Hé pa, gefeliciteerd met je 79ste! Hoe ist daarboven? Ik zal je even weer bijpraten over hoe het er hier beneden aan toe gaat.
Weet je nog dat ik je vroeger veel vragen stelde over muziek? En dat je dan altijd zei dat er ontzettend veel goede muziek is gemaakt en dat er ontzettend veel goede bands zijn, maar dat er nooit iets of iemand ook maar in de buurt is gekomen van Pink Floyd? Ik begreep dat niet, ik vond dat maar aparte muziek. Ik zat toen meer in de discohoek (Soulshow fan eersteklas) want dat was pas ritmische muziek, en muziek moet ritmisch zijn, vond ik. Bij Pink Floyd zat er totaal geen ritme in, dat was alleen maar een bombastische orgasme van geluid, vond ik. Pas jááááren later, toen ik ergens eind 90’s de video-cd van Pink Floyd’s Pulse kreeg, ben ik hun muziek gaan waarderen. Sterker nog, ik vond de bombastische en symfonische combinatie van licht en geluid van Pulse fantastisch. Hierna ben ik natuurlijk muziek van Pink Floyd gaan verzamelen en beluisteren en kan ik gerust zeggen dat je 100% gelijk had. Pink Floyd is absolute buitencategorie, punt.
Die jongens van mij zijn inmiddels ook muziekfreaks (opvoeding geslaagd 😉😎) en dit geloof je niet, de oudste is een giga Pink Floyd fan! Hij kent alles van ze, hij weet alles van ze en hij is nog niet eens 18 hè! Dat is toch bijzonder ofnie? Met hem ben ik pasgeleden naar een theaterconcert van een Nederlandse coverband van Pink Floyd geweest. The Pink Floyd project heten ze. Oja, wel een grappig verhaal; Ik had kaartjes geregeld voor zijn verjaardag in januari voor een concert in maart in de buurt. Maar op die bewuste datum trad de band in Spanje op dus dat feest ging niet door. Het concert in de buurt werd verplaatst naar september. Hahahahahaha, 8 maanden na zijn verjaardag!
Nou pa, het was FAN TAS TISCH! Hun muziek is nagenoeg gelijk aan het origineel en ze maken er een hele show van. Het concert bestaat uit 2 delen. In het eerste deel spelen ze integraal het album Wish you were here, inclusief het binnenwandelen van Syd Barett in de studio. Heel apart, we zaten nog maar net, de zaal was nog licht en ineens liep een kale vent met een lange regenjas en een plastic tas in z’n hand vanuit de zaal het podium op. Dat je denkt ‘huh, wie is die gast?’ Geweldig gedaan. En na de pauze doen ze ook gewoon even het briljantste album ooit Dark side of the Moon bijna helemaal. En ze sloten af met de volledige ‘Echoes’. Jep, de hele 24 minuten! En laat dat nou net de favoriet van zoonmans zijn! Hij was verreweg de jongste in de zaal, en ik denk dat zelfs ik de gemiddelde leeftijd behoorlijk naar beneden haalde 😂😂😂. Mooi man, al die ouwe muziekfreaks in een zaaltje bij elkaar.
Nou, dat wilde ik je even vertellen. Fijne verjaardag nog, goed je weer even gesproken te hebben en eh, wish you were here.
Jazeker beste lezer, het is eindelijk zover. Een feessie. Het langverwachte feessie zelfs. Zoals de vaste lezer alhier weet is mijn 50-jarig jubileum op dees aard in 2021 volledig in het Covidwater gevallen en daar ben ik nog steeds pissig om. Verdomme man! Het Philips stadion af moeten zeggen, (inter)nationale C-artiesten af moeten zeggen. Clowns, goochelaars, paaldanseressen, stagedivers af moeten zeggen. Luchtkastelen, springkussens, waterglijbanen, poolbars af moeten zeggen. En laat ik vooral ook de bikinicatering niet vergeten, ook af moeten zeggen. Het bracht mij bijna aan de rand van een faillissement, maar gelukkig hebben we de foto’s nog.
Maar zoals een komkommer in een patatje oorlog kom ook ik sterk terug en heb ik besloten om op zaterdag6 juni 2026 mijn 50-jarig jubileum op dees aard alsnog te vieren. Het toeval wil (nee echt niet, ik ben een datum fetisjist) dat ik die dag ook nog precies 20202 dagen besta. Nah, is dat even een mooi getal! Ik ga op die dag een tuinfeest geven bij ons in de tuin, ik kan het wel bij buren verderop gaan vieren maar ik weet niet of zij daar nou zo blij mee zullen zijn, en jij bent uitgenodigd. Of jij? Laat ik het zo zeggen; als jij van mij op de Whatsapp een uitnodiging als hierboven (ietsjes anders) krijgt, ben je van harte uitgenodigd om mijn verlate 50-jarig jubileum te komen vieren. Hoe leuk is dat?
In elk geval, houd zaterdag 6 juni 2026 vrij in je agenda en houd ook Whatsapp in de gaten de komende tijd.
We garden party’en!
