Enkele mensen in mijn omgeving hebben inmiddels kunstknieën. En ze huppelen weer vrolijk rond alsof ze 28 jaar jonger zijn (ik kan er een paar jaar naast zitten).
Mooi vind ik dat, die medische vooruitgangsels. Daar moeten ze mee doorgaan.
Ik weet nog dat mijn oma een kunstknie moest en kreeg. Mensen, wat een hel! Dat was nog zo’n bakelieten ding van 27 kilo en een operatie van 627 uur. En dat ze er nou vrolijker van ging rondhuppelen? Nee, niet echt. Maar ik praat nu over 1926 ofzo.
Maar die kunstunits van tegenwoordig zijn echt tha bomb! Tenminste, als ik de kunstknie’ers in mijn omgeving moet geloven. Die dingen zijn van titaniumplastic ofzo (haha, hij zei tiet 😄), de operatie is in een poep en een scheet heul best te doen en het revalideren is even een paar weken bikkelen maar dan ben je kniegewijs wèl weer 28 jaar jonger (kan er een paar jaar naast zitten)!
Hmmm, interessant.
Ik denk er sterk over om mijn schouder ook te laten kunsten.
Tis tenslotte 28 jaar geleden dat ie stuk ging.
(zie hier voor details betreffende mijn schouder auw: https://hspot1971.wordpress.com/2014/09/03/trauma/)
Dick Teder 