Categorie: Algemeen

Nog maar exact 10 weken en 27,5 uren, beste genodigden! As we typ zijn de voorbereidingen sinds vorige week in volle gang.
Speaking about genodigden, kun je even aangeven of je komt? Dan kan ik daar rekening mee houden. Kom je niet? Geen harde gevoelens hoor, even goede vrienden. Ik schrap je wèl uit m’n testament trouwens. 
Geef het asjeblieft even door via de reacties hieronder, via Facebook of via Whatsapp. 

Natuurlijk moet onze tuin feestklaar gemaakt worden. En met feestklaar bedoel ik:
A; dat ons megagazon voor tweederde grasvrij gemaakt moet worden (sjongejongejonge, wat een pens werk is dat! Om het exploderen van hart en longen te voorkomen verspreid ik deze klus mooi even over meerdere dagen). 

B; dat ons megaterras van 30×30 tegels 30x30tegelvrij gemaakt moet worden, omdat deze vervangen worden voor 60×60 tegels (sjongejongejonge, wat een pens werk is dat! Om het exploderen van hart en longen te voorkomen verspreid ik deze klus mooi even over meerdere dagen).

C; dat volgende week een klusjesman komt om een buitenkraan te plaatsen (ik verwacht een hittegolf rond 6 juni, dus een continu stromende buitendouche lijkt mij zeer welkom). 

D; dat binnenkort ‘What the vakman’ komt om vijfachtste van de complete tuin te betegelen met genoemde 60×60 tegels. En de rest met de 30×30 tegels. 

Als logistiek manager van ons thuis is het coördineren van al deze klussen bij mij vanzelfsprekend in goede handen, laat daar geen misverstand over bestaan, maar dit is natuurlijk niet alles wat gedaan moet worden.
Er moet bier (Heineken), wijn (witte), cola (Coca) en sinas (Fanta) gehaald worden.
Er moet een grote koelkast om deze dranken koel te houden gehuurd worden. 
Er moeten bruine fruitschalen gekocht worden. 
Er moet elektra in de tuin aangelegd worden.
Er moet verlichting in de tuin komen. 
En natuurlijk moet de muziek geregeld worden. Want dat is óók een grote reden waarom ik een tuinfeessie geef. 

Het schijnt namelijk dat ik nogal een muziekoloog ben en laat dit feessie nou een perfecte gelegenheid zijn om mijn eigen gemaakte muziek te laten horen, de liederen die ik ietwat verlengd heb te laten horen, de nummers waar ik het basloopje van ‘Another one bites the dust’ onder heb gezet te laten horen, chansons die ik wat opgeleukt heb te laten horen en dat ik, naast muziekoloog, ook een variateur aan muzieksmaak ben. Zover ik een beetje de gastenlijst kan inschatten, heb ik voor ieder wat wils uitgezocht.
Het is dan ook ten strengste niet toegestaan commentaar te mekkeren op de muziek.

Rest mij alleen nog te vermelden dat ik helaas het minimum kadobedrag naar 55 Euro p.p. hebben moeten verhogen (weet je wat een tuin opknappen een feest geven kost?) en dat ik enorm veel zin heb om een feestje te hebben met de mensen die dicht bij m’n hart zitten.  

Wat is er mooier dan even ongegeneerd lachend het jaar uitluiden?

Ken je die sketch over die butler van miss Sophie die voor haar 4 denkbeeldige gasten moet spelen en die dan ook voor die 4 denkbeeldige gasten moet drinken? Het heet ‘Dinner for one’, komt uit 1963, duurt ongeveer 20 minuten en is briljant hilarisch. Hoe hij (Freddy Frinton) ladderzat speelt is geweldig. Het zal ongetwijfeld volgende week weer op de Duitse tv komen (nee, het wordt niet nagesynchroniseerd) en daar heet het ‘Der 90. Geburtstag’.
Kijk het maar even en ik garandeer dat je het niet droog houdt.

Laatst kwam ik onderstaande sketch tegen. Harvey Korman en Tim Conway zijn de hoofdrolspelers. Korman speelt een patiënt met kiespijn en Conway de tandarts, vers uit de tandartsschool. Ik kende Harvey Korman eigenlijk alleen als chagrijnige lul in ‘Blazing saddles’, de flauwste westernfilm ooit, maar hij was dus jarenlang een helft van dit komische duo. Wist ik niet.
In deze sketch speelt die Conway zo goed dat Korman bijkans in z’n broek piest van het lachen.
Kijk ook deze maar even en ik garandeer weer dat je het ook bij deze sketch niet droog houdt.

https://youtu.be/7cUZhHS0PMM?si=qIZnbw3gV16KIVhm

We zijn de

Jazeker beste lezer, het is eindelijk zover. Een feessie. Het langverwachte feessie zelfs.
Zoals de vaste lezer alhier weet is mijn 50-jarig jubileum op dees aard in 2021 volledig in het Covidwater gevallen en daar ben ik nog steeds pissig om. Verdomme man! Het Philips stadion af moeten zeggen, (inter)nationale C-artiesten af moeten zeggen. Clowns, goochelaars, paaldanseressen, stagedivers af moeten zeggen. Luchtkastelen, springkussens, waterglijbanen, poolbars af moeten zeggen. En laat ik vooral ook de bikinicatering niet vergeten, ook af moeten zeggen. Het bracht mij bijna aan de rand van een faillissement, maar gelukkig hebben we de foto’s nog.

Maar zoals een komkommer in een patatje oorlog kom ook ik sterk terug en heb ik besloten om op zaterdag 6 juni 2026 mijn 50-jarig jubileum op dees aard alsnog te vieren. Het toeval wil (nee echt niet, ik ben een datum fetisjist) dat ik die dag ook nog precies 20202 dagen besta. Nah, is dat even een mooi getal!
Ik ga op die dag een tuinfeest geven bij ons in de tuin, ik kan het wel bij buren verderop gaan vieren maar ik weet niet of zij daar nou zo blij mee zullen zijn, en jij bent uitgenodigd.
Of jij? Laat ik het zo zeggen; als jij van mij op de Whatsapp een uitnodiging als hierboven (ietsjes anders) krijgt, ben je van harte uitgenodigd om mijn verlate 50-jarig jubileum te komen vieren. Hoe leuk is dat?

In elk geval, houd zaterdag 6 juni 2026 vrij in je agenda en houd ook Whatsapp in de gaten de komende tijd.

We garden party’en!

(Oja, bij schijtweer gaat het hele feest niet door natuurlijk. Dan kan je de gevulde envelop gewoon door de brievenbus mieteren)

Onze muziekzomer is weer begonnen. Onze muziekzomer houdt in dat vrouw en ik festivals bezoeken en luisteren en kijken naar muziek onder het genot van wat vlees, alcohol en gemoedelijke sfeer. Dit doen we al een kleine 3 jaar en dat is eigenlijk vooral omdat wij pas een kleine 3 jaar bij elkaar zijn.

Twee weken geleden bezochten we met vrienden het ‘Redneck festival’ in het bruisende Achterveld. Was gezellig. Was leuk. Was bloedheet. En ze waren mij een half uur kwijt. Ik zei dat ik even ging pissen maar dat even werd dus een half uur. Was ik met een of andere Truus de bosjes ingedoken? Was ik van de hitte bevangen? Had ik wel een heeeeeeeeeeeeel lange plas? Deed ik mijn beroemde lange duur poepen?
NEEN beste lezer, niets van dat alles! Ik stond gewoon bij het podium te kijken, te luisteren en te genieten van de band die op dat moment op het podium speelde. Ik durf heus wel van mezelf te zeggen dat ik een radartje heb voor kwaliteit en deze 5 jongens beroerden mijn radartje big time op het moment dat ik richting toiletten liep. Oh wacht, die zin klinkt best gay. Ze trokken aardig mijn aandacht, laat ik het dan zo zeggen. Koen Vael stond op het doek achterop het podium. Ik vond het goed. Ik vertelde het aan vrouw, maar zij maakte zich meer druk om mijn half uur afwezigheid, kreeg ik de indruk.