(Oja, bij schijtweer gaat het hele feest niet door natuurlijk. Dan kan je de gevulde envelop gewoon door de brievenbus mieteren)
We keken in enkele dagen de 10 afleveringen van ‘Band of Brothers’. Ik weer en vrouw voor het eerst. De serie staat tot 14 september op Netflix dus het was nu of nooit, oordeelde ik. Indrukwekkende serie, zo niet de indrukwekkendste ooit (ik laat de allerbeste serie ooit ever ’24’ even buiten beschouwing want dat is natuurlijk weer een heel ander kaliber genre). Voor de lezers alhier die onder een lading stenen leven, Band of Brothers beschrijft de tour de WW2 van Easy Company vanaf D-day tot aan de bevrijding. Ik ga het niet helemaal uitleggen hoor, kijk anders gewoon zelf even. Het zijn 10 afleveringen van 50 minuten. Heul realistisch gefilmd en geacteerd.
De aflevering over Bastenaken (Bastogne, Bastooon op z’n Amerikaans) bracht ons op het idee om de Ardennen binnenkort maar eens te romantischweekend’en. Dus beste lezer, binnenkort zullen wij daar 3 dagen te bezichtigen zijn. Daar in die Ardennen is heftig gevochten in december 1944. In temperaturen van soms -28, weinig tot geen munitie en nog in de zomerkledij hielden de mannen van Easy Company stand tegen één van de laatste Duitse offensieven. En dat was de zoveelste battle die de mannen hebben gevochten en overwonnen. Helden waren het. En wat hebben die mannen moeten afzien tijdens hun tour de WW2.
Maar dat afzien van die mannen valt natuurlijk helemaal in het niet bij dinsdag 5 september 1989. Toen begon mijn hellweek namelijk.
Het begon met een luidruchtige dwaas die mij op een achterlijk vroeg tijdstip wakker trommelde. Ik kreeg een half uur om me aan te kleden en aan te treden. WTF, dacht ik, chill your baret ff zeg! Nou, daar had hij geen boodschap aan. OPSTAAN moest ik. Het ochtendschemerde nog maar net en ik stond al bij een magazijn een plunjebaal vol te proppen met legerkleding, legermaterialen en legerschoenen. Met dat volle ding op de rug werd ik naar de wapenkamer geleid en daar kreeg ik een FAL in m’n handen gedrukt. Met 187 kg aan legerspul mocht ik weer terug naar mijn kamer, een kilometer of 3 lopen vanaf het magazijn. SJEESUS, dacht ik, regel anders ff vervoer ofzo. Maar nee, lopen moest ik.
Op de kamer dacht ik even op bed te gaan liggen maar luidruchtige dwaas kwam weer om de hoek schreeuwen. GODVER, dacht ik, wat moet die lul nu weer? Kast inruimen was het. Alle kledij netjes en autistisch op volgorde opbergen. Onzin, vond ik en ik deelde mijn kast in zoals ik het prima vond. Nou, daar had hij geen boodschap aan. En hij flikkerde mijn kast om. NOG EEN KEER blèrde hij. Mijn eerste gedachte liet ik toch maar varen en ik pakte mijn kast weer in, nu op zijn manier. Dit was ook niet naar zijn tevredenheid en weer kwakte hij mijn kast om. @#@#$%^&^%$$%^$$@@!
Half één moest ik volledig bepakt klaar staan. Volledig bepakt betekende in gevechtstenue met pukkel, ransel, berenlul, tent en geweer. Denk dat ik zo’n 472 kg extra woog. WTF! Oirschotse heide werd de bestemming, één grote zandbende met hier en daar een dor struikje. WTF MAN, dacht ik, wat doe ik hier, het is 30 graden! Na een kilometer of 15 zweetkotsend door het zand banjeren moest ik een tent opzetten. Bleek dat ik maar 1 deel van de tent te hebben. JA $^%%$#$%%%##@@!#$%%, dacht ik, is die magazijnlul het andere deel vergeten. Duh! Moest ik dus met een andere soldaat een tent delen. Zucht, dacht ik, wat is dat voor WW2 mentaliteit.
Een uurtje mocht ik rusten, toen werd uitgelegd hoe je een oventje in het zand maakt. En hoe je daarin eten warm kan maken. WTF, dacht ik, doe even gewoon een lekkere warme hap zeg! Maar nee, ik moest mijn eigen eten klaarmaken. Het oventje had ik redelijk snel in elkaar geflanst, het vuurtje eronder brandde ook aardig. Ik schilde een aardappel met mijn psu-mesje. Scheikundig gezien was de geschilde aardappel in schijfjes snijden een betere oplossing voor in het pannetje dus ik nam de aardappel in mijn linkerhand en met mijn rechter hakte ik het ding in 8 schijfjes. Toen ik de schijfjes in het pannetje kwakte kwam er 12 liter bloed mee. Is zo’n psu-mesje dus het scherpste voorwerp op Aarde en had ik 8 sneeën in m’n linkerhand. &&^%$#$%$%^^^^^%$##@$#
Ik was er klaar mee. Op hoge poten liep ik naar de tent (luxe tent, hij wel) van de kapitein. “Luister eens vriend, hoe krijg je nou goeie soldaten? Door ze goed te laten eten en door ze goed te laten slapen”, zei ik op gebiedende toon tegen de man. Nou beste lezer, vanaf dat moment tot die vrijdag moest ik me verplaatsen middels tijgeren of looppas. WTF!!!! Dat waren bijna 4 dagen! Door het zand!! In de bloedhitte!!! Met volle bepakking!!!! AFZIEN 5.0!!!!!
