei ik al dat corona wel meevalt. En dat ik het eigenlijk helemaal eens was met Baudet toen hij zei dat de genomen maatregelen wel heul erg overdreven waren. Ik schreef het hier toen ook op. Weinigen lazen (en lezen tegenwoordig…. snif 😢) dees jolijtsijt en degenen die het toen wél lazen deden een beetje lacherig, deden een beetje bagataliseerderig, deden een beetje wegkijkerig en deden een beetje JA MAAR VROUWONVRIENDELIJKE NAZI! En naar nu blijkt, heeft hij eigenlijk in alles gelijk gekregen. Ik rust mijn casus.
Een welgemeende op jors voor degenen die het toen wél lazen en een beetje lacherig, een beetje bagataliseerderig, een beetje wegkijkerig en een beetje JA MAAR VROUWONVRIENDELIJKE NAZI! deden.

Speaking about Baudet, hij heeft ook volledig gelijk over het Rusland/Oekraïne gedoe. Rusland is Oekraïne niet binnengevallen om Oekraïne te veroveren, Rusland is Oekraïne binnengevallen om de buffer tussen Rusland en de oprukkende en agressieve NATO te garanderen. En die buffer is het oostelijke (Russisch sprekende) deel van Oekraïne. Die comediant heeft er een oorlog van gemaakt, met z’n hitserij. Die comediant die zijn land en volk bijna dagelijks achterlaat om over de hele wereld iedereen en zijn tante met een bezoekje te vereren. Nog even en hij komt ook nog bij ons thuis op visite. Zal vast een tuinstoel voor hem klaarzetten. Die comediant die inmiddels zwemt in de miljarden.
Nou eh, een welgemeende op jors voor die flapdrol hoor.

Ik rust mijn casus.

Long story

Dit is een zelfgemaakt plaatje van mijn boventorso, de röntgen versie. Om het iets beter en overzichtelijker te verduidelijken moet je bovenaan het plaatje mijn hoofd en onderaan mijn piemol beelddenken. Maar die pastten er niet op, dus moet je het hier maar even mee doen. Het gaat op dees jolijstsijt ook om de anekdoten en niet om de plaatjes immers. (hoewel er wel pareltjes tussen zitten hoor!)

Je ziet dat ik net als Huub van der Lubbe een groot hart heb en voor dat hart herken je ongetwijfeld mijn twee longen (de rechterlong voor de kijker links en de linkerlong rechts). Niks mis mee, toch? Ja, wat lichte rookschade, maar dat is ook niet zo gek na zoveel jaren nicotine paffen. Ik vind het gewoon fijn om zo nu en dan even aan een sigaartje te lurken. En tegenwoordig heb ik echte Cubaanse 😍! Maar verder zijn longmansen nog mooi groen dus superdupermokergezond.
En ik heb ze toevallig gisteren in de auto nog getest toen ik Bill Withers er met gemak uit Lovely day’de. En vanochtend zong ik ook al moeiteloos ‘Life is a rock’ van Reunión mee (zoek die maar ’s op, dat is me daar een lange adem spraakwaterval!). Dus lekker puh!
We kunnen dus met een aan waarschijnlijk grenzende zekerheid stellen dat ik qua lucht/adem/zuurstof prima in orde steek.

Gek is het dan dat ik van een trap op of aflopen helemaal stuk ga. Vanochtend ook weer. Ik kleedde me op de zolderkamer uit en liep de trap 10 treden af naar de douche. Hijgen mensen, hijgen als een krolse buffel! Ik moest echt even op adem komen voor ik stringmans überhaupt uit kon doen. En na het douchen afdrogen dan! Man, ik moest 3 keer op de wc zitten uitpuffen. Hoezo is afdrogen tegenwoordig zo’n pittige bezigheid?
Snap er geen reet van. Mijn longen zijn dus prima in orde, mijn gewicht is BPM-technisch ook op peil, ik kan uren achter elkaar klussen als een malle en ik verricht minimaal 6 à 7 keer per week een aardige lichaamsintensieve inspanning.

Wellicht dat ik eens weer wat aan m’n conditie moet gaan doen. Want volgens mij zijn longinhoud en conditie twee heel verschillende dingen.
Ik denk zelf dat houthakken mij wel leuk staat lijkt.

Ik en mijn woede

Als je een leeftijd hebt bereikt zoals ik (52, dank u wel) zou het vreemd zijn als je jezelf inmiddels niet door en door kent. Je kent inmiddels je toppen en je dalen, je valkuilen en je springheuvels, je pluspunten en je minpunten, je goede en je slechte kanten. Enzovoorts.
Nu staat dees jolijtsijt vol met mijn toppen, springheuvels, pluspunten en goede kanten dus daar weer eens over moeten lezen lijkt me voor jou saai, vervelend en schijtirritant. Ik zal daar dus een volgende keer weer over schrijven.

Ik heb woedeaanvallen. Driftbuien, zo je wilt. En dat is een slechte kant van me, dat weet ik. Vooral voor mijn directe omgeving is dat zo nu en dan schrikken. Hoewel? Mijn kinds lachen zich altijd de tranen in de ogen als ik weer eens helemaal en volledig flip in het verkeer. Hmm, apart wel.
Goed, mijn driftbuien dus. Met grote regelmaat gebeuren er dingen die mijn lontje kietelen. Ik noemde al het verkeer, maar ook als bij het klussen iets niet lukt, op het werk als ze niet luisteren, als het schijtweer is en/of tijdens voetbal kijken om maar iets te noemen. Mijn harde Groningse G en R komen dan zo angstaanjagend hard m’n strot uit dat mijn directe omgeving zich meestal een hoedje, de tering en kapot schrikt. En dat lijkt me ook de bedoeling van een woedeuitbarsting, dat je even uiting geeft aan je gevoelens van dat moment. Anders kan je net zo goed niet woedend worden, toch?
Het pluspunt van dit minpunt is dat ik nooit lang in deze woede blijf hangen. Ik ben me natuurlijk altijd wel bewust van de mensen in mijn directe omgeving en de voorbeeldfunctie die ik heb. Ik tel dan altijd even tot 17 en daarna ben ik weer dezelfde relaxte gozer die ik altijd ben. Ook beter, fijner en leuker voor de mensen in mijn directe omgeving hoor.
Dus eigenlijk zijn het meer driftbuitjes. Woedeaanvalletjes van niks. In principe het benoemen niet waard. Flutverhaal dit.

Maar ik kan ook uitstekend in mijn eentje helemaal over de pis gaan, in het rood schieten en moordlustig worden. Op die momenten is het beter dat niemand in mijn buurt is. Pas geleden nog. In de auto. Op weg naar huis na het werk.
In mijn tegenwoordige voiture zit geen autoradio. Ja, er zat wel eentje in, maar dat was nog zo’n bakelieten ding uit 1942 waar je alleen nog Wilhelmina op kon horen kakelen. Die heb ik er dus uitgebonjourd.
De zoektocht naar een nieuwe resulteerde in zo’n bluetooth speakergeval, maar eenmaal thuis ontdekte ik dat er geen muziek op afgespeeld kon worden. Tenminste niet zoals ik het wilde. En op een moment van zwakte ben ik dan toch overstag gegaan. Ik nam Spotify.
Nou, daar kan ik kort over zijn. SPOTIFY MOET KAPOT! Het is een waardeloze schijtdienst en alle gebruikers moeten ze preventief uit de samenleving plukken onderstaande eens even goed lezen.

