Ik zit in een aflevering van House

Ken je House nog? Briljante ziekenhuisserie met een nog briljantere Hugh Laurie als Dr. House. De botste lul die je ooit hebt gezien maar de beste dokter op dees kloot omdat hij het uiteindelijk altijd bij het rechte eind had. Een hele aflevering geen idee wat de patiënt mankeert, alles testen, alles uitsluiten en dan op het laatste moment kwam hij met dè oplossing. Prachtserie.

Ik heb het gevoel alsof ik één van die afleveringen zit.
Kleine recap:
Vorig jaar mei ontdekte ik dat mijn linkertiet ineens dikker was dan mijn rechter. Ook stond de tepel in constante staat van opperste genot. De huisarts vertrouwde het evenmin en stuurde me door naar het ziekenhuis. Hier ging ik vrij vlot door de oncologische molen en gelukkig werd een kwaadaardigheid op het zelfde tempo uitgesloten.

Wat het wel was, was onduidelijk maar de chirurg wilde dat wel erg graag onderzoeken. Na het bloedprikken stuurde ze me naar de afdeling Endicronologie want het zou weleens iets hormonaals kunnen zijn. Mannen van mijn leeftijd produceren te weinig testosteron en teveel oestrogeen. Dit kan een oorzaak zijn van dikkere borsten, redeneerde zij.
Het eerste deel van ons gesprek;
Zij: Goedemorgen, gaat u zitten.
Ik: Dank u.
Zij: Ik begin met een aantal vragen om een beeld te krijgen.
Ik: Prima, dan geef ik wel antwoord.
Zij: Krijgt u ‘m nog omhoog?
Ik: (fronzende wenkbrauwen) Ehm…………. Jawel hoor?
Zij: Prima. Maar blijft ie ook staan?
Ik: (ongemakkelijk lachje) Eeeeh, ja. Wel een tijdje…..

Meestal ben ik degene met de gevatte openingszinnen maar deze juffrouw kon er ook wat van!
Ik kreeg een onderzoek aan zakmans en tubes testosteronzalf mee. Kort samengevat, dat hielp geen ruk.
In de tussentijd kastje —–> muur, je kent het wel.
In oktober vorig jaar voelde ik dat het ‘iets’ in mijn lijf gegroeid was tot onder mijn oksel en dat geeft steken.
In de tussentijd kastje —–> muur, je kent het wel.
Het is ondertussen maart van dit jaar. De chirurg staat voor een raadsel ‘want er is niets bijzonders te zien op de echo’.
We gaan het een half jaar aanzien.


Vorige week belde de chirurg me op. Of het inmiddels goed ging en of het ‘iets’ was weggetrokken. Ik antwoordde dat dit niet zo was. Sterker nog, ik voelde nu ook druk op longhoogte achterop m’n rug. Dat had ze niet verwacht.
Gisteren weer een echo gehad en vandaag een gesprek. Weer is er niets bijzonders te zien maar ze begrijpt dat ik wil dat het ‘iets’ uit mijn lijf tieft. Opereren zal geen zin hebben want dan blijft er littekenweefsel achter blablabla, zei ze. Ze ziet wel duidelijk a-symmetrie aan mijn lichaam maar de lichaamsfuncties werken prima. ‘Ook uw gezicht staat niet scheef’. En dat was een zinnetje die mij even op m’n voorste poten deed steigeren gezien de dood van mijn pa, vertelde ik.
Wéér moest ik bloedprikken (heb bijna geen bloed meer over!) en nu sta ik voor volgende week op de lijst voor een CT-scan om de hele boventors ’s even goed door te nemen.

Dus beste lezer, nog steeds geen duidelijkheid over wat er in mijn lijf groeit.
Zucht.
Kwam Dr. House nu maar even binnen. Die had het in 50 minuten opgelost.

UPDATE: Na uitgebreid onderzoek blijkt het niets ernstigs te zijn. Het is extra weefsel. Het komt vaak bij mannen voor. Waarom het bij mij alleen aan de linkerkant zit, is niet duidelijk. Ik hou het er maar op dat dat mijn goeie kant is. Want m’n haar zit links ook altijd beter dan rechts.

