Superheld

Het superheld zijn is ook niet meer wat het geweest is. Er is totaal geen respect meer voor. En geen waardering. En soms word je gewoon recht in je bek uitgelachen. Nu vraag ik je!
Vandeweek nog. Ik trad weer eens levensreddend op en wat kreeg ik er voor terug? Hoongelach.
Ik knalde een snelweg op middels de oprit. Een lange oprit is het. Sterker nog, de oprit loopt door tot een andere snelweg. Op de invoegbaan reden 2 van die extra lange vrachttrucks achter elkaar. Ik trapte het gaspedaal in om ze voorbij te zoeven en, toen ik de voorste truck voorbij was, stuurde ik met Mach 2 de snelweg op. Precies op dat moment zag ik vanachter de truck een bus met schoolkinderen naar rechts invoegen. En met rechts bedoel ik naar rechts. Helemaal naar rechts, de oprit op. Met een ruk aan het stuur schoot ik terug, met 2 banden de berm in. De buschauffeur kreeg me in de spiegel en corrigeerde zijn vehicel. Met moeite. Ontzettend veel moeite. De bus begon te slingeren en ook zijn wielen ploegden door het gras in de berm. Het werd een netelige situatie waarin dringend hulp nodig was. Ik trok aan m’n handrem, parkeerde de wagen in de berm, sprong de auto uit en stak een sigaartje in de brand. Maar toen besefte ik dat de tijd voor ontspannen roken even geen optie was. Ik opende mijn kofferbak en pakte m’n SuperAnus-outfit. In een oogwenk en een denkbeeldige tornado had ik het pak aan. Hoewel ik de legging iets te heet had gewassen, zat ie nog als gegoten. Ik was trots. Ik kreeg een licht stijfje. Maar toen zat de legging toch best wel strak. Hmmmm, aandachtspuntje.

Door mijn uitstekende verkeerregelaars skills kwam de bus hortend en stotend tot stilstand. Een dikke stofwolk ontwikkelde zich na de dubbele Rietberger en de kwart schroef die bus had gemaakt. Bloed, gekrijs en gehuil was wat ik aantrof toen ik de deur van de bus opende. Maar niet alleen de buschauffeur was er aan toe, ook de kinderen waren van slag. Eenmaal allemaal buiten de bus, zittend in het gras van de berm probeerde ik de groep te kalmeren. Precies op dat moment keek één van de kinderen mijn kant op. Hij begon hard te lachen. De anderen keken verschrikt op. Ook zij wendden hun hoofd naar mij, de man die ze gered had. Gieren, brullen, omrollen, in de broek piesen, dat is wat ze deden. En maar naar mij wijzen.
Ik besloot m’n weg te vervolgen en keerde me om. Ik liep beteuterd en met gebogen hoofd naar m’n auto.

Eigenlijk heb ik wel begrip voor die kinderen. Hoe vaak komt het nou voor dat een man van middelbare leeftijd in een strakke legging en met een grote kont op zijn borst genaaid voor je staat? Volkomen logisch dat men gaat lachen dan, toch?
Het heeft me aan het denken gezet. Het kan inderdaad niet langer zo. Ik loop voor lul.
Ik heb daarom een moedig besluit genomen: SuperAnus is niet meer. SuperAnus is een rituele dood gestorven. SuperAnus is per heden Uitus.
Daar staat tegenover de geboorte van jullie nieuwe Superheld: De LEESBRILMAN.
Zelfde krachten. Zelfde skills. Zelfde charmes. Maar dan in een iets toepasselijker outfit.
Ik hoop je binnenkort weer ouderwets van m’n diensten te kunnen voorzien.
Je weet me te vinden!

Tata en dag hoor.