Conditioneel gaat mijn voormalig prachtlijf steeds verder bergafwaartser en daar baal ik eigenlijk best van. Zucht, had ik maar niet qua sport een jaar of tien enkel kijkend en bankhangend bedreven. Had ik maar iets vaker karakter gehad en de stoute voetbal/hardloop/bowling/curling/welke willekeurige sport ook schoenen aangetrokken. Maar ja, dat is het bekende verhaal van de koe en d’r anus.
Ik krijg er ook steeds vaker last van tijdens dagelijkse dingetjes zoals dingen waarbij ik moet ademen enzo. Dan gaat mijn hart als een malle tekeer en hijg ik als een goudvis op het droge in Ter Apel. Niet zelden moet ik even zitten, even uitpuffen, even een sigaartje roken of even bijkomen. Man, da’s toch niet normaal voor een jongen van mijn leeftijd?
Laatst ook, op vakantie. We moesten een dikke 200 traptreden omhoog en naar beneden om bij het strand en de zee te komen. Nou beste lezer, dat ging bij mij in etappes. Sterker nog, als de kinds al lang en breed hadden gezwommen, gespeeld, een ijsje en bitterballen hadden gehad en lagen te zonnebaden, kwam ik nog eens aankakken. Helemaal bezweet, afgepeigerd en volledig naar de klote. Da’s toch om je kapot te schamen voor een jongen van mijn statuur?
En daarom introduceerde ik hier in de kwinne een nieuwe term; Confietsie. Conditie opdoen door te fietsen. Zelf vanochtend bedacht trouwens, dat woord confietsie. Conditie gemixt met fietsen. Sjonge, ik ben ook een woordverzinner hè?! Lijkt me namelijk sterk dat iemand anders dit woord al eens bedacht heeft. Zo briljant kan niemand anders zijn, dunkt me. En mocht dat wel zo zijn, dan vind ik hem of haar stom.
Dus wij fietsen veel tegenwoordig. Tenminste, als ik niet hoef te werken, als het mooi weer is, er geen kans op regen bestaat, minimaal 23 graden is, er niet teveel wind staat en als er niet al teveel fietsstelletjes onderweg zijn. Maar dan gaan wij ook echt los hoor! Even een uurtje of 2 flink stoempen, genieten van de natuur hier, want het is hiero een fietsgemeente bij uitstek (hun woorden), en ja, conditie opdoen. En als we dan die 4 of 5 km hebben gefietst, komen we altijd uit bij een terras. Heel toevallig!
Ja beste lezer, ik vind het heerlijk om hier rond te fietsen, want het is hier in poarneem’nland prachtig. En ik voel langzaam, heul langzaam, dat mijn conditie weer uit dat dalletje klimt.
Dick Teder 