Eten

Ik ben er achter. Het heeft een jaar of 7 geduurd maar daarstraks tijdens een 3 minuten-dutje, of zoals ik ze noem LAAT ME NOU TOCH EENS MET RUST! powernap, kwam het als een mokerslag bij me binnen: Wij zijn geen ‘aan tafel eters’. Wij hebben daar het geduld niet voor. Nu is het bij mij inmiddels al wel zo ontwikkeld dat ik netjes mijn bord leeg eet, mijn jongens zijn nog niet zover. Ik vind het trouwens ook zóóóóóó 1950.

MAN! wat heb ik een hekel aan etenstijd met mijn jongens! Wat moeten ze eten? Hoeveel moeten ze eten? Ik lust dat niiiieee. Ik heb buikpijn. Ik heb geen honger. GEK WORD IK ERVAN!
Vanavond ook weer. Oma had ze vanmiddag gevraagd of ze tomatensoep met soepstengels wilden eten en ze antwoordden beiden met een volmondig en met blije gezichtjes JAAAAAHHHH! Puntje bij paaltje, de soepstengels gaan als zoete soepstengels, de soep laten ze staan. Het was half zeven en ik gaf ze tot 7 uur want dan gingen ze onder de douche.
Na eenzelfde tomatensoepincident (8529 punten bij Wordfeud) afgelopen week wenste ik me niet meer op te vreten (ha!) en ik ging van tafel. Een toetje roken in de tuin. Oma’s geduld was na 10 minuten ook op en ook zij ging van tafel.
KLENNNGG  en ook SPLATSJ was het geluid dat uit de keuken kwam. De arm van Sam volledig tomatensoeprood, Teun zat er helemaal onder en de vloer ook…………………………………..
En dan ook nog zeggen; ‘Het ging per ongeluk hoor!’
Zucht.

De navolgende scène is gecensureerd en zal derhalve ook niet in dees anekdoot verschijnen.

Nee, wij hebben het niet zo op ‘aan tafel eten’. Of op tijd eten for that matter. Wij moeten eten als we honger hebben. En dan het liefst zo eenvoudig mogelijk. En zo zal geschieden als ze bij mij zijn.
Mèn, wat zal mijn leven een stuk eenvoudiger worden!

We eten!