Manus 2.0

Weet je nog dat ik pasgeleden schreef over m’n hartzeer en dat ik mijn leven ging aanpassen? Nou, ik poepte je niet hoor. Ik ben er ècht mee bezig. Ik ben bezig met Manus 2.0. Jahaa, criticasterige lolbroeken, jullie lezen het goed. Jullie kunnen wel denken dat ik een ruggengraat van een kikkerdril heb en dat ik een beetje om lezers te trekken die aandachthoerige anekdoots opschreef maar ik heb 2 woorden voor jullie: FUKJOE en OPJORS!
Ik heb namelijk een plan van aanpak geschreven. En die ik niet online zet omdat het jullie niet aan gaat en omdat het er eigenlijk op neer komt dat ik niets aan mijn bruisende leventje verander. Ik heb namelijk wel eens gelezen dat het radicaal omgooien van je leven averechts en soms zelfs avelinks werkt. Ik heb daarom besloten om iets toe te voegen aan mijn oude leventje.

Zo ben ik de afgelopen tijd vaker op de fiets gesprongen waar ik voorheen de auto zou pakken. Ik heb zelfs het kinderzitje van de bagagedrager gehaald (oh wacht, dat heeft er niets mee te maken. Vergeet deze zin maar). En, hoewel mijn innerlijke prachtlijf de afgelopen 2 weken duidelijk moest wennen en langzaam in de herstelmodus ging, voel ik me nu best prima.
Prima maar nog niet tevreden. Ik miste iets. En afgelopen zaterdag wist ik wat ik miste. Ik sprong op de fiets en zette koers naar mijn favoriete shopdorp, Bataviastad. Bij Almere-Hout kwam ik erachter dat het toch best wel fukking ver fietsen is en ben ik omgekeerd. Eenmaal thuis pakte ik de auto…………………….. Mea culpa.
Ik liep rechtstreeks naar de Adidaswinkel want Adidas is mijn merk. Zal met mijn Duitse achtergrond te maken hebben. Ik kocht voor een habbekrats een stel loopschoenen en een oranje kek shirt. Oja, en een trainings/runningbroek. Maar thuis bleek het maatje Peter Beense te zijn. Nou ja, heb ik er weer een poetslap bij, moet je maar denken.
Gisteravond heb ik m’n eerste meters gemaakt. Pfffff, afzien met een grote A! Dus eigenlijk Afzien. Ik kreeg van een mattie de tip om niet direct voor de marathon te gaan maar rustig te beginnen. Nou, dat heb ik gedaan! Of beter, dat MOEST ik doen. Na exact 413 meter verzuurden mijn kuiten, brak het zweet mij uit alle lichaamsopeningen uit en knalde mijn hart bijkant uit de tors.
Gelukkig hersteld mijn lichaam nog steeds razendsnel na een inspanning en na een kleine kilometer wandelen gooide ik er nogmaals een jog uit.

Mijn eerste rondje ‘hartlopen’ betrof een kleine 4 kilometer en ik moet eerlijk zeggen, het is me goed bevallen. Morgen ga ik weer.
Maar dan ga ik wel eerst even warming uppen.
Verrek nu van de spierpijn……………………