De beste artiesten zijn al dood

Nietan? Jatoch?

Ik heb mezelf weer eens op een monsterklus gestort. Je bent muziekliefhebber of niet ofkors. En trouwens, heul veul meer heb ik toch niet te doen met m’n leven.
– ruimte voor meelijwekkende AAAAAH’S, GOSSIE’S, ACH JONGEN TOCH en KOM HIER KNUFFELEN van lezers –

Het begon toen ik las over Cliff Burton, de bassist van Metallica. Die is in 1986 wel heel gruwelijk om het leven gekomen. En omdat ik op de iTunes een ‘Dodenlijst’ van artiesten heb (aardig lijstje hoor!), besloot ik van allen de doodsoorzaak op te snorren. Ik was begonnen bij het jaartal van overlijden maar ben inmiddels overgestapt naar de alfabetische volgorde. Ik ben momenteel bij de C en ik kan nu al vermelden dat er hier en daar best wat verrassends tussen zit. En betrekkelijk jong dat velen waren.
Aardig wat auto/boot/motor/vliegtuig of huis tuin en keukenongelukken, hier en daar wat (zelf)moorden, flink wat overdosii, een aantal electrocuties maar ook hartfalen, hartaanvallen, hartstilstanden en natuurlijk stierven er een stel aan kanker, hersenletsel, nierziekte en/of diabetes. Maar, zoals ik even hiervoor al schreef, ik ben pas bij de C.

Maar beste lezer, omdat mijn briljante-ideëen-om-geld-te-verdienenradar nooit slaapt en continu aanstaat, heb ik ook nu weer een briljant idee om een sloot geld te verdienen. Ken je de film Forrest Gump nog? Van dat manneke die de hele geschiedenis even meeneemt in zijn leven? Nou, denk die film erbij maar dan iemand met een hele levensloop waarin beroemde artiesten het loodje leggen.

Beginnend bij Buddy Holly, dan Sam Cooke, dan Otis Redding en Woodie Guthrie, dan rampjaren 1970/1971 en dan via Elvis, Keith Moon, John Lennon, Bon Scott, John Bonham, Bob Marley, Karen Carpenter, Marvin Gaye, Cliff Burton, Roy Orbison naar Freddy Mercury, Frank Zappa, Kurt Cobain, Bernie Edwards, Tupac, John Denver, Frank Sinatra, Johnny Cash, Michael Jackson en Whitney Houston, Donna Summer, J.J. Cale, B.B. King, Maurice White, George Michael, Prince en David Bowie om te eindigen bij Chuck Berry, Don Williams, Aretha Franklin en Eddy van Halen.

Daar kan toch een briljante film van gemaakt worden, dunkt mij? Ik ga maar ’s beginnen aan het script. Ik pak zelf de hoofdrol wel. Iemand interesse in het spelen van mijn liefje?
Heeft iemand het nummer van Steven Spielberg trouwens?



Ouwe koeien

Nou zeg! Word ik zomaar vergeleken met een zak stront. En niet zomaar een zak stront neen, een asociale zak stront. Da’s toch ook niet aardig, mensen?

Ik zal de context er even bij plaatsen anders is het ook zo onduidelijk, niewaar?
Ik reageerde enkele weken geleden op een ander weblog dan deze met wat lachende smiley’s op een verhaal over corona en dat hun vakantie in het water viel en ze hun geld kwijt waren. Waarom lachende smiley’s? Omdat ik het verhaal naïef vond want je had volgens mij vantevoren kunnen weten dat betreffende vakantie niet door kon gaan en je dus je geld kwijt zou zijn.
Nu kent de blogger van dat weblog mij bijna als geen ander, we kwamen ooit zelfs bij elkaar over de vloer, dus besteedde hij er geen aandacht aan. Verstandig. En ik verder eigenlijk ook niet. Ook verstandig.

