Piemel

Hier thuis noemen we de beestjes gewoon bij de naam. Geen gedoe met geheimtaal of verbasteringwoordjes, noop, gewoon zeggen wat het is, zo doen we dat hier. En dus is een piemel een piemel. En geen pielemoosje. Of plassertje. Of slurfje. Nee, een piemel is hier bij mij thuis een piemel. Punt.

Vrijdag had ik alleen Sam hier. Teun zou gaan logeren bij oom, tante en nichtje maar omdat hij een beetje koortserig was bleef hij bij mama. Na mijn best wel pittige week had ik me verheugd op even alleen met Sam. Da’s toch een stuk relaxter dan beide jochies over de vloer immers. Mama deed niet moeilijk en toonde begrip. Ik zeg *👊boks*.
Naar bedtijd is altijd jolijttijd. Ik kleedde Sam uit (ja, hij kan dat wel zelf maar zie laatste woord vorige zin), trok wat gekke bekken, deed raar en we slappelachten wat af.
Na de glas, plas, was wilde ik zijn pyjama aan doen. Hij stond uitgebreid zijn piemel goed in de string te leggen.
“Gaat het?”, vroeg ik.
“Ik heb een plakpiemel.”, zei hij. “M’n piemel plakt tegen m’n been.” We slappelachten weer wat af.
*Trouwens best knap voor zo’n jong ventje. Hij heeft overduidelijk de piemellengte niet van mij geërfd* 

Gisteravond was Teun aan de beurt om naar bed te gaan. Ook bij hem is het altijd gekke bekken trekken, raar doen en slappelachen. Ik vertelde dat Sam de avond ervoor een plakpiemel had. “Oh, dat heb ik vroeger ook wel eens gehad hoor”, zei hij zonder te knipperen met z’n ogen. Ik moest er hartelijk om lachen. De flinkert.

En omdat ik geen einde heb voor dees anekdoot, eindigt het hier.

We piemelen!!