Gisteren bezochten wij in het bruisende Emmen het ‘Roots Ribs Brews festival’. In eerste instantie omdat de band die wij in 2022 ontdekt hebben, Ramblin’ boots’, er een optreden gingen geven, maar op het menu stond ook Koen Vael & band en die wilde ik nog wel een keer zien en horen. Ik vertelde het aan vrouw, maar zij maakte zich nog steeds druk om mijn half uur afwezigheid van 2 weken eerder. Kreeg ik de indruk.
Klokslag 16.18 uur liepen we het festivalterrein op, precies op tijd voor een broodje hamburger/shoarma en het eerste biertje. En het sfeertje proeven ofkors. Iets voor kwart voor vijf liepen we de tent binnen tot vlak voor het podium, klaar om het optreden van Koen & band te zien en te horen.
Nou beste lezer, ik was er nog meer van onder ingedrukt dan de vorige keer. Heerlijke countryrock zoals heerlijke countryrock hoort te klinken. En dat voor een 21 jarige gozer!

Vrouw was ook om, merkte ik na het optreden. En ik kreeg niet het idee dat het haar puur om de muziek ging. De jongen ziet er namelijk best goed uit. Ik zag vrouw spontaan veranderen in een 14 jarig verliefd meiske verpakt in een pracht vrouwenlijf.
Huh?????
Koen ging met de pet rond. Letterlijk, hij liep met een doos ‘te koop’ petten rond over het festivalterrein. Ik vroeg vrouw of ze op de foto met hem of ook een pet wilde, maar dat hoefde niet. “Zo’n fan ben ik nou ook weer niet.”, waren haar gevleugelde woorden. Haar gedrag zei me iets heel anders. Ik vond het eigenlijk wel schattig om haar zo te zien.

Na het optreden van de Ramblin’ boots namen we plaats aan een tafel en terwijl we gezellig zaten te keuvelen, te drinken en te roken kwam Koen ineens voorbij met zijn pettendoos. Deze kans liet ik natuurlijk niet liggen en ik riep hem bij ons. Drie tientjes kostte een pet. WAT?! We raakten aan de praat en ik zag vrouw wederom veranderen in dat 14 jarige meiske. “Ik volg je ook al op Insta.”, zei ze schaapachtig en ik keek verschrikt opzij. Was dit mijn volwassen vrouw? Ik hield mijn adem in en wachtte tot ze zou vragen of hij ook Snapchat heeft, maar zo erg liet ze zich gelukkig niet gaan. Maar ze zei nog wel dat hij haar nieuwe favoriete countryzanger is. Ik onderbrak deze overduidelijke liefdesverklaring door gekscherend te zeggen dat hij dus nu mijn concurrent is. Wij lachen!
Ik kreeg de pet voor 25 euro en met een handdruk namen we afscheid van Koen en zijn bassist. Ik pakte een servetje en veegde het kwijl uit de mondhoeken van vrouw……………………………

Beste lezer, deze jongeman komt er wel, daar ben ik van overtuigd. Hij heeft immers al nationale bekendheid verworven met zijn 2e plek bij Holland’s got talent, begreep ik. Maar natuurlijk ook omdat hij ons nu ontmoet heeft. Kijk maar naar de Ramblin’ boots, die zijn na 2022 ook skyhigh gegaan.

Groepsapp of groepapps of groepsapps, weet ik veel hoe je het noemt. In elk geval, ik heb er een bloedhekel aan hou er niet zo van. Leg je zum bleistift even je telefoon weg, staan er ineens 753846343262383 meldingen op je scherm. Zucht. Ik word al hyper van 1 zo’n rood meldingicoontje bij een app, laat staan van 9475647833.
Toen ik van werkgever veranderde werd ik ook zomaar ineens plots en ongevraagd in groepsapps gekwakt. Nou beste lezer, dat heb ik 8 minuten volgehouden. Zonder ook maar één bericht en zonder aankondiging verliet ik alle groepen. Nou, maar dat ging zomaar niet!
“Hoezo ben jij uit de groepsapp gegaan? Nu mis je alle nieuws. Wil je niet weten hoe het met je collega’s of op het werk gaat?” en meer van dit soort verontwaardigde vragen. Nee, dat wil ik inderdaad niet. Ik zie wel wat er aan de hand is als ik op mijn werk verschijn. En collega’s zijn collega’s, geen vrienden dus fuck off! Collega’s pissed! Die eigenwijze Grunninger! Hahahahaha.
Er was zelfs 1 groepsapp waarin je werd verzocht om “goedemorgen” te plaatsen zodra je wakker bent. Zodat de collega’s weten dat je op tijd op je werk kan zijn……………………….. DOE FF NORMAAL ZEG! 🖕🏼
Nee beste lezer, ik zit momenteel in 2 groepapps, eentje met mijn 2 zonen want handig en eentje met een stel ouwejongenskrentebroodfeestbeestmannenenvrouwen. Dat vind ik meer dan genoeg en ook overzichtelijk.

Je las hierboven dat ik er een bloedhekel aan heb en hoewel het doorgestreept is, is het wel degelijk bij een bepaalde groep zo. Zal het uitleggen.
Ik ben er heilig van overtuigd dat er in mijn omgeving een groepsapp actief is die mij het leven zuur maakt. Je kunt mij namelijk niet wijsmaken dat het puur toeval is dat telkens als ik van mijn werk naar huis rijd, dat Fred en Gerda van beiden 89 jaar, Gerrit en Annie van dik in de 90, Rudolf en Gertrude (86 en 91 en met fietsen achterop) en overige luitjes die in de koetstijd hun rijbewijs hebben gehaald precies op dat moment de weg op moeten. EN 35 KILOMETER LANG ROND DE 62 GAAN RIJDEN WAAR JE 80 MAG! 😡 En inhalen lukt nooit want om de 100 meter komt mij altijd een tegenligger tegemoet. Maar dan ook ALTIJD!
En dat die fossielen ook totaal geen idee hebben wat achter hen rijdt en denken ‘ach kom, laat ik het gaspedaal eens intrappen’. OMDAT ZE MET HUN BEK TEGEN DE VOORRUIT ZITTEN, NIET IN DE SPIEGELS KIJKEN EN ALLEEN MAAR VOORUIT ZIEN!!!!! 🤬
Zucht aller zuchten……………….

Ik heb niet echt een pakkende/lollige/perfecte/hilarische (doorhalen wat niet van toepassing is) punchline voor dees anekdoot, dus hier moet je het mee doen, beste lezer.
Ja, misschien deze; Groepsapps zijn als stront van een Albanese Bergkoe, je kunt er beter niet inzitten.

