Teun gaat de deur uit. Of beter, ik bonjour ‘m de deur uit. Na 15 jaar ben ik er wel klaar mee.
Toen ik in 2011 m’n flatje ging inrichten mocht een gordijn natuurlijk niet ontbreken. Ik geloof dat het bij Gamma was dat ik het perfecte gordijn vond. Donkergrijs met zilveren letters van Europese hoofdsteden. Van veraf wist ik al direct dat dit ‘m zou worden. En toen ik het prijskaartje bekeek en zag dat dit gordijn type ‘Teun’ was, was ik vanzelfsprekend helemaal om. Dit gordijn ging met mij mee!
Bij al mijn verhuizingen in de afgelopen jaren ging Teun als eerste in de auto. Niet alleen omdat ik er emotioneel aan gehecht was, maar het is ook gewoon een heel lomp groot en zwaar stuk stof. Maar nu gaat ie weg want we hebben van de week nieuwe gordijnen gehaald en die ga ik vandaag in de slaapkamer ophangen. Straks maar ’s even bekijken of ik het over m’n hart kan krijgen om ‘m helemaal weg te doen of dat ik misschien toch nog ergens een plekje voor ‘m vind.
Oja, de titel van dees anekdoot is een beetje flauw, ik weet het. Doe ik bewust. Maar mocht het je interesseren, met mijn jongste zoon gaat het uitstekend, hij is gisteren 16 jaar geworden.
Snap je dit plaatje? Een bank en een vakantiekoffer. En dan zit die vakantiekoffer op de bank. De vakantie zit erop. Whoehahahahaha, LOL! Ik ben me ook een plaatjesmaker hoor!
Net als vorig jaar trokken we dit jaar naar Lago Ereczione, zoals ik ‘m noem. (Kijk maar eens naar de vorm van het meer, onderin de balzak en omhoog signore Erectus. Maar het kan ook best zijn dat ik een een beetje een rare kronkel int hoofd heb hoor! Ik laat het oordeel daarover aan jou, beste lezer.)
De vakantie was niet veel anders dan die van vorig jaar (Vacanti di Itali 🤌🏽), lange ritten – mooie omgeving – fijne camping – bloedheet, maar toch wil ik hier even 3 kwesties opnoteren die enige impact hebben gehad.
DE DENEN: Tegenover ons kwamen 3 Deense gezinnen te logeren. Ik vermoed een broer en 2 zussen met hun gezinnen. Vanuit mijn undercoverplekje op de veranda (zie foto) had ik een uitstekend uitzicht over het ‘hofje’ waarin we zaten. Links zat zus 1 met haar gezin. Type moeder gans, was alleen maar met de 2 kinderen en huishouden bezig. In het midden zat broer met chaggievrouw en 2 kinderen. En een grote Deense vlag opgehangen (zie foto). En rechts zat zus 2 met posterboy en 2 kinderen. Zij had de nepste tieten waar Pamela Anderson jaloers op is en hij was een kaal, breed kereltje van 1.60 meter.
Op de tweede ochtend had middenDeen waarschijnlijk een uitje want hij ging met de 2 kinderen in de auto zitten. Na een seconde of 30 stormde hij de auto uit en vloog de bungalow binnen. Het duurde even en toen kwam chaggievrouw naar buiten gerend en sprong achter het stuur. Toen hij kwam aangelopen en het voorportier open wilde trekken gaf ze een dot gas om na 10 meter weer te stoppen. Dit herhaalde zich 2x. Uiteindelijk is hij achterin gaan zitten en zijn ze weggereden. Ik heb ze de rest van de dag niet gezien. De volgende ochtend om een uur of 10 was het zoals gewoonlijk een gezellige vakantiebedrijvigheid bij ons ‘hofje’. Mensen liepen vrolijk lachend naar het zwembad, kinderen waren met een bal aan het spelen, sommigen genoten van een ontbijtje op de veranda. Behalve bij middenDeen. Daar was alles doodstil. Blijkt dus dat broer zijn chaggievrouw en zijn kinderen had vermoord en daarna zelfmoord had gepleegd. 😳 Tenminste, dat vertelde ik vrouwlief toen ze tegen half 11 van bed kwam. Ze had wat spannende leesboeken meegenomen en ik dacht dat een live thrillerverhaal wel passend zou zijn.