Heel enthousiast begon ik muziek te verzamelen en in een lijst te kwakken. Dire Straits, Pink Floyd, AC/DC, Elvis, The Hollies, Metallica, Fleetwood Mac, Level 42, Hazes (de echte), Toto, Led Zeppelin, 10CC, Billy Joel, Michael Jackson, Beatles, Stones, Bee Gees. Je kent het wel, echte muziek uit de tijd dat muziek nog muziek was. Ik mikte er daarna nog een heel stel losse liederen en alles over Boobs bij en na een tijdje had ik een ‘Autolijst’ van iets van 1800 nummers. Daarmee zou de tijd op de weg voldoende aangenaam zijn. Dacht ik.
NOU NEE!!
Ten eerste is meer dan de helft van die goeie ouwe muziek door de remastermachine gehaald en als ik iets ruk vind, is het remasterd shit. Licht pissig werd ik ervan.
Dan de shuffle functie. Die zuigt. Dertig nummers ongeveer, zoveel shuffled ie. HALLOOOOOO!! Ik heb een lijst van 1800 nummers, ik wil niet steeds dezelfde nummers horen! Ik ging steeds driftiger op de nextknop drukken.
Maar wat mij echt helemaal over de zeik kreeg die middag, was dat Spotify uit zichzelf maar even besloot dat ik aanbevolen muziek moest horen.
NEEEE GA WEG!!!!! Waarom denk je dat ik een lijst heb gemaakt van muziek dat ik wil horen?
Ik zat zo diep in mijn woede dat ik de laatste 60 km zonder muziek heb gereden. Kun je dat voorstellen? Ik, zonder muziek, in de auto? Dan ben ik er aan toe hoor!

Maar ik heb maatregelen getroffen. Ik heb een autoradio gekocht. Bij Ali. Voor wènig. Eentje met een MP3 functie. Zodat ik m’n USB met mijn eigen gekozen muziek weer kan afspelen. En dan verban ik Spotify voor altijd uit mijn leven.
DAT ZOUDEN MEER MENSEN MOETEN DOEN!
Ik ga ‘m straks in m’n voiture integreren. Moet alleen nog even uitvissen hoe het met die bedrading enzo werkt.
Zal wel weer vloeken worden.



Koningsvrije dag

Ik heb niks met die lul. Ik heb niks met de vrouw van die lul. Ik heb niks met de kinds van die lul. En eigenlijk vind ik dat ze de hele familie van die lul op moeten doeken. Met je gespeeld vriendelijk zwaaien naar de debielen in oranje langs de route terwijl vetgedrukt en met koeienletters op je voorhoofd is te lezen dat je ontzettend schijt aan diezelfde debielen in oranje langs de route hebt. Waren die debielen in oranje langs de route trouwens allemaal ingehuurd?
Oh, je zit nog naar het bijgevoegde plaatje te koekeloeren? Mooie hè? Ja, ik zocht een toepasselijk plaatje bij dees anekdoot en toen stuitte ik geheel toevallig op deze foto toen ik ‘oranje BH’ bij Google intoetste. Een lezerslokkertje noemen we zo’n plaatje in de schrijvelerij.

Het was gisteren voor mij gewoon een vrije dag van het werk. Even niet achterlijk vroeg opstaan maar gewoon rond de klok van kwart voor 5. Maar dat was omdat ik moest pissen. Ik geloof dat het ergens rond half 7 was dat ik goedgemutst uit bed sprong.
Omdat de weervoorspellers er weer eens compleet naast zaten (met je guur en koud), toog ik de tuin in om mijn toegeëigende fiets maar even een flinke apk-beurt te geven. Wist je trouwens dat die koninklijke lui met 1 druk op de knop het weer in ons land kunnen regelen? Zoek het maar eens op, het weer de dag vóór en de dag na een koninklijk iets. En kijk dan maar eens naar het weer op de dag van dat koninklijk iets zelf. Hè hè? Ik geloof niet in toeval……………

Na het douchen en mooi maken was een dance event op het bruisende buitenterrein van mijn niet nader te noemen woonplaats de place to bier. Omdat de weervoorspellers er weer eens compleet naast zaten (met je guur en koud), is mijn terrasbruinen aardig gelukt. Aan een gezellige tafel, met gezellige mensen en koud bier in plastic mijmerde ik wat over mijn huidige leven en kwam tot de conclusie dat bier in mijn lichaam vermenigvuldigt. Anders kan ik 1 glas bier = 3 liter pissen niet verklaren.
Toen de piratenhits werden ingezet was het tijd om huiswaarts te gaan. Jammer, want ik begon op dreef te raken. Het einde van klassieker ‘Zijn het je ogen’ heb ik niet meer meegekregen.
Ik vond het een heerlijke koningsvrije dag zoals ik vrije dagen het liefst heb, gewoon gezellig, met goed gezelschap en met uitstekend weer.

’s Avonds viel ik met een slappe lach in slaap want hilarische scheet.
Vanochtend was het weer achterlijk vroeg. En met het weer dat de voorspellers voor gisteren hadden aangekondigd. Guur en koud.

Compliment

In mijn vorige leven als vriend/partner/minnaar/klusjesman heb ik nogal wat fouten gemaakt. Of fouten? Vóór ik een fout maak, maak ik die fout niet natuurlijk. Dingen die ik anders had moeten aanpakken, dat is toepasselijker.
Één van de dingen die ik anders had moeten aanpakken is niet alles voor granted nemen. Hoe zeg je dat in het Nederlands? Niet als vanzelfsprekend vinden. Ik vond heul veul dingen vanzelfsprekend in de relatie en met mijn gebrek aan empathisch vermogen zag ik daar totaal geen kwaad in. En ja, daar betaalde ik in 2011 uiteindelijk de hoofdprijs voor.

11 jaren of 131 maanden of 570 weken of 3993 dagen (doorhalen wat het minst prettig leest) heb ik als een seksuele relationele kluizenaar geleefd. Bewust. Maar ook omdat ik niemand goed genoeg tegenkwam. Zei hij arrogant, want ja, dat ben ik toch ook best wel. En ik ben natuurlijk ook niet de eerste de beste Piet Piem. Wellicht vind je me wel een Piet Piem hoor, daar zou ik trouwens niet van opkijken, maar toch zeker niet de eerste de beste? En zo wel, dan heb ik daar geen boodschap aan en wens ik je herpes onder je voeten.

In die lange tijd alleen heb ik mijzelf, vrouwen en mijzelf met vrouwen eens stevig aan een grondige analyse onderworpen. Dus niet zomaar lafjes geanalyseerd, maar stevig en grondig aan een analyse onderworpen. Anders kan je het net zo goed niet doen, niewaar? Het was 11 jaren of 131 maanden of 570 weken of 3993 dagen (doorhalen wat het minst prettig leest) dagelijks afzien, confronterend en ook wel pittig om mijzelf, vrouwen en mijzelf met vrouwen door de mangel te halen, dat mag je best weten. Maar een echte vent is ook in moeilijke tijden een kerel, dat zeg ik.

De zelfontplooiing heeft z’n vruchten afgeworpen, dat kan ik met trots melden. Tegenwoordig strooi ik met complimenten in de relatie.
Ik zeg bijvoorbeeld dat ze het hartstikke goed kan als ze heeft gekookt. En ik zeg dat ze het hartstikke goed doet als ze bezig is met het huishouden. Een wasje draaien, drogen en opvouwen? Dat kan op een dikke duim van mij rekenen. Wat? Twee duimen! De bedden verschonen, daar is ze één van de beste in. Ik kan dat niet vaak genoeg tegen haar zeggen. Als ze in de tuin op de hurken bezig is, loop ik even naar haar toe, klop op haar schouder en zeg dat ze het fantastisch doet. Ook vind ik dat ze geweldig boodschappen kan doen en laat ik het nooit na om dat toch even tegen haar te melden. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Bodemlijn in een relatie is, een echte vent doet aan compliment. Dat zouden meer mannen moeten doen. Neem het maar van mij aan.
Ik heb dat namelijk 11 jaren of 131 maanden of 570 weken of 3993 dagen (doorhalen wat het minst prettig leest) stevig aan een grondige analyse onderworpen.

Tuin shizzle

Zucht. Denk je de ZZP’er een beetje financieel vooruit te helpen, blijkt ie liever lui dan moe te zijn. Nou, dan niet hoor! Dan blijf je toch lekker ZZP’er.

