Hartzeer

Ken je dat? Dat je ’s ochtends blij bent dat je weer wakker bent geworden? Nou, ik wel! Ik had dat gisterochtend.
Zal het uitleggen. Ik had een zware zondag. Ik word te oud voor zaterdagavonden als de laatste. Lichamelijk en geestelijk was ik een ietsepietsje aan flarden. Maar daar is bankhangen voor uitgevonden, zeg ik altijd. En dat deed ik dus ook vanaf een uurtje of 5 in de middag. Tegen de eerste minuten van maandag ging ik naar bed. Ik moest tenslotte zeker 2 keer fase 1 en fase 4 aantikken wilde ik aan m’n vroege dienst beginnen. Ik had en voelde me totaal niet opgewonden maar toch ging mijn hart als een dwaze tekeer op het moment dat ik heerlijk onder m’n dekbedje lag. HUH? Wat is gaande? M’n hart bonkte in m’n borstkas alsof hij (ik heb een mannelijk hart) mij iets duidelijk wilde maken. HUH? Hartkloppingen? Ik? Ik werd er onrustig van.
En wat ik ook probeerde, m’n hart bleef tekeer gaan. En geloof me, ik heb alles geprobeerd. Masseren, wrijven, reanimeren, afwassen, stofzuigen, masturberen, sigaartje roken, 10 km hardlopen binnen 45 minuten, ik gooide zelfs een fles Remia Hawaiisaus leeg in de gootsteen (waarom ik dat deed? Geen idee). Niets hielp. Mijn hart bleef tegen m’n torso bonken. Ik vond het maar raar.
Het hield een kleine 20 minuten exact aan. Ik ben daarna in rust gevallen. M’n relativerende ik nam tijdens die 20 minuten een relativerende houding aan door relativerend te denken dat wat vanzelf komt, vanzelf weer weg gaat. En dat hartkloppingen hoort. Waar zou anders een hart voor dienen?
Toch was ik maandagochtend licht in m’n nopjes dat ik wakker werd van de wekker. Ergens diep in mijn achterhoofd doolt toch altijd een heel klein ideetje dat ik tijdens de rust kan overlijden. En dat wil ik niet. MIETJESDOOD!! Ik wil sterven als Willem Dafoe in Platoon.

Maar goed, ik bender nog steeds. En ik ben voornemens er nog wel even te blijven ook! En omdat jullie je geen fuk om mij bekommeren erg begaan zijn met mij en mijn gezondheid zal ik elke ochtend na het ontwaken een teken van leven, in de vorm van een lachende smiley, op de sociale mediaas geven. Dan hoeven jullie ook niet steeds te bellen/whappen/sms’en/Wordfeuden hoe het met me gaat. Is dat een idee?
En mocht het toch allemaal anders lopen? Jij komt toch ook?
Dresscode = Oranje.