PAOLO: Omdat we vorig jaar blijkbaar indruk hadden gemaakt werden we hartelijk verwelkomknuffeld door Pasqualle, Sofia, Julia, Giulia, Gianni, Guiseppe, Marco, Fabio, Gianluca en Isabella van het restaurant, de receptie en de poolbar. Ik vind dat leuk, fijn en ook prettig dat mensen ons na een jaar nog kennen. Ik knuffelde ze dan ook met liefde terug. Maar in de poolbar liep ook een nieuwe rond. Een slungelige ietwat oudere vent met een enorme bos ontploft haar. Paolo is zijn naam. Ik vond het een rare snuiter, maar onze eerste kennismaking werd gelijk legendarisch. Ik; Bonjovi, can I have a big beer and a Mojito? Paolo; Ciao, a big or small Mojito? Ik; Eeh, I don’t know. It’s for my wife. Paolo; You have a nice wife? Ik; Eeh, yeah! Paolo; Take big. En hij knipoogde erbij. 😁😎 Vanaf dat moment waren we amigo’s for life en telkens als ik ook maar in de buurt van de poolbar kwam was het “AMIGO, HERE’S YOUR BEER!!”
DE TERUGREIS: Daar kan ik kort over zijn: De hel. Tenminste voor vrouwlief.
We deden de terugreis wel in twee keer en de tweede dag verliep precies volgens schema. De eerste dag daarentegen………… De bedoeling was dat we via Innsbruck naar ons Duitse hotel zouden rijden en tot aan de tolpoort bovenin Italië was er geen vuiltje aan de lucht. Hierna begon de hel. Zeker 635465859403 auto’s die allemaal uit de tolpoorten komen en allemaal een eenbaansweg in moeten. Tel daar bij op dat mijn navigator rechts van mij schreeuwen, schelden, zuchten, in paniek raken en moeite hebben met links/rechts ziet als navigeren en je begrijpt dat we al snel stil stonden op een parkeerplaats om de juiste, of EEN route te vinden. Die EEN route werd eentje terug, richting Milaan. Prima, dacht ik, dan maar weer die fucking Gotthardtunnel. De sfeer in de auto was toch al voor de helft gezakt. Milaan kwam dichterbij en ik zette me vast schrap voor debielen, snelheidsduivels en files, maar de navigatie dirigeerde ons richting het Comomeer. Nou, dat viel weer mee. Wellicht wist de navigatie meer dan wij over drukte ofzo. We tuften van dorpje door en naar dorpje en ook hier mooie omgeving. Na een plaspauze kwamen we aan in het pittoreske dorpje Geenideemeer en het viel me op dat we steeds verder en verder omhoog gingen. Ik bleef vertrouwen houden in mijn telefoonnavigatie, maar toen we de eerste haarspeldbocht omhoog reden kreeg ik toch argwaan. Vrouwlief is als de dood voor bergwegen en liet dat ook duidelijk merken. Maar we waren inmiddels op zo’n point of no return dat we ook niet meer terug konden. Ongeveer 784 haarspeldbochten omhoog gingen we. Onder een tunneltje moesten we noodgedwongen stilstaan achter een stel auto’s omdat via de andere kant een clubje sportautomongolen besloten hadden om ook de Stelviopass te nemen. Waarom de fuk ga je met een Lambo van 3 meter breed over een bergweg van net 4 meter?! Vrouwlief sloeg doodsangsten uit en ook de voiture gaf aan dat de koppeling te heet werd. Ik moest zo snel mogelijk de auto aan de kant zien te krijgen. Na wat gescheld en boos kijken kregen we ons rijtje auto’s door het tunneltje langs de sportwagens en vrij snel daarna kon ik de auto parkeren en laten afkoelen.