Dan de gast van bovenstaande aanval op mijn persoontje. Dat is Laurens. Laurens is een (eenzame) man die op zijn zolderkamertje met stoom uit zijn oren stukjes op zijn toetsenbord ramt over opmerkingen van Wilders. En 10,12 jaar geleden kreeg ik hem ook regelmatig op de kast met mijn anekdoten of reacties. Lachen was dat.
Eerlijk gezegd was ik de man al helemaal vergeten want totaal niet interessant maar blijkbaar zit er bij hem nog wat oud zeer.
En dat gooide hij er enkele weken geleden dus even uit. Bij een ander op zijn weblog. Droevig eigenlijk. Zou hij dit ook in m’n gezicht durven zeggen? Ik denk dat ik daarop het antwoord wel weet.
Ik ken hem niet persoonlijk en hij mij ook niet en dat laten we maar mooi zo houden. Maar om dan toch met zo’n oordeel te komen, ik vind dat nogal wat. Ongefundeerd schrijven dat ik single ben omdat niemand met mij wil samenleven omdat ik een asociale zak stront ben. Tssss.
Terwijl ik toch eigenlijk een hartstikke leuke, lollige, sympathieke vent met een gouden hart van beton ben.

PS.
Als iemand op dees lolsite iemand anders uitscheldt, zeg ik er wat van. Maakt me niet uit wie het is. Maar goed, dat ben ik.

Zijn levenswerk

Vandaag 14 jaar geleden overleed mijn vader vrij plotseling. Een gesprongen aneurysma in zijn hoofd maakte een einde aan zijn leven. Ook 14 jaar geleden was mijn vader het huis aan het opknappen. Misschien handig om even te vermelden is dat de man ontzettend handig was. Hij had al eens eerder een complete keuken in de schuur gemonteerd zum bleistift.
Deze keer was de woonkamer aan de beurt. Hij had een muur in de woonkamer voorzien van mdf-platen, de kieren vakkundig dichtgesmeerd en de hele boel in de grondverf gezet. Maar ja, toen sloeg het noodlot toe.

Moeke is 14 jaar lang in de veronderstelling geweest dat deze beige kleur het plan van pa was tot ik haar vertelde dat dit de grondverf voor het uiteindelijke resultaat is. Wij lachen!
Ook dit jaar breng ik de vakantie weer door bij casa di mama en ook dit jaar had ik weer een stel klusdaagjes ingepland. De woonkamer en de deuren moesten er maar eindelijk eens aan geloven.

Lang verhaal kort; Ik heb pa zijn laatste levenswerk maar even afgemaakt. Dat werd wel tijd na 14 jaar. Moeke is er dolgelukkig mee.
De kleur? Wolkengrijs. Vond ik wel toepasselijk.

Stenders

Laat ik voorop stellen dat ik nooit meer radio luister, thuis speelt de iPod en op het werk van die nonstop internetzenders, dus dees anekdoot zou eventueel hopeloos achterhaald kunnen zijn maar toch typ ik verder.

Voorheen luisterde ik wèl veel radio (er was niet veel anders) en dan vooral naar Rob Stenders en zijn bende (Fred, Jelmer, Dikeb) en daarvoor natuurlijk het legendarische Stenders & van Inkel. Dàt was radio zoals ik ‘radio maken’ het liefst zie. Of hoor in dit geval. Slap ouwehoeren en goeie platen draaien.
Ik herinner me nog dat Stenders in zijn ochtendprogramma een prijsvraag uitriep over de voornaam van het eerste kind van zwangere Maxima. Puntjepuntjepuntje van Oranje was de vraag. Ik sms’te “Bondscoach”.
Iets voor 8 uur, ik was onderweg naar het werk, draaide hij een plaat weg en riep mijn inzending uit tot meest hilarische. Hahahaha! Er was een website van, kan ik niet meer vinden.
Ik heb nooit iets gewonnen trouwens. Hmm, aandachtspuntje.

De vrijdagmiddagbingo leverde, wat mij betreft, het beste radiofragment ever ooit op. Ze belden willekeurig iemand op met de vraag een getal tussen de 1 en 50 te noemen. De Chinese vrouw aan de andere kant van de lijn begreep 51 en wilde de bestelling plaatsen. Lachzak Fred kwam niet meer bij. https://www.youtube.com/watch?v=tShvzQySQkk&ab_channel=FloydtheFarmer

