KAK!

Ik heb het geprobeerd. Ik heb er alles aan gedaan. Het voortouw genomen. De kar getrokken. Echt hoor! Ik poep je niet. Maar ik moet helaas toegeven. M’n hoofd bieden. Bij de pakken neerzitten. De strijd staken. Hardlopers zijn doodlopers. Oh wacht, die slaat nergens op.
Zaterdag kwam het besef dat ik niet meer het lijf heb van, pak ‘m beet, 15 jaar geleden. Goed, het prachtlijf ziet er allemaal nog fantastisch en strak uit maar dat is de buitenkant. De binnenkant is langzaamaan aan het aftakelen. Zoals het hoort natuurlijk. We kunnen immers niet altijd, pak ‘m beet, 15 jaar geleden blijven. Ja, van de buitenkant wel maar aan de binnenkant…… Ach, je weet wat ik bedoel.

Nu gaan er hier en daar geluiden op dat een tekort aan vitamientjes mij de das om doen. Nou, dat klopt als een zwerende bus. Ten eerste heb ik een ernstig tekort aan zonlicht en temperaturen boven de 23 graden. En ten tweede drink ik bijna niks meer. Bier dat is. Ik ben een gezelschapsdrinker en daar ga je al. Het woord zegt het al. Gezelschap, dat ontbreekt er hier tegenwoordig nogal een aan.
Ik heb 12 december van het vorige jaar 3 kratten bier in de aanbieding gekocht (72 pijpjes!) en daarvan zijn er als ik dit typ nog 30 over. *noot van de redactie; Mat is langs geweest en hij hikt op een avond zo’n 27 pijpjes weg*
En ondanks dat mijn jongens tegen Jan en alleman zeggen dat ‘papa heel veel biertjes drinkt’ (weet je wat voor naam je daarvan krijgt?) kun je van mij aan nemen dat dit totaal maar dan ook helemaal NIET zo is!

Nu weet ik ook wel dat die geluiden slaan op de vitamientjes in groente en fruit wat ik in principe niet of weinig eet maar dat verwijs ik naar het rijk der bullshit. Mijn jongens eten vrachtladingen vol groente en fruit en zij zijn hebben om de haverklap snotneuzen. Dus.
En hoe verklaar je dan dat ik de rest van het jaar niet killergrieperig ben? Hè? HÈ? Zeg dan?

Nee, mijn inmiddels 11 dagen durende killergriep heeft te maken met mijn weerstand. Vanaf 23 december van het vorige jaar heb ik mijn arbeid-rusttijdverhouding een beetje verwaarloosd. En wees eerlijk, 2 echte rustdagen vanaf toen is ook wel een beetje weinig, toch? Wacht maar tot je kinderen hebt. Maar ja, iemand moet het doen toch? A mens gotta do what a mens gotta do.

En nu ben ik ook nog aan de kak. #zucht.

Ik heb zojuist een ziekteaanvraag bij mijn werkgever ingediend en het is goedgekeurd!
Dus geachte opdrachtgever, beste collega’s, lieve Tindervriendinnen, smachtende Lexagebruiksters en iedereen die op me rekent, ik ben er even tussenuit. Off radar. Uit de roulatie.

Laat die winter maar komen.

Ik kom de deur vòòr 22 juni niet meer uit. Heb even rust nodig.