Selfie

De reden dat ik nooit ben doorgebroken in de modellenwereld is eigenlijk heel simpel te verklaren; Ik ben niet fotogeniek. Laten we daar geen misverstand over laten bestaan. Ik ben eerder fotogeniet. Of fotogetotaalniet.
Ik kan er niks aan doen maar ik sta altijd als een debiel op een foto. En sta ik er een keer enigszins normaal op, staat er iemand bij. Of is de belichting te fel. Of is de foto te donker. Er is altijd wel iets wat die foto doet mislukken.
Nu heb ik wel coole foto’s van mezelf maar daar sta ik met zonnebril op op (nee, da’s geen schrijffout, lees de zin maar eens goed na). En plemp ik die online, beginnen mensen daar weer over te mekkeren. Zucht……………

Ja, ik loop vaak met een zonnebril op. Ik kan slecht tegen fel zonlicht. Ik kijk dan muy boos en krijg er pijn in m’n harses van. De zonnebril is de uitvinding van de eeuw! Dat zeg ik.
Ik moet wel wennen aan mijn noodzakelijke bril die ik tegenwoordig draag trouwens. Met mijn zonnebril op en in gesprek met een vrouw willen mijn ogen nog wel eens naar beneden afdwalen en dat viel niet op. (Da’s trouwens iets heel normaal en mannelijks hoor, leesters! Dat is genetisch bepaald. De ogen van de man zijn gemaakt om een totaalbeeld van de gesprekspartner te maken. Laat dat even duidelijk zijn!)
Maar met mijn gewone bril op heeft mijn gesprekspartner eerder in de gaten dat mij haar ogen na een tijdje niet meer zo boeien.
Ze zouden een zonnebril op sterkte uit moeten vinden!

Maar ik dwaal af. Hierboven een collage van gelukte mezelffoto’s van door de 43 jaren heen. Ook wel bekend als zijnde selfies.
Doe er wat mee.
Of niet. Vink ook best.
Dat is mijn uitspraak, daar moet u het mee doen.