Heb jij enig idee wat een manhole cover is? Zonder het op te googelen, bedoel ik. Nee hè? Geeft niks hoor, ik had ook geen idee. Tot ik het door de translator gooide. 
Ik dacht in eerste instantie dat het een mannenonderbroek was. Maar toen dacht ik wat verder na en besaf al snel dat dat nergens op slaat. Want waarom alleen een bedekking voor over de anus? Dat zou wel een heul klein onderbroekje moeten zijn, dunkte me. En waarom zou dat alleen voor de mannenanus zijn? Kijk, ik geloof best wel dat er wellicht en misschien ietsjes verschil is tussen een mannenanus en een vrouwenanus, maar om nou voor beide anii speciaal ondergoed te maken, nee zo gek zijn ze zelfs in de Chinese chopshops toch niet? (ja, ik schrijf besaf ipv besefte. Wordt tijd dat dat Nederlands eens een beetje normaal gaat doen)

In tweede instantie dacht ik dat het misschien een soort condoompje kon zijn, maar een rubbertje voor enkel over het openingetje van de piem? Dat leek me ook onzin. Lijm je dat stukje dan vast? Of jank je er een nietje doorheen? Ben niet zo thuis in de kinky-scene van tegenwoordig hoor, maar ook dit leek me wat overdreven om er een apart iets van te fabriceren.

Zou er dan een liedje getiteld ‘Manhole’ bestaan? En zou die door de remix zijn gehaald? Met het huidige niveau van moderne muziek zou ik er niet versteld van staan. Maar ook deze mogelijkheid verwees ik al gauw naar het rijke oeuvre van de fabeltjeskrant. 

Nee beste lezer, een manhole cover is een putdeksel. 
EN DAT ZIJN KLOTEDINGEN TEGENWOORDIG! 
Hoe moeilijk is het nou om een putdeksel even op dezelfde hoogte te plaatsen als het asfalt? Wat is deze nalatigheid tegenwoordig? Welke opleiding hebben die wegenbouwers van tegenwoordig gehad? Duitse strandkunde ofzo? Of is het een complot van garagehouders? Oh wacht, het is zeker weer zo’n vaag EU-regeltje? Fukkers!
Ik moet nu letterlijk 4x per dag de schokbrekers en 17x per uur de banden van de voiture vervangen omdat die klotedingen 5, 17 of soms zelfs 82 cm lager liggen dan de weg. 
Zeg meest rechtse kabinet ooit, doe er eens met gezwinde spoed iets aan! Het begint hier weggewijs potverdomme op België te lijken man! 

Ps. Wist je trouwens dat hoe duurder de huizen, hoe meer putdeksels in de weg zitten? Let er maar eens op. Dat is verzekeringstechnisch een arm/rijk dingetje. Met andere woorden, jij arme sloeber in je simpele rijtjeshuis of flatje kan bij een eventuele brand lekker de tering krijgen. 
Nee, dat je even weet hoe het in Nederland werkt.

Als je bij Google “koudste plek op Aarde” intypt komt bovenaan Jakoetsk te staan. Jakoetsk, een stadje in het oosten van Siberië. Hier duikt de temperatuur met grote regelmaat onder de -40. Brrr, frisjes!
In datzelfde pittoreske Siberië ligt ook Oymyakon, een met 500 mensen bewoond dorpje. De gemiddelde temperatuur in dat deurpske is zo rond de -47 en het diepterecord daar is zelfs -77, zeggen ze. Potver, da’s best kil!
Maar als je echt over de koudste plek op Aarde wilt spreken, kom je uit bij het Vostok onderzoekstation op Antarctica. Daar werd ooit -89,2 gemeten. Nou, dat is me daar even koud zeg!

Maar beste lezer, zoals met heul veul nieuws in de mainstream media, ook wel bekend als msm, is dit natuurlijk ook fake news. De allerallerallerkoudste plek op Aarde is namelijk onze slaapkamer. Onze slaapkamer tussen november en april ongeveer. Daar daalt de temperatuur in die periode in rap tempo richting onmetelijke kou. Dat wij dagelijks de nachten overleven, mag een groot wonder heten.
De gehele slaapkamer is gebouwd van permafrost beton. Pinguïns bijvoorbeeld, die steken hun middelteen op zodra ze ook maar in de buurt van onze slaapkamer komen. IJsberen brullen ‘ja, dikke l*l hoor’ en lopen met een grote boog om onze slaapkamer heen. Onze ijsblokjesmachine heb ik op de overloop moeten plaatsen omdat anders de de ijsblokjes zullen bevriezen. Ook diverse aanvragen om er een Russisch onderzoekstation te bouwen heb ik afgewezen. Kom op zeg, wat moeten die Russen hier, mogen wij welllicht ook wat privacy?

Het is op onze slaapkamer zó koud dat ik elke avond een paar kilo lava over de vloer moet gieten (daar komt dat vandaan, mensen) en aan de muur boven het hoofdeinde heb ik 2 terraswarmers op 16 cm van het kussen moeten monteren om het hoofd nog enigszins warm te houden. Uitkleden en onder de 12 dekbedden, 7 kleden en 2 slaapzakken kruipen moet ècht binnen 13 seconden gebeuren wil niet welk willekeurig lichaamsdeel dan ook bevriezen. Slapen is een probleem want ademen kunnen wij maar heel beperkt. Wij wisselen de dutjes van maximaal 8 minuten dan ook af.
Maar ook voor intimiteiten is tijdens deze periode geen ruimte want vóór wij beiden op behoorlijke lichaamstemperatuur zijn, gaat mijn wekker alweer.
Nou, da’s toch ruk! Ofnietan?
Ik vind dat het weer gewoon even weer snel een beetje normaal moet doen, want anders ga ik er wat van zeggen!

Dus je ziet beste lezer, je moet niet alles geloven wat ze op internet schrijven, in de krant vermelden of op je het nieuws vertellen, meestal klopt er namelijk geen reet van.

Conditioneel gaat mijn voormalig prachtlijf steeds verder bergafwaartser en daar baal ik eigenlijk best van. Zucht, had ik maar niet qua sport een jaar of tien enkel kijkend en bankhangend bedreven. Had ik maar iets vaker karakter gehad en de stoute voetbal/hardloop/bowling/curling/welke willekeurige sport ook schoenen aangetrokken. Maar ja, dat is het bekende verhaal van de koe en d’r anus.

Ik krijg er ook steeds vaker last van tijdens dagelijkse dingetjes zoals dingen waarbij ik moet ademen enzo. Dan gaat mijn hart als een malle tekeer en hijg ik als een goudvis op het droge in Ter Apel. Niet zelden moet ik even zitten, even uitpuffen, even een sigaartje roken of even bijkomen. Man, da’s toch niet normaal voor een jongen van mijn leeftijd?
Laatst ook, op vakantie. We moesten een dikke 200 traptreden omhoog en naar beneden om bij het strand en de zee te komen. Nou beste lezer, dat ging bij mij in etappes. Sterker nog, als de kinds al lang en breed hadden gezwommen, gespeeld, een ijsje en bitterballen hadden gehad en lagen te zonnebaden, kwam ik nog eens aankakken. Helemaal bezweet, afgepeigerd en volledig naar de klote. Da’s toch om je kapot te schamen voor een jongen van mijn statuur?

En daarom introduceerde ik hier in de kwinne een nieuwe term; Confietsie. Conditie opdoen door te fietsen. Zelf vanochtend bedacht trouwens, dat woord confietsie. Conditie gemixt met fietsen. Sjonge, ik ben ook een woordverzinner hè?! Lijkt me namelijk sterk dat iemand anders dit woord al eens bedacht heeft. Zo briljant kan niemand anders zijn, dunkt me. En mocht dat wel zo zijn, dan vind ik hem of haar stom.