Aan de overkant van de weg was een uitkijkpunt met daaronder een waterval en vrouwlief wilde mij het liefst op dat moment van die berg af flikkeren, kreeg ik de indruk. Maar ja, dan had ze die 30 km bergweg zelf nog moeten rijden. Hahaha. Ik had vanzelfsprekend begrip voor haar paniek en reed zo veilig mogelijk naar boven en beneden, maar stiekem vond ik het ook wel weer cool. En eigenlijk heb ik haar met alle liefde dat ik in mij heb naar een hoogtepunt gebracht. Zo zie ik het dan weer.
In de vroege avond arriveerden we in het hotel en scheidden onze wegen. Want ik had voor de zekerheid al 2 kamers gereserveerd.
Dit geloof je toch niet! Weet je nog dat ik laatst schreef over Mireille, het geile merelvrouwtje die hier de schuur een beetje ligt te claimen ( Geile donders – Dick Teder ) en dat ik na vier en drie legsels van haar er nu wel klaar mee was? Nou, die is ALWEER volgeblaft! En nu heeft ze 5 eitjes uitgepoept!
Sjeesus man, de vorige 3 dochters zijn nog maar net uit het nest geflikkerd of mevrouw ligt alweer met de vleugels open. Over hitsig gesproken zeg! Ik weet trouwens niet zeker of Mario wederom de vader is hoor, Mireille heeft een iets andere blik in haar oogjes, valt me op. Een iets meer tevreden blik, lijkt het wel. Het zou dus heel goed kunnen dat ze deze keer door Marvin te grazen is genomen. Die heb ik hier namelijk al een tijdje rond zien struinen.
Maar goed, ik schreef ook dat ik de ladder nodig zou hebben bij de volgende klus omdat ik een overkapping moet wil plaatsen, maar mevrouw Erel was mij dus voor met haar klapperende eierstokken. Dat klusje moet dan maar na de vakantie gebeuren.
Dit pamflet van Vitens kregen we in de bus en ik schoot gelijk in een JA MAAR HALLO WE ZIJN TOCH POTVERDOMME GEEN DERDE WERELDLAND? status.
Luister eens Vitens piepeltjes, wij betalen grof geld om (schoon) water uit de kraan te krijgen dus jullie zorgen er maar mooi even voor dat de watertoevoer gewoon op normaal niveau blijft. Punt. Tssss, 5 minuten douchen…………. IK! VIJF MINUTEN! En dan mijn seksleven naar de klote zeker? Doe eem normaal zeg! Weten jullie wel hoeveel mi mujer bonita van hygiëne houdt? Zal ik voor de lol eens mijn doucheroutine in verhouding met mijn seksleven hier opnoteren? Dat jullie zien dat 5 minuten echt totaal nooit lukt?
De eerste 3 minuten moet mijn lijf sowieso aan het water en de temperatuur wennen. Ik sta dan met m’n armen over elkaar mezelf in de juiste positie te manoeuvreren zodat de waterstraal alle botten, spieren en spelonken in één keer te pakken heeft. Daarna maak ik m’n hoofdhaar nat, trek ik alle klitten eruit en sop ik het even stevig in met speciaal geurende shampoo. Deze shampoo moet minimaal 12 minuten intrekken en ondertussen was ik m’n gezicht, m’n wenkbrauwen, m’n neusharen, m’n eventueel aanwezige snor + ringbaard, de achterkant van m’n oren en de keel en nek met scrubspul. Hierna spoel ik de speciaal geurende shampoo uit en moet ik minimaal 6 minuten bijkomen van die 3 minuten m’n adem inhouden.
