Meelij

Voormaligje had een weekje kamperen in Zeeland met de jongens geregeld. In de tent. Nog even de laatste week van de vakantie eruit. Ik vond dat prima. Als je dan toch moet kamperen, dan in Zeeland. Zeeland is cool! Ik mocht er voorheen graag komen.
Ik ben niet van het kamperen. Ik ben meer van ’t luxe. Een toilet om de hoek. En niet met een toiletrol onder je arm 50 meter moeten lopen. Een douche vlakbij. En niet met je schone voeten door de blubber terug wandelen. Een bed waar ik lekker op kan liggen. En niet op een luchtbed die 9 van de 10 keer leegloopt. Electriciteit. En niet met een zaklamp lopen pielen. Maar ik ben daar best een zeikerd in. Werd me vaak verweten. Ja, jij hebt nooit in het leger gezeten! HA! *trauma flashbacks*

Vorige week zaterdag vertrokken ze. De jongens hadden er zin in, ik kreeg van beiden een dikke knuffel. Een dikke week zonder ze, ik had er zin in.
Goed, ik moest gewoon wel werken maar waar ik normaal gesproken de helft van mijn vrije tijd aan m’n jongens besteed, kon ik nu de volle 100% besteden aan m’n vrije tijd. Even geen omkijken naar ze, ze zouden zich wel prima vermaken in het zonnige Zeeland.
Tja, het zonnige Zeeland…………….
Ik heb me verdomme de hele week op lopen vreten over het gigantische schijtweer dat ze hebben gehad. Man, da’s toch zielig? Ik had zo veel meelij met ze. Hulpeloos zat ik hoog en droog thuis terwijl zij 200 kilometer verderop verzopen in een tentje. Want er is me daar een plens water gevallen! Hulpeloos ja. Een emotie die ik niet graag heb. Ik ben een controlfreak. Ik had voormaligje gewappt dat mocht het nodig zijn, ik die kant op zou komen. Papa to the rescue!

Gisteren zijn ze terug gekomen. Ze hebben het geweldig gehad. Vrolijke, lekker verkleurde jochies. Vol verhalen.
Ik moet me toch maar eens gaan realiseren dat zij, ook voormaligje, zich uitstekend vermaken zonder het oplettende oog van yours truly.
Leermomentje!

En, oja, mijn weer-apps zuigen!