Flinkert

Zo nu en dan komt moeke (aka mijn moeder) op visite. En dan is zo nu en dan een keer in de 3 maanden ofzo (kan er een dag naast zitten hoor, pin me daar niet op vast). *ik hoor je denken; Dan krijg je dus toch visite, zeikerd* Meestal komt ze op visite in het weekend als ik de jongens heb en dat is handig. Ik heb dan m’n handen iets vrijer om andere dingen te doen. Schoonmaken zum bleistift! Zondagochtend. Ik lag op de bank na een heerlijke nacht rusten toen ik ineens dacht, kom, laat ik de keuken eens schoonmaken. Ik spande de buikkabels en hees me in één ruk omhoog. Wat vanzelfsprekend een makkie was. Bij de keuken aangekomen was ik klaar om aan te vallen maar moeke stond reeds op Boobie (mijn keukentrapje. Ik noem mijn keukentrapje Boobie. Als in Boobietrap. Vat je ‘m? Man, ik heb me daar een humor!) met een emmertje sop en een poetslap. Zucht……. Heb ik weer. Haat aan als mensen met mijn ideeën aan de haal gaan. Ik plofte terug op de bank.

Even later dacht ik dat het wel aardig zou zijn dat ik dan de douche even onder handen zou nemen. Ik trok laarzen aan. Deed een allesbeschermend pak en rubberen handschoenen aan. Trok een duikbril over m’n ogen en zette het Alfred Hitchcock’s douchescène-muziekje op. Ik was er klaar voor. Ik trok de deur van de douchekamer open en…………. daar stond moeke breed glimlachend met de schimmelspray. Zucht……..Heb ik weer. Ik plofte terug op de bank. Maar toen dacht ik dat ik wel zin had in een sigaartje. Ik liep naar het balkon en plofte in mijn balkonstoel. Hier bedacht ik dat de wc ook wel een beurt mocht hebben. Ik greep de fles koolmonoxide maar bedacht toen dat ik die niet nodig had. Het bakje zoutzuur zou meer effect hebben immers. Ik deed oordoppen in en liep naar de toiletvleugel. Moeke stond hier alweer te glimmen als en keutel in de maneschijn. En in de pot lag ook één. Zucht………..heb ik weer. Ik plofte terug op de bank. Ik beloofde mezelf dat ik maandagochtend een nieuwe poging zou wagen.

Maandagochtend tegen de klok van half 8. Schoolreis van zoonlief naar de speeltuin van de plaatselijke pannenkoekbakkerij. Ik had aangegeven dat ik het opbouwen wel even zou delegeren. En zo geschiedde. Tegen 10-en wandelde ik het penthuis weer binnen, klaar om huis te houden. Letterlijk. De slaapkamers konden er wel wat gelikter uitzien, dunkte me. Bedden verschoont, beddengoed hing buiten en de bedwants waren verdwenen uit het bed want (haha, bedwant. I kill me) moeke was al weer bezig geweest. Zucht…………heb ik weer. Ik plofte weer op de bank. Als laatste moest de woonkamer nog onder handen genomen worden. Ik stond maar weer eens op. Ik deed de laptop aan om dees anekdoot te typen. Terwijl het ding op zou starten, kon ik mooi even de stofzuiger door de kamer slingeren. Ik heb moeke neer moeten hoeken om de laatste vierkante meter te kunnen zuigen. Zucht………..heb ik weer. Ik plofte weer terug op de bank. Zelden zo teleurgesteld geweest.

 

Moeke is zojuist weer vertrokken. Ik plof maar eens op de bank, ben kapot.
Mijn moeder is de flinkert die ik nooit zal worden.

I lof hur.