We hebben een kast van een tuin achter (en ook nog een aardige lap voor en naast het huis) en ja, die hebben onderhoud nodig. Flink onderhoud, dat is. Zal een klein beeldje schetsen; ik kijk er niet raar van op als ik er binnenkort over een stel glibberanaconda’s, een bonte familie groengele ara’s, een kudde opgewonden bizons, een onontdekte piramide en/of een stam agressieve Sentinelezen struikel. Of dat een forse zwarte dildo mij ineens schreeuwend voorbij slingert. In z’n lendenbroekje.
Nou, heeft dat onderhoud nodig ofnie?

En dus plaatste ik een werkopdracht op Werkspot, want ik heb veel te tedere handen om zelf bezig te gaan natuurlijk die arme ZZP’ers kunnen vast wel wat werk en inkomen gebruiken, dacht ik. Nou, is me dat even verkeerd gedacht zeg! Nul reacties. NUL NADA NOPPES NIEMAND!
Zucht.

Nu heb ik mijn geliefde wijs gemaakt dat ik, naast een fantastisch mens, een fantastische vader en een fantastische minnaar, ook een fantastische allround klusjesman ben dus de optelsom is wel heul eenvoudig gemaakt.
Ik kan me dus de komende tijd blootgetorst volop in het zweet gaan werken met gazon kweken, tuinmeubels in mekaar zetten, tegels schoonspuiten, heg snoeien, onkruid wieden, terrasje leggen, afdak plaatsen, zooi opruimen en vooral een nieuwe tuinpoort maken, want dat ding van nu irriteert mij mateloos. Zin an!
Laat het mooie weer maar komen!

Ps. We zoeken nog een sponsor trouwens.


Tot zover mijn plan

Toen in november die droplul op de A50 zijn wagen met om en nabij 100 km/u achterin die van mij joeg en ik, volgens de garagemeneer, geluk heb gehad omdat het reservewiel in de kofferbak van mijn auto de grootste klap had opgevangen, maar ik sindsdien wel mijn ruggenwervel tegen mijn buikwand en die van m’n nek tegen m’n onderkaak aan voel duwen, en de letselschademeneer van de verzekeraar van droplul contact met me opnam en over smartengeld begon, stelde ik me een zonnige toekomst voor en begon ik een plan te plannen. (goh, wat een lange zin!)

Ten eerste zou ik een sabbatical van een jaar of 17 bij de planning van mijn werkgever neerleggen. Want dat werken heb ik nu wel gezien. En dan even lekker op vakantie naar een Caribisch oord zo ergens rond de evenaar onder Miami.
Dan zou ik mezelf trakteren op net zo’n snelle maar iets ruimere voiture. Een vierdeurs is toch wel handiger immers. En vriendinlief zou ik ook een nieuwe auto geven. Eentje die ze zelf uit mag zoeken. Ook haar eventuele overige verlanglijst zou ik trouwens met een glimlach aftikken. En de voor -en achtertuin zou ik zomerklaar laten maken.
Natuurlijk zou ik bij mijn beide jongens een startkapitaal voor hun toekomstige business op hun rekening zetten. Hun moeder zou ik ook een flink bedrag toeschuiven. En moeke zou ik een onbezorgde ouwe dag bezorgen. Sterker nog, ik zou mijn hele familie en aanverwanten voorzien van een zakcentje. Sterkerder nog, jij, mijn vaste lezer, verdient ook wel een paar tientjes. Gewoon omdat het kan.
Een resideerhuis in het zuiden van Spanje zou ik ook aanschaffen. Want van die schijtwinters hier ben ik poepbeu. En ik zou voor een maand of 2 een studio afhuren. Daar zou ik dan wel even een wereldhit in mekaar flansen.
Ik zou Mats Seuntjens voor Ajax kopen. Omdat ze een nieuwe (nóg effectievere) Ziyech wel kunnen gebruiken.
Oja, en ik zou D66 vorstelijk betalen om zich in z’n geheel op te heffen en op te tiefen uit de politiek. Wat een volk is dat joh!

Maar ja, ik word afgescheept met een fooitje. Ik denk dat ik er net een volle tank diesel en dito boodschappenkar van kan permitteren. Jammer wel. Dat wordt dus gewoon verder leven zwoegen met een gehavend (voormalig) prachtlijf. Tis nait aans. Het kwartje zal ook een keer mijn kant op vallen. Zucht.

Ik laat me de volgende keer maar in de USA hard van achteren nemen. Dat levert tenminste wèl wat op.
Oh wacht…….🤔

Zomerhit 2023

Ik ben alweer he-le-maal klaar met deze schijt herfstwinter. Kunnen we die winters hier niet gewoon afschaffen? Die gaan toch nergens meer over? Al die seizoenen slaan trouwens nergens meer op. Opzouten met die onzin, we maken er gewoon zomer en schijtzomer van. Punt.
Voor meer simpele oplossingen, volg mij.

Maar goed, wat is een betere remedie tegen deze ondraaglijke kou (alles beneden 23 graden zuigt) dan nu alvast te anekdoten over mijn zomerhit van 2023? Dit jaar is dat Cuba van de Gibson broers.
Heerlijk knijtertechnisch nummer, met een lekkere doffe drumbeat, prettige pianoriedeltjes, fijne toeters en catchy tekst. Echt weer zo’n plaat waar mijn (boven)lijf automatisch ritmisch van gaat vibreren.
Het gaat over de vakantie die de 3 broers ooit op Cuba vierden. Op een BBQ- feestje konden ze de salsasaus niet vinden.
Ofzo. Mijn Cubaans is niet zo best.

Eens even zien, heb ik nog wat weetjes over Cuba? De hoofdstad is Havana, wat je uitspreekt als Abana. En dat is grappig want dat is ook een district in het noorden van Turkije. Opletten dus, bij een ticket boeken. Nüüt düt jü ünüüns dünkt, wüt prütün düü Cübünün rüür.
Het is er nooit kouder dan 15 graden, maar ook nooit heter dan 45 graden (ik kan er een graadje of wat naast zitten hoor), dus ideaal om het hele jaar in de blode pokkel rond te banjeren.
Cubaanse vrouwen zijn gezegend met woest aantrekkelijk haar en uitstekende units, gaan altijd goed gekleed, kunnen héérlijk koken en hebben nooit hoofdpijn. Én ze hebben temperament. Of zoals ze daar zeggen ‘temperamentos’. Ofzo. Mijn Cubaans is niet zo best.
En natuurlijk weet elke Fanilow dat Barry het over de tent op Cuba heeft en niet over dat strand in Rio.

Nou ja, luister zelf en geniet er vooral ook van. Wellicht dat jouw lijf ook in de automatische vibratie gaat. En laten we maar hopen dat we weer snel topless door het leven kunnen gaan.

Welterusten Minister-President

Minister-President, welterusten.
Slaap maar lekker in je vrijgezellen huis.
Denk maar niet te veel aan boven in het noorden
waar ze wonen in een onbewoonbaar thuis.
Denk vooral niet aan die duizenden kind’ren
die ontvoerd en vermist zijn door de staat.
En laat dat u ook absoluut niet hind’ren
als u weer naar een WEF-meeting gaat.
Denk maar niet aan de echte democraten,
die zijn momenteel een tandeloze macht.
Laat die weke oppositiekliek maar praten,
Minister-President, slaap zacht.

Droom maar van de EU en uw vrinden,
droom maar van uw mooie wereldideaal.
Het maakt niet uit wat anderen van u vinden,
u bent hun vriend voor zolang u maar betaalt.
Denk maar niet aan al die mensen die verrekken,
hoeveel vrouwen, hoeveel mannen zonder geld.
Droom maar dat u aan het langste eind zult trekken
als eenmaal de crisis niet meer telt.
Van een crisis naar weer een nieuw schandaal
alles wuift u vrolijk weg met uw gulle lach.
U bezigt nu zelfs al oorlogstaal,
Minister-President, slaap zacht.

