Pornofilms

Zaterdagavond, whappje van neefmans. Moeke schoot in een Ron Brandstederlach omdat hij me ‘Anus’ noemt. Het klain jonkje die ik nog geflest heb. Inmiddels is ie een 23-jarige boom met een indrukwekkende tors.

Gisteravond kwam hij met broermans even buurten. Altijd gezellig, altijd lachen en ook Sam en Teun vinden het leuk (want met ze voetballen).
Gezessen zaten we in de tuin, het niveau was van de categorie ‘onderbroekenlol’. Poep en piesgrappen, lollige filmpjes, plat Grunnings (zelfs mijn jongens!), oma in de zeik nemen, dat niveau.

Oma ging met de hond wandelen, Teun vermaakte zich in de keuken met z’n tablet. Neefmans, broermans, Sam en ik bleven achter.
We kregen het over films. En heb je het over films dan kom je bij ons al gauw uit op porno verbasteringen van films. De meligheidsdrempel ligt bij ons erg laag.
In rap tempo somde neefmans de ene na de andere verbastering op en al snel rolden de tranen over de wangen, verslikten we ons net niet in het bier en gierden we het uit. Zie hier een lijst: http://all-funny.info/extremely-funny-porn-movie-titles

Sam begreep er niet veel van maar lachte keihard mee om onze lachsalvo’s.
Toen ik hem naar bed bracht vertelde hij dat hij een beetje in zijn broek geplast had. “Maar dat kwam door het lachen hoor!”

Goh mensen, in tijden niet zo gelachen.
J en O, bedankt voor de hilarische avond, moeten we vaker doen.

12 jaar geleden alweer

Vandaag is het 12 jaar geleden dat m’n vader plotseling overleed. Altijd een beladen en emotionele dag. Vooral in huize moeke. Zij heeft het er logischerwijs nog steeds heel moeilijk mee. Niet zo gek trouwens na dik 40 jaar samen.
Ikzelf sta er wat zakelijker in. Natuurlijk mis ik hem enorm maar dan vooral als opa voor mijn jongens. Ik vind het zo spijtig dat hij ze nooit gekend heeft. Maar het is een gegeven dat hij er niet meer is en dat accepteer ik. Tis nait aans.

Muziek was bij ons thuis een iets dat er altijd was. Geboren na de oorlog maakte mijn vader de geweldige muziek van de 60’s en 70’s van dichtbij mee en dat gaf hij door aan ons, zijn kinderen. Fats Domino, Stones, Beatles, Creedence, Elvis, Meatloaf, ik durf te wedden dat wij alle vier praktisch elk nummer kennen.
Zijn favoriete nummer, of zeker één van de, is Another brick in the wall van Pink Floyd. Hij kon vreselijk overdreven door de kamer air-gitaren (zie plaatje) zodra hij het hoorde. Dan ging de volumeknop open en deed hij ‘zijn showtje’. Ik lijk veel op hem en ik heb aardig wat eigenschappen van hem overgenomen maar dát overdreven gedoe gelukkig niet.😉😄

Ik kreeg halverwege de jaren 90 het live album ‘Pulse’ in handen en daarop staat een fantastische versie van het nummer. Met een lang intro. Enthousiast ging ik naar hem toe. “Moet je nou eens luisteren!”
Ik startte de cd en bij het gegil van de achtergrondzangeressen hoorde ik hem mopperen “Nou, vind er niks aan.”
Tot de gitaarriff kwam. Hij sprong omhoog en daar ging ie!
Prachtig vond hij het. En ik zijn reactie ook.

Bij zijn crematie moest natuurlijk ook muziek gedraaid worden. We gingen om de tafel zitten en na veel vorens en tegens kwamen we uit op 4 nummers: La comparsa van De maskers, In dreams van Roy Orbison, Geef me dien blues van Ede Staal en Elvira Madigan van James Last.
Inderdaad, mijn optie was gesneuveld. Ze vonden Another brick in the wall toch ietsjes te ruig voor een crematie. Bummer!

Dus nu, 12 jaar later dan gepland, alsnog pa’s favoriete nummer aller tijden. De geweldige live versie.
Ik ben even overdreven door de kamer air-gitaren.🎸🕺

Jacob

 

Jacob was een vriend van de familie. Hij was eigenlijk een collega van m’n zus maar na de eerste ontmoeting werd hij liefdevol opgenomen in de familie. Ik zag hem direct als de oudere broer die ik niet had.
Hij zag er niet uit. Dunne slungel, warrige krullenbol en een onverzorgde baard. Maar wat een gouden pik was het! Er zat geen spat kwaad in die jongen, hij had de droogste humor ooit en je kon hem middenin de nacht voor iets bellen en hij stond voor je klaar.

Hij was de ceremoniemeester op de bruiloft van m’n zus en hij regelde ook het vrijgezellenfeest van m’n zwager. Ik weet er niet veel meer van want dit speelt in de tijd waar vele herinneringen uit mijn geschiedeniskwab zijn weggesmolten maar ik weet nog dat we gingen karten. Kunsten die hij uithaalde! Ik stond er met grote klootogen naar te kijken.

