Ik overleefde Corona

Na anderhalf jaar hoor ik er dan eindelijk bij. Eindelijk kan ik meepraten over dat verschrikkelijke virus dat ons en de wereld in de greep heeft.
Maandag op het werk tegen het einde van m’n dienst werd ik me daar toch even ziek. De ene niesbui na de andere, de ene snottebel na de andere en ook voelde ik me behoorlijk koortsig.
Thuisgekomen dook ik direct m’n bed in om er na een dikke 13 uur nat en bezweet weer uit te stappen. Man, wat voelde ik me beroerd. Ik voelde mijn einde naderen. Zou ik, zelfs ik, er dan ook aan onderdoor gaan? Net als die andere 17.769 sinds vorig jaar februari? Bron: https://news.google.com/covid19/map?hl=nl&mid=%2Fm%2F059j2&gl=NL&ceid=NL%3Anl

De Ibuprofen slikte ik als ware het winegums want zo wilde ik nauurlijk niet gaan. Kom op zeg, zo iemand als ik moet eruit gaan met een boem, met een knal, met een klapper.
Gisteravond maakte ik de keuze: Zo door blijven etteren (en misschien een vroege dood tegemoet gaan) of spijkerharde maatregelen treffen. Ik koos voor het laatste. Een tip van mijn vader.

Nee joh, hou toch op met je Corona. Alles wordt tegenwoordig maar weggezet als zijnde Corona. Als je een snottebel hebt, Corona. Een kuchje, Corona. Beetje benauwd, Corona. Onzin. Allemaal overdreven gedoe.
Ik was gewoon strontverkouden en grieperig zoals ik dat in al mijn 50 jaar wel vaker ben geweest.
Op mijn werk had ik ’s ochtends buitendienst en het was klam en warm weer. Ik zweette terwijl ik niks deed (even uitleggen wellicht: Als ik op mijn werk niets te doen heb, doe ik mijn werk goed). Maar ’s middags kwam ik binnen te zitten. Binnen waar de airco op standje harde units stond. Tja, en dat trok m’n gestel even niet.
Gisteravond ging ik onder de warme douche staan en na een minuut of 10 draaide ik plots de koude kraan vol open achter op m’n rug, op m’n longen. Een seconde of 30 is afdoende. Nergens meer last van en vandaag gewoon weer keihard niets gedaan op het werk. Geweldige tip van die ouwe.

Mensen, denk toch gewoon zelf na en laat je niet langer gek maken door de regering. Sterker nog, laat ze lekker de rambam krijgen en laat je niet langer testen. Dan zijn al die achterlijke maatregelen binnenkort ook niet meer nodig.
Tipje van mij.

6 weken

Zes weken geleden kreeg ik op het werk een telefoontje van school. Ik krijg nooit een telefoontje van school, dat loopt al jaren via mama, dus bij mij gingen direct de alarmbellen af. “Teun is gevallen en kan niet meer lopen. Kan iemand hem komen ophalen?”, was de boodschap. Ik schoot onmiddellijk in de mijn ozo bekende handelingsmodus (sommigen noemen het paniek, ik noem het handelen. Paniek, hahaha. Ik? Laat me niet lachen.). Mama bleek dus onbereikbaar te zijn, derhalve belde ik the next best thing. Ze zou direct naar school gaan en hem oppikken. Ik hartje dit soort vriendendiensten.
Ondertussen duurde mijn werkdag nog dik 4 uur maar het zat me niet lekker. Toen ik het telefoontje “Het ziet er niet goed uit hoor” kreeg, wist ik dat ik direct weg moest.

Ik kwam precies op tijd om Teun uit de auto te tillen en thuis op de bank te leggen. Het jonkje is inmiddels een flinke kilo of 40 dus was dat nog best wel een kluif. We konden om 14.20 uur bij de huisarts terecht. En van daaruit mochten we gelijk door naar het ziekenhuis. Intussen had ik mooi even 160 kilo lopen sjouwen maar dat laat je als echte man natuurlijk niet merken in zo’n situatie.
Tot mijn verbazing mocht ik mee naar binnen bij de röntgenafdeling (mag dat altijd al? 🤔) en hoorde ik de fotomannen fluisteren over een scheurtje. Gescheurde enkelbanden, precies wat ik al dacht. We werden begeleidt naar de spoedeisende hulp en ook daar waren we vrij vlot aan de beurt.