Dus wij fietsen veel tegenwoordig. Tenminste, als ik niet hoef te werken, als het mooi weer is, er geen kans op regen bestaat, minimaal 23 graden is, er niet teveel wind staat en als er niet al teveel fietsstelletjes onderweg zijn. Maar dan gaan wij ook echt los hoor! Even een uurtje of 2 flink stoempen, genieten van de natuur hier, want het is hiero een fietsgemeente bij uitstek (hun woorden), en ja, conditie opdoen. En als we dan die 4 of 5 km hebben gefietst, komen we altijd uit bij een terras. Heel toevallig!

Ja beste lezer, ik vind het heerlijk om hier rond te fietsen, want het is hier in poarneem’nland prachtig. En ik voel langzaam, heul langzaam, dat mijn conditie weer uit dat dalletje klimt.

Het is weer díe dag. Vandaag 17 jaar geleden werd je uit mijn leven weggerukt. Zonder waarschuwing, zomaar poef the end. Man, wat was dat een verschrikkelijke kutdag.

Lang heb ik gedacht (gehoopt) dat je een Elvisje had gedaan, dat je er tussenuit gepiept was en dat ik je ooit weer zou treffen. Maar nee, je bent toch echt en definitief weg.

Ik had je nog zoveel willen vertellen, nog zoveel willen laten zien. Hoe goed het met me gaat, hoe goed het met m’n jongens gaat, met mijn vriendin kennis willen laten maken. Maar dat gaat niet meer. Wie weet lees je dit toch op een of andere manier?

Ik zit hier nu achter de Zeeuwse duinen dit te schrijven en wellicht klinkt het gek, maar ik heb sterk het gevoel dat je bij me in de buurt bent. Had jij ook iets met Zeeland?

Pa, opa, ik mis je.

Gisteren was dat. Het was op het nippertje. Het was door het oog van de naald. Kort gezegd, ik heb ontzettend geluk gehad.

Ik was al vroeg op weg om m’n jongens op te halen. Stortregen veranderde langzaam naar zonnig weer hoe verder ik van huis reed. Halverwege de A1 kon ik dan ook de zonnebril op doen. Niets aan ’t handje reed ik met precies 90 de Deventer wegwerkzaamheden voorbij, WANT DAAR CONTROLEREN ZE ALS EEN MALLE! En zo kwam ik al meezingend met mijn muziek aan bij de leipe schijtbocht naar de A50 richting Arnhem. Zo’n bocht met adviessnelheid 50 km/u, maar ik doe ‘m altijd met minimaal 80, soms zelfs gewoon 100. Kom op, je kan sturen of niet zeg ik altijd.
Gisteren deed ik ‘m met 85 km/u ongeveer in de linkerbaan en de bocht op zich ging prima. Maar eenmaal uit die bocht begon voituremans te glijden. En beste lezer, binnen 0,000045 seconden slipte ik, spinde ik rond, probeerde ik te corrigeren en slipte en spinde ik nogmaals rond om uiteindelijk (en gelukkig) in de middenberm te belanden. En waar ik zei 0,00045 seconden overdrijf ik wellicht een beetje, maar het ging snel, mensen. Heul snel! Je hebt het eigenlijk niet eens in de gaten dat je auto van de weg raakt. Zo snel gaat het.
En dit is een waarschuwing voor alle (minder ervaren) bestuurders van auto’s!

Het ging zo snel dat ik niet eens besefte dat ik enorm geluk had gehad. Ik was kalm. Pas later toen ik weer thuis was, kwam dat besef wel en pakte ik even een momentje om even op een rijtje te zetten wat me die ochtend nou eigenlijk overkomen was.
De auto stond een beetje schuin naar achteren in hoog onkruid, en het lukte me niet om de auto weer op de weg te krijgen. Maar met de hulp van de mannen van Rijkswaterstaat en het bergingsbedrijf kon ik 40 minuten later mijn weg weer vervolgen, mijn jongens ophalen.

Vanavond breng ik ze weer terug. Ga er maar van uit dat ik dan die leipe schijtbocht met 50 km/u neem.

Nou hahaha hihihi en hohoho, Dick is in het nieuws en de ene woordgrap is nog niet geweest of de andere verbastering schiet me weer om de oren. Whoehahaha, wat een lol zeg!
Ik noem me al jááááááren Dick. Dick Teder dat is, en dat is een fonetische vertaling van dictator. Lang verhaal kort, zo noemde men mij in vroeger tijden op het werk. En als ik eerlijk ben vind ik Dick Teder ook de allerbeste Twitter/Facebook/Instagram/Tiktok/Telegram/Snapchat/Linkedin/Youtube/Pinterest/Tinder/X-Hamster/Wordpress-naam ooit.
Dus. Laat mij.

Natuurlijk heb ik ook nog een lollige anekdoot over Dick. Anders zou ik dit niet allemaal hoeven typen ofkors.
Ik stond eens op een bedrijfsBBQ aan een statafel met alleen maar kerels. Het bieren ging als oude jongens, planken zagen en de ene grap volgde de andere grol op. Broekpiesend grappig. Ik stond naast best wel boom van een vent. Zo eentje waarbij een glas bier compleet in zijn hand verdwijnt, zeg maar. Ik kende hem niet, maar ja, ik kende wel meer aan die tafel niet. Het was tenslotte een BBQ van het bedrijf van maatmans en ik was een soort van ‘special guest’.
Plots keerde boom naar mij en zei ‘Ik zal me even voorstellen, ik ben Dick.‘ en hij stak zijn klauw naar me uit. Ik schudde hem de hand en adrem als ik toen al was reageerde met ‘Nou, dat valt best mee, moet je die vrouw daar zien’ en ik wees naar een statafel iets verderop met alleen vrouwen.
WHOEHAHAHAHAHAHA wij kerels lachen!
Zegt boom ‘Da’s mijn vrouw.’
En toen was het heel even stil en keken wij elkaar aan. WHOEHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHA wij kerels nog harder lachen!

Volgende week ben ik weer een gast bij een feest van maatmans. Benieuwd of Dick er dan ook is. Met zijn vrouw.

In de familie Manus dat is.
Oudste zoon is de uitverkorene om zijn vader als eerste op te volgen. Ik ben in de jeugd weet niet hoe vaak kampioen geweest met mijn voetbalteam. En de laatste keer dat er een kampioenschap in de familie te vieren was, was toen ik mijn damesteam in 2006 naar de titel leidde. Geweldige momenten zijn dat.
En nu is het dus de beurt aan zoonlief met zijn team in de onder 16-klasse.

Hij besloot zich dit seizoen op te offeren en als keeper te gaan spelen. Net als zijn broertje trouwens. Hoewel hij zich niet opofferde, hij is gewoon al een paar seizoenen een talentvolle keeper. Ik, als oud-keeper, was en ben daar natuurlijk supertrots op. Helemaal nu zoonlief de minst gepasseerde keeper van de competitie is. En zaterdag 24 mei wordt hij dus voor het eerst in zijn leven kampioen. Prachtig vind ik dat. Is toch prachtig voor zo’n tiener, niewaar? As we typ ben ik bezig om een pitch invasion van buitensporige proporties te organiseren.

Tenminste als het team dat nu bovenaan staat aanstaande zaterdag verliest. Of gelijk speelt. Of in elk geval niet met teveel goals verschil wint. Trouwens, ze hadden al met 2 punten los bovenaan kunnen staan als de grens op 2 maart de vlag omhoog had gegooid toen in de laatste minuut die spits overduidelijk in buitenspelpositie de gelijkmaker scoorde. Ik kan dat weten want ik stond als toeschouwer precies op één lijn.

