Categorie: Medisch

Kom niet aan m’n seksleven!

Dit pamflet van Vitens kregen we in de bus en ik schoot gelijk in een JA MAAR HALLO WE ZIJN TOCH POTVERDOMME GEEN DERDE WERELDLAND? status.

Luister eens Vitens piepeltjes, wij betalen grof geld om (schoon) water uit de kraan te krijgen dus jullie zorgen er maar mooi even voor dat de watertoevoer gewoon op normaal niveau blijft. Punt.
Tssss, 5 minuten douchen…………. IK! VIJF MINUTEN! En dan mijn seksleven naar de klote zeker? Doe eem normaal zeg! Weten jullie wel hoeveel mi mujer bonita van hygiëne houdt?
Zal ik voor de lol eens mijn doucheroutine in verhouding met mijn seksleven hier opnoteren? Dat jullie zien dat 5 minuten echt totaal nooit lukt?

De eerste 3 minuten moet mijn lijf sowieso aan het water en de temperatuur wennen. Ik sta dan met m’n armen over elkaar mezelf in de juiste positie te manoeuvreren zodat de waterstraal alle botten, spieren en spelonken in één keer te pakken heeft. Daarna maak ik m’n hoofdhaar nat, trek ik alle klitten eruit en sop ik het even stevig in met speciaal geurende shampoo. Deze shampoo moet minimaal 12 minuten intrekken en ondertussen was ik m’n gezicht, m’n wenkbrauwen, m’n neusharen, m’n eventueel aanwezige snor + ringbaard, de achterkant van m’n oren en de keel en nek met scrubspul. Hierna spoel ik de speciaal geurende shampoo uit en moet ik minimaal 6 minuten bijkomen van die 3 minuten m’n adem inhouden.

Hierna is het herrezen prachtlijf aan de beurt. Herrezen inderdaad. Het is een tijdje een voormalig prachtlijf geweest, maar ik ben de laatste tijd zo hard aan het tuinzwoegen geweest dat ik met trots weer kan spreken van een prachtlijf.
Mijn armen zijn als eerste aan de beurt met daarna gelijk de oksels, die hebben vanzelfsprekend wat extra schrobben nodig. En mocht het nodig zijn punt ik de haren op deze lichaamspunten gelijk even bij. Dan verschuif ik de aandacht naar de tors, met natuurlijk een speciale behandeling voor mijn manboobs en mijn woelhaar. Met dit alles ben ik zo’n kleine 9 minuten bezig.
Met een washand was ik alle zweet, huidschilfers en vuil van en tussen mijn billen weg en draai ik de washand, na het afspoelen (duh!), 17 rondjes over mijn anus. Je kan nooit een te schone anus hebben, zeg ik altijd.
Mijn benen, knieholtes, kuiten en voeten komen daarna en dat gaat redelijk snel. Dat is eigenlijk niet meer dan één rechte lijn naar beneden.

Maar dan komt het belangrijkste van mijn douchen, het wassen en onderhouden van mijn geslachtsorgaan. Daar neem ik uitgebreid de tijd voor en regelmatig trek ik ook even wat te drinken open. Vijf soorten shampoo/douche gels gebruik ik hiervoor. Maar dan heb je ook een cleanis van hier tot Zwolle hoor! Ik zal voor de beelddenkers de wasdetails achterwege laten, maar toch wil ik even de nadruk leggen op de nabehandeling; het scheren. Uit hygiënisch oogpunt vindt mujer bonita is een glad geheel natuurlijk het fijnst. En dan bedoel ik van de perineum tot aan de eikel. En om eerlijk te zijn vind ik dat zelf ook het prettigst. Dat ik in de spiegel mijn gehele zaakje in vol ornaat en met de juiste vormen – d.w.z. de balletjes hangend onderin het zakje en lullemans ervoor bungelend- kan zien. Deze complete behandeling duurt pakweg 36 minuten.

Jullie zien dus, piepeltjes van Vitens, 5 minuten is vééééééééééééél te kort. Of willen jullie soms dat ik met vet haar, een voedselsnor, wildgroei onder de oksels, zweterige manboobs en dito woelhaar en een forse afro tussen de benen de liefde moet gaan bedrijven? Ik dacht het niet hoor! Met je tekort aan water.
Pomp het IJsselmeer maar leeg. 🖕🏽

Elektrisch fietsen

We deden laatst een weekendje Ameland. Dat is me een mooi stukje Nederland hoor! Ik ken het nog van een schoolreisje vroeger.

