Teun gaat de deur uit. Of beter, ik bonjour ‘m de deur uit. Na 15 jaar ben ik er wel klaar mee.
Toen ik in 2011 m’n flatje ging inrichten mocht een gordijn natuurlijk niet ontbreken. Ik geloof dat het bij Gamma was dat ik het perfecte gordijn vond. Donkergrijs met zilveren letters van Europese hoofdsteden. Van veraf wist ik al direct dat dit ‘m zou worden. En toen ik het prijskaartje bekeek en zag dat dit gordijn type ‘Teun’ was, was ik vanzelfsprekend helemaal om. Dit gordijn ging met mij mee!
Bij al mijn verhuizingen in de afgelopen jaren ging Teun als eerste in de auto. Niet alleen omdat ik er emotioneel aan gehecht was, maar het is ook gewoon een heel lomp groot en zwaar stuk stof. Maar nu gaat ie weg want we hebben van de week nieuwe gordijnen gehaald en die ga ik vandaag in de slaapkamer ophangen. Straks maar ’s even bekijken of ik het over m’n hart kan krijgen om ‘m helemaal weg te doen of dat ik misschien toch nog ergens een plekje voor ‘m vind.
Oja, de titel van dees anekdoot is een beetje flauw, ik weet het. Doe ik bewust. Maar mocht het je interesseren, met mijn jongste zoon gaat het uitstekend, hij is gisteren 16 jaar geworden.
Het was één van de laatste dagen van mijn vakantie met de jongens. Ik zat wat in de zon op m’n foon te twitteren. Ik had haar wel eens voorbij zien komen en die dag besloot ik me te mengen in een tweetdraadje tussen haar en wat andere kerels. Het draadje ging over dat ze in Valkenburg was geweest en ze tweette het met een foto van overduidelijk Valkenburg. Ik reageerde met ‘Mooi, Staphorst’. Ze reageerde terug. Sterker nog, ze reageerde leuk sarcastisch terug.
Zo tweetten we een tijdje heen en weer, ik vond dat wel grappig zo vlak voor m’n middagdutje. Maar ook op andere kerels reageerde ze volop en ik kreeg de indruk dat die kerels ook in de privéberichten met haar praatten. Want dat doen dat soort gladde kerels, in de openbare timeline een beetje de slijmbal uithangen en in de privésectie de geilbal zijn.
Met de schaakmat der schaakmatten zette ik al die geilballen met 1 tweetje volledig schaakmat, buitenspel en ook einde oefening. Ik vroeg haar gewoon in de openbare timeline mee uit. BRILJANT!! Daar was zelfs zij even van onder ingedrukt, maar ze ging akkoord. En ook dat deed ze gewoon in de openbare timeline. WHOEHAHAHAHAHA. Losers!
Nou ja, best lezer, zo is het allemaal begonnen en vandaag zijn we 4 jaar verder.
(het bleek dat ze helemaal niet met een stel geilballen in de DM zat hoor, maar dat zou dees anekdoot natuurlijk een stuk minder geloofwaardig maken)
Snap je dit plaatje? Een bank en een vakantiekoffer. En dan zit die vakantiekoffer op de bank. De vakantie zit erop. Whoehahahahaha, LOL! Ik ben me ook een plaatjesmaker hoor!
Net als vorig jaar trokken we dit jaar naar Lago Ereczione, zoals ik ‘m noem. (Kijk maar eens naar de vorm van het meer, onderin de balzak en omhoog signore Erectus. Maar het kan ook best zijn dat ik een een beetje een rare kronkel int hoofd heb hoor! Ik laat het oordeel daarover aan jou, beste lezer.)
De vakantie was niet veel anders dan die van vorig jaar (Vacanti di Itali 🤌🏽), lange ritten – mooie omgeving – fijne camping – bloedheet, maar toch wil ik hier even 3 kwesties opnoteren die enige impact hebben gehad.
DE DENEN: Tegenover ons kwamen 3 Deense gezinnen te logeren. Ik vermoed een broer en 2 zussen met hun gezinnen. Vanuit mijn undercoverplekje op de veranda (zie foto) had ik een uitstekend uitzicht over het ‘hofje’ waarin we zaten. Links zat zus 1 met haar gezin. Type moeder gans, was alleen maar met de 2 kinderen en huishouden bezig. In het midden zat broer met chaggievrouw en 2 kinderen. En een grote Deense vlag opgehangen (zie foto). En rechts zat zus 2 met posterboy en 2 kinderen. Zij had de nepste tieten waar Pamela Anderson jaloers op is en hij was een kaal, breed kereltje van 1.60 meter.