Oja, en de huidige nummer 6 moet één van hun 2 inhaalwedstrijden verliezen of eventueel gelijkspelen. Oja oja, en datzelfde geldt voor de nummer 7. En oja, de huidige nummer 4 moet zaterdag even gelijkspelen tegen de huidige nummer 3. En natuurlijk moet het team van zoon zelf ook nog even winnen van de huidige nummer 5, die 2 punten achter ze staan. Maar met die wedstrijd kon ik me wel eens gaan bemoeien (oink oink).

Je ziet beste lezer, ik heb er alle vertrouwen in. Ik hoop jij ook.

Je wordt autoportiermonteur.
Ik had in al mijn enthousiasme een tijd geleden het achterportier van mijn voiture op slot gedraaid met dat kleine draaigevalletje in de zijkant van dat portier. Geen idee waarom ik dat toen deed hoor. Waarschijnlijk irriteerde me iets aan die deur, want als ik me ergens aan irriteer dan hanteer ik vaak de botte bijl of een gestrekt been.
Blijkt dat dit de ‘supervergrendeling’ is, volgens internet. Ja prima internet, maar die deur wilde dus helemaal niet meer open. En volgens internet moet je via de binnenkant ALTIJD een portier moeten kunnen openen. NOU, DEZE DUS NIET!
Zucht, had ik weer.

Ik heb er een tijdje niet naar omgekeken, het boeide me niet zo heul veul. De kans dat ik via dat portier instap is immers verwaasloosbaar. Maar nu de vakantie er weer aan komt, wilde ik dit wèl gefixt hebben.
Ik www’de naar de officiële Peugeotsite, er zou toch wel een trucje zijn om een per ongeluk op slot gezette deur te openen, redeneerde ik. Ik kon eenvoudig over mijn ‘probleem’ chatten met Pierre. Na de tweede “dat is vervelend” van die chatlul, heb ik hem afgekapt en heb hem maar gelijk op mijn dodenlijst gezet.
Bij mijn vaste garage zeiden ze dat ze bij de Peugeotdealer een computer eraan hangen en dat ze zo dan de auto uit konden lezen. Zo gepiept.
Gladde flinkert met z’n smalle pijpjes en bruine puntschoentjes bij de Peugeotdealer keek me aan alsof ik poep praatte. Na overleg in de werkplaats kwam hij terug met de boodschap dat een compleet nieuw slot in de auto moest. Kosten 350 euro. Ik was er klaar mee. Tenminste, met dat kastje-muurgezeik.

Gistermiddag besloot ik het zelf wel even te doen. Hoe moeilijk kan het zijn om een portier uit een auto te flanzen, niewaar? Nou, dat viel nog best tegen, kan ik melden.
Toen ik uiteindelijk scheldend en tierend een breekijzer uit de gereedschapskist haalde, mi mujer mij een irritante lul vond en het al bijna donker werd, liet ik die schijtdeur rusten. Goffer, had ik weer…….
Hele nacht en ochtend liggen peinzen over hoe dit nou aan te pakken en rond lunchtijd had ik dan eindelijk mijn eurekamoment.
Oh nee, da’s niet waar. Ik had de schroeven aan de vaste kant van de deur losgeschroefd en het idee was dan dat ik precies genoeg ruimte aan de andere kant van dat portier zou creëren dat ik met een schroevendraaier dat kleine draaigevalletje kon terugdraaien. Nou, dat lukte dus niet.
Toen kwam mijn eurekamoment. Oh nee, toen ook niet. Ik had de binnenkant van dat portier eruit gebonjourd en ook een of andere stekker ergens uit gerukt. Die moest vanzelfsprekend wèl terug. Terwijl ik mijn handen openhaalde met die stekker terugpluggen door een tja, geen gat voor mannenklauwen in elk geval, viel mijn oog op een rood klein draaigevalletje in de deur ter hoogte van het raam ongeveer. Toen kwam dus mijn eurekamoment!

Dat dinkie draaide ik een stukkie en hopla, de deur was los.
Zucht, had ik weer. Doe ik weer eens veel te moeilijk, terwijl het betrekkelijk eenvoudig is. Tenminste, als je een beetje kracht hebt en je een beetje schade niet erg vindt.
Maar het is toch vreemd dat een deur volledig op slot kan bij een auto zonder eenvoudige oplossing het weer te openen? Of zou het een Peugeot dingetje zijn? Of zou het alleen bij mijn Peugeot zo zijn? Hmm, aandachtspuntje.

Zo, dan ga ik nu nog even die gladde flinkert 350 bitchslappen geven.

Hoe ouder ik word, hoe meer ik het idee krijg dat we in 1945 een foutje hebben gemaakt. Een foutje met grote gevolgen, naar nu blijkt. Wij hadden namelijk gewoon een provincie van Duitsland moeten blijven. Best goed volk hoor, Duitsers.

Nu ik op enkele kilometers van de grens met Duitsland woon, zie ik eigenlijk alleen maar voordelen van dat land. Electriciteit is daar ten eerste een stuk goedkoper. Nu hoor ik je denken ‘Maar Manus, jij woont toch enkele kilometers van de grens?‘ Dat is correct, maar ik wandelde laatst daar door de bossen en toen trof ik in de middle of niemandsland een transformatorhausje aan. Dus de eerste de beste keer dat ik weer bij de Combi was (daar hebben ze ècht alles!), kocht ik me een Brennenstuhl kabelhaspel van heb ik jou daar, en wolla, ik heb thuis goedkope stroom (mondje dicht hierover!). Scheelt me zeker 17000 euro op jaarbasis. Ik noem dat winst.
Dan natuurlijk de benzine. Het is vaak even in de rij staan, maar dan tank je wel de tank een stuk goedkoper vol. Scheelt me zeker 17000 euro op jaarbasis. Ik noem dat winst.
M’n sigaartjes haal ik ook bij dat tankstation. Meestal in bulkverpakking. Scheelt me zeker 17000 euro op jaarbasis. Ik noem dat winst.
Bij de Lidl aldaar halen we boodschappen. Vlees is veel goedkoper, veel lekkerder en ook veel meer, scheelt ons zeker 17000 euro op jaarbasis. Frisdrank halen we per kar. Scheelt zeker 17000 euro op jaarbasis. Eigenlijk zijn alle boodschappen daar over het algemeen een stuk goedkoper. Ik denk dat in het totale plaatje het ons zeker 17000 euro op jaarbasis scheelt. Ik noem dat winst. Wat ook telt is dat alle luitjes bij die Lidl achter de kassa stuk voor stuk strontchagrijnig zijn, dus dat scheelt me weer een praatje maken.

Maar dat alles goedkoper is, is natuurlijk niet de enige reden dat ik de Duitsers tolles volk vind. Ze zijn ook beter in voetballen want zij zijn 4x wereldkampioen geworden. En tja, wij maar 6x bijna.
Het is het land van mijn favoriete sportmerk Adidas. Ze maken de mooiste Audi’s en over het algemeen de beste auto’s. Ze hebben heule fijne Oktoberfeestendikketietmeiden. Ze hebben veul betere weerapps.
Als ik naar moeke ga, ga ik via Duitsland. Het is ietsjes om maar je kunt er gewoon lekker doorscheuren. Dat scheelt me uiteindelijk zeker 17000 minuten op jaarbasis. Ik noem dat winst.
En tenslotte heb ik mijn achternaam natuurlijk mee. Zet er een ch tussen en ik ben Duits.

