Slowen

Ik zag laatst onder dwang (laat dat duidelijk zijn!) zo’n danscontestprogramma. Geen idee hoe het heet maar wat mij betreft mogen ze het ‘So you think you can dance like an epileptic mongol’ noemen. Man man man (*schudt driftig met hoofd*), daar word je toch nerveus van? Al die achterlijke bewegingen met die armen, benen, voeten en hoofden. Of nerveus? AGRESSIEF!! Dat word ik er van. Begrijp nu waarom uitgaan tegenwoordig een stuk minder leuk is dan vroegah.

Waar is de tijd gebleven dat je een lekkah meidje op het oog had, een lekkah nummah op een bierviltje schreef en dat viltje lekkah nonchalant naar de DJ slingerde? Ik vraag me dat dagelijks af.
Natuurlijk was het zaak om dit op het juiste moment te doen. Ongeveer exact 53 minuten vòòr sluitingstijd, dat was perfect. Het had totaal geen zin, het was zelfs ongepast, om bij binnenkomst al gelijk met bierviltjes in de rondte te gaan frisbeeën. Je moet de DJ ook de kans geven de zaal in de juiste mood te krijgen immers. Nee, ongeveer exact 53 minuten vòòr sluitingstijd, dat was het moment van toeslaan. De discoknijters waren geweest, de lichaamsbeweging was achter de rug, het zweet kleefde de kleding strak tegen het lijf. Tijd om nader tot elkaar te komen. Om lijfelijk contact te maken. Om je harde gevoelens te tonen (oink oink). SLOWEN!
Het mag geen verrassing heten dat ik een slowmaster was in mijn jonge jaren. Anders zou ik er hier niet over beginnen natuurlijk. Zou wat zijn zeg, dat ik een beetje over iemand anders zou anekdoten dan over mijzelf. Op mijn weblog. Pfff, het idee alleen al!

Ik had een vast nummer die ik naar de DJ slingerde; Betty Wright – Tonight is the night. En dan de lange versie. Héérlijk nummer. Zodra het intro klonk, stak ik mijn hand uit naar die avonds gelukkige. Mijn handen om haar middel, haar armen over mijn schouders, haar handen in mijn achterhaar. Onze hoofden langs elkaar. Perfecte slowhouding.
Langzaam ritmisch bewegen op de maat, op een oppervlakte van een maximaal 46 cm, tergend langzaam rond draaien. Af en toe wat liefs fluisteren in haar oor; “wat ruik je lekker”, “wat heb je een lekker lichaam”, “kun je koken?”
Als dan het nummer na een kleine 3 minuten écht begint, het lichaam iets meer op het ritme bewegen, het rond draaien ietsjepietsje sneller. Eventueel licht tand-oorlel of lip-nek contact.

‘Nou, ben je dan een slowmaster, Manus?’, hoor ik je vragen. Nee, natuurlijk niet. Elke Jan Lul kan dit. Ik onderscheidde mij na een minuut of 7, als de drummer van zich laat horen. Even op die maat m’n onderlichaam teasend aan het werk zetten, zijwaarts maar vooral voorwaarts. En als dan het nummer na dik 7.30 minuten helemaal los gaat, achter haar gaan staan met 1 hand op haar buik, de andere hand als op bovenstaande foto en mijn hoofd in haar nek. En haar meevoeren op het opzwepende ritme…………………….
Dus.
Na afloop van het lied gaf ik haar standaard een kus op haar voorhoofd en een knipoog, bracht haar terug naar haar plek bij haar vriendinnen en nam ik aan de bar de afwachtende houding aan.
Om uiteindelijk de rest van de nacht door haar compleet genegeerd te worden.

Dàt, lieve lezer, is dansen zoals dansen ooit bedoeld is.
Vanavond maar eens zien of het nog steeds zo werkt.

We slowen!