Doemdenken

Zo af en toe en zo nu en dan ben ik een doemdenker. Ik kan daar niets aan doen. Misschien moet ik eens wat minder denken, wie zal het zeggen?
Afgelopen nacht schrok ik ook weer ineens wakker. Ik had gedoemdroomd over Teun. Of eigenlijk over mijzelf. Over mijn tekortschieten als vader zijnde.
Vrijdag gingen we nog even naar de plaatselijke Appie, we moesten nog wat dingen halen. Teun had geen zin en vroeg of hij in de auto mocht blijven zitten. Nou, als jij dat prettig vindt jongen, best. Met een zakje snoep zou hij zich wel vermaken. Sam en ik liepen de Appie in om 10 minuten later weer terug te komen. Teun zat prinsheerlijk van zijn snoepjes te genieten.
Maar heeft hij zich laatst niet gigantisch verslikt in een snoepje??? En was ik er niet net op tijd bij?
Ik schrok daar vannacht wakker van.

Zaterdag hadden we een verjaardagsfeestje. Reuze gezellig. De kinderen trapten lol. Ik was relaxed. Bij het afscheid kneep Sam Teun iets te hard in zijn gezicht. Teun huilen. Teun boos. Teun slaan. “Ga jij maar vast naar buiten”, zei ik tegen hem.
Toen Sam en ik buiten kwamen zat Teun al in de auto. De auto die aan de overkant geparkeerd stond. Hij was weer rustig.
Maar zei mattie niet eens dat ze door die straat als gekken scheuren? Dat die straat levensgevaarlijk voor overstekende of spelende kinderen is?
Ik schrok daar vannacht wakker van.

Misschien moet ik eens wat minder (doem)denken. Het gaat immers 10 van de 10 keer goed.
Zal je net zien dat die 11e keer…………………….
NEE MANUS, KAP DAAR MEE!!!!!!

We het komt goed-en!