In het kader van “Jeejjj, het is vakantie!” en het kind moeten we toch ook vermaken, gingen we op de druilerigste dag ooit naar Dino World in Zwolle. Nu vind ik Zwolle al een schijtstad op zich omdat ALTIJD als ik er over de A28 langs rijd, dan staat dat matrixbord ALTIJD op 80 km/u. Zucht.
En als ik dan netjes 80 km/u rijd, scheuren auto’s me voorbij, kachelen vrachtwagens me voorbij, tuffen campers me voorbij, rijden Gerrit en Annie met de fietsen achterop me voorbij, flitsen fietsers me voorbij. Zucht. Ik werd laatst zelfs ingehaald door een stel Nordic Walkers! Nou, da’s toch ruk ofnie?
Maar goed, naar Zwolle dus. En het was ook nog eens de natste dag ooit, plus tel daarbij op dat ik ’s nachts niet al te best had gerust, dan heb je ongeveer een idee hoeveel zin ik er in had.
Het begon al op de parkeerplaats. Een treurig stukje asfalt, direct aan een spoorlijn. Zoals bekend doe ik niet aan parkeervakken, je bent Groninger of niet. Dus bij de eerste de beste plek die ik zag parkeerde ik ‘m er achteruit in. En ja, 2 plekken bezet, ik mot naturlijk wel een beetje ruim uit kunnen stappen. Het Miezerde met een grote m onderweg naar de ingang. M’n zorgvuldig gekapte kapsel, m’n zorgvuldig uitgekozen kleding maar vooral m’n welverdiende ‘na een autorit sigaartje’ werden nat. Mijn humeurmeter zakte naar een bedenkelijk niveau.
Eenmaal binnen viel me direct de achtergrondmuziek op. Wellicht dat het muziek uit die ene uitgemolken filmserie is, maar ik werd er droevig van. Mijn crematielijst in iTunes bevat vrolijker muziek. Zucht.
Op het eerste terras dat we tegenkwamen genoten we van een cappuccino/koffie met appelgebak/muffin. Of genieten? Iets verderop zat de plaatselijk roddelgroep van tokvrouwen met harde stemmen en dito lachen. En het Regende ook nog met een grote r. Mijn irritatiemeter knalde al vrij vlot in het rood.
Op het minst natte moment van de dag bekeken we het onoverdekte gedeelte van het park. Sjongejonge, wat droevig. Één grote zandbak met speeltoestellen en klimdingen. Niets had dit met dinosaurussen te maken, dacht ik. Ik geloof dat er een stuk of 7 van die verzonnen beesten in een hoekje van het park stonden. En als je erlangs liep, maakten een paar zo’n RARRRRRR-geluid. Niet zo’n RARRRRR-geluid waarvan je je de tering schrikt en in je broek schijt, wat je zou verwachten, maar gewoon zo’n sneu gaygeluidje. Mijn beltoonvolume staat harder. Zucht. Mijn klaarmeemeter steeg met de minuut.
Achterin het park is een soort laboratorium waar kinderen proefjes kunnen doen ofzo. Op een welkomscherm werden we begroet door ene Dr. Albert (ofzoiets) in het Duitserlands. Je weet wel, Nederlands met een zwaar Duits accent. Maar waar ik ook keek, geen Dr. Albert (ofzoiets). Wel liep er een puisterige puber met een labjas rond. God, wat droef!
Ook hier raakte de duffe achtergrondmuziek behoorlijk mijn irritatiesnaar.
Het kind lieten we opdrogen in de binnenspeeltuin terwijl wij plaatsnamen in het restaurant. Maar na een kwartier met die dooie muziek hielden we het niet meer vol.
Tegen vijven pijpten we Maarten. Het kind had goudsteentjes en een kleidino gescoord en had zich prima vermaakt. En daar ging het tenslotte allemaal om.
Ik heb in gedachten 37x zelfmoord gepleegd.
Tip: Wil je een wèl leuk dinopark bezoeken, dinopark Landgoed Tenaxx.
Zie hieronder.
