Naar school!

 Ik maakte om half zeven de wekker wakker. De eerste dag van een nieuwe periode in mijn leven ging van start. Na een ochtendplasje, een ochtendkoffietje, een ochtendlevenstekentje, een ochtendrokertje, nog een ochtendkoffietje, een ochtenddrukje en een ochtendmooimakertje stond ik rond kwart over acht bij de jongens op de stoep. Ik had mezelf gestoken in een geel poloshirt bovenop een prettig zittende spijkerbroek, afgerond met een flex spijkerjasje en m’n geheime politieschoenen. Ik was even later op de fiets toch minder enthousiast over de gekozen onderbroek maar het was nog de enige. Deze onderbroek zat in dubio of het nu een slip of een string moest zijn. Ik beloofde mezelf zodra ik terug was de wasmachine aan te zetten. Maar dit is nu even niet belangrijk.

NAAR SCHOOL! ALLEBEI!!!!!!!
Samen met mama liepen, stepten en fietsten we naar school. We hadden afgesproken dat zij Teun naar groep 1 en ik Sam naar groep 3 zou brengen. Het was even zoeken naar Sam’s tafeltje. En het was druk in de klas. Veel kinderen en nog veel meer ouders. Precies zoals ik me had voorgesteld. En precies zoals ik wilde. Ik klom op het bureau van de juf en pakte mijn speech uit de binnenzak. Ik had gisteravond na het werk nog even gauw een speech geschreven. Mijn oudste is een emotionele jongen (nog wel! Werk ik aan.) en ik vind een modern probleem, pesten, toch wel een issue tegenwoordig op scholen. En omdat hij bij oudere kinderen in de klas komt, wenste ik dit middels wat tekst en uitleg toch even te duiden.
‘MAG IK EVEN JULLIE AANDACHT?’, schreeuwde ik. Het werd doodstil in het lokaal. Ik vertelde dat ik de vader van Sam ben en dat ik een slapper ben. En om uit te leggen wat een slap is liet ik Sam een goeie slap in het luchtledige uitbeelden. ‘Mocht ik ook maar 1 klein dingetje horen over pesten jegens Sam, slap ik je de school door’, waarschuwde ik de aanwezige kindjes. ‘EN BIJ JE VADER DOE IK HETZELFDE, ALLEEN DAN OVER HET SCHOOLPLEIN!’, riep ik met gebalde vuist in de lucht. ‘Ik dank jullie voor jullie aandacht.’
Ik vond het een goeie en duidelijke speech. Had het idee dat de boodschap overgekomen was.

Ik gaf Sam een kus en wenste hem succes, het was tijd om hem los te laten. Ik zwaaide nog even door het raam en liep naar het klaslokaal van groep 1. Daar zat Teun inmiddels al keurig in de kring. Hem breng ik vanmiddag na de lunch naar de klas.
Denk niet dat ik bij hem dezelfde speech hoef af te steken. Hij redt zich wel. Hem kennende bijt hij wel van zich af.
De scholen zijn weer begonnen. Ik heb er zin an.