Herinneringen

 “Goh Sinterklaas, u hebt haast net zulks wit haar als ik”. Dat schreef mijn vader onder deze foto in een fotoalbum. En hoewel ik hier nog een klein manneke was, herinner ik me dit. Sinterklaasvieringen bij zijn werk. Ik vond ze geweldig. Indrukwekkend. Groots.

Ik sprak met mijn collega over herinneringen. En ik moet tot mijn spijt bekennen dat ik de jolige dingen van mijn (pre)pubertijd nog wel kan herinneren maar vòòr m’n tiende herinner ik me vrij weinig. En dat vind ik een gemis. Sterker nog, baal er stevig van. Hoe was mijn vader met mij? Welke leuke dingen hebben we allemaal gedaan? Waar zijn we allemaal geweest?
Mijn vader was een strenge, hardwerkende man. Hij werkte in ploegendiensten dag, avond en nacht en liet voor het grootste gedeelte de opvoeding van zijn 4 kinderen aan mijn moeder over. Hij werkte veel om goed voor zijn gezin te kunnen zorgen. Altijd een stukje vlees bij het eten, een luxe ruime auto, een goede woning, hobby’s, sport, school. Hij zorgde ervoor. Zoals het hoort, zou ik zeggen. Maar op de momenten dat hij niet aan het werk was, moet hij toch leuke dingen met zijn kinderen (met mij) gedaan hebben? Ik kan me er echt weinig tot niets van herinneren. Ja, hij stond elke zaterdag langs het voetbalveld. Dat weet ik zeker.

Ik heb hier thuis het fotoalbum met mijn jeugdfoto’s. Er zitten precies 50 foto’s in. En bij elke foto heeft mijn vader een tekst geschreven. Dat zijn mijn herinneringen. Mijn jeugdherinneringen aan mijn vader.

Da’s trouwens niet helemaal waar. Bij de laatste 4 foto’s heb ik wat geschreven. Daar was hij niet zo blij mee, herinner ik me nog.