Schrik maar niet te erg wanneer u in uw dromen
al die hulpeloze slachtoffers ziet staan
die door de belastingdienst zijn genomen
en u vragen hoe lang dit nog zo moet gaan.
En u zult toch ook zo langzaamaan wel weten
dat er mensen zijn die ziek zijn van beleid,
die de armoe en ellende niet vergeten
door toedoen van uw machtige overheid.
Droom maar niet te veel van al die arme mensen,
droom maar fijn van overwinning en van macht.
Denk maar niet aan al die burgerwensen.
Minister-President, SLAAP ZACHT!

(Plaatje is van Cortés.)

(Muziek is van Boudewijn de Groot.)

Eeehm 🤔

Mijn nieuwste hobby is ‘gokken’ op Vakantieveilingen punt nl. Vink leuk. Beetje andere mensen in de laatste seconde aftroeven en spullen aanschaffen voor wènig. Let wel, alleen spullen die LVT zijn hè, Leuk Voor Thuis. De rest, zeg maar 98% van het aanbod, laat ik schieten hoor. Wat moet ik ermee?
Over die 98% heb ik verder niet zo heel veel te zeggen, maar bovenstaande veiling deed mij de wenkbrauwen toch eigenlijk wel ietsjes fronzen.

Hoe moet ik dit nou weer zien?

Dat vakantieveilingen punt nl voor de muziek en hapjes/drankjes zorgt? Dat Vakantieveilingen punt nl jouw vriendinnen uitnodigt? Dat jij de middenstip van De Kuip uitkiest en dat Vakantieveilingen punt nl deze dan reserveert?
Of stelt Vakantieveilingen punt nl misschien een vibrator ter beschikking? Of meerdere vibratoren? ……………………………Ik vind het maar een vage veiling.

Zie het al voor me.
Rita, een verstokte vrijgezelle vrouw van 43 wint de veiling voor een x bedrag. Ze kiest ervoor om de party bij haar thuis te houden. Ze nodigt haar vriendinnen Tessa (38, getrouwd met Ray en moeder van 6 jarige Chiclaine), Jasmina (39, moeder van 22 jarige Marvin en 18 jarige Quincy, beide vaders onbekend), Annemarie (44, carrièrevrouw, kindloos) en Karin (40, pas gescheiden, hangt tegen een burn out aan) uit.
Op een niet nader te noemen zaterdagavond komen de dames tezamen in Rita’s flatje. Vakantieveilingen punt nl heeft 10 vibratoren beschikbaar gesteld, Rita heeft ze netjes naast elkaar op tafel gezet, tussen de waxinelichtjes en de wijnglazen. Op de vraag welke wijn geschonken moet worden, wordt unaniem ROOD NATUURLIJK geschreeuwd.

Een stuk of 5 glazen wijn later neemt Rita het voortouw en ontdoet zich van haar onderkleding. Ze kiest ‘De Rampetamper 3.0’ en glijdt in een aangename positie op de bank. Na enkele minuten legt ze uitgeput de vibrator terug op tafel. “Pfoe, dat was heftig!”, verzucht ze.
Jasmina is de volgende en zij kiest ‘The Accelerator TDI’. Deze is zo heftig dat ze alles in een omtrek van een meter met haar benen omver trapt. “Hadden we het maar bij mij thuis gedaan, veel meer ruimte.”, sneert Annemarie. “Ja Jezus, we weten nou wel dat jij groot woont! Hou toch ’s op met je arrogante gezeik!”, snauwt Karin haar toe.
Tessa is thuis wel wat gewend en zij kiest voor één van de ‘Big Daddy’s’, de zwarte. Karin schenkt ondertussen haar 12e glas wijn in. Rita ziet Tessa genieten en roept van opwinding of zij dadelijk ook de zwarte Big Daddy kan proberen. Tessa geeft ‘m aan Rita.
Annemarie pakt ondertussen de roze ‘JOEHOE’ erbij en drukt ‘m vacuüm op het bijzettafeltje naast de bank. Met een glas wijn in de hand gaat ze er gehurkt op zitten. Tessa helpt Karin naar de badkamer, Karin moet kotsen. Als zij enigszins is bijgekomen en terugkomt in de woonkamer, ziet ze haar vriendinnen over elkaar heen krioelen. Allemaal zijn ze naakt.
Natuurlijk kan zij niet achterblijven en pakt ze ‘De Doehetzelver’ van tafel. Ze scheurt haar kleding van haar lijf en gaat pontificaal op de eettafel liggen.
Maar hoe ze ook haar best doet, het ding geeft geen sjoege. “ZITTEN ER WEL BATTERIJEN IN?”, gilt Jasmina. Nee dus.
Karin flikkert het ding in een hoek en schenkt nog een wijntje in.

Tegen 01.52 uur is de party over. De vrouwen nemen afscheid van elkaar en Rita bergt de vibratoren op in de bijgeleverde doos. Ze stuurt Vakantieveilingen punt nl een berichtje dat de doos weer opgehaald kan worden.

Ja, ik denk dat ze bij Vakantieveilingen punt nl dit bedoelen met Vibrator party met vriendinnen. Wat denk jij?

FIFA = corrupt

In 1974 (West-Duitsland) wonnen we het WK, maar ging West-Duitsland er met de beker vandoor. De FIFA zag dat het goed was.
Ik was 3 jaar en voetbalde nog niet.

In 1978 (Argentinië) wonnen we het WK, maar haalde Argentinië werkelijk alles uit de kast om de beker thuis te houden. De FIFA zag dat het goed was.
Ik was 7 jaar en een keepertje.

In 1982 (Spanje) deden we niet mee en won Paolo Rossi met Italië het WK. De FIFA zag dat het goed was.
Ik was 11 jaar en hield wel eens wat ballen tegen in hele goede teams.

In 1986 (Mexico) deden we niet mee. Argentinië won en Maradona scoorde met zijn hand. En trouwens ook de één na mooiste goal op een eindtoernooi ooit . De FIFA zag dat het goed was.
Ik was 15 jaar en gestopt met keepen.

In 1990 (Italië) wonnen we het WK, maar ging de KNVB liever in zee met Beenhakker dan met Cruijff en won dus Duitsland. De FIFA zag dat het goed was.
Ik was 19 jaar en was gelegerd in Seedorf.

In 1994 (USA) wonnen we het WK, maar omdat hiha Ed de Goeij een vrije trap van Branco vanaf een meter of 30 liet gaan (ja Feyenoord fans, zelfs Bijlo had die gehad) won uiteindelijk Brazilië. De FIFA zag dat het goed was.
Ik was 23 jaar en had beter in Oranje kunnen keepen.

In 1998 (Frankrijk) wonnen we het WK, maar omdat de (ongetwijfeld omgekochte) scheidsrechter niet floot voor een penalty voor een duw in de rug van Pierre van Hooijdonk in de allerlaatste minuut tegen Brazilië, won Frankrijk. De FIFA zag dat het goed was.
Ik was 27 jaar en ik had tweede keeper achter Sar kunnen zijn. Of andersom natuurlijk.

In 2002 (Japan/Zuid-Korea) deden we niet mee omdat tijdens de kwalificatie de FIFA weigerde een dopingtest bij Ierland uit te voeren. Brazilië werd geen strobreed in de weg gelegd voor hun 5e wereldtitel. De FIFA zag dat het goed was.
Ik was 31 jaar en ik had wellicht wél de meubelen kunnen redden in die uitwedstrijd tegen de Ieren.

In 2006 (Duitsland) wonnen we het WK, maar een hele zwakke (ongetwijfeld omgekochte) scheids besloot met kaarten te strooien tegen Portugal. Zidane verklote de titel voor Frankrijk door Materazzi van Italië te koppen. De FIFA zag dat het goed was.
Ik was 35 jaar en ik had ook rood gekregen. Ik denk zelfs 2 keer.

In 2010 (Zuid-Afrika) wonnen we het WK, maar keepte Casillas van Spanje overduidelijk met te grote schoenen. Scheidsrechter Howard Webb (ongetwijfeld omgekocht) deed niets. De FIFA zag dat het goed was.
Ik was 39 jaar en had minimaal assistent-bondscoach kunnen zijn.

