Vrijdag 24 november 2023, tegen de klok van 19 uur was het moment dat ik financieel genoeg onafhankelijk werd. Man wat een héérlijk gevoel is dat!
Bijna 24,5 jaar had ik ernaar uitgekeken en met tranen van blijdschap reed ik die vrijdagavond voor de laatste keer over de A12, A50 en A1 van het werk naar huis.
Eindelijk kon ik de dingen doen die ik het liefst doe en waar ik nu alle tijd van de wereld voor heb zonder rekening te moeten houden met belachelijk vroeg opstaan.
Zo ging ik bijvoorbeeld, naast bankhangen, regelmatig naar de supermarkt. Zo ging ik, naast bankhangen, af en toe naar het bruisende centrum van dit poarneem’n dorp. Zo ging ik, naast bankhangen, een paar keer naar de Praxis. Zo fixte ik, naast bankhangen, de verlichting boven de bar (en nu doet een stopcontact op de slaapkamer het niet meer. 🤔). Zo ging ik, naast bankhangen, bij de wedstrijden van mijn jongens kijken. Zo ging ik, naast bankhangen, een paar dagen naar moeke. Zo ging ik, naast bankhangen, Sinterklaas vieren. En zo deed ik, naast bankhangen, nog wel meer dingen die ik leuk vind om te doen en waar ik nu alle tijd voor heb. Want ja, je bent financieel genoeg onafhankelijk of niet, niewaar?
En dus vierde ik ook de kerstdagen. Want dat is toch the most wonderful time of the year mensen! …………….🥴
Van bankhangen kwam even niets die dagen want huis vol. En met vol bedoel ik de 2 kinderen en La mama over de vloer. Goeiendag zeg, 3 dagen gedoe drukte leven in de brouwerij …………… Zucht, ik was dagelijks rond 11 uur al kapot.
Maar met mijn theatrale gedrag zijn het best wel gezellige dagen geworden. Op dagen als deze stel ik mij namelijk graag 100% in dienst van de keukenkoningin van het huis. En als zij dus een colaatje wil, stop ik een kussen onder mijn trui en met een luid CO HO HOOOOLAAATJE breng ik haar het glas. Of als ze een wijntje wenst, doe ik een vlinderstrik voor, een theedoek over m’n arm en doe ik me voor als kelner en toon haar de fles wijn. Het zijn die kleine details die sfeerbepalend zijn, zeg ik altijd.
Tweede kerstdag vertrokken de kinderen naar hun vader en bleef ik achter met 2 Spaanstalige vrouwen. Haha, alsof ik op vakantie was! Mooi man. Maar ‘s avonds ging het mis. Goed mis ook.
Na het eten is het koffietijd in mijn wereld. Maar keukenkoningin is niet zo van de cafeïne voor het slapen gaan, dus vroeg ze om een kopje thee. Geen probleem natuurlijk, als ik het kopje gewoon bij het oortje had gepakt. Maar nee hoor, Sjonnie Aandacht deed het kopje op een schoteltje en met mijn kop koffie in m’n linkerhand en de schotel met kopje thee in m’n rechter liep ik naar de tafel. Ik had natuurlijk beide drankjes gewoon op tafel kunnen zetten, maar nee hoor, ik moest zo nodig weer eens een lollige opmerking maken…………🤓
Het theeglas viel om, kokend heet water vloeide over mijn hand. Ik had natuurlijk beide drankjes op dat moment gewoon op tafel kunnen zetten, maar ik bleef ermee in m’n handen staan. Geen idee waarom. Ik negeerde de pijn. Tenminste dat dacht ik. In werkelijkheid gilde ik het uit. Keukenkoningin viel buiten bewustzijn, ik viel ernaast en de kopjes op de grond.
Ik moest wat doen om deze verschrikkelijk helse pijn te stoppen. Met mijn laatste krachten sleepte ik me naar de kraan in de keuken. De huid van mijn wijsvinger was inmiddels volledig weggesmolten, maar ik bleef stoïcijns koelen. Keukenkoningin kwam me troosten en samen namen we ceremonieel snikkend afscheid van m’n wijsvinger. Of Wim zoals ik ‘m noem. Wim IJsvinger.
Gelukkig was daar La mama. Ze sprintte naar boven, griste de tandpasta van de wastafel, sprintte weer naar beneden, ging naar het toilet, keek het RTL nieuws inclusief weerbericht, greep mijn arm en smeerde mijn complete rechterhand in met diezelfde tandpasta. “Laten drogen en 10 minuten omhoog houden!”, sommeerde ze mij.
Nou beste lezer, dat werkt dus echt! De volgende morgen een piepklein blaartje maar voor de rest een prima werkende en pijnvrije wijsvinger! Ik hartje die Klazien uut Havana-snufjes 🥰.
Dinsdag 2 januari is mijn financiële onafhankelijkheid zo goed als verdwenen en zal ik dus weer belachelijk vroeg op moeten om te beginnen bij mijn nieuwe baan. Tot aan mijn pensioen waarschijnlijk.
Het is niet anders.
Ik wens je alle goeds voor 2024.
Dick Teder 