In mijn vroegere vriendengroep was Wiebe een markante persoonlijkheid. Hij was anders dan wij, dacht anders dan wij en zag er anders uit dan wij. En ondanks dat was hij een middelpunt in onze grote vriendengroep. Elke zondagavond vertelde hij vol enthousiasme wat er die keer weer bij ‘Keek op de week’ van Koot en de Bie was geweest. Wij waren daar niet zo mee bezig maar hij kon helemaal dubbel liggen om die twee en dat programma.
Ik was altijd erg onder de indruk van zijn muzikale kennis en smaak. Hij had de beste apparatuur van ons allemaal, hij had een flinke platencollectie en hij was groot fan van Ferry Maat’s Soulshow. Met grote regelmaat zaten we bij hem thuis te luisteren naar ‘zijn’ muziek. Als we met ons allen naar het zwembad gingen, had hij zijn ghettoblaster mee en werden zijn cassettebandjes gedraaid. Ik durf te stellen dat Wiebe mij warm gemaakt heeft voor muziek. Ik herinner me nog dat hij zelfs een spreekbeurt over Pink Floyd en Dire Straits voor mij heeft gemaakt.
Wereldberoemd binnen de vriendengroep (en ook mijn familie) is hij geworden door het ‘snottebelverhaal’. We zaten eens in een kring in de kroeg een beetje te ouwehoeren. Ik weet het onderwerp niet meer maar ineens zei iemand “de waarheid is hard’. Wiebe zat recht tegenover mij en zei “Ja, m’n lul ook”. Hij moest er zelf om lachen en op dat moment schoot er een snottebel van zeker 20 cm uit zijn neus. Ik keek hem met grote ogen aan en voor ik besefte wat dat nou eigenlijk was snoof hij ‘m keihard weer naar binnen. Zelden zo hard gelachen! Sindsdien heet een snottebel bij ons een Wiebe.
Ik heb Wiebe al een jaar of 25 niet gezien maar ik hoorde dat hij niet lang meer te leven heeft. De kanker is zover uitgezaaid dat hij waarschijnlijk zijn 50e verjaardag in augustus niet meer haalt. Dat is verdomme veel te jong!
Ik zal er rekening mee moeten gaan houden dat ik langzaamaan in die leeftijdscategorie kom waarbij vrienden/kennissen komen te overlijden. Een harde constatering. Maar de waarheid is nou eenmaal hard.
Dick Teder 