Jottum!

In mijn beleving kamp ik er al mijn hele leven mee maar als ik zo hier en daar foto’s van mezelf terug zie blijkt dat dit niet zo is. Deze foto is bijvoorbeeld uit 2006 en hierop ben ik volledig ‘schoon’.

Psoriasis is een vervelende ziekte. Nee, psoriasis is een hele vervelende ziekte. In meerdere opzichten. Ten eerste is continu jeuk verschrikkelijk maar het ziet er gewoon ook heel lelijk en vies uit. Het is een huidceldeling probleem die maar moeilijk te stoppen is. Een normale huidceldeling, het vervangen van dode huidcellen door nieuwe, duurt ongeveer 28 dagen. Men merkt daar niets van. Bij mij, en dus andere psoriasispatiënten, gaat deze wisseling versneld. In 4 tot 6 dagen. De nieuwe, nog niet rijpe huidcellen hopen zich op met gevolg dat er plekken op de opperhuid ontstaan met daarop schilfers. Ook staan onderhuids de bloedvaten wijder open waardoor het bloed sneller stroomt wat de plekken hun rode kleur geeft.
Bij mij zijn het vooral de scheenbenen die de klos zijn. Ik heb geen idee waarom juist dáár mijn probleem zit. Maar ik ben wel blij dat het juist daar zit. Het zijn overzichtelijke plaatsen en makkelijk bereikbaar. En ze zijn eenvoudig voor de buitenwereld verborgen te houden. Dat scheelt toch een hoop nakijken en schaamte.

Psoriasis is erfelijk maar het is vooral een stressgevoelige ziekte. Het overlijden van mijn vader in 2007 en de ‘nieuwe’ verantwoordelijkheid voor mijn 2 jongens in 2008 en 2010 zijn ongetwijfeld debet aan de ontwikkeling van mijn psoriasis. Maar van ‘normale mensenstress’ (werk, financiën, relaties) heb ik vanzelfsprekend ook last.
Bij mij komt het meestal in januari op zetten. Afgelopen jaren voorafgegaan door een keelontsteking, wat meestal een uitslagexplosie teweeg brengt. Dit jaar was ik zelf schuldig aan de verergering van de scheenbeenplekken. Dat zalfjes smeren had ik wel gezien, ik ging over op steviger (eigenwijzere?) werk. Met een briefopener schraapte ik de schilfers van mijn schenen (wat is dàt een fijn gevoel!) en spoelde het na met ijskoud water. Ik heb zelfs eens de haren van mijn onderbenen geschoren. Wat een bloedbad tot gevolg had. Maar ik was radeloos, ik werd gek van de jeuk.
Kortom, ik deed precies het tegenovergestelde van wat een behandeling aangeeft. Zonder resultaat kan ik melden. Maar jeuk doet rare dingen met mensen, zullen we maar zeggen.
In februari meldde ik me bij de Padberg kliniek in Ede. Het was tijd voor professionele hulp. Zoutbaden, speciale belichting en crèmes hebben geresulteerd in een vlekvrij en uitermate bruin lichaam. Behalve op mijn scheenbenen. Daar zitten nog wat hardnekkige vlekken. In hun ‘stuip’ stadium, zei de huidarts gisteren. Ik heb nog vier behandelingen tegoed en de man is ervan overtuigd deze vier behandelingen èn een speciale scheenbeencrème ook deze hardnekkige vlekken zal laten verdwijnen.
En ik ben het met hem eens. Als ik het volgens de instructies doe, denk ik dat de kans zeer groot is dat ik dit jaar voor het eerst sinds hele lange tijd weer VOLLEDIG psoriasisvrij de zomer (en hopelijk langer) door zal komen.

Ik zeg; JOTTUM!