“De enkel is op 2 plaatsen gebroken, we moeten direct opereren”.
WAT?! 😬
Het bleek dat Teun’s enkel scheef stond en dat deze rechtgezet moest worden. Potverdrie, dat is me daar even wat voor zo’n ventje van 10, zijn allereerste operatie ooit, hij zal wel flink in de war zijn.
Niks daarvan, hij was zo kalm als een kabbelend bergbeekje. HUH? 😳
Ook bij deze handeling mocht ik erbij blijven maar ik koos ervoor om de continu whatsappende mama even te bellen. Ik wachtte tot hij in slaap gebracht was, beloofde dat ik er zou zijn als hij wakker werd en ging naar buiten. Hier kwam ik nog een oud-collega tegen en met hem heb ik nog even staan praten. Na een minuut of 20 liep ik weer naar binnen.
PANIEK!!!!!
Men was druk op zoek naar mij want de operatie was al klaar. HUH? 🧐 Waar is de tijd gebleven dat operaties uren duurden? Goffer, gemiste kans, baalde ervan dat ik mijn belofte aan hem niet had waargemaakt.

Bij controle bleek dat het niet voldoende gelukt was de enkel vanaf de buitenkant recht te krijgen, Teun moest ècht onder het mes. Verdomme! 😡
We maakten er een daggie uit van, beetje kletsen, beetje geinen, we hadden zelfs een eigen kamer. Ik probeerde hem gerust te stellen maar dat was ook nu weer niet nodig, hij was er vrij relaxed onder. In tegenstelling tot ik, ik vond het toch wel spannend. Het was tenslotte ook voor mij de eerste keer dat ik mijn jongen daar zo zielig zag liggen.
Er werden 2 pinnen gezet, de arts vertelde dat ze uit de enkel staken en dat ze er tegen de tijd vrijwel pijnloos uitgetrokken zullen worden. HUH? De technologie gaat mij ècht te snel! 😵‍💫
Bij de volgende controle was alles prima maar nog wel 3 weken verder in het gips. Zucht.

Vandaag is het gips eraf gegaan. Mama was mee en het toeval wilde dat ik rond dezelfde tijd in hetzelfde ziekenhuis en bijna op dezelfde afdeling moest zijn. Nah, alsof het zo gepland was!
In de gipskamerwachtruimte zat ik klaar met de foon in de videostand, wachtend tot meneertje vrolijk huppelend op me af zou komen. Maar dat was iets te ambitieus gedacht, het duurt nog zeker 6 weken tot hij weer helemaal de oude is.

Ik maakte me een beetje zorgen over deze hele toestand maar dat was eigenlijk nergens voor nodig. Teun heeft zich al de tijd uitstekend vermaakt en goed gehouden, mama toonde weer eens haar organisatieskills en had alles tot in de puntjes geregeld (rolstoel, krukken, bezoek, kamer aanpassen enz.) en dat doet me toch wel goed. Wat geeft het toch een rust om te weten dat mijn jongens thuis in uitstekende handen zijn.

Ik wil namens Teun iedereen bedanken voor het medeleven, de steun, de beterschapswensen, de kaartjes, de cadeau’s, de visite en wat niet al.
😘


EHBO

Ik ga standaard negatief een cursus in. Dan kan het namelijk alleen maar meevallen. Het ligt aan de cursusleid(st)er en cursisten hoe ik dan eventueel bijdraai naar positief.
En waarom? Ik vind cursussen hinderlijke onderbrekingen van mijn productiviteit. Negen van de 10x doe ik het toch anders dan men op een cursus uitlegt en daarvoor krijg ik niet voor niets al jaren een miljoenensalaris.

In mijn hele glansrijke carrière is mijn EHBO-rol beperkt gebleven tot 112 bellen en/of de ambulance opvangen (op wat aangetroffen dode lijken na – dit zal uitgebreid besproken worden in mijn toekomstige memoires) en misschien moet ik me daar eigenlijk wel gelukkig mee prijzen. In elk geval mogen de slachtoffers dat zijn. Ik reanimeer namelijk uit principe alleen mijn kinderen, mijn moeder, de moeder van mijn kinderen en eventueel de vrouw die op dat moment bij me is. En dat laatste hangt ook weer af van haar kwaliteiten trouwens.

Momenteel participeer ik in een 3-daagse cursus EHBO. DRIE DAGEN! Voorheen deed ik dit in een halve dag en kreeg ik er gratis een halve dag BHV bij maar omdat blijkbaar tegenwoordig het geld bij mijn werkgever tegen de plinten omhoog klotst, mag ik, nee, móet ik 3 dagen aanwezig zijn.
En wat ik er allemaal leer joh! Ik denk dat ik na het examen vrijdag met een gerust hart ingezet kan worden als ambulancebroeder, traumahelicoptermedewerker en/of hersenchirurg. Oja, en mij werd gezegd dat ik ruig met vrouwen omga. Huh, ik???? 😉
Bodemlijn is dat je voor elk wissewasje 112 moet bellen. Dat is wat deze cursus EHBO mij eigenlijk geleerd heeft.