Bij de bruiloft vertelde hij de droogste grap ooit. We zaten aan tafel en het eten werd opgediend. Moeke vroeg aan mij of ze moest opscheppen. Tikt Jacob mij aan en zegt; “Ik vind moeke maar een opschepper.” (nu is dit tegenwoordig een veel gebruikte woordgrap maar dit was ergens in de jaren 90, mensen!).

Helaas hebben we maar kort van hem mogen genieten. Op een winterse dag is hij met zijn auto tegen een boom geknald. Ik meen dat hij 27 jaar is geworden.

Tijdens een verhuizing van m’n zus en zwager liet Jacob me kennismaken met onderstaand nummer. Hij vond het een geweldig nummer (die zware gitaar!!!!!).
Telkens als ik dit nummer hoor moet ik aan Jacob denken. Vanmiddag was zo’n moment.
Jacob, mijn oudere broer die ik veel te kort had.

Wéér niet😞

Dit leveringsbriefje lag in de gemeenschappelijke ruimte van het huis waarin ik resideer. Ik had het al een tijdje zien liggen maar geen naam erop dus boeien. Tot mijn buurman me erop attendeerde dat het voor mij was want hij was naar het ophaalpunt geweest. Oh, prima, ik kijk wel even.
Pinksteren en nachtdiensten kwamen er tussen en vanochtend moest ik toch boodschappen doen dus hup, briefje mee.

Een leuke vrouw vroeg of ze me ergens mee kon helpen. Nou, dat kon ze zeker, ik gaf haar het leveringsbriefje en zei dat het voor mij was. Ze vroeg naar mijn naam, liep naar achteren en kwam even later leeggehands terug.
“Waarschijnlijk wordt het vanmiddag na 15 uur binnengebracht.”, zei ze.
“Zal ik je bellen als het er is?”, bood ze aan. Ik had totaal geen moeite met haar tutoyering en zei dat het prima was. Ze noteerde m’n nummer en ze pakte het briefje.
Ik wilde net weer weglopen toen haar oog op de datum viel, 6 juni dat is toch al wel weer even geleden. “Het is een brief waarvoor ik moet tekenen.”, vertelde ik haar. “Oh, momentje dan.”, zei ze verontschuldigend. Weer liep ze naar achteren en kwam even later met een aangetekende brief voor mij terug. “Ik keek bij de pakketjes en daar lag je niet bij.”, zei ze. “Jij gekkie jij!”, kwinksloeg ik.

Ik had mijn ozo belangrijke brief binnen. “Wil je dit mee of zal ik het weggooien?”, vroeg ze terwijl ze het leveringsbriefje en het briefje met mijn telefoonnummer erop omhoog hield. “Mijn telefoonnummer mag je wel houden.”, zei ik met een knipoog.
“Nee, ik gooi het wel weg.”…………………………………………………..

Potverdikkie, wéér niet.

Zomerhit 2019

Het was even afwachten (groot woord hoor) maar afgelopen weekend hebben we met glans doorstaan.

De voorbije tijd nam ik de jongens in mijn weekend mee naar moeke en behoudens de achterlijk hoge benzinekosten van tegenwoordig was dat goed te doen, reuze gezellig en uitermate prettig.
Maar nu ik weer op mezelf woon vond ik het niet nodig om weer een keer die 400 kilometer te rijden.
Zaterdag na het voetballen togen we gedrieën naar mijn tweekamerappartement (ghe) en bij binnenkomst zag ik herkenning in hun ogen. Hun stoelen stonden er weer. De tafel stond er weer. De tv-kast stond er weer. De eettafel stond er weer. De bank stond er weer. Het bed stond er weer. Zonder een enkel woord van afkeuren gingen ze zitten en deden ze hun ding. Ik kon met een gerust hart een dutje doen.

De meest gestelde vraag aan mij kwam ook afgelopen zaterdag. “Gaan we nog voetballen?” Túúrlijk gingen we nog voetballen. Ik vind het geweldig om ze voetbalgogme bij te brengen ofkors. We oefenden deze keer op voorzetten. “Tussen de keeper en de verdedigers moet je ‘m neerleggen.” Ik heb enkele ballen strak op de stropdas gezien, mensen!

’s Avonds keken we teletekst pagina 818 want er was geen kont op tv. (reminder: nog even achter digitale tv aan) en na Studio sport gingen we naar bed. Ja, naar bed inderdaad, ik heb ruimte voor maar 1 bed. Het is weliswaar een admiraalsize bed (vat je ‘m? koning, keizer, admiraal – groot, groter, grootst?) maar het blijft 1 bed. Met ons drieën overdwars ging het makkelijk en we hebben eigenlijk uitstekend geslapen.

De test was geslaagd en ik kan dus bij dezen melden dat ik helemaal ‘back in stride’ ben.
Hé, laat dat nou een ontzettend lekker nummer van de funkband Maze zijn. Nah zeg, da’s ook toevallig!

Ik bombardeer dus tot zomerhit van 2019: Maze – Back in stride again.

Geniet ervan.