Politiegeweld

In mijn pubertijd was ik nog recalcitranterder dan ik nu ben. En ook toentertijd was er al politiegeweld.
De aanleiding is in dezen niet zo belangrijk (want ik was onschuldig 😉) maar ik ben ook eens opgepakt. En dan moet je opgepakt lezen als met harde hand uit huis gesleurd en met nog hardere hand achterin een Golfje (ja jongelui, toen reden ze nog in Golfjes) gekwakt.

Had ik al gezegd dat ik toen heul recalcitrant was? Nou, zo deed ik dus ook op die achterbank. Tot het moment dat de agent voorin er zat van was, hij zich omdraaide en mij een directe hoek op m’n kin gaf.

Conclusie: Wil je niet met politiegeweld te maken krijgen, zorg dan dat je niet in aanraking komt met politie.
Punt.

Ik rust mijn casus.

Stom

* Afschaffen 130 km/u
* Afstandsbediening die niet werkt
* Automobilisten die eerst remmen en dan richting aangeven
* Automobilisten die langzamer rijden dan max. snelheid
* Automobilisten met fietsen achterop
* Autopech
* Auto’s met knaluitlaten
* BN’ers
* D’66 stemmers
* De invloed van Linda de Mol
* De Randstad
* Deugmensen
* Dezelfde mensen in shows
* Doodwensen
* EU
* Facebook
* Files
* GroenLinks stemmers
* Haten
* Herfst
* Hooligans
* Humorlozen
* Is ipv eens
* Kutmuziek
* Lawaai
* Mannen met nagellak
* Mannen met teenslippers
* Me ipv mijn
* Milieuregels
* Motoren met knaluitlaten
* Naïevelingen
* Nederlandse benzineprijzen
* Nederlandse rappers
* Overdadige tattoo’s
* Pesten
* Profsporters die jammeren over geld
* Profvoetballers die mekkeren over druk
* Psoriasis
* Radio DJ’s
* Religie
* Relschoppers
* Snapchat
* Subsidies
* Temperaturen onder 23 graden
* Verbrijzelde schouder
* Vrouwen met filterfoto’s
* Vrouwen met lange oorbellen
* Vrouwen met piercings
* Vrouwen met te veel make up
* Werk
* Wilfred Genee
* Winter
* Zomertijd

En tenslotte * Mensen die mij stom vinden

(dees anekdoot kan t.a.t. aangevuld worden)

Glory days

Ken je dat nummer van Bruce Springstof, Glory days? Mooi nummah. Gaat over het verlangen naar vroeger.

Ik heb daar ook last van. Al een jaar of wat.
Vroeger lééfde ik! Dagelijks, wekelijks, maandelijks beleefde ik wel iets wat noemenswaardig was. Verhalen die het nog steeds goed doen op verjaardagen enzo. Tegenwoordig hobbel ik maar een beetje met de kudde mee en, om eerlijk te zijn, dat bevalt me eigenlijk niks.

Ik ben eenzaam, laat ik daar maar voor uitkomen. Ik hang in een routineus leventje. Ik heb werk dat ik met 12 vingers in m’n neus doe, ik heb geen vrouw waar ik tegenaan kan kruipen, ik heb geen (online) vriendin waarmee zo nu en dan de dag even kan doornemen of gewoon slap kan lullen mijn familie woont ver weg, ik heb een paar vrienden/vriendinnen met allen hun eigen leven en de loterij heb ik ook nog steeds niet gewonnen. Nu met deze crisis zit ik nog meer binnen dan ik normaal gesproken al doe en ik zie mezelf dagelijks ouder worden.
IK WIL DAT NIET MEER!
De enige lichtpuntjes in mijn leven zijn m’n 2 geweldige jongens, Sam en Teun. Als ik ze bij me heb, fleur ik op. Maar zodra ze weer weg zijn, zak ik terug in de treurigheid.

Mijn vader liep 21.840 dagen op deze kloot rond en mocht ik de pech hebben zijn voorbeeld te volgen dan val ik over dik 10 jaar, op 30 november 2030 om precies te zijn (heb het even uitgerekend), om. OVER 10 JAAR! Man, dat is zo om!

Ze zeggen dat je van je leven een feestje moet maken maar dat je zelf de slingers op moet hangen. Laat ik dan maar ’s beginnen met slingers vinden. Dan ga ik van mijn resterende tijd weer een feestje maken.
Met of zonder slingers trouwens want zo als het nu gaat, da’s ook ruk.