Meel

Kinderen kunnen zo af en toe onbedoeld hard zijn. Zo ook vanavond mijn oudste.
Mama was net thuis, ik zat nog even met de jongens te stoeien. Zieke Teuntje was ik op m’n schoot aan het kietelen, Sam ging achter me staan. Waarschijnlijk om met een verschrikkelijke sprong mijn nek te verbrijzelen. Plots zei hij; “Hé, jij hebt meel op je hoofd”………………………..

Tja, daar had ik even niet van terug. De geoefende lezer weet dat ik kamp met / leid aan die irritante huidziekte psoriasis. Meestal in januari steekt het de kop op met gevolg dat ik hier en daar op mijn prachtlijf plekjes heb. En dus ook boven op m’n hoofd. Daar zit zelfs het epicentrum, heb ik het idee. Een redelijke plek onder m’n haardos. En ja, als je er bovenop kijkt, zie je inderdaad schilfertjes. In een kind’s oog is dat dus meel.
Op zich wel lollig van hem maar hij raakte mij wèl genoeg om er hier nu over te schrijven. Het beheerst immers voor een klein deel mijn leven. Genezen zal het namelijk nooit. Ik heb leren leven met een huid als mijn humor, gortdroog.

Nu zie ik ineens allemaal hunkerende vrouwen afhaken. ‘Leuke vent hoor maar die viezigheid hoef ik niet!’
Maar dat is helegaar niet nodig!
NEEN! ZEKER NIET!
Ik heb namelijk nog 15 behandelingen tegoed!
15 behandelingen van zoutbaden, wat crèmen en een zooi UV-B bestralingen. Vooral dat laatste vind ik prettig. Gratis zonnebank! Gratis kleurtje! En over het hele lijf hè? Zelfs tussen de bammetjes, mocht ik dat willen.

Dus vrouwtjes, geen zorgen. Over een week of 8 ziet pappe er weer tiptop uit.  IIIIEEEHAAAA!
Hé, is het dan geen lente?? De tijd dat ik me weer op de markt gooi? Nah, da’s toevallig zeg!