In 2014 (Brazilië) wonnen we het WK, maar koos bondscoach Louis van Gaal in de halve finale tegen Argentinië ineens voor een behouden tactiek.
Duitsland won weer eens. De FIFA zag dat het goed was.
Ik was 43 jaar en ik had beter bondscoach kunnen zijn.

In 2018 (Rusland) deden we niet mee omdat we 7 goals tekort kwamen tegen Zweden in de kwalificatieronde. Het anti-voetbal van Frankrijk deed zijn intrede en was succesvol. De FIFA zag dat het goed was.
Ik was 47 jaar en ik had het 100% beter gedaan dan bondscoach Dick Advocaat.

In 2022 wonnen we het WK, maar (de entourage van) Lionel Messi is na de verloren wedstrijd tegen Saoedi-Arabië bij die Infantilo van de FIFA thuis geweest en daar is de koop van de wereldtitel gesloten. Tegen Argentinië is daarom op dit WK niet te winnen.
Messi hoopt daarmee de beste voetballer aller tijden Diego Maradona eindelijk af te lossen. De FIFA zag dat het goed was.
Ik ben 51 jaar en zeg alleen maar dat Johan Cruijff de allerbeste voetballer ooit is.

Punt.

Het gevaar van tegenwoordig

Dees anekdoot bevat een waarschuwing voor u allen!

Als je een eindje van de bewoonde wereld resideert en je dus een kilometer of 17 door gebieden moet tuffen waar de elektriciteit zijn intrede nog niet heeft gedaan, is het prettig als je eindelijk de route kent en je dus zonder routekaart de weg naar de snelweg weet (sjonge, wat een lange zin).
Wat dan ruk is, is dat boven ons gestelden besluiten om één van die wegen, de belangrijkste weg zelfs, 3 weken compleet dicht te gooien voor werkzaamheden. Ik geloof een nieuw postkoets pad ofzo. Of een trekker inhaalzone. Wie zal het zeggen? En tja, dan kan ik weer opnieuw beginnen. Zo wordt autorijden wel een intensieve bezigheid zeg! Zucht.

Maar goed, ik heb tegenwoordig een mobiele telefoon mét navigatie erop dus m’n wegenkaartboek heb ik in principe niet meer nodig. Ding is ook uit 1987 trouwens. Weg ermee!
Via flauwe bochten, scherpe bochten, Tarzan bochten, 14 verkeerslichten, 87 rotondes en ontelbare drempels leidde de app mij naar de snelweg. En dat alles in het pikkedonker van de vroege ochtend. Eenmaal op de snelweg kom ik al gauw in de Max-modus en gaat het gaspedaal in. Wat nou 100?

Gisteren viel me ineens iets op. Auto’s die ik die ochtend eerder had gezien in het pikkedonker scheurde ik nu voorbij. En dat zette me vanzelfsprekend aan het denken. Hoe kunnen zij eerder op de snelweg zijn dan ik, terwijl de app op mijn telefoon de route toonde? Ik concludeerde dat maar eén punt de dader kon zijn, het verkeerslicht waar ik linksaf gestuurd word waar rechtsaf mij veel logischer lijkt. Ik moest op onderzoek uit.

Op het werk haalde ik Maps van de omgeving tevoorschijn en warempel, mijn navigatieskills, onderbuikgevoelens en logisch denken lieten me ook deze keer niet in de steek. Rechtsaf bij dat verkeerslicht is veul sneller. Niet korter, wel sneller. Tsss, met je technologie.

Maar waar blijft de waarschuwing nou, Manus? Nou, lees verder dan, bovenstaande was nog maar de intro.
Ik lag gisteravond in amoureuze houding en dito kledij met vrouwlief op het berenvel voor de open haard toen ik haar bovenstaande vertelde. Wij vertellen elkaar namelijk alles en ook op de vreemdste momenten. En wat dacht je? Vanochtend stuurde de navigatie-app mij uit zichzelf naar rechts bij het desbetreffende verkeerslicht!!!!!! Da’s toch apart op z’n minst? Ik ben er nog steeds beduusd van.

De waarschuwing van dit verhaal is; Leg je telefoon ver weg als je amoureuze handelingen gaat uitvoeren. Ze pikken namelijk alles op. Meer dan je wellicht zou willen.

Met je technologie.

Totale lul-lijst

Ja hoor, ik kan weer eens 3 nieuwe iemanden op mijn totale lul-lijst invullen. Want ik heb weer wat meegemaakt hoor. Ik zal het uitleggen.

Ik ben de laatste tijd weer veel en vroeg onderweg en laat ik voorop stellen dat ik blij ben dat ik vooral met echte alfamannen in echte auto’s de snelwegen bestier. En niet met fietsen-achterop-oudjes of opgedirkte onderweg-naar-kantoor-tiepmiepjes of van die nauwepijp-puntschoentjes-in-gesubsidieerde-accubakken-mannetjes. Want eerlijk is eerlijk, met alfamannen rijdt het gewoon net iets prettiger door.

Maar er zijn natuurlijk altijd totale lullen op mijn weg en één daarvan is meneer de vrachtwagenchauffeur. Wat is er tegenwoordig met die lui joh!? Worden die wagens met alleen nog knipperlichten gemaakt ofzo? Zit er geen rem meer op? En zijn de buitenspiegels wegbezuinigd? Met je ik doe m’n knipperlicht aan en klap gewoon naar links als het mij uitkomt. Misschien gewoon ’s een keer vaart minderen als je een collega nadert in plaats van lukraak inhalen. Vrachtwagenchauffeurs, je bent een totale lul!
Een algeheel inhaalverbod voor vrachtwagens, dat zeg ik! Liefst heel den dag, maar in elk geval tijdens spitsuren.

Nu is bovenstaande nog enigszins te voorkomen als alle beschikbare banen gewoon open zijn. Maar als zo’n totale lul bij Rijkswaterstaat vergeet dat rode kruis boven de meest rechterbaan uit te zetten (doen zij dat eigenlijk?), tja, dan wordt het druk op die andere twee banen. Dat is natuurlijk een duh van jewelste. Rijkswaterstaatpersoneel, je bent een totale lul!
Die rode kruizen moeten ze afschaffen, dat zeg ik! Waar slaat het op dat wegenbouwers wegen bouwen waar je toch niet overheen mag?

De laatste totale lul is die gozer die zijn Seat met een gangetje of 100 achterin mijn voiture jankte omdat nou ja, bovenstaande en omdat hij niet oplette toen ik vol in de remmen moest en ging.   

Gelukkig is mijn voiture aardig bepantserd en valt de schade in verhouding mee.
En ik? Ach, die 37 verbrijzelde nekwervels, schouderbladen die ineens onder de oksels zitten en een rug die voelt alsof er een cruiseschip op gevallen is, herstellen wel weer joh.
Dat mijn reservewiel in de kofferbak de grootste klap opving, heeft ook geholpen trouwens.

Mijn laatste vrouw

10 jaren, 11 maanden en 9 dagen was ik zag ik mezelf als één van de 317 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland. Da’s dus bijna 4000 dagen hè?! Over discipline, beheersing en principes gesproken.
Haha, heb ik die grote waffelaars even mooi te pakken, met hun ‘die zit na 3 weken alweer aan de vrouw want hij kan niet zonder’. Maar ik ben geen vrouwenverslinder, bimbojager of met de piemdenker, dus een klein middelvingertje voor hen lijkt me wel gepast. 🖕🏼

Donderdag 1 september 2011 was de liefde tussen voormaligje en mij simpelweg op en besloten we als goede vrienden maar vooral als vader en moeder van de jongens verder te gaan. En met succes, het zijn inmiddels 2 fantastische, hilarische, slimme en leuke pubers. Voor opvoedtips, volg ons, zou ik zeggen. 😁

Zomer 2022.
Binnen no-time spraken we af om gezellig een hapjedrankje te doen. Het klikte. Sterker nog, het klikte big time. En zelfs van beide kanten! Zij is de vrouw waar ik al die jaren mijn discipline, beheersing en principes voor heb laten gelden en, geloof het of niet, ik ben de man waar ze op had gehoopt (lees klusjesman met humor 😉).
Inmiddels hebben we ook de mindere kant van het leven moeten meemaken en dat heeft onze relatie eigenlijk alleen maar versterkt. Met andere woorden, het zit wel moustache tussen ons.

