Bord

Sinds ik op mezelf woon merk ik het vanzelfsprekend ook in den portemonnee. Het leven is eigenlijk best wel en zeer zeker duur, dat hoef ik je niet te vertellen.
En ook ik, met m’n topinkomen (alhoewel dat topsecret is natuurlijk) heb het niet al te breed tegenwoordig.
Ik moet de eindjes de laatste tijd echt aan mekaar knopen. Nog even en ik ben genoodzaakt m’n gezicht ook echt bij de Lidl, de Action en de Zeeman te tonen. En dan zit je echt aan de grond hoor.

Nu is het nog niet zo dat jij een ‘Stop wat geld in Anus-actie’ hoeft op te starten. Zo erg is het nou ook weer niet. En trouwens, tijdens m’n missies naar Nepal, Bangladesh, Syrië en Sneek heb ik weken lang op survivalniveau geleefd.
Ik trek het wel.
Maar er zijn natuurlijk wel dingen die ik hoognodig nodig ben. Borden zum bleistift.
Ik heb wel een setje van m’n zusterlief mogen ontvangen maar dat zijn meer ‘laat ik er wat sausjes bij nemen’ borden.
Het zijn niet echt etensborden. En etensborden zijn toch echt wel best handig en tevens noodzakelijk, me dunkt. Maar zoals ik al schreef, ik heb er het geld niet voor momenteel.

Maarrrrrrrrrrrr.
Ik ben niet voor niets El Creativo en ook hier heb ik een oplossing voor gevonden.
Ik ga gewoon de komende 2 weken elke avond uit eten bij een Griek, een Chinees, een Turk, een Argentijn, een Swahiliaan, een Surinaam, een poffertjeskraam enzovoorts en na elke maaltijd smokkel ik gewoon het bord mee.
Dan heb ik over 2 weken 14 borden, ben er brutaal genoeg voor. En het leuke is dat ze dan ook nog allemaal van verschillend kaliber, vorm en kleur zijn. Dat zie je bij niemand thuis.

Slim hè?