Stil hè?

Ja, stil is het hiero hè?
Ik weet ‘t. Mijn nederige excuses daarvoor. Het spijt me dat ik jou, lieve lezer, een week zonder enige vorm van jolijt what so evah heb moeten opzadelen. Dat je een week in miserabele toestand hebt door moeten brengen. Dat je dag in, dag uit teleurstelling op teleurstelling heb moeten ervaren. Dat je telkens maar weer vol bruisend enthousiasme op die telefoon en/of tablet en/of laptop en/of computer kijkt om er dan achter komen dat die lul van een Manus alwèèr niks heeft getypt. Wèèr een dag niet gelachen……….
Ik weet het, mensen. Het doet mij ook pijn. Het snijdt mij ook door mijn ziel. Sterker nog, terwijl ik dit typ biggelen de tranen over m’n wangen en zijn de tissues niet aan te slepen.
En het ergste is, is dat ik er ook geen verklaring voor heb.
Ik had natuurlijk gewoon wat hilariteiten kunnen schrijven op zaterdag, zondag of maandagochtend toen mijn jongens er waren. Of op dinsdag papadag. Of na mijn nachtdienst op woensdagmiddag toen ik bij de jongens was. Of op donderdag na de nachtdienst toen ik helemaal kapotstuk was. En ik had zelfs vrijdag, voor ik de jongens ging halen, nog wat lolligs kunnen neerkwakken.
Nee, ik heb dat volkomen nagelaten. En je wilt niet weten hoeveel spijt ik daarvan heb.
Maar ik beloof plechtig heul binnenkort weer iets te schrijven waar jij je weer aan kunt verkneukelen.

We jolijten!!

*Leuk hoor schoolvakanties. Maar hou ook ’s fukking rekening met werkende ouders!!*