Nee, we hadden toentertijd die Duitsers nooit weg moeten sturen. Ze hadden van ons land iets prachtigs kunnen maken. Ze hadden zum bleistift het Veluwemeer door kunnen trekken naar De Biesbosch. Dan had De Randstad mooi in zee gelegen, hadden ze zich ‘Holland’ kunnen noemen en konden ze lekker onafhankelijk zijn.
En hadden wij wat sneller bij het strand kunnen zijn.

Nou, da’s niet zo moeilijk hoor. Kutmuziek deliet ik gewoon.

De geoefende lezer hier weet natuurlijk dat ik als muziekliefhebber de afgelopen decaden een iTunescollectie heb verzameld waar o.a. Spotify een puntje aan kan zuigen. Ik heb geen idee hoeveel GigaByten het totaal zijn, maar laat ik het zo zeggen, het opstarten van de laptop duurt ongeveer 3 dagen en 54 minuten.
Maar beste lezer, dat is per nu verleden tijd. Ben er klaar mee.

Weet je dat er meer kutmuziek dan goeie muziek gemaakt is? Zangers, zangeressen en bands die hun album vol moeten hebben en dan, naast een enkel goed lied of misschien 3, de rest van het album opvullen met regelrechte bagger. En vanzelfsprekend was ik die kneus die alle volledige albums moest hebben. Zucht. Als ik dus mijn collectie random aanslingerde, dan waren 4 van de 5 nummers ronduit kut.

Bij elk overlijden van een artiest voegde ik alle albums van die betreffende artiest aan mijn collectie toe. Zum bleistift, recent is dat dus die drummer van wannabe Nirvana. Goeiendag, wat hebben die lui een partij schijtmuziek gemaakt. Alleen ‘Learning to fly’ is eigenlijk wel een aardig rockertje van ze.
Maar ook van Aretha Franklin, Arie Ribbens, David Bowie, George Michael, Madonna en Prince zocht ik alles bijelkaar. Of verder in het verleden Elvis, Queen en Rex Gildo. Alles verzamelde ik. En wat een waardeloze shit zit daar tussen!
Maar beste lezer, dat is per nu verleden tijd. Ben er klaar mee.

Ik ben 4 jaar, 14 maanden, 7 weken en precies 8 dagen bezig geweest om al die kutmuziek uit mijn collectie te filteren en met trots kan ik melden dat er vanaf heden alleen nog maar goeie en herkenbare muziek uit mijn iPod komt.
9087 nummers om exact te zijn.

Heerlijk bij het huishouden!

Op het eiland Cubanello heerst armoede. Een embargische storm van enkele jaren heeft ervoor gezorgd dat de bevolking gebukt gaat onder zware tijden. Koningin Rosa Gladiola heeft daarom een schip met geld, voedsel, drank, medicijnen en bloemen besteld bij koning Ali, een bevriend staatshoofd. Koning Ali schiet direct te hulp, vult een schatkist en 11 weken later is een schip naar Cubanello onderweg. Maar in de nacht van 2 op 3 maart is dat schip, genaamd Santa Malia, op de Groene Zee tegen de klippen gevaren en gezonken.
Het zal die Cubanello’s ook eens meezitten……….
Uit pure wanhoop stuurt Rosa Gladiola een whatsapp naar Kapitein Heeman, de schrik van elke Zeeman! Oh wacht, daar moet een komma tussen. De schrik van elke zee, man!
Deze oerHollandse zeebonk staat wereldwijd bekend als de stoerste piraat die er is. En ook een uitstekende schatzoeker trouwens.
Ze vraagt hem om de gezonken Santa Malia te vinden en de schat veilig te stellen voordat andere kapers op de kusten van Terrasland, Noord-Heggië, Zuid-Heggië, Schuttingrijk en/of Rookhokia dit doen. Of erger, dat vulkaan ‘El Trampolino’ uitbarst en van de Groene zee een vuurzee maakt.
Kapitein Heeman aarzelt geen moment want haast is geboden. Hij zoekt onmiddellijk de 7 beste piratenmatrozen via een advertentie in de plaatselijke schoolkrant en vaart met zijn schip ‘De Varende Hollander’ 22 dagen later richting Cubanello.
Zouden ze de schat op tijd vinden en de bevolking van Cubanello redden?

Lang verhaal kort, mijn boomende bedrijfje Anus Inc. is weer eens ingehuurd om een kinderfeestje te organiseren. Ik hartje dat!
Ik ben al eens opperhoofd Uku Atchawa bij een indianenfeestje, commissaris Dikmans bij een politiefeestje, professor Dieter von Kalebats bij een proefjesfeestje en een spook bij een griezelfeestje geweest en nu mag ik dus Kapitein Heeman op een piratenfeestje spelen.
Ik vind dat zóóóóó leuk hè.

En zo is zoonmans alweer 16 jaar. En ik vraag me eigenlijk af waar de laatste pakweg 8 jaren zijn gebleven? Of laatste 5? Of zelfs de laatste 2! Mèn, wat gaat de tijd hard! Nou goed, ik maak hem (en zijn broertje) natuurlijk niet dagelijks mee, maar toch, de tijd vliegt.
Misschien is het maar goed ook hoor, dat ik ze niet dagelijks meemaak, want laten we eerlijk zijn, ik ben nou niet hèt toonbeeld van een goed voorbeeld voor pubers. Ik had zum bleistift al een hele reeks avonturen, fietsendiefstallen, oudejaarsvuren, vechtpartijen, botbreuken, littekens, blauwe ogen, vleselijke contacten, schoolshit, van huis weglopen en wat niet al achter mijn naam staan op mijn zestiende.

Dus of hij houdt het heel goed voor mij verborgen of hij is een stuk, een heeeuuuul stuk, rustiger dan dat ik was.
Ik denk het laatste en daar ben ik eigenlijk ontzettend trots op en zijn moeder ontzettend dankbaar voor.

Felicitaties zijn zoals immer via de bekende kanalen van harte welkom, ik zal ze zondag persoonlijk aan zoonmans overhandigen.

Mensen die mij al een hele tijd volgen (ja beste lezer, ik typ al een jaar of 15 van dit soort anekdootjes) weten dat ik altijd al scherp ben. En met scherp bedoel ik als de snijkant van een scheermesje, maar dan nog een fractie scherper. Dat zit in mijn aard, dat zit in mijn karakter en dat zit in mijn genen. Weinig ontgaat en ontging mij. Ik had vroeger dan ook een superheldenbestaan. Tenminste, zo deed ik me voor in mijn schrijfsels.
Ja, het werd iets minder toen mijn ogen van de ene op de andere dag 78% minder werden (nog steeds een raadsel hoe dat kon gebeuren), maar dat onderving ik door mijzelf om te toveren tot Leesbrilman (lees Leesbrilméééén). Zo bleef ik scherp tot op het bot. En dat is een lollige zin want het tegenovergestelde van scherp is bot. Whoehahaha, ik ben me d’r ook eentje hè?

Wat is de reden voor dees ankedoot, vraag je? Nou, dat zal ik vertellen: School! En hoe scherp ik daar bovenop zit!
Mijn jongens staan voor de toetsweek en er ook goed voor, maar natuurlijk bemoei ik me er even mee. Daar ben je tenslotte ook vader voor. Net als vorig jaar trouwens. Toen bemoeide ik me er ook even mee en was er in mijn ogen een te laag cijfer gegeven voor Aardrijkskunde. Dus vroeg ik de toetsvragen op. Ik reclameerde met succes want oudste kreeg een hoger cijfer. 😁
Nee, dat ze even niet fukken met ons!