Hierna is het herrezen prachtlijf aan de beurt. Herrezen inderdaad. Het is een tijdje een voormalig prachtlijf geweest, maar ik ben de laatste tijd zo hard aan het tuinzwoegen geweest dat ik met trots weer kan spreken van een prachtlijf. Mijn armen zijn als eerste aan de beurt met daarna gelijk de oksels, die hebben vanzelfsprekend wat extra schrobben nodig. En mocht het nodig zijn punt ik de haren op deze lichaamspunten gelijk even bij. Dan verschuif ik de aandacht naar de tors, met natuurlijk een speciale behandeling voor mijn manboobs en mijn woelhaar. Met dit alles ben ik zo’n kleine 9 minuten bezig. Met een washand was ik alle zweet, huidschilfers en vuil van en tussen mijn billen weg en draai ik de washand, na het afspoelen (duh!), 17 rondjes over mijn anus. Je kan nooit een te schone anus hebben, zeg ik altijd. Mijn benen, knieholtes, kuiten en voeten komen daarna en dat gaat redelijk snel. Dat is eigenlijk niet meer dan één rechte lijn naar beneden.
Maar dan komt het belangrijkste van mijn douchen, het wassen en onderhouden van mijn geslachtsorgaan. Daar neem ik uitgebreid de tijd voor en regelmatig trek ik ook even wat te drinken open. Vijf soorten shampoo/douche gels gebruik ik hiervoor. Maar dan heb je ook een cleanis van hier tot Zwolle hoor! Ik zal voor de beelddenkers de wasdetails achterwege laten, maar toch wil ik even de nadruk leggen op de nabehandeling; het scheren. Uit hygiënisch oogpunt vindt mujer bonita is een glad geheel natuurlijk het fijnst. En dan bedoel ik van de perineum tot aan de eikel. En om eerlijk te zijn vind ik dat zelf ook het prettigst. Dat ik in de spiegel mijn gehele zaakje in vol ornaat en met de juiste vormen – d.w.z. de balletjes hangend onderin het zakje en lullemans ervoor bungelend- kan zien. Deze complete behandeling duurt pakweg 36 minuten.
Jullie zien dus, piepeltjes van Vitens, 5 minuten is vééééééééééééél te kort. Of willen jullie soms dat ik met vet haar, een voedselsnor, wildgroei onder de oksels, zweterige manboobs en dito woelhaar en een forse afro tussen de benen de liefde moet gaan bedrijven? Ik dacht het niet hoor! Met je tekort aan water. Pomp het IJsselmeer maar leeg. 🖕🏽
Ze hebben het altijd wel over konijnen enzo, maar merels zijn ook een stel geile donders hoor!
Wij hebben hier in de schuur een merelnest en eigenlijk dankzij mijn barmhartigheid istie daar. Ik ontdekte dat nest tijdens de tuinverbouwing toen ik de ladder nodig had om op hoogte te werken. Die ladder hangt aan de muur en tja, die is nou eenmaal wat langer dan een keukentrapje. Moeder merel zat daar heerlijk voor zich uit te staren en ik kon het niet over mijn harde hart krijgen om die hele handel weg te mieteren. Tedere man als ik ben. Inmiddels hebben we vader en moeder merel omgedoopt tot Mireille en Mario Erel. En ze geven inmiddels geen fuk als ik in de schuur bezig ben. Maar ik dwaal af.
Laatst kregen ze 3 babymereltjes, Monica, Martin en Manfred. En omdat ik de tuin compleet had omgeploegd had Mario de tijd van zijn leven om dikke vadsige meikeverlarven te snaaien. Het duurde dan ook niet lang tot Monica, Martin en Manfred de wijde wereld introkken. Mooi, dacht ik, nu kan ik eindelijk weer m’n ladder gebruiken. Maar nee! Geile Mario klom weer op hitsige Mireille en ja hoor, wéér 3 babietjes. Drie meisjes – Manuela, Margriet en Monica. Zucht, stelletje seksverslaafden. Omdat de tuin klaar en prachtig betegeld is moeten Mireille en vooral Mario verderop het kroostvoedsel halen. En dat betekent dat ze nu met 1237544 km/u de schuur in en uit vliegen. Een wonder dat ze nog niet op iemand gecrasht zijn. Ben benieuwd hoe dat zaterdag bij HET tuinfeest der tuinfeesten zal gaan.
Maar goed, ik mag hopen dat ze hierna uitgefukt zijn want de volgende klus staat voor de deur. En daar heb ik toch ècht mijn ladder bij nodig.