Nee beste lezer, EHBO is hartstikke goed hoor en ook hartstikke belangrijk dat het bestaat maar het is vooral voor die vele vrijwilligers die in die rode jassen bij evenementen/sportwedstrijden zitten. Respect voor deze mensen.
Voor beveiligingsmensen voldoet een pleister plakken, een verbandje leggen, eventueel reanimeren en 112 bellen. Dat hoeft allemaal heus niet zo uitgebreid.

Ik ga vreemd


Ja, ik zal het maar eerlijk toegeven, ik ga vreemd. Vandaag nog. En het zal voor de andere partij als een shock komen en wellicht ook pijnlijk zijn maar ik kan de verleiding simpelweg niet meer weerstaan.

Ruim 20 jaar heb ik een uitstekende relatie met haar gehad, lief en leed hebben we gedeeld, we hebben veel, heel veel gelachen en eigenlijk was ik gewoon een tevreden vent maar soms moet een man doen wat een man moet doen. En dat is zijn gevoel volgen.

Psoriasis is ruk. Niet een heel ernstige maar gewoon een rukziekte. De behandelingen in de kliniek zijn al een tijdje achter de rug, het thuisbehandelen moest mij zomerklaar maken. Maar toen kwam Rutte met z’n overdreven maatregelen.
Ik heb inmiddels zo’n bos haar op m’n hoofd dat psoriasis-helende zalf er met geen mogelijkheid meer doorheen komt. Met gevolg dat ik bijna een extra hoofd aan m’n pan heb groeien qua psoriasisplek. EN DAT IS RUK! kan ik melden. 
M’n vaste kapster hield mijn kapsel ruim 20 jaar in juiste vorm en formaat zodat ik de zalf goed kon verdelen en de psoriasis binnen mijn toegestane perken hield. Maar haar zaak is al een paar maanden gesloten en mijn haar, en dus ook de psoriasis, blijft groeien. Zwartknippen durft ze niet want die 4000 euro boete vindt ze net iets te gortig, wat ik dan wel weer begrijp. Slaat ook werkelijk nergens op. 

Maarrrrr lieve lezer, ik mot wat! Want niet alleen op ziektegebied is mijn kapsel ruk, ook qua model is het een grote treurnis. Als ik een snor zou laten staan, zou ik zo voor een 70’s pornoacteur door kunnen gaan.
En daarom heb ik de knoop doorgehakt om vreemd te gaan. Moeke kent een vrouw (gepensioneerde kapster) die wèl thuisknipt en ook nog voor een habbekrats. Ze komt vanmiddag 12.45 uur.
Ik ben benieuwd of ik een nieuwe relatie met haar (haar -> kapster hahahahahaha) kan opbouwen.

Sorry M. Desperate times calls for desperate measures. Het leven is een boner, hard en altijd te kort. Ik hoop dat je het me ooit kunt vergeven.  

 

Stom

* Afschaffen 130 km/u
* Afstandsbediening die niet werkt
* Automobilisten die eerst remmen en dan richting aangeven
* Automobilisten die langzamer rijden dan max. snelheid
* Automobilisten met fietsen achterop
* Autopech
* Auto’s met knaluitlaten
* BN’ers
* D’66 stemmers
* De invloed van Linda de Mol
* De Randstad
* Deugmensen
* Dezelfde mensen in shows
* Doodwensen
* EU
* Facebook
* Files
* GroenLinks stemmers
* Haten
* Herfst
* Hooligans
* Humorlozen
* Is ipv eens
* Kutmuziek
* Lawaai
* Mannen met nagellak
* Mannen met teenslippers
* Me ipv mijn
* Milieuregels
* Motoren met knaluitlaten
* Naïevelingen
* Nederlandse benzineprijzen
* Nederlandse rappers
* Overdadige tattoo’s
* Pesten
* Profsporters die jammeren over geld
* Profvoetballers die mekkeren over druk
* Psoriasis
* Radio DJ’s
* Religie
* Relschoppers
* Snapchat
* Subsidies
* Temperaturen onder 23 graden
* Verbrijzelde schouder
* Vrouwen met filterfoto’s
* Vrouwen met lange oorbellen
* Vrouwen met piercings
* Vrouwen met te veel make up
* Werk
* Wilfred Genee
* Winter
* Zomertijd

En tenslotte * Mensen die mij stom vinden

(dees anekdoot kan t.a.t. aangevuld worden)