We resideerden in een pracht appartement in Nes en het leek me een geweldig idee om een beetje dat schoolreisje her te beleven door vanaf Nes naar vuurtoren Brandaris te fietsen. Vrouwlief vond dat een goed idee. En dus huurden we fietsen. Elektrische fietsen.
Zucht.
Elektrisch fietsen is geen fietsen. Dat zeg ik. Kom op zeg. Fietsen is stoempen met je bovenbenen, je kuiten en je longen door weer en wind, heuvel op en heuvel af die trappers aanduwen. Elektrisch fietsen is jezelf een beetje gayig laten voortbewegen.
Ik weigerde dan ook stoïcijns om die fietstocht elektrisch te doen en gewoon te trappen en gewoon naar adem te happen. Tenminste, de eerste 400 meter want toen was ik al volledig buiten adem, ten tweede reed vrouwlief wel elektrisch en honderden meters voor me en had ik in dat kleine stukkie al welgeteld 37 vliegende schijtinsecten ingeslikt.

Nu blijkt dat de Brandaris op Terschelling staat dus die hele fietstocht sloeg al helemaal nergens op. Ik stapte dan ook van mijn principes af en drukte het knopje van elektricitisme in.
WOWIIIIIIEEEEEEEEE IIIIIIIEEEEEHHHAAAAA 😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😎😎😁😁😁😁😁😁😁 Ik ging als een speer, als de bliksem en ook als de brandweer. Goeiendag eem zeg, dat is easy peacy!

Toen ik ook nog het knopje ‘turbo’ ontdekte was ik om, ik moet en zal een elektrische fiets hebben. Als ik weer een keer op Ameland ben, dat is hoor.
Hier thuis staat mijn gewone stalen ros met 21 versnellingen te glinsteren in de schuur. Daar kan ik straks misschien wel eens even wat kilometers mee gaan maken, bedenk ik me nu. Tis tenslotte bijna 30 graden. Even ouderwets met de spieren stoempen en op die trappers stampen. Wellicht dat dan mijn conditie weer wat beter wordt, want die zuigt me een partijtje na die lange schijtwinter!

Kerelgriep

Inmiddels zit ik in de 6e (ZESDE!) week van mijn jaarlijkse mannengriep. Ik spreek nu van een kerelgriep hoor, want het duurt nu al zo lang dat de term ‘mannengriep’ de lading al een tijdje niet meer dekt.
Moet wel zeggen dat het al wel wat beter gaat, want in den beginne leek het er sterk op dat ik geveld was door een fatale mannengriep, zeg maar de terminale variant. Zo eentje waar een gewoon iemand aan onderdoor zou gaan, je kent het inmiddels van me.
Koortsaanvallen van ver boven de 44 graden, praten was onmogelijk vanwege opeenvolgende hoestbuien, bonkende pien in de kop, algehele alles dut mie zeer, ik sliep verspreid 44 minuten per nacht omdat ik geen lucht kreeg en het was al vrij snel duidelijk dat ik meer snot dan bloed in mijn lijf heb. Gisteren heb ik de 4400ste zakdoek in de prullenbak gegooid. Dat zijn er dus zo’n dikke 440 per dag. Onze grijze kliko bestaat nu volledig uit afvalzakken met alleen maar zakdoekjes vol snot. Zal blij zijn als vrijdag de kliko wordt geleegd, dan kunnen we afval ook weer weggooien.

Natuurlijk is deze aanslag op mijn gezondheid goed te verklaren. Want is het niet zo dat de zomer een goed te doene temperatuur per 1 december volledig uit ons land verdwenen is? Het is allemaal niet zo moeilijk, en eigenlijk ook voorspelbaar. Zie plaatje hieronder:
Links = zomer en zit mijn lijf prachtig in ’t prachtlijf.
Rechts = alles beneden de 23 graden en zie wat het met mijn prachtlijf doet.
Je gaat je toch afvragen hoe ik de afgelopen bijna 55 jaar in dit land heb kunnen (over)leven.
Gelukkig wordt het ergens in maart april mei juni weer lekker weer. Dan kan die kerelgriep weer mooi optiefen. Want ik ben er nu wel een beetje klaar mee.

Ik was de controle kwijt

Vorig weekend was vriendenweekend bij ons. Wat eigenlijk betekent dat wij een volledig weekend besteden aan en met vrienden. Unieke en spaarzame doch gouden weekenden zijn dat.
Zaterdag gingen we uit eten in een dorp verderop. Bij een steakhouse vanzelfsprekend want vlees. Ik was al de hele middag een beetje gammel op de maag, maar een beetje vent piept daar niet over en omdat ik zeker een beetje vent ben, ik dus ook niet.
Na het hoofdgerecht, sigaartje, koffietoetje en nog een sigaartje was het tijd om bij het steakhouse af te rekenen en in de kroeg af te pilsen. En daar ging het mis.