Wat ik eigenlijk met dees anekdoot wil zeggen;
Ik ben bij dezen definitief van de vrijgezellenmarkt af. Eventuele aanbidsters kunnen mijn deur voorbij fietsen, kunnen mij uit hun hoofd zetten, kunnen mijn kont tot ziens kussen en tevens kunnen ze mij op hun buik schrijven. Kom op zeg, je hebt 10 jaar, 11 maanden en 9 dagen de tijd gehad. 😝

Deze vrouw zal namelijk mijn laatste vrouw zijn.


Bijna dood ervaring rijker

Ik woon naast een berg (ja, écht!) en om naar het keepen/voetballen van mijn jongens te gaan, moet ik over die berg. Ja, ik kan wel omrijden maar dan moet ik via het poepgat van de provincie Utrecht. En daar werk ik ook al dus diek loel! Is trouwens ook een heul end om.
Maar ik dwaal af.

Ik rijd daar regelmatig dus kun je wel stellen dat ik het daar met m’n ogen dicht kan vinden. Derhalve ragde ik met een gangetje van minimaal 80 die 7% naar beneden. Je kunt sturen of niet, dat zeg ik altijd. En trouwens, een Peugeot heeft de beste wegligging aller tijden. Dus.
Maar beste lezer, wat er daarna gebeurde is me daar toch een story!
(denk je dat dit weer zo’n overdreven anekdoot wordt, stop dan hier met lezen. Wil je weten hoe dit afloopt, lees dan gauw verder!).

Plotsklaps kwam van achter de zonneklep een spin naar beneden gespidermand. Recht voor m’n gezicht bleef ie hangen. En dan niet zo’n gay spinnetje hè, nee, zo’n enorme grote joekel. Zo’n Enormous Giganticus. Zo eentje waar Australische spinnen van in hun web schijten, zeg maar. Had een tattoo op z’n rug van een RIP-graf. Nou zeg! Nooit eerder gezien.

Nu ben ik niet zo schrikkerig aangelegd, maar met bijna 100 van een berg af is het toch even scherp zijn geblazen. Flux opende ik het raam om het monster met een welgemikte bitchslap naar buiten te bonjouren. Maar de plotselinge temperatuurverschillen, de wind en waarschijnlijk eerdere ervaringen deden spinmans doen schrikken en hij dook ineens op mijn keel. Potverdrieduppies, dit kon wel eens heul slecht aflopen, bedacht ik me in een split second. En dan met name voor schrijver dezes. Zul je altijd zien, lig ik gekruld om een boom ergens in het ravijn, waggelt Jan Lul de Spin vrolijk mijn voiture uit. Nou, niet op mijn horloge!

Ik greep het beest met m’n rechterhand beet, maar op de een of andere manier had het zich vastgebeten op mijn prominentia laryngea. GOFFER! Met m’n knieën stuurde ik de bergweg af en met beide handen trok ik het beest van m’n keel af. We raakten in gevecht. Met één van z’n poten gaf hij me een rake uppercut, gevolgd door een rechtse directe met één van z’n andere poten. JA, WAT ZULLEN WE NOU KRIJGEN ZEG!, gromde ik. Met beide handen kneep ik z’n keel dicht en gaf ik ‘m een kinstoot.
Oh, een groepje wielrenners. Ik zwaaide vriendelijk toen ik ze slalommend passeerde. Ondertussen zette Von Spinhausen z’n tanden in mijn middelvinger. Ik gilde het uit. Oh, een groepje wandelaars. Ik zwaaide vriendelijk met m’n middelvinger. Boze gezichten. Nah!

Ik naderde zeeniveau en dat betekende een scherpe bocht. Hier moest een einde aan komen, redeneerde ik. Had ik niet ooit geleerd dat je niet moet vechten met tegenstanders, maar ze z.s.m. uit moet schakelen? Ik greep de draad waar de klootzak aan bungelde en wikkelde het met de snelheid van het licht om zijn nek. Ook pakte ik ‘m in een nekklem en na een seconde of 47 voelde ik het leven uit zijn leven zakken.
Vlak voor de bocht der bochten mikte ik het kutbeest uit het raam. “Ga iemand anders lastig vallen, ik moet naar m’n jongens!”, kafferde ik hem na. LUL!
Net op tijd kwam ik bij het sportterrein aan en nadat ik met een vochtig McDoekje het dashboard van enkele deciliters bloed had ontdaan, zag ik de aftrap. Tja, timing is my middle name. Altijd al.

En zo zie je, beste lezer, ik ben een bijna dood ervaring rijker.
Gelukkig wel, anders had ik dees anekdoot helegaar niet kunnen typen.

Ramblin’ Boots

Wat krijg je als een festivaldirecteur een superband strikt voor zijn Kanaalpop? Dan krijg je mij terug naar mijn tienerjaren.

The dukes of Hazard was vroeger dè serie in mijn leven. Het ging over twee rebelse gozers met een brute Dodge Charter (de General Lee), hun oom Jesse en nichtje Daisy………..oef, Daisy Duke, goeiendag zeg! 😍
Elke aflevering kregen ze het aan de stok met the law. En dan met name met Rosco P. Coltrane, de meest hilarische sheriff ooit. Op Buford T. Justice na ofkors.
Scheuren met die bak over snelwegen, over binnenwegen, over landweggetjes als ze weer eens achterna gezeten werden door de politie, met snelheden waar je u tegen zegt. Per aflevering vlogen ze 37x door de lucht over rivieren, over huizen, over auto’s en altijd met een YEEEHAAAAAH loud and clear. Oja, en altijd, maar dan ook echt altijd zonder een krasje of deukje op die oranje wagen.
Prachtig vond ik het.

Tijdens die achtervolgingen hoorde je van die heerlijke snelle countryrock en laat ik daar nou naartoe willen met dees anekdoot!
Afgelopen zaterdag maakte ik kennis met de band Ramblin’ Boots. Je mag 3x raden welke muziek zij speelden? Juist, heerlijk snelle countryrock. Man, wat was ik in mijn nippl….. nopjes! Ik slingerde de ene YEEEHAAAAH na de andere eruit.
Lang geleden dat ik zo’n goeie liveband heb gezien zeg. Maar dat kan ook komen omdat ik bijna nooit naar concerten en/of festivals ga hoor. En ze komen gewoon uit Nederland hè?!

Ik zou tegen al die andere festivaldirecteuren willen zeggen; Laat die ‘nou, geen bier over me heen gooien’ pisvingertjes lekker links liggen en zet Ramblin’ Boots op het podium. Succes gegarandeerd.

Verwennerij

Al jaren loop/zit/lig ik met de gedachte rond om mijn gezicht ’s even flink onder handen te laten nemen. Niet dat ik die prachtige levenservaringsgroeven weg wil laten botoxen ofzo hoor. Tsss, dat is wel heul Hollywood, niet?
Nee, het gaat me meer om de afvalscheiding van al het vette vreten dat ik naar binnen werk en wat zich een uitweg baant via mijn gezicht.
Van een afstandje lijkt het alsof ik een volle driedagenbaard heb, maar dichterbij blijken het gewoon mee-eters te zijn.
Maar ja, om nou als macho man zomaar even zo’n schoonheidssalon binnen te wandelen, tja, dat stond me al die tijd een beetje tegen.

Maar wat wil nou het toeval? Gisteren werd me geheel vrijblijvend een gezichtsbehandeling aangeboden! Nou, daar hoefde ik vanzelfsprekend geen 2x over na te denken en voor ik met m’n ogen geknipperd had, lag ik al gestrekt in afwachting.
Mensen, wat een heerlijke opknapper! Wat een teder huidje heb ik ineens! En wat een rustgevend gevoel! Ik ga gauw nog een keer, dat kan ik je garanderen.
Zou ze ook aan liposuctie doen? Want die pens van mij, nou laat ik het positief houden, dat mag wel een onsje minder.

