20 juli

Het is weer díe dag. Vandaag 17 jaar geleden werd je uit mijn leven weggerukt. Zonder waarschuwing, zomaar poef the end. Man, wat was dat een verschrikkelijke kutdag.

Lang heb ik gedacht (gehoopt) dat je een Elvisje had gedaan, dat je er tussenuit gepiept was en dat ik je ooit weer zou treffen. Maar nee, je bent toch echt en definitief weg.

Ik had je nog zoveel willen vertellen, nog zoveel willen laten zien. Hoe goed het met me gaat, hoe goed het met m’n jongens gaat, met mijn vriendin kennis willen laten maken. Maar dat gaat niet meer. Wie weet lees je dit toch op een of andere manier?

Ik zit hier nu achter de Zeeuwse duinen dit te schrijven en wellicht klinkt het gek, maar ik heb sterk het gevoel dat je bij me in de buurt bent. Had jij ook iets met Zeeland?

Pa, opa, ik mis je.