Rotterdam

Gisteren whappte zwagert (jahaa, ex. Blabla. Maar zo zie ik het niet. Punt) de vraag dat we wel eens een keer naar de haven van Rotterdam konden gaan. Ik keek eens naar buiten en whappte terug dat ik de haven van Saint Tropez een beter idee vond. Wij kletsten dij. En hierna maakten we de afspraak om met de kinds naar de haven van Rotterdam te gaan. Het woei flink dus hoe cool zou dàt zijn!
Ik weet het niet hoor maar ik heb het niet zo op Rotterdam. Ik heb een bepaald beeld bij Rotterdam. Één groot blok beton. Mannen en kinderen lopen daar standaard allemaal in een trainingsbroek en een Feyenoordshirt, hebben stekels met een mat in de nek en hebben het Feyenoordlogo op hun schouder, rug en/of piemol getatoeëerd. En de vrouwen zien er allemaal uit als Joke Bruijs. Dat beeld heb ik van Rotterdam.
Vol vooroordelen zat ik dan ook bij zwagert in de auto. De grappen rolden over het asfalt. De ene nog schunniger dan de andere. Wij kletsten dij.
Het was pokkeweer en toen we aankwamen bij de haven was het baggerweer geworden. Een oud Rotterdams gezegde zegt ‘dat het schijt van de dijken waait’ en daar is niks gezegde aan, het is de keiharde waarheid. Goeiendag zeg, wat een schijtweer!
Zwager van zwagert werkt in de haven en hij whappte dat met een beetje geluk en heul misschien en wellicht wij wel even op ‘zijn’ boot konden kijken zodra ze weer aangesteigerd waren. Is leuk voor de jongens en de kleine meid immers.
Tegen half 3 legden de mannen het schip aan de steiger en klommen wij aan boord. We kregen een rondleiding, uitleg en frikandellen en de kinds mochten zelfs op de stoel van Kapitein Henk zitten. Ik vond het hartstikke mooi voor m’n jongens.
Tot opeens er een klus kwam. Of we mee wilden? Ja, het kon ook 12 uur ’s nacht worden…………………..
We namen de gok en binnen 5 minuten voeren we over de woeste baren richting een enorme olietanker (279 meter. Schijnt een gemiddeltje te zijn. Dusssss). De klus hield in dat de tanker gedraaid moest worden om achteruit de haven in te varen. Wij loodsten vanaf de zijkant. Zelfs ik vond het spannend en, zeeman als ik ben, toog naar de voorplecht van ‘ons’ schip. (En nee, ik deed geen Leonardo. Kom op zeg, ik ben een volwassen vent………..).
Dik 2,5 uur later zaten we weer in de auto op weg naar huis. Het was een geweldig avontuur, de jongens zijn weer een ervaring rijker. En ik stiekem ook.

En mijn vooroordeel over Rotterdam neem ik bij dezen terug.
Ik heb geen één blok beton gezien.

(Jasper, Martijn, Henk en Henk; Ontzettend bedankt voor de fantastische middag!)