Ellesse

Vroeger liep je in dure (Wat? véééééééél te dure) kleding anders was je een nobody. Een setje Nike Air’s (300 Gulden) en een Australian trainingspak (350 Gulden). Daarmee wàs je iemand. Dan had je aanzien. En geloof me, een nobody wilde je niet zijn in Groningen in de 80’s. Groningen, het epicentrum van coolness in de tachtiger jaren.
Ik was geen nobody in Groningen in de 80’s. En dat terwijl ik niet aan die onzin van dure kleding meedeed. Ik was meer een aparte. Ik had (heb) een duidelijk uitgesproken mening. Ik vond zum bleistift die Australian pakken lelk. En ik vond die Nike Air’s ook veel van ’t zelfde. Ik liep op Adidas Top Ten low (coolste schoenen evah!) en ik droeg een gewone jas want dat vonden mijn ouders duur zat.

Én ik had een kek Ellesse jack. Ongeveer als op de foto. Zelfde kleuren, ander motief en van vliegerstof. Die had ik eens geruild voor een niet nader te noemen kledingstuk om het simpele feit dat ik het niet meer weet. Waarschijnlijk had de gast het jack gejat want in Ellesse liep niemand. Ja, tennissers, golfers en rijkeluisluitjes. Maar het plebs toch zeker niet? Ik vond ‘m mooi en twijfelde dan ook geen moment toen ik het aanbod kreeg. Dit jack heeft een groot deel van mijn pubertijd meegemaakt. En we hebben saampjes wat beleefd hoor, mensen! Want ik was me daar een rakker, een rebel en ook een doerak.

Beroemd is het verhaal van het Terence Trent D’Arby-concert. De man had wat wereldhitjes en gaf een optreden bij ons in de Martinihal. Wat hij niet wist en wij, wat vriend(inn)en en ik, wel is dat wij een geheime ingang kenden in de hal. Via het ventilatieluik (ja, ècht! Dat is dus niet alleen in fims) kwamen we via wat gangetjes bij de kleedkamers uit. En vanaf hier was het een stukje taart om achter in de zaal uit te komen. Wat ik niet wist en de beveiligers wel was dat ik met mijn jack behoorlijk opviel in de donkere zaal vol dansende mensen. Van 3 kanten werd ik ingesloten door bomen van beveiligers. Steeds verder schuifelde ik de mensenmassa in. Tot ik vlak voor het podium stond. Hier werd ik hardhandig in mijn kraag gevat. Twee van de bomen tilden me bij de oksels op, de derde opende de nooduitgang. Een flinke trap onder m’n reet en een “EN NIET MEER TERUG KOMEN!” was het resultaat.
Mijn vriend(inn)en hadden een geweldig concert gezien…………

En wereldberoemd is het verhaal mijn arrestatie en hoe ik de politie uiteindelijk te slim af was.
De periode tussen Kerst en oud en nieuw was traditioneel de tijd voor ons, de jeugd, om iets terug te doen voor de buurt. Met een vreugdevuur gaven wij de buurtbewoners de mogelijkheid om op een eenvoudige wijze van kerstbomen, oud papier, houtresten, autobanden, tuinmeubilair, binnenmeubels en overige oude spullen af te komen. Een seintje was afdoende voor ons om de spullen te komen halen, vaak was een seintje helemaal niet nodig. Stond het in de tuin of voor de deur, namen wij het mee. Even een situatieschets ter duiding: Een kruispunt met op N-O een school, op N-W een blok rijtjeshuizen, op Z-O het speeltuingebouw en op Z-W een blok met o.a. de cafetaria, de videotheek en de kroeg. En achter dit blok weer een blok rijtjeshuizen waar toevalligerwijs mijn dinnetje recht achter de kroeg woonde. Je hebt een beeld, me dunkt.
Het mag geen verrassing heten dat ik de grote roerganger van deze vreugdevuren was. De aanstichter, zo je wilt. Morgen exact 28 jaar geleden tilde ik het vreugdevuur naar de next level. Ik droeg die avond mijn Ellesse jack met daaronder een lichte spijkerbroek. Maar daarover had ik heel slim een donkerblauwe trui en een donkerblauwe trainingsbroek gedaan. En met mijn donkerblauwe Harry Slinger-mutsje (ken je ze nog?) was ik redelijk onherkenbaar voor de buitenwacht. Ik kreeg een houten bouwkeet in de gaatjes en bedacht in mijn onschuld dat wat meer spanning ons maar ook de buurtbewoners wel goed zou doen. We sleepten de keet naar het kruispunt, mikten er wat brandbaars in en wolla, FIK!

