Controlfreak

Mensen kennen mij als die immer vrolijke snuiter waar altijd enorm gigantisch veel mee te lachen valt. Maar om eerlijk te zijn, dat valt best wel mee hoor. Het is heus niet dat het altijd jolijt en hilariteit met mij is. Er zijn best wel kwartieren dat ik rustig, ja zelfs saai kan zijn. Of zoals vandaag. Vandaag was ik een controlfreak.

Vandaag was de dag dat de jongens voor het eerst in hun leven gingen vliegen. Met mams, opa en oma, oom en tante en neefje en nichtje naar Kreta. Hartstikke leuk natuurlijk maar ik ga daar niet zo lekker op. Ik vind het lastig om niet aan het stuur te zitten, om geen controle over situaties te hebben. Je zal mij zum bleistift niet gauw aan de bijrijderkant van een voiture zien zitten. Dan heb ik geen controle en zit ik onrustig in de spiegels te kijken die er niet zijn. Dan zit ik aan poken die er niet zijn. Dan trap ik op remmen die er niet zijn.
En zo’n vliegreis is, hoe je het ook bekijkt, een situatie waar ik geen controle over heb. En daar baalde ik stevig van. Ik had er pijn in m’n kop van.

Het enige wat ik kon doen deed ik dan ook. De piloot doorlichten.
Ik wendde vanochtend al mijn bronnen aan om aan informatie te komen. Diploma’s, ervaring, vlieguren, strafblad, geloof, waar hij zijn boodschappen haalt, hoe vaak hij McDonaldst, zijn (buitenlandse) rekeningen, hoe vaak hij zijn vrouw bedrogen heeft, alles moest ik zou ik te weten komen. Zo ga ik te werk, mensen. Kijk en leer.
Toen het verlossende belletje kwam dat familie tot aan vier generaties van pilootmans ok was, liet ik mijn zorgen varen en wenste ik ze een fijne vakantie.

Om 17.50 uur zijn ze geland.
Ik had me weer eens zorgen gemaakt om niks. Daar moet ik toch eens mee kappen.