Op de tweede ochtend had middenDeen waarschijnlijk een uitje want hij ging met de 2 kinderen in de auto zitten. Na een seconde of 30 stormde hij de auto uit en vloog de bungalow binnen. Het duurde even en toen kwam chaggievrouw naar buiten gerend en sprong achter het stuur. Toen hij kwam aangelopen en het voorportier open wilde trekken gaf ze een dot gas om na 10 meter weer te stoppen. Dit herhaalde zich 2x. Uiteindelijk is hij achterin gaan zitten en zijn ze weggereden. Ik heb ze de rest van de dag niet gezien. De volgende ochtend om een uur of 10 was het zoals gewoonlijk een gezellige vakantiebedrijvigheid bij ons ‘hofje’. Mensen liepen vrolijk lachend naar het zwembad, kinderen waren met een bal aan het spelen, sommigen genoten van een ontbijtje op de veranda. Behalve bij middenDeen. Daar was alles doodstil. Blijkt dus dat broer zijn chaggievrouw en zijn kinderen had vermoord en daarna zelfmoord had gepleegd. 😳 Tenminste, dat vertelde ik vrouwlief toen ze tegen half 11 van bed kwam. Ze had wat spannende leesboeken meegenomen en ik dacht dat een live thrillerverhaal wel passend zou zijn.
PAOLO: Omdat we vorig jaar blijkbaar indruk hadden gemaakt werden we hartelijk verwelkomknuffeld door Pasqualle, Sofia, Julia, Giulia, Gianni, Guiseppe, Marco, Fabio, Gianluca en Isabella van het restaurant, de receptie en de poolbar. Ik vind dat leuk, fijn en ook prettig dat mensen ons na een jaar nog kennen. Ik knuffelde ze dan ook met liefde terug. Maar in de poolbar liep ook een nieuwe rond. Een slungelige ietwat oudere vent met een enorme bos ontploft haar. Paolo is zijn naam. Ik vond het een rare snuiter, maar onze eerste kennismaking werd gelijk legendarisch. Ik; Bonjovi, can I have a big beer and a Mojito? Paolo; Ciao, a big or small Mojito? Ik; Eeh, I don’t know. It’s for my wife. Paolo; You have a nice wife? Ik; Eeh, yeah! Paolo; Take big. En hij knipoogde erbij. 😁😎 Vanaf dat moment waren we amigo’s for life en telkens als ik ook maar in de buurt van de poolbar kwam was het “AMIGO, HERE’S YOUR BEER!!”
DE TERUGREIS: Daar kan ik kort over zijn: De hel. Tenminste voor vrouwlief.
We deden de terugreis wel in twee keer en de tweede dag verliep precies volgens schema. De eerste dag daarentegen………… De bedoeling was dat we via Innsbruck naar ons Duitse hotel zouden rijden en tot aan de tolpoort bovenin Italië was er geen vuiltje aan de lucht. Hierna begon de hel. Zeker 635465859403 auto’s die allemaal uit de tolpoorten komen en allemaal een eenbaansweg in moeten. Tel daar bij op dat mijn navigator rechts van mij schreeuwen, schelden, zuchten, in paniek raken en moeite hebben met links/rechts ziet als navigeren en je begrijpt dat we al snel stil stonden op een parkeerplaats om de juiste, of EEN route te vinden. Die EEN route werd eentje terug, richting Milaan. Prima, dacht ik, dan maar weer die fucking Gotthardtunnel. De sfeer in de auto was toch al voor de helft gezakt. Milaan kwam dichterbij en ik zette me vast schrap voor debielen, snelheidsduivels en files, maar de navigatie dirigeerde ons richting het Comomeer. Nou, dat viel weer mee. Wellicht wist de navigatie meer dan wij over drukte ofzo. We tuften van dorpje door en naar dorpje en ook hier mooie omgeving. Na een plaspauze kwamen we aan in het pittoreske dorpje Geenideemeer en het viel me op dat we steeds verder en verder omhoog gingen. Ik bleef vertrouwen houden in mijn telefoonnavigatie, maar toen we de eerste haarspeldbocht omhoog reden kreeg ik toch argwaan. Vrouwlief is als de dood voor bergwegen en liet dat ook duidelijk merken. Maar we waren inmiddels op zo’n point of no return dat we ook niet meer terug konden. Ongeveer 784 haarspeldbochten omhoog gingen we. Onder een tunneltje moesten we noodgedwongen stilstaan achter een stel auto’s omdat via de andere kant een clubje sportautomongolen besloten hadden om ook de Stelviopass te nemen. Waarom de fuk ga je met een Lambo van 3 meter breed over een bergweg van net 4 meter?! Vrouwlief sloeg doodsangsten uit en ook de voiture gaf aan dat de koppeling te heet werd. Ik moest zo snel mogelijk de auto aan de kant zien te krijgen. Na wat gescheld en boos kijken kregen we ons rijtje auto’s door het tunneltje langs de sportwagens en vrij snel daarna kon ik de auto parkeren en laten afkoelen.