Wat een hel was die week, vandaag precies 36 jaar geleden. Je kunt het je bijna niet voorstellen. Vandaar dat ik er net ook over schreef.
Goed, wellicht overdreef ik eerder een beetje. Die Easy Company hadden het aardig pittig, maar beste lezer, laten we asjeblieft mijn Afzien met hoofdletter A ook zeker niet uitvlakken. Ze zouden die week eigenlijk moeten verfilmen.
Wij hebben een kast van een coniferenheg rondom onze tuin. Oh wacht, grappig dingetje; Vrouwlief huurde eens een tuinman in met de opdracht om de heg voor een leuk prijsje aan de binnen -en buitenkant te kortwieken. De man schoot in de lach. “Een meter of 10 had ze gezegd, dit is wel 50 meter in totaal!”, zei hij. Ik zei; “Ah joh, ze denkt ook dat mijn piemel 30 cm is”. Wij lachen.
Wij hebben dus een redelijke lange en hoge heg. Héérlijk, die privacy! Ik sta dan ook met regelmaat in de blote kont de tuin te sproeien. De heg grenst aan de brandgang en buren die voorbij fietsen hebben geen idee wat er allemaal afspeelt achter die lange en hoge heg. En dat is wellicht maar goed ook. 😉
Oh kijk, daar snijd ik even precies het (mijn) probleem aan, langsfietsende buren. HET IS GEEN FIETSPAD! HET IS EEN BRANDGANG! Buren fietsen hier soms als ware Zoetemelks voorbij en beste lezer, dat irriteert mij mateloos. Maar da’s nog niet alles. Iets verderop woont de ultieme zeiklul Chaggie B. Chagrijnige buurman. Jaar of 70 en de man is standaard chagrijnig, kijkt standaard boos en zegt standaard nooit iets. Ja, tegen andere buren roddelt ie erop los, tegen mij (ons) houdt hij standaard zijn bek. En hij brengt krantjes rond op tijden dat normale mensen nog liggen te slapen. Dan moet hij dus met zijn fiets en volle fietstassen door de brandgang en dus langs onze heg. En juist die zeiklul heeft nu al een paar keer bij de buurtbeheerder geklaagd dat onze heg gesnoeid moet worden omdat ‘zijn krantjes nat worden’. Dan krijgen we weer een brief met ‘een oranje waarschuwing’. Zucht. Heb het even opgezocht, een brandgang dient minimaal 85 cm te zijn en surprise, dat istie nog ruim! Daar komt nog bij dat wij wèl werk hebben en dus niet hele dag thuis zitten, er zitten meerdere vogelnesten in de heg (dan mag je niet snoeien hoorde ik van loltuinman) en ik (wij) heb er zelf geen last van. Dus fuck off!
Terug naar dat brandgangfietsen dan. Ik heb getracht het op de juiste en nette manier aan te pakken, want zo’n brave burger ben ik wel tegenwoordig. Ik heb de gemeente en de buurtbeheerder aangeschreven met het verzoek paaltjes o.i.d. te plaatsen. We kregen vanochtend bericht van de buurtbeheerder terug. “Wat vervelend voor u bla bla bla ga met fietsers in gesprek bla bla bla”. Zucht. Dat lukt dus niet, goochemerd. Als ik bij de deur ben zijn ze al lang en breed de straat uit. Op zo’n moment komt de ‘Don’t fuk with the Anus’ mentaliteit bij mij bovendrijven en ga ik het recht in eigen handen nemen. Tegels verwijderen, glas strooien, ijzerdraad spannen, landmijnen, honkbalknuppel, alles heeft de revue bij me gepasseerd en na lang wikken en wegen kwam ik tot de perfecte oplossing om die Zoetemelks te stoppen. In de plaatselijke supermarkt heb ik een briefje opgehangen; “GEZOCHT: STUNTKINDS”. Mijn plan ziet er ongeveer zo uit: Ik laat vanaf morgenmiddag elke dag na school 16 kinderen een paar uur in onze tuin spelen met de schuttingdeur wagenwijd open en zodra ik een fietser aan hoor komen, mik ik zo’n kind de brandgang in. En bij een succesvolle val van de Zoetemelk krijgt het desbetreffende kind een ijsco. Briljant niewaar? Ik zeg altijd maar zo, je moet kinderen entertainen, dan hou je ze van de tablet.
Heb geen idee of hier überhaupt een verkiezing voor leukste buurtvader van ’t deurp is hoor, maar mocht ie er wel zijn: Tadaaaaaa, hier ben ik.