En nu weer ben ik zo scherp als vlijm.
Ik was aan het stoeien met de behaalde cijfers van het afgelopen schooljaar van de jongens in Magister en ik ontdekte weer iets dat niet klopt. Jongste heeft een vette 8.1 behaald en dit cijfer telt 0.5x. Dat is dus de helft voor de oplettende lezer. Geen idee waarom ineens een cijfer voor de helft telt, maar goed.
Nu is de helft van 8.1 een magere 4.05. Tot zover had ik er geen probleem mee. Maar toen ik het gemiddelde van alle cijfers voor dat vak erbij nam, kwam ik op een heul ander gemiddelde cijfer uit dan nu in Magister staat.
Wat blijkt? Ze hebben die 4.05 door de helft gerekend en de oplettende rekenaar komt dan uit op 2.025. JA HALLOOOOOOO! Zo gaat dat gemiddelde cijfer wel erg naar beneden hè! Zucht.
Gewoon even die 8.1 gebruiken en niet 4.05, beste schoolmensen. Even niet fukken met ons.

Ik heb ze tot vanmiddag 14 uur de tijd gegeven om het cijfer aan te passen.
En anders zullen ze helaas moeten merken hoe scherp ik nog steeds ben en tot hoe ver ik met mijn Peugeot de school binnen kan dringen. 😈

Gisteren weer een staaltje manipulatie op één der veel bekeken nieuwszenders. Een debat over de Oekraïne – Rusland kwestie in de Tweede Kamer.
Een politicus aan de interruptiemicrofoon stelt dat Rusland Oekraïne binnenviel en je ziet een andere politicus op het spreekgestoelte ‘nee schudden’.
Dit korte stukje beeld zien heel veel mensen thuis en al gauw is een mening bij deze mensen gevormd. Dit heet in tv-taal framing en in gewone mensentaal manipulatie. In beide gevallen is het propaganda.
Mensen die wèl het debat hebben gevolgd weten dat het ‘nee schudden’ van de politicus op het spreekgestoelte een reactie op totaal iets anders, iets onschuldigs was.

We worden al jaren gewaarschuwd voor Russische propaganda en/of manipulatie, en dat zal er ongetwijfeld zijn, maar hier in het vrije westen propaganderen en manipuleren wij er net zo lustig op los. En dat gebeurt op verschillende manieren en vrijwel op elk moment van de dag. De media zijn machtig. Zij bepalen wat het volk te zien, te horen en te lezen krijgt. En regelmatig in opdracht van de politiek.

Bovenstaand een voorbeeld van propaganda en manipulatie in onze media. Hieronder nog een paar.

Vraag je eens af waarom Corona ineens verdwenen blijkt te zijn?

Vraag je eens af waarom Trump in zijn termijn in vrijwel elk journaal of talkshow (negatief) te zien was en dat we over Biden weinig tot niets (negatiefs) horen?

Vraag je eens af waarom je altijd alleen maar uitgemergelde kindjes en nooit een volgroeide, gezonde man of vrouw in die goede doelenspotjes ziet?

En vraag je ook eens af waarom de moordenaar van een Nederlands politicus alweer jaren in vrijheid leeft terwijl de moordenaar van een tv-persoonlijkheid nog steeds in zwaar bewaakte detentie zit?

Met andere woorden: we worden verneukt waar we bij staan.

Mijn punt is, geloof niet alles wat op je tv, in de krant of op social media ziet. Kijk verder.
En houd vooral op uit de emotie te reageren!

Ik zie mezelf eigenlijk wel een beetje als een legende. In de late jaren 80 was ik namelijk in onze buurt de Godfather of Dingen in de fik steken. In de periode tussen kerst en nieuwjaar werd ik Pyromanus en werd onder ‘mijn leiding’ kruispunt kroeg – Appie – school – clubgebouw dè plek waar het gebeurde. Waar iedereen samenkwam en waar we afscheid namen van het jaar met een vreugdevuur. Elk jaar moest ie groter en hoger. Mooie en vaak ook spannende tijd was dat. Geweldige verhalen ook. Doen het nu nog steeds leuk op verjaardagen. 🔥😃

2022, 00.15 uur. Ik besloot weer eens een keer een rondje buurt te doen. Mijn buurt, die compleet vernieuwbouwd is. Her en der stonden groepjes mensen, sommigen staken vuurwerk af, anderen dronken een glas en weer anderen liepen in groepjes bontgekraagd over straat. Mijn buurt is mijn buurt niet meer, dacht ik. Ik liep naar hèt kruispunt. De kroeg is verdwenen. Appie is verhuisd. De school is weg. En ook op de plek van ons clubgebouw staan nu huizen. 🥴

Een jongeman tilde een forse doos uit een kofferbak, zette ‘m op het kruispunt en stak ‘m aan. Prachtig siervuurwerk. Mensen stonden op de 4 hoeken te genieten van het in de lucht geschotene. Niemand die aandacht schonk aan die man die daar in z’n eentje stond. Niemand die weet wat daar 35 jaar geleden allemaal afgespeeld heeft. Niemand die mij of ik herkende……….

Ik liet mijn herinneringen achter op hèt kruispunt en liep naar huis. Ik ben een geweest, een has been, een war einmal, realiseerde ik. Het is nait aans.

Maar ooit was ik een legende. Een legende in mijn buurt.

Ik wens je een prettig 2022.

Ken je House nog? Briljante ziekenhuisserie met een nog briljantere Hugh Laurie als Dr. House. De botste lul die je ooit hebt gezien maar de beste dokter op dees kloot omdat hij het uiteindelijk altijd bij het rechte eind had. Een hele aflevering geen idee wat de patiënt mankeert, alles testen, alles uitsluiten en dan op het laatste moment kwam hij met dè oplossing. Prachtserie.

Ik heb het gevoel alsof ik één van die afleveringen zit.
Kleine recap:
Vorig jaar mei ontdekte ik dat mijn linkertiet ineens dikker was dan mijn rechter. Ook stond de tepel in constante staat van opperste genot. De huisarts vertrouwde het evenmin en stuurde me door naar het ziekenhuis. Hier ging ik vrij vlot door de oncologische molen en gelukkig werd een kwaadaardigheid op het zelfde tempo uitgesloten.

Wat het wel was, was onduidelijk maar de chirurg wilde dat wel erg graag onderzoeken. Na het bloedprikken stuurde ze me naar de afdeling Endicronologie want het zou weleens iets hormonaals kunnen zijn. Mannen van mijn leeftijd produceren te weinig testosteron en teveel oestrogeen. Dit kan een oorzaak zijn van dikkere borsten, redeneerde zij.
Het eerste deel van ons gesprek;
Zij: Goedemorgen, gaat u zitten.
Ik: Dank u.
Zij: Ik begin met een aantal vragen om een beeld te krijgen.
Ik: Prima, dan geef ik wel antwoord.
Zij: Krijgt u ‘m nog omhoog?
Ik: (fronzende wenkbrauwen) Ehm…………. Jawel hoor?
Zij: Prima. Maar blijft ie ook staan?
Ik: (ongemakkelijk lachje) Eeeeh, ja. Wel een tijdje…..
Meestal ben ik degene met de gevatte openingszinnen maar deze juffrouw kon er ook wat van!
Ik kreeg een onderzoek aan zakmans en tubes testosteronzalf mee. Kort samengevat, dat hielp geen ruk.
In de tussentijd kastje —–> muur, je kent het wel.
In oktober vorig jaar voelde ik dat het ‘iets’ in mijn lijf gegroeid was tot onder mijn oksel en dat geeft steken.
In de tussentijd kastje —–> muur, je kent het wel.
Het is ondertussen maart van dit jaar. De chirurg staat voor een raadsel ‘want er is niets bijzonders te zien op de echo’.
We gaan het een half jaar aanzien.


