Maatje

 Je hebt iemand nodig, stil en oprecht
die als het erop aan komt voor je bidt of voor je vecht.

Ik was van slag af die donderdag 1 september. Ik weet niet meer welke emotie de overhand had. Radeloosheid? Woede? Opluchting? Ik liep met jongste in de wandelwagen door het dorp. Een beetje doelloos. Wat moest ik doen? Wat ging er nu gebeuren? Ik wist het even niet meer. Wel wist ik dat ik duidelijkheid moest scheppen bij de mensen dicht bij me. Bij ons. Het moest bij iedereen duidelijk worden dat dit haar beslissing was. Niet de mijne. Dat ik wel een hele grote (negatieve) rol heb gespeeld in haar beslissing maar dat zij echt als enige de knop had doorgehakt. Ik wilde niet dat ik zwart gemaakt zou worden bij de mensen dicht bij ons. Ik moest aan damage control doen. Althans, dat vond ik op dat moment. Naar mijn weten zijn er geen nare of gemene woorden gevallen en zijn we vriendschappelijk uit elkaar gegaan.

Vanzelfsprekend was ik even helemaal klaar met vrouwen en relaties. Sterker nog, ik nam voor mezelf een nogal rigoureuze beslissing: Teun moet zeker 10 jaar zijn wil ik weer eens denken aan een relatie. En ik houd me daaraan, dat kan ik je nu al op een briefje geven.
Tenzij er natuurlijk een wereldvrouw langs m’n deurtje komt. Maar die kans acht ik vrij klein. De wereldvrouwen die de afgelopen tijd immers langs mijn deurtje zijn gelopen zijn bezette wereldvrouwen. Tja, en kom daar maar eens tussen!

Nee, ik heb meer behoefte aan een dinnetje. Een ei kwijt kunnertje. Een maatje.
Zo iemand waarmee ik kan praten in welke vorm dan ook. Want geloof het of niet, zelfs ik heb er soms behoefte aan om even m’n hart te luchten. Of om te vertellen over mijn dag. Of om gewoon even ongegeneerd mee te flirten.
Ik ben vandaag de dag in de gelukkige omstandigheid dat ik van die maatjes heb gevonden.
Bedankt dat jullie er voor me zijn.

👊 *BOKS*

Pas als je iemand hebt die met je lacht en, laten we eerlijk zijn, er ook nog een beetje uitziet als een plaatje
dan pas kun je zeggen: ‘k heb een maatje.