Handbal

Er waart nog ergens in één van mijn fotoalba een foto rond van ons schoolhandbalkampioensteam. Als ik me niet vergis van de 6e klas basisschool (voor de jonge lezers; dat is tegenwoordig groep 8). In prachtige blauwe retro shirts en dito witte broek. Met moeke als leidster, zus als coach en ik met een band om m’n bovenarm en overdreven 2 om m’n knieën.
We waren een sterk team met een hele goede keeper (Richard), een stel harde werkers en 2 balgoochelaars, Franco en ik. Wij passten de bal achter de rug langs, door de benen heen, met een boogie of veel te snel voor de tegenstanders naar elkaar toe. En oja, ik kon verschrikkelijk hard smijten. Voor diezelfde tegenstanders was er simpelweg geen houden aan en werden we de terechte kampioen.

Gisteren had Sam met zijn klas een schoolhandbaltoernooi. Daar moest ik vanzelfsprekend bij zijn, ondanks m’n nachtdiensten. Om half 2 liep ik de trap in de sporthal omhoog toen het team mij tegemoet kwam. Ze hadden de eerste wedstrijd met 5-0 verloren en het één na het andere excuus kwam naar voren. “Ze waren langer. Er zaten handballers bij. Die ene telde eigenlijk niet.” ……………… Ik vond het mooi om te zien dat ze er zo mee bezig waren. Dat fanatisme. Ik vertelde ze dat de beuk erin moest en begon woest om me heen te BudSpenceren. Zoals ik altijd doe als ik die jochies zie. Want lollig.

De tweede wedstrijd werd ook verloren, deze keer met 3-1. De koppies hingen omlaag. Dit stevende af op een kansloze middag, zag ik in hun ogen.
Ik legde uit over de cirkeldekking en dat ze als team moeten aanvallen maar ook verdedigen.

De 3e wedstrijd werd 2-4 maar dat was eigenlijk helemaal niet nodig, de teams waren even sterk. En dat was balen vanzelfsprekend. Ik zag het gezicht van Sam op onweer staan (van wie zou hij dat toch hebben?), de meesten waren licht pissig en bij een ander jochie stonden de tranen nader dan het lachen. Fanatisme! Prachtig!

Drie wedstrijden, alle drie verloren en de volgende wedstrijd tegen de kampioen van vorig jaar. Het was niet anders.
We gaven de jongens nog wat tips mee (via de grond overspelen, je mag dribbelen, zet je lichaam ervoor) en beste mensen, WE WONNEN!!!!!! Met 2-1. Wat een blijheid straalden van de gezichten van de jongens af! Geweldig om te zien.
Ze hadden het geflikt. En met heel aardig handbal ook nog! We kregen zelfs de toeschouwers op de tribune mee. Mooi man.

De mineurstemming was in één klap verdwenen en vol zelfvertrouwen gingen ze de laatste wedstrijd in. Deze eindigde in 1-1 en op basis van doelsaldo werden we net geen derde. Dat was wel een beetje jammer maar toch gingen de jongens stuk voor stuk trots naar huis.
En ik ook. Ik vond het ontzettend leuk dat ik erbij was.

Volgend jaar ga ik weer.
(en dan wil ik ze vóór het toernooi wel een paar trainingen geven 😄💪🏼).