Rob Stenders wordt vanaf komende zomer de grote baas bij Veronica radio en als ik het goed begrepen heb, krijgt hij de vrije hand. Mooi zo! Ik hoop dat hij er (voor mij weer) een luisterwaardige zender van maakt met lollige DJ’s, lollige programma’s en dat hij gaat zorgen dat mijn absolute bloedhekel, radioversies van platen, de nek omdraait.
Zoals ik in den beginne al schreef, heb ik geen idee hoe de radiowereld tegenwoordig in elkaar steekt en hoe de luisteraars zich verhouden maar ik heb het idee dat er niet meer veel radio geluisterd wordt. De meesten gebruiken Spotify of luisteren muziek zoals ik doe. Maar daar kan ik natuurlijk volledig naast zitten?
Dat ik nooit naar de radio luister is trouwens niet helemaal waar. Op vrijdagmiddag luister ik regelmatig naar Somertijd van 16 tot 19 uur op Radio 10. Maar dat is vooral omdat Dingetje er dan bij is en dat is een hilarische vent, met z’n file voorlees-typetjes.
Wat zou ik het fantastisch vinden als Stenders dan op de vrijdag tussen 19 en 22 uur weer een soort Stenders & van Inkelshow in de programmering zet. Gewoon 3 uur slap ouwehoeren en goeie platen draaien. Stenders & Teder vind ik wel een geschikt team. Met Midlife radio als naam. Hij kan mij vanzelfsprekend 24/7 contacten 😉

Ik ben benieuwd met wat Rob op de proppen komt en ik zal ook zeker luisteren. Ik wens hem in elk geval veel succes.
Klein tipje nog; Kick die Genee er alsjeblieft uit want de Geneerisering in de media heeft nu lang genoeg geduurd.

Afscheid valt me zwaar

Vroeger hadden we Carlos, een Afrikaanse vechtHerder (Polly, een kruising tussen een Friese Stabij en een Herdershond maar dat vond ik niet stoer genoeg) en dat was eigenlijk ‘mijn’ hond. Uren liep ik met haar de wijde wereld rond (naar het meer om de hoek en ik ging dan daar een tijdje voor me uit zitten staren terwijl de hond heen en weer rende maar dat klinkt voor het verhaal niet stoer genoeg).
Altijd los want aangelijnd vond ik niet stoer maar luisteren, ho maar. Misschien kwam het ook omdat ‘CARLOS!’ niet echt overkwam bij haar hoor? Kwartierenlang liep ik dan achter haar aan omdat ze weer eens in een bosje liep te snuffelen. Zucht. Nee, ik was niet zo’n goede hondenopvoeder.
Ik ging ver weg verhuizen, de hond bleef bij m’n ouders.
Ik herinner me het telefoontje van moeke nog. Het moet ergens na 2000 zijn geweest. Ze hadden Polly in de kamer gevonden met bloed uit haar neus en oren. Ik heb gejankt als Brugman. Het beestje werd een jaar of 14.

Na de dood van pa kwam Charly in het leven van moeke. Een kopie van Polly maar aardig onhandelbaar. Ik had niks met haar, ik vond haar veel te druk en te springerig. En ze was geen Carlos, dat ook.
Moeke stak er tijd en energie in en na verloop van tijd werd Charly een hond zoals een hond hoort te zijn, eentje die luistert. En eentje die waakzaam is.
Ze was altijd blij als ik (met m’n jongens) kwam en je zag de verantwoordelijkheid die ze droeg voor mijn jongens. Mooi om te zien.
In 2018 deed ze een poging om de macht te grijpen maar dat gevecht won ik uiteindelijk en ondanks de beten en de krassen op m’n arm was ik blij dat ze mij uitkoos en niet moeke. Dan was het wellicht anders afgelopen. Hierna is ze telkens door het dolle heen als ik (en m’n jongens) weer eens kom.

Vorige week merkten we dat ze ouder wordt. Ze wordt (is?) doof, ze ziet minder, ze laat de boel lopen en ze komt nog met moeite op en van haar plek. Afgelopen dagen zag ik haar hard achteruit gaan. Ze eet niet meer, ze rent niet of nauwelijks, ze heeft geen puf en ze plast her en der in huis. Wandelen is sjokken geworden en ze wil zo gauw mogelijk weer naar huis. Ik vind het zo zielig. Ook voor moeke trouwens.
Ik bereid me er maar vast op voor dat ik haar dit weekend voor het laatst ga zien en dat valt me best zwaar. Ik ga haar knuffelen als een malle als ik morgen weer naar huis ga.
Het beestje is een jaar of 14.