Mijn gammele maag begon plotseling aanwijzingen te geven dat het verstandig zou zijn om de maaginhoud zo snel als mogelijk te dumpen. Terwijl wij wachtten bij de kassa op onze jas aantrekkende en afscheid van de bediening nemende vrienden, zei ik tegen vrouwlief dat zij maar met de anderen mee moest rijden omdat ik toch écht als de wiedeweerga naar huis moest. “Wacht nou maar even.”, zei ze en 10 seconden later zagen we vrienden aan komen lopen. De druk vanuit mijn maag naar onder werd hoger en hoger en ik MOEST weg. “Okee, ga maar, ik rij wel met hun mee.”, zei vrouwlief 7 seconden later.

De 3,4 kilometer naar huis werd een regelrechte kringspiertest. Goeiendag zeg! Maar gelukkig beschik ik over een ferme, stevige, sterke en strakke kringspier dus met mijn vertrouwen in een goede afloop zat het wel snor. Ben niet voor niets een controlfreak, immers. Op 462 meter van huis koppelde ik alvast de gordel los, en nog dichter bij huis ook mijn broekriem. Niets liet ik aan het toeval over. Ik scheurde de auto schuin het parkeervak in, sprong eruit en stiefelde zo snel ik kon die 17 meter naar huis.
En toen ging het ècht mis. Mijn ferme, stevige, sterke en strakke kringspier begaf het.
……………………………………..

Ik zal je de details besparen, maar de eerste 400 gram stront glipte in vloeibare vorm langs mijn toch ook ferme, stevige, sterke en strakke billen mijn onderbroek in. Vlug opende ik de voordeur en ja hoor, daar kwam de volgende 729 ons. Tijd om mijn jas uit te doen had ik niet, ik was al blij dat ik mijn broek boven de rand van de pot naar beneden kreeg. Hier liet ik de controle over de kringspier volledig varen en met volle kracht spoot mijn maaginhoud de wc in. Het kletterde zo hard op het kabbelende wc-water dat het met dezelfde volle kracht weer omhoog kwam.

…………………………………………..

Ik zal je de details besparen, maar nadat ik na een minuut of 10 compleet was leeggescheten en ik het zweet van m’n voorhoofd had geveegd, nam ik het besluit om de schade op te nemen. De onderbroek tussen m’n enkels was gevuld met een laag waar een gemiddelde kom soep niet voor onder deed (waardering voor Hema onderbroeken hoor. Die houden vocht goed vast!), van de onderrug tot aan de hamstrings was het een grote bruine vlek en schoonvegen van de anus was onbegonnen werk. Ik moest een plan van aanpak bedenken.
Mijn jas kreeg ik uit door mijn rechterschouder even uit de kom te duwen, mijn schoenen flikkerde ik de gang in, mijn spijkerbroek deed ik met beleid uit, net als m’n sokken -bang om de onderbroeksoep te kantelen- en m’n overhemd scheurde ik in drieën. Daar zat ik dan, naakt met een volle onderbroek op m’n enkels. Ondertussen hoorde ik m’n telefoon whatsappen. Ik ging er maar vanuit dat vrouw en vrienden inmiddels de kroeg hadden bereikt.

Met de volle onderbroek tussen de knieën geklemd liep ik de trap op, naar de douche. Ik zal je de details besparen, maar ik had 17 washandjes nodig om mezelf weer enigszins toonbaar te maken. Met een schone onderbroek, andere kleren en de haartjes weer in model moest ik natuurlijk wel mijn sporen wissen. Kom op zeg, niemand hoeft toch te weten wat mij was overkomen.
Dus nadat ik de badkamer, de overloop, de trap, de gang en de wc had ontdaan van de bruine smurrie, kwam ik drie kwartier later de kroeg binnen alsof er niets gebeurd was.

Maar even tussen jou en mij hè, wat nou als ik 17 seconden eerder was vertrokken bij dat steakhouse? Dan had ik toch deze hele shitzooi nooit gehad? 🧐
Hmmm, even de vrouw de schuld geven, ben zo terug.