Aan de overkant van de weg was een uitkijkpunt met daaronder een waterval en vrouwlief wilde mij het liefst op dat moment van die berg af flikkeren, kreeg ik de indruk. Maar ja, dan had ze die 30 km bergweg zelf nog moeten rijden. Hahaha. Ik had vanzelfsprekend begrip voor haar paniek en reed zo veilig mogelijk naar boven en beneden, maar stiekem vond ik het ook wel weer cool. En eigenlijk heb ik haar met alle liefde dat ik in mij heb naar een hoogtepunt gebracht. Zo zie ik het dan weer.
In de vroege avond arriveerden we in het hotel en scheidden onze wegen. Want ik had voor de zekerheid al 2 kamers gereserveerd.
Ja, dat is altijd maar weer de vraag. Ik bedoel, je kunt als logistiek manager van het gezin alles tot in de puntjes in je hoofd hebben, maar er zijn natuurlijk altijd externe factoren waar zelfs ik geen invloed op heb.
Het plan: We vertrekken rond de klok van klokslag 20.07 uur, want dat overdag rijden van vorig jaar is mij slecht bevallen. Tussen 20.07 uur en pak ‘m beet 00.03 uur is het een jolijt van jewelste in de auto. Gewoon lekker tuffen met een gangetje van 100 km/u het Duitse rijk penetreren. Ik heb een usb’tje met 800 liederen gemaakt dus gezellig meezingen en meedeinen is een zekerheidje. Tegen middernacht zullen beide dames wel in slaap vallen en transformeer ik de autobahn tot de Nürburgring en tik ik een paar uur lang de 230 aan. Met groot licht op de seinenstand. Opdonderen van die linkerbaan Heinz! Laat in de nacht en vroeg in de ochtend knallen we de Brennertunnel door en bij de ochtendgloren zijn we al in Italië. De dames zullen tegen deze tijd wel weer wakker zijn. Door het prachtige Italiaanse landschap tuffen we weer op ons gemak richting vakantiebestemming en ik verwacht tegen de klok van 11.34 uur daar aan te komen. De auto uitpakken doen we in hoog tempo, ons settelen nog sneller en dan ga ik heerlijk genieten van een welverdiende dut terwijl het buiten onweert als een malle.
Maar zoals ik hierboven al schreef, externe factoren hè. Zucht. Die Duitsers zullen wel weer om de 13 kilometer met de weg bezig zijn. Er zullen wel weer 845485961128354 vakantiegangerauto’s ook onze kant op moeten. De Brennertunnel zal wel afgefikt zijn ofzo. De dames zullen wel geen oog dichtdoen. En er zal wel geen reet van kloppen van dat onweer.
Maar beste lezer, dat doet me allemaal niks want ik bruis van enthousiasme om op vakantie te gaan!!!!!
Dit geloof je toch niet! Weet je nog dat ik laatst schreef over Mireille, het geile merelvrouwtje die hier de schuur een beetje ligt te claimen ( Geile donders – Dick Teder ) en dat ik na vier en drie legsels van haar er nu wel klaar mee was? Nou, die is ALWEER volgeblaft! En nu heeft ze 5 eitjes uitgepoept!
Sjeesus man, de vorige 3 dochters zijn nog maar net uit het nest geflikkerd of mevrouw ligt alweer met de vleugels open. Over hitsig gesproken zeg! Ik weet trouwens niet zeker of Mario wederom de vader is hoor, Mireille heeft een iets andere blik in haar oogjes, valt me op. Een iets meer tevreden blik, lijkt het wel. Het zou dus heel goed kunnen dat ze deze keer door Marvin te grazen is genomen. Die heb ik hier namelijk al een tijdje rond zien struinen.
Maar goed, ik schreef ook dat ik de ladder nodig zou hebben bij de volgende klus omdat ik een overkapping moet wil plaatsen, maar mevrouw Erel was mij dus voor met haar klapperende eierstokken. Dat klusje moet dan maar na de vakantie gebeuren.
