Solly!

Uittrappen is nooit mijn sterkste punt geweest. Dat was vroeger, toen ik keepte, al niet zo en zo is het tegenwoordig nog steeds.
Zaterdag nam ik de jongens mee naar De Hoornse Plas. Het was tenslotte mooi namiddagweer. Sam wilde voetballen, Teun had de schep mee. Zodra Teun het zand zag was hij niet meer te houden, ik ging met Sam op het enorme grasveld voetballen. En dan moet je voetballen lezen als overschieten. En dan moet je overschieten lezen als papa die alle kanten op moet rennen om de bal tegen te houden. Wellicht moet ik de jongen eens recht passen leren? Hmmm, aandachtpuntje.
Na een klein half uur kwam Teun aangesjokt. Hij zag er uit als de verschrikkelijke zandman. Ik was toe aan een nicotientje. We besloten naar de speeltuin op de heuvel te gaan. De speeltuin bestaat uit moderne klimtoestellen, moderne springdingen en moderne draaidingen. Op één van die draaidingen klom Teun. Ik genoot op een bankje van het fijne lentezonnetje, een smakelijk sigaartje en de aangename rust. Toen ik plots een angstaanjagende ‘PAPAAAAA PAPAAAA’ hoorde. Teun had het draaiding een slinger gegeven en omdat het ding schuin stond ging het ineens hard draaien. En met hard draaien bedoel ik HARD DRAAIEN. Ik zag de paniek in het arme mannetje zijn ogen en dat hij met alle macht probeerde vast te houden. Vlug rende ik er naartoe en zette het draaiding stil. Ik nam Teun in m’n armen, hij rilde van angst. Dit was voorbij toen het kriebelmonster ten tonele kwam. En toen het kusjesmonster ook nog even aanklopte, was het gedaan met de angst en ging hij verder met spelen.
Sam wilde ondertussen weer voetballen en ik zei dat we nu bij de speeltuin (bij Teun) in de buurt zouden gaan schieten. Het was immers niet druk. Op een schommel zaten een Chinese jongeman en een Chinese jongevrouw en op een bankje verderop zat een moeder te lezen.
Het overschieten verveelde me, ik voelde me ineens baldadig. Ik nam de bal in mijn linkerhand en met rechts knalde ik de bal de lucht in. Het was een prachtige uittrap geweest ware het niet dat ik de bal aan de rechterkant van m’n schoen raakte. De bal kwam aan de waterkant van de heuvel terecht en stuitte richting het woelige water. Met een sprint waar Usain Bolt jaloers op zou zijn rende ik achter de bal aan. Een kleine 2 meter voor de waterkant ving ik de bal en moest ik uit alle macht tot stilstand komen om niet zelf in het water te lazeren. “Ik heb ‘m!”, zei ik trots en ik draaide me om. Sam lag slap van het lachen op de grond, de lezende vrouw keek glimlachend boven haar boek uit en de twee Chinezen gniffelden.
“Sam, ga maar daar staan”, en ik wees naar de rechterkant van de heuvel. Weer nam ik de bal in mijn linkerhand en weer nam ik de bal vol op de slof. Echter nu iets teveel aan de binnenkant van de schoen.
Ik riep nog. Ik schreeuwde nog. Ik waarschuwde nog. Maar het Chinese meiske zat niet op te letten.
Vol op haar smoeltje………………………
Dus.

SOLLYYYYYYYY!