Spijkerbroek

Langzaam maar zeker en heel geniepig krijg ik de mensen om me heen zover dat ze in de gaten krijgen dat er veul meer en veul betere muziek is gemaakt dan die 10 nummers die ze dag in, dag uit op FuQ-Music draaien. Mijn enthousiaste meezingen met klassiekers, mijn groovy dansen op knijters en mijn immer boeiende achtergrondinfo bij betreffende songs werpt eindelijk zijn vruchten af. De boeiende achtergrondinfo die ik vertel maar ook zeker die ik hier, op dees jolijtsijt, opnoteer, doet mensen om me heen tot inkeer komen. Ik ben daar blij om.

Ook vandaag zal ik hier weer wat muziek onderrichten en een onderschatte band in de spotlichten plaatsen: Dr. Hook and the Medicine show. De groep is in 1969 opgericht en bestond uit 4 vrienden. Het meest in het oog springende bandlid is Ray Sawyer (en dit is een hilarische woordgrapzin want lees verder). De man is in 1967 bijna fataal verongelukt en moest het sindsdien zonder rechteroog doen. Hij droeg derhalve een ooglapje (zie je wel?). De zanger was Dennis Locorriere. Hij was gezegend met een zachtrauwe, zoetgevooisde stem en samen met Ray vormde hij een harmonieus zingend duo. Ze maakten in de jaren 70 vooral softballadsende countryhits zoals daar zijn: Sylvia’s mother – Only sixteen – A little bit more – Sharing the night together – When you’re in love with a beautiful woman. Lieve liedjes die men eenvoudig meezingt. Maar ook het lollige ‘On the cover of the Rolling stone’ is een enorme hit voor ze geweest. Eind jaren 70, begin jaren 80 werden ze beïnvloed door de discomuziek. Een aanrader is ‘Walk right in’ (dat nummer loopt lekker. Ha!) en hun allergrootste en meest bekende hit is zonder twijfel ‘Baby makes her blue jeans talk’.

En laat ik het daar nou net over willen hebben (zie borstel van dees anekdoot).
“Een vrouw heeft pas de juiste maat, als mijn spijkerbroek haar goed staat”. Dat zeg ik!
Je kunt nog zo’n mooi gezicht hebben en je kunt nog een setje ontzettend goeie tetten hebben een prachtig karakter hebben, voldoe je niet aan bovenstaande, kun je daten met mij vergeten (heerlijk, dat rijmen!). Nou fruit, een maatje meer mag ook. Laat ik weer eens over m’n harde strijken.

Onderstaand nummer wil ik bij dezen dan ook opdragen aan een dinnetje van me die, als ze zo doorgaat, binnenkort daadwerkelijk in mijn spijkerbroek past.
Ik ben trots op je! (en ook steeds verliefder, oink oink)