Nieuw jaar, nieuw leven


Vrijdag 24 november 2023, tegen de klok van 19 uur was het moment dat ik financieel genoeg onafhankelijk werd. Man wat een héérlijk gevoel is dat!
Bijna 24,5 jaar had ik ernaar uitgekeken en met tranen van blijdschap reed ik die vrijdagavond voor de laatste keer over de A12, A50 en A1 van het werk naar huis.
Eindelijk kon ik de dingen doen die ik het liefst doe en waar ik nu alle tijd van de wereld voor heb zonder rekening te moeten houden met belachelijk vroeg opstaan.
Zo ging ik bijvoorbeeld, naast bankhangen, regelmatig naar de supermarkt. Zo ging ik, naast bankhangen, af en toe naar het bruisende centrum van dit poarneem’n dorp. Zo ging ik, naast bankhangen, een paar keer naar de Praxis. Zo fixte ik, naast bankhangen, de verlichting boven de bar (en nu doet een stopcontact op de slaapkamer het niet meer. 🤔). Zo ging ik, naast bankhangen, bij de wedstrijden van mijn jongens kijken. Zo ging ik, naast bankhangen, een paar dagen naar moeke. Zo ging ik, naast bankhangen, Sinterklaas vieren. En zo deed ik, naast bankhangen, nog wel meer dingen die ik leuk vind om te doen en waar ik nu alle tijd voor heb. Want ja, je bent financieel genoeg onafhankelijk of niet, niewaar?

En dus vierde ik ook de kerstdagen. Want dat is toch the most wonderful time of the year mensen! …………….🥴
Van bankhangen kwam even niets die dagen want huis vol. En met vol bedoel ik de 2 kinderen en La mama over de vloer. Goeiendag zeg, 3 dagen gedoe drukte leven in de brouwerij …………… Zucht, ik was dagelijks rond 11 uur al kapot.
Maar met mijn theatrale gedrag zijn het best wel gezellige dagen geworden. Op dagen als deze stel ik mij namelijk graag 100% in dienst van de keukenkoningin van het huis. En als zij dus een colaatje wil, stop ik een kussen onder mijn trui en met een luid CO HO HOOOOLAAATJE breng ik haar het glas. Of als ze een wijntje wenst, doe ik een vlinderstrik voor, een theedoek over m’n arm en doe ik me voor als kelner en toon haar de fles wijn. Het zijn die kleine details die sfeerbepalend zijn, zeg ik altijd.

Tweede kerstdag vertrokken de kinderen naar hun vader en bleef ik achter met 2 Spaanstalige vrouwen. Haha, alsof ik op vakantie was! Mooi man. Maar ‘s avonds ging het mis. Goed mis ook.

Na het eten is het koffietijd in mijn wereld. Maar keukenkoningin is niet zo van de cafeïne voor het slapen gaan, dus vroeg ze om een kopje thee. Geen probleem natuurlijk, als ik het kopje gewoon bij het oortje had gepakt. Maar nee hoor, Sjonnie Aandacht deed het kopje op een schoteltje en met mijn kop koffie in m’n linkerhand en de schotel met kopje thee in m’n rechter liep ik naar de tafel. Ik had natuurlijk beide drankjes gewoon op tafel kunnen zetten, maar nee hoor, ik moest zo nodig weer eens een lollige opmerking maken…………🤓

Het theeglas viel om, kokend heet water vloeide over mijn hand. Ik had natuurlijk beide drankjes op dat moment gewoon op tafel kunnen zetten, maar ik bleef ermee in m’n handen staan. Geen idee waarom. Ik negeerde de pijn. Tenminste dat dacht ik. In werkelijkheid gilde ik het uit. Keukenkoningin viel buiten bewustzijn, ik viel ernaast en de kopjes op de grond.

Ik moest wat doen om deze verschrikkelijk helse pijn te stoppen. Met mijn laatste krachten sleepte ik me naar de kraan in de keuken. De huid van mijn wijsvinger was inmiddels volledig weggesmolten, maar ik bleef stoïcijns koelen. Keukenkoningin kwam me troosten en samen namen we ceremonieel snikkend afscheid van m’n wijsvinger. Of Wim zoals ik ‘m noem. Wim IJsvinger.

Gelukkig was daar La mama. Ze sprintte naar boven, griste de tandpasta van de wastafel, sprintte weer naar beneden, ging naar het toilet, keek het RTL nieuws inclusief weerbericht, greep mijn arm en smeerde mijn complete rechterhand in met diezelfde tandpasta. “Laten drogen en 10 minuten omhoog houden!”, sommeerde ze mij.

Nou beste lezer, dat werkt dus echt! De volgende morgen een piepklein blaartje maar voor de rest een prima werkende en pijnvrije wijsvinger! Ik hartje die Klazien uut Havana-snufjes 🥰.

Dinsdag 2 januari is mijn financiële onafhankelijkheid zo goed als verdwenen en zal ik dus weer belachelijk vroeg op moeten om te beginnen bij mijn nieuwe baan. Tot aan mijn pensioen waarschijnlijk.

Het is niet anders.

Ik wens je alle goeds voor 2024.