Tot iemand nonchalant opmerkte dat er toch een gasfles in de keet stond…………………. Toch?
FUK!
Voor we de kans hadden het vuur te doven kwamen van alle kanten politieauto’s aangescheurd. En de brandweer er achteraan. Wij vlogen alle kanten op. Een behoorlijk stel dook de kroeg in. Door de achterdeur gingen ze er weer uit, bij dinnetje renden ze naar binnen en via de tuin en de brandgangen verdwenen ze in de donkere avond. Ook ik had deze route genomen echter stopte ik bij de schuur van dinnetje. Vlug ontdeed ik me van mijn donkere kleding en stopte ze in de wasmachine. In de keuken zoenden we de adrenaline van ons af toen er op de voordeur gebonkt werd. “OPEN MAKEN. POLITIE!” Ik besloot de agent netjes te woord te staan en opende de voordeur. “JIJ BENT GEARRESTEERD”, en hij greep me hardhandig bij mijn coole jack. Ik werd achterin het Golfje gezet. De agent nam plaats op de bijrijdersstoel. Mijn grote muil werd afgestraft door een rechtse directe van de agent. Vol op m’n kin, AUW! (ja jonge lezer, dat kon toen nog. Daar mekkerde je niet over).
Ik werd in een cel gegooid. Letterlijk. Toen na een tijd de deur geopend werd en de agent en een man in pak (waarschijnlijk de OvJ) binnen kwamen besloot ik flink te doen. Ik ging afwachtend met 1 voet tegen de muur staan. “Haal je voet van die muur”, zei de agent nors. “Ik bepaal zelf wel hoe ik…..” SLAP!!! Vol op m’n wang (ja jonge lezer, dat kon toen nog. Daar mekkerde je niet over). Ik werd meegenomen naar een bureau, de agent ging mijn ouders bellen. Mijn vader was duidelijk in zijn reactie; “Loat ‘m maar zit’n!” Okee, dat was duidelijk. Op mijn pa hoefde ik dus al niet te rekenen (Toen klut! Nu whoehahahaha. Schitterend!).
Op het moment dat de agent mijn verklaring af wilde nemen kwam over de mobilofoon het bericht van een dader in ‘donkere kleding’. Ik ging uitdagend staan en toonde de agent mijn lichte spijkerbroek en mijn kekke Ellesse jack. “Dat ben ik niet, hè?”, zei ik sarcastisch.
De agent gaf me gelijk, excuseerde zich en liet me gaan. Uit het fietsenhok van het politiebureau stal ik een fiets en ging ik rond half 1 terug naar de kroeg. Daar werd ik als een held ontvangen.
De keet was vakkundig door de brandweer geblust, er zijn geen noemenswaardige slachtoffers gevallen.
(Bij dezen wil ik mijn vrienden en ook de buurtbewoners bedanken voor het stilzwijgen. Ondanks de dikwijls onorthodoxe en wrede verhoortechnieken van de Groninger politie. Een dikke boks voor jullie!)

En tenslotte was het jack ook aanwezig bij de hoogtepuntste avond van mijn leven 33 dagen later.
Je ziet, mijn Ellesse jack is een belangrijk onderdeel van mijn leven geweest en daar heb ik zojuist een hele lap tekst aan gewijd. En als je dit leest, heb je het hele verhaal dus meegekregen.

Dit was m’n 300e anekdoot!! Ik vind het best voor dit jaar.
Een fijne jaarwisseling en tot volgend jaar.