Vorige week belde de chirurg me op. Of het inmiddels goed ging en of het ‘iets’ was weggetrokken. Ik antwoordde dat dit niet zo was. Sterker nog, ik voelde nu ook druk op longhoogte achterop m’n rug. Dat had ze niet verwacht.
Gisteren weer een echo gehad en vandaag een gesprek. Weer is er niets bijzonders te zien maar ze begrijpt dat ik wil dat het ‘iets’ uit mijn lijf tieft. Opereren zal geen zin hebben want dan blijft er littekenweefsel achter blablabla, zei ze. Ze ziet wel duidelijk a-symmetrie aan mijn lichaam maar de lichaamsfuncties werken prima. ‘Ook uw gezicht staat niet scheef’. En dat was een zinnetje die mij even op m’n voorste poten deed steigeren gezien de dood van mijn pa, vertelde ik.
Wéér moest ik bloedprikken (heb bijna geen bloed meer over!) en nu sta ik voor volgende week op de lijst voor een CT-scan om de hele boventors ’s even goed door te nemen.

Dus beste lezer, nog steeds geen duidelijkheid over wat er in mijn lijf groeit.
Zucht.
Kwam Dr. House nu maar even binnen. Die had het in 50 minuten opgelost.

UPDATE: Na uitgebreid onderzoek blijkt het niets ernstigs te zijn. Het is extra weefsel. Het komt vaak bij mannen voor. Waarom het bij mij alleen aan de linkerkant zit, is niet duidelijk. Ik hou het er maar op dat dat mijn goeie kant is. Want m’n haar zit links ook altijd beter dan rechts.

In mijn pubertijd was ik nog recalcitranterder dan ik nu ben. En ook toentertijd was er al politiegeweld.
De aanleiding is in dezen niet zo belangrijk (want ik was onschuldig 😉) maar ik ben ook eens opgepakt. En dan moet je opgepakt lezen als met harde hand uit huis gesleurd en met nog hardere hand achterin een Golfje (ja jongelui, toen reden ze nog in Golfjes) gekwakt.

Had ik al gezegd dat ik toen heul recalcitrant was? Nou, zo deed ik dus ook op die achterbank. Tot het moment dat de agent voorin er zat van was, hij zich omdraaide en mij een directe hoek op m’n kin gaf.

Conclusie: Wil je niet met politiegeweld te maken krijgen, zorg dan dat je niet in aanraking komt met politie.
Punt.

Ik rust mijn casus.

Hoewel ik het me totaal niet voor kan stellen hoor maar beter voorkomen dan achteraf denken ‘oja fuk krijg de tring is ook zo’, niewaar?

NOG MAAR 400 DAGEN, MENSEN en dan mag ik mezelf een halve eeuwer noemen. Een Abraham. Een man op de helft van de herfst van zijn leven. Een werknemer 20 jaar vóór zijn pensioen. Slappe patat. Kortom, dan word ik 50. En dat, lieve lezer, komt ineens wel heul dichtbij.

Ik weet niet hoe het met de voorbereidingen voor het verrassingsfeest staan en eigenlijk wil ik dat ook niet weten want dan zou het geen verrassing meer zijn (duh), zie dees anekdoot maar als een dringende reminder.

NOG MAAR 400 DAGEN, MENSEN! En dat is in deze vluchtige tijd om voor je er erg in hebt!

Rest mij alleen nog jullie succes te wensen met organiseren, voorbereiden en plannen.

Ik ❤️ jullie stuk voor stuk.

Ik parkeerde de voiture op de oprit van m’n kapster. Dat had ze aangeboden en eigenlijk was dat reuze handig want haar toko zit om de hoek van het centrum. En trouwens, bevrijdingsfestival in Wageningen, dat is me altijd een partijtje druk! Vind dan maar eens een plekkie.

Hand in hand (want een zee aan volk) wandelden we richting m’n sluiproute. Helaas, een of andere nono had bedacht dat deze route afgesloten diende te worden. Zucht, pechvogels zijn we ook.

We moesten nu een stuk verder lopen maar het liep tegen drieën en tegen drieën zou het defileren beginnen en onze vriend John zou eraan meedoen en we liepen tegen de dranghekken van de route aan en het weer klaarde heul erg op dus kwam alles weer netjes samen. Geluksvogels zijn we ook!

Achter en rondom ons werd het almaar drukker. Ik zette m’n jongens tegen het hek aan, zelf ging ik er breed gerugd achter staan. Ik wil ruimte om me heen, punt. Naast me kwam een gezonnebrilde leuk ding staan. Paar jaar jonger dan ik (gokje hoor) en met cool haar. Haar zoon wurmde zich naast mijn jongens tegen het hek.

Het defilé liet wel erg lang op zich wachten en dat kwam mijn gezicht niet ten goede. Ik ging norser en norserder kijken. In mijn ooghoek zag ik dat leuk ding me af en toe aankeek (waarschijnlijk in de hoop dat er oogcontact zou komen ofkors). Ik bleef nauwlettend mijn jongens scherp in de gaten houden. Want heul druk.

Ja! Daar kwamen ze aan. In één van de voorste auto’s zat onze John. Wat een prachtvent is het ook! Vrolijk zwaaien en ronduit lachen. Helaas zat hij aan de verkeerde kant en zag hij ons niet (of wij stonden niet aan de goede kant natuurlijk, dat kan ook).

De drum/doedelbands en veteranen stroopten voorbij. Hier en daar werd gestrooid met chocola. Een koetjesreep werd net niet gevangen door zoon van leuk ding en plofte voor Sam op de grond. “Pak ‘m!”, zei ik en hij klom tussen de spijlen door. “Nou jammer, misschien vang je de volgende.”, zei leuk ding expres op een luide toon tegen haar zoon. Sam deelde de reep netjes met Teun, zoals ze opgevoed zijn.

Ik zag het beteuterde gezichtje van dat jochie en ik vroeg of hij misschien een Mars wilde. In mijn vaderlijke wijsheid had ik 2 Marsen en een Twix meegenomen want ook die stillen stevige trek immers. Het ventje was dolblij en ook leuk ding kon mijn geste erg waarderen. Ik vroeg of zij een Twix wilde want mijn jongens hoefden niet (😳🤔). “Als we ons leven niet kunnen delen dan maar een Twix.”, zei ik gevat. Ze vond ‘m hilarisch. Het contact was gelegd. Samen klapten we voor de veteranen, samen praatten we wat. Ik haalde een stel van mijn standaard 1982 grappen van stal, ze lachte wat af en ze raakte zelfs af en toe m’n arm aan. Nou, en dan weet je het wel, ❤️ is in the air. Had ik me daar zomaar even sjans zeg!

Na een uur en 3 minuten had ik het wel gezien. Het was tijd om mijn jongens kennis te laten maken met live blues. Ik pakte hun hand, we draaiden om en liepen weg. Toen ik nog even omkeek zag ik leuk ding me nastaren.

Shit, dacht ik. Vergeten haar te vertellen over m’n principe: Als ik de jongens heb, geen vrouwengedoe.

Nou ja, wellicht volgend jaar weer een kans.