Genaaid waar ik bij sta

In de lente van de winter van mijn leven ben ik er eindelijk achter dat ik genaaid word waar ik bij sta. Nou ja, we worden tegenwoordig allemaal genaaid waar we bij staan maar dit is mijn weblog dus projecteer ik het naaien waar je bij staat nu maar even op mezelf.

De vaste lezer weet dat ik al een jaar of 300 aan psoriasis lijd en dat ik daarvoor jaarlijks naar de kliniek ga om het te laten behandelen. Het is niet veel hoor, op m’n onderbenen zit wat en een plekkie op m’n hoofd, that’s eigenlijk all folks. Maar toch genoeg om het te laten behandelen, vond en vind ik.
In den beginne gaf ik me volledig over aan de deskundigheid van het personeel aldaar met een zoutbad, wat UV-B belichting en crème. Maar de laatste jaren ging ik meer m’n eigen weg en eigenlijk puur om lekker egaal en overal bruin (ja, ook daar beneden ja 😏) te worden. Want ik vind het lollig als iedereen in de winter grauw en bleek ziet, ik gewoon gezond poepiebruin ben. Ben niet voor niets Von IJdelhausen.

Maar ik dwaal af.
Ik had altijd al mijn bedenkingen bij de crème die mij voorgeschreven werd. Het werkte maar heul summier. “U heeft zeker aandelen in deze troep”, vroeg ik eens aan de (hoofd)arts. Nee, dat was zeker niet het geval, verzekerde hij me. Ik rustte dan ook mijn casus.
Door een foutje (?) van de apotheek kreeg ik een paar jaar geleden Dovobet mee in plaats van de vaste crème, voor het plekje op m’n hoofd. Werkte goed!
Ik overlegde dit met de (hoofd)arts. Hij schreef mij vanaf dat moment Dovobet voor. “Maar alleen voor het hoofd hoor!”, waarschuwde hij. Voor de overige lijfplekjes moest ik die troep blijven smeren.
Prima.

Begin dit jaar nieuwe ronde, nieuwe kans. Èn een nieuwe arts. Jonge vent, aardige gozer. “Dat Dovobet kun je overal op smeren hoor.”, zei hij tussen neus en lippen door.
“PARDON?”
Blijkt dus dat Dovobet als een tiet werkt. Ik ben nu zo goed als psoriasisvrij.
WHOOP WHOOP. Maar ook zucht.

Weet iemand een manier om (hoofd)arts aan te klagen voor 300 jaar lijfelijke ellende? Het liefst op de Amerikaanse manier. Kan wel wat koffers met geld gebruiken namelijk.


Ik zit weer in de boeken

Ja, je leest het goed. Ik zit weer in de boeken. Ik, uw geliefde blogger. Op 51 jarige leeftijd.
Oh, wat goed van je, Manus! Ga je je bijscholen? Hoor ik je denken. Logische gedachte hoor maar neen, ik ga me niet bijscholen. Pfff, ik! De gozer met tegenwoordig een topfunctie bij de government? Laat me niet lachen. Da hep ik toch heel nie nodig, jonguh!

Nee, ik help zoon. Hij staat er namelijk kielekiele voor en ik kan het niet over mijn vaderhart verkrijgen dat hij dezelfde fouten gaat maken als ik maakte met school. En ik weet als geen ander hoe pittig de 2e klas is. Niet alleen is het speelse eraf en is de leerstof moeilijker, maar ook het lichaam metamorfoost richting het manzijn en begint de interesse voor de vrouwelijke vormen vrouwtjes te groeien.
Vanaf maart ongeveer zag ik dat zijn cijfers achteruit gingen voor sommige vakken. Nu vind ik dat niet zo’n probleem als het snapvakken (wiskunde, natuurkunde) zijn, maar ook bij de leervakken aardrijkskunde en geschiedenis gingen de cijfers rap omlaag. Ik overlegde met voormaligje en we besloten dat Sam vóór proefwerkdagen bij mij zal gaan leren.

Ik leer hem een andere manier van leren dan alleen tekst stampen. Uittreksels maken, schema’s maken, pijltjes, strepen, bondige zinnen, ezelsbruggetjes. We gebruikten muziek (Over de muur) toen het over Berlijn ging. Ik leg uit, ik verklaar, ik vertel. Kortom, we nemen de tijd om te leren. Maar natuurlijk maken we ook grappen en grollen en pikken we altijd even een McDonaldsje mee. Ik zie het een beetje als een voetbaltrainer. Die doet ook alles voor bij jeugd, tot ze het zelf begrijpen en uitvoeren. En áls er iemand een voetbaltrainer is, ach, je weet zelluf.
Het werkt! Zijn cijfers zijn weer omhoog gegaan (en valt een cijfer toch ietwat tegen, schroom ik natuurlijk niet om even naar de docent te mailen dat hij ernaast zit. Met succes hahaha 😈). Het zal erom spannen, ik vrees zelfs een beetje dat we te laat zijn begonnen, maar we gaan ons uiterste best nog even doen.

Binnenkort begint de toetsweek en dat is best een bult werk. Gelukkig mag hij ook een stel enen halen, maar móet hij 2 aardig hoge cijfers scoren. Nu ben ik zo’n vader die dan oppert om het voorwerk te doen, ik heb verder toch niet zo’n heel flitsend leven. Afgelopen vrijdag heb ik de boeken van aardrijkskunde en geschiedenis bij hem gehaald en ben ik dit pinksterweekend aan het uittreksels maken, schema’s maken, pijltjes, strepen, bondige zinnen, ezelsbruggetjes geslagen.
Alles haal ik uit de kast om hem zo goed mogelijk voor te bereiden want linksom of rechtsom, hij gaat naar die 3e klas!

Volgend jaar wordt hij 15. Dan laat ik zijn handje los en mag hij het leven lekker zelf uit gaan zoeken.
Dan neem ik Teun nog 3 jaar onder m’n vleugels.




Vakantiehitje 2022

De vaste lezer slash leester hier weet het inmiddels, elk jaar zo vlak voor de vakantie ben ik genoodzaakt om een vakantiehitje uit te zoeken waarmee mijn jongens en ik onze 3 weken vakantie zullen opleuken. We zullen tenslotte regelmatig in de voiture te vinden zijn als we in onze favoriete vakantieplek naar iets plezierigs dieselen.

Dankzij Tiktok ontdekte ik dit fantastische lied. Het is gemaakt door Wheeler Walker jr. en dat is een typetje van de Amerikaanse komiek Ben Hoffman uit het pittoreske Amerika. Hij is uit 1974 en dat betekent dat hij van mijn generatie is. Wat eigenlijk inhoudt dat wij tenminste nog wèl humor hebben in tegenstelling tot die Millenialjankerts van tegenwoordig.

Country is stiekem best wel een favorietje van me. Ik kan zum bleistift een perfecte ‘Tulsa time’ van Don Williams neerzetten (vraag maar aan moeke). En ook onderstaand lied valt in dat genre.
De tekst tja, daar snap ik nog niet zoveel van, dat moet ik nog even door de translater halen, maar de melodie is erg linedance-pakkend. En het is ook niet zo’n heul lang nummer dus we kunnen ‘m aardig repeaten.

Ik zou zeggen, luister zelf en geniet van de melodie en, mocht je het begrijpen, de tekst.

Taane Hennie

Tante Hennie was de zus van moeke. Ze is al een jaar of 20 dood maar ik herinner me haar als een lolvrouw met zo’n hilarische Ron Brandstederlach. Je weet wel, als van die gierende autobanden.
Ze is terug in ons leven en met ons bedoel ik mijn jongens en dan vooral de jongste, Teun. Ze spreken allebei al perfect Grunnings en een tijdje terug kregen we het over tante Hennie. Taane Hennie is dat op z’n Grunnings. En sindsdien is het taane Hennie dit en taane Hennie dat bij hem. Stel je een vraag met daarin het woordje ‘wie’ erin, is de kans heul groot dat hij taane Hennie zegt.
Ik vind dat zó lollig!

Mijn muziekcarrière wil nog niet echt van de grond komen en dat begint wel een beetje aan me te knagen, om eerlijk te zijn. Kom op zeg, het is al bijna 2 jaar dat ik die stap waagde. Inmiddels staan 6 eigen nummers en 10 remixen online.
Neem anders gerust even een luistertje. (klein tipje: op de foon hoor je de remixen niet goed, doe dit op een groter apparaat)
https://www.youtube.com/channel/UC4Jyx26eX-d3mK5MnR3FOdA/videos

Dat mijn muziekcarrière nog steeds geen doorslaand succes is, weet ik aan mijn gekozen naam. Slinxters is toch minder pakkend dan ik dacht. DJ Anus is al bezet (huh?) en dus kwam ik op het briljante idee om mijzelf Taane Hennie te noemen. Schijnt hip te zijn, van die aparte namen (Kraantje pappie, Fnelle) dus waarom ik niet? Niewaar? En het bekt internationaal ook nog lekker.

Ik ga even weer fijn achterover leunen en wachten op mijn grote doorbraak. Ik geloof dat je vanaf 1000 abonnees of 1 miljoen likes aardig binnen gaat lopen.

Schelden doet geen pijn

Ik zag een filmpje van Max Verstappen die in een of ander Miamiees honkbalstadion de eerste bal bij een honkbalwedstrijd mocht werpen ofzo. Je kent het wel, pers erbij, gesponsorde kledij aan, erg zucht allemaal. Nu moet hij dat natuurlijk helemaal zelf weten, hij zal er wel 40 miljoen voor hebben gekregen, maar mensen, dat werpje! Mijn dochter van 6 gooit minder gay. Als je geen bal kan gooien, geef dat dan aan en doe het gewoon niet. Je staat voor lul. Die catcher moest 17 stappen naar voren doen om die bal te vangen.
Ik vind dat het publiek hem best had mogen uitfluiten.

Sporters zijn publieke figuren (die meestens (heul) veul geld verdienen) en ik vind dat je hen best mag bejegenen. Tegenwoordig zijn ze wel erg gauw op hun pik danwel tepel getrapt (grappig plaatje hè? Dat zijn lange tepels. Zelf gemaakt).
Oeh, discriminerend. Oeh, beledigend. Oeh, stigmatiserend. Kijk, zolang het geen doodsbedreiging betreft, heb ik er niet zoveel moeite mee. Sterker nog, ik vind het soms zelfs ludiek lollig. “Dries, je moeder heeft een snor”, zongen NEC-supporters in 2000 over AZ’er Dries Boussatta. Ik kan me niet herinneren dat daar toentertijd moeilijk over werd gedaan. En kreeg Menzo geen bananen naar zich toe gegooid? Hij pakte eentje van het veld en vrat ‘m gewoon op.

Waarom wordt over een speler die 90 minuten uitgefloten wordt niet moeilijk gedaan, maar oerwoudgeluiden naar een speler toe zijn dan weer not done. Ja, het is onsmakelijk en eigenlijk best sneu en zegt meer over die roepers, maar kom op zeg, daar moet je toch boven staan als (duurbetaalde) sporter?

Ik heb ook eens zoiets meegemaakt. Nu zouden we dat een jeugdzonde noemen, toen was het alleen maar grappig. Het was bij mijn favoriete basketbalclub Donar ergens in de 90’s. Wij zaten altijd met een groep van 15/20 man/vrouw in de linkerhoek van de houten tribune. De hoek waar Mart Smeets ook altijd kwam staan, maar dat heeft er verder niks mee te maken.
We speelden tegen een ploeg in het wit (weet niet meer wie) en bij die ploeg speelde een vent met een krullende mat en volgens mij een snor. Op zich niet zo bijzonder, ware het niet dat hij een aparte dribbel had. Met zijn rechterhand beroerde hij de bal en zijn linkerhand wapperde wat heen en weer tijdens het lopen.
Ineens riep iemand uit onze groep “JOEHOE” als hij aan de bal was. Wij lachen natuurlijk en al snel namen we dat over. Bij elk balcontact van hem galmde “JOEHOE” uit 15 kelen door de hal. En je raadt het al, de hele tribune (ook die aan de overkant) ging even later los zodra hij aan de bal kwam. Als ik er aan terugdenk schiet ik weer in de slappe lach.
Als ik het me het goed herinner heeft hij zelf om een wissel gevraagd. We wonnen die wedstrijd.
Missie geslaagd.

Jeugdzonde

Het was de laatste zaterdagavond van onze vakantie in Mexico. Ergens in de 90’s. M’n maat, zijn vriendin en een stelletje uit ons hotel namen me mee naar de plaatselijk bar. Ik had er niet zoveel zin in. M’n vakantieliefje was net weer naar huis vertrokken, m’n geld was op en ik was chagrijnig. Toch liet ik me overhalen.
Het begin van mijn jeugdzonde m.b.t. een vrouw was aanstaande. Lees gauw verder dan!

Terwijl de andere vier pret, plezier en lol hadden, hing ik een beetje kansloos aan de bar. Maat kon dit vanzelfsprekend niet aan zien en kwam naar me toe. “Doe gvd niet zo debiel en doe gewoon mee! Ga met die blonde dansen!”, zei hij geërgerd. Ik keek verveeld opzij naar de dansvloer, daar stond ze, Kelly Bundy look-a-like 2.0. Ik bedankte want ik was niet in de stemming, in de mood en ook niet in vorm. Maat nam hier geen genoegen mee en stapte op Kelly af. Even later kwam hier weer naar me toe en zei dat ze mij leuk vond en dat ik haar te dansen moest vragen. Weer zei ik dat ik geen zin en ook geen geld had. Maat werd pissig, drukte mij een stapel peso’s in de handen en dirigeerde mij naar de dansvloer.

Op de dansvloer was ik haar al zat (en zij mij) en nam ik weer plaats aan de bar. Ik had me voorgenomen om naar het hotel te gaan om de avond van de anderen niet te vergallen maar dat komt niet in het woordenboek van maat voor. Weer bonjourde hij mij richting Kelly.
Nou ja, het werd toch nog een leuke avond. 🕺🏽💃🍻🍻🍻🍷🍷🍷

De bar ging sluiten en ik ging met Kelly mee naar haar hotel een paar dorpen verderop. Op de achterbank van de taxi leerden we elkaar wat beter kennen. Ze vertelde dat ze uit Canada kwam, dat ze ‘engaged to be married’ was en dat deze vakantie haar vrijgezellenreis was. Ofzo. Nadat ik alles een beetje in m’n hoofd vertaald had, was het enige wat ik dacht dat het toch wel apart was dat ze dan bij mij in de taxi onderweg naar haar hotel zat. Wetende wat er zou gebeuren. Maar hé, tis vakantie! Wat kon mij het donderen!

We hebben de slaapkamer niet eens gehaald. Door de drank en uitputting vielen we naakt op de bank in slaap.
Ik heb geen idee meer hoe laat het was maar ik werd wakker van de dorst en ik moest gigantisch pissen. Ik duwde haar zachtjes van me af en liep naar de badkamer. Op mijn weg terug naar de bank zag ik een fototoestel op tafel liggen en ik dacht terug aan dat ‘engaged to be married’ verhaal. Er klom een duiveltje op mijn schouder en fluisterde “Doe het!”.
Ik heb dat fototoestel gepakt, flufte pielemans wat heen en weer en heb 3 foto’s gemaakt van mijn stevige unit boven haar gezicht. Hierna heb ik me snel aangekleed en ben stilletjes weggegaan.

Terug in ons hotel vertelde ik het hele verhaal aan maat en samen lolden we om het moment dat ze de foto’s zou laten ontwikkelen. 🤣😂🤣😂
Ik heb haar nooit meer gezien.
Ik hoop wel dat ze nu heel gelukkig is want ze was een heerlijke, enigszins naieve